-END- SMOG #ฟิคหมอกควัน { BNYOUNG / JJP / BNior }

ตอนที่ 7 : ตอนพิเศษ [ S M O G ] // [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61



**ผลการโหวตตอนพิเศษที่ให้ลง มีสูสีกันอยู่สองอัน นับจาก ธ เด็กดี แท็กนะคะ สรุปดังนี้ค่ะ ตอน4. 17 โหวต ตอน2 18 โหวต ค่ะ**

ฝากตอนพิเศษของเสี่ยและเด็กเสี่ยไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ =]






[ S  M  O  G ]

 

//


 

หากได้อยู่กับใครสักคนมากพอ บ่อยครั้งมันก็จะทำให้ทุกอย่างรอบตัวเคลือบย้อมไปด้วยความทรงจำของคนคนนั้น


เพียงแค่สบมอง ก็รู้สึก ก็มีภาพของใครบางคนแวบขึ้นมาเสมอ


แม้ว่าจะเป็นแค่สิ่งธรรมดาแต่ก็มีความทรงจำ



นี่เป็นคืนแรกที่จินยองได้มาอยู่ที่นี่ ได้รู้จักกับยมทูต


"วันนี้ก็นอนที่นี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้คนเตรียมอีกห้องให้" เสียงของอิม แจบอมผู้เป็นเจ้าของห้องพักแห่งนี้บอกพร้อมเปิดประตูห้องนอนตัวเองจนกว้าง


แค่กวาดตามองจินยองก็รู้ได้ทันทีเลยว่าทุกสิ่งทุกอย่างในนี้แพงหูฉี่ เผลอ ๆ แค่รูปบานเดียวบนผนังสีเทานั้นอาจจะแพงกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่จินยองมีติดตัวมา


หรือไม่ก็แพงกว่ามูลค่าอวัยวะภายในของจินยองรวมกันอีก


"เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ แล้วโยนทิ้งขยะไปเลยนะ" ยมทูตซึ่งจินยองมอบชีวิตให้บอกพร้อมโยนผ้าขนหนูและชุดนอนสีดำให้หนึ่งชุด


"ห้องน้ำทางนั้น ถ้าหิวครัวอยู่ข้างล่างน่าจะพอมีอะไรให้กิน ง่วงก็นอนได้เลย เดี๋ยวฉันจะไปห้องทำเพลง" ใบหน้าดูดุพอ ๆ กับการแต่งกาย นิ้วแข็งแรงชี้บอกทิศทางรัวเร็ว จนจินยองที่ได้แต่ยืนตัวลีบกอดผ้าขนหนูอุ่น ๆ ไว้คิดตามแทบไม่ทัน


"ขอโทษนะครับ" เอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมยกมือขึ้นเหมือนขอพื้นที่จากอาจารย์ในชั่วโมงเรียน


"คือคุณยมทูต เอ่อ คุณแจบอมครับ" น้ำเสียงจินยองสั่นแผ่ว อาจเพราะหนาวหรืออาจเพราะคิดว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ทำไมกัน


"หืม"


"คุณ คุณไม่กลัวผมขโมยของคุณเหรอครับ ที่นี่ทุกอย่างแพงไปหมดเลย" จินยองถาม ดวงตากลมโตเงยมองใบหน้าคมของคนที่แนะนำตัวในรถระหว่างทางจากตรอกแคบ ๆ ที่เขาเกือบฆ่าตัวตาย ว่าชื่อ -แจบอม อิม แจบอม-


"ฉันรู้ว่านายจะไม่ทำหรอก ฉันเชื่อใจนาย" อะไรกันถ้อยคำที่เหมือนรู้จักกันดีแบบนั้น ความไว้เนื้อเชื่อใจแบบที่เขาไม่ได้รับมันมานานเท่าที่คุณพ่อคุณแม่จากไป


การยอมรับทั้งที่เพิ่งเจอกันแท้ ๆ นี่มันอะไรกัน


ความรู้สึกที่อุ่นไปทั้งใจแบบนี้


"เอาล่ะ ฉันจะไปทำเพลงในห้องแต่งเพลง ไม่ต้องแปลกใจถ้าจะไม่เห็นฉันไปจนเที่ยงพรุ่งนี้" แจบอมยิ้มให้จาง ๆ ก่อนจะเดินออกไป


"แล้วก็ทำตัวให้ชินกับที่นี่ไว้ เพราะต่อไปนี่คือบ้านใหม่ของนาย"

 



"บ้านงั้นเหรอ" จินยองพึมพำกับตัวเอง แม้แต่ตอนที่อาบน้ำ ตอนที่ไดร์เป่าผมส่งเสียงดังหึ่งไปทั่วห้องแบบนี้


ประโยคสุดท้ายก่อนที่จะเดินออกไปของยมทูตคนนั้นก็ยังคงชัดเจน


ไม่ใช่แค่ความไว้เนื้อเชื่อใจและการยอมรับที่จินยองขาดหายไป บ้านก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่จินยองไม่มีมานาน และไม่เคยคิดเลยว่าจะมี


ตาโตกวาดมองรอบตัวอย่างพินิจอีกครั้ง ที่นี่หรูหราเสียยิ่งกว่าบ้านที่จินยองเคยมีก่อนที่คุณพ่อคุณแม่จะไปสวรรค์เสียอีก


ที่นี่คือบ้านของเขาเหรอ


ปาร์ค จินยองจะมีบ้านที่ให้กลับมาหาได้เสมอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม



จินยองนอนไม่หลับเพราะหิวจริง ๆ อย่างที่เจ้าของบ้านบอก แม้จะรู้สึกเกรงใจแต่ก็เดินลงมาตามบันได ห้องชุดบนตึกสูงเสียดฟ้านี้ใหญ่โต ใหญ่จนแม้แต่การเดินไปหาห้องครัวยังทำให้รู้สึกเหนื่อย


ห้องครัวที่นี่ดูดีมีระดับสมกับสภาพห้องโดยรวม และเกือบทุกอย่างใหม่เอี่ยม มีเพียงแค่กระทะและหม้ออย่างละใบที่ถูกใช้งานจนเห็นร่องรอยความเก่า แสดงว่าเจ้าของห้องทำอาหารอยู่บ้าง ทว่าตู้เย็นกลับสวนทาง มันมีแค่เครื่องดื่มอุดมแอลกอฮอล์อัดแน่น ขนมปังเก่า ๆ ไข่ห้าหกฟอง และมีแค่นั้น


จินยองเลือกไข่สี่ฟองมาทอดง่าย ๆ และแน่นอนว่าเผื่อเจ้าของห้องด้วย


ไข่ดาวถูกวางทับบนรามยอนที่เจอในลิ้นชัก กลิ่นของมันหอมจนจินยองน้ำลายสอ ขาขาวเดินตรงมาที่โซฟาและชุดโต๊ะที่น่าจะเหมาะกับการนั่งกินอะไรง่าย ๆ


คีย์บอร์ดวางอยู่โดดเดี่ยวบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มกดปุ่มเอ็นเทอร์ แล้วผนังตรงหน้าก็สว่างวาบ โลโก้เครื่องใช้ไฟฟ้ายี่ห้อดังของเกาหลีใต้เด่นชัดว่าผนังตรงหน้านี้คือทีวี


"โห ไฮโซจัง" พึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นเต้น หน้าจอที่ปรากฏคือช่องค้นหาของอินเทอร์เน็ต


มันมีบางอย่างที่เขาอยากรู้ และมือถือเก่า ๆ ที่เปียกฝนจนหมดสภาพก็ทำให้เขาไม่ได้แล้ว


-อิม แจบอม-


คือคำค้นหาที่จินยองจรดนิ้วลงไป และมันขึ้นข้อมูลมามากมายจนตาลาย แต่สามอย่างที่จินยองเห็นมันซ้ำ ๆ คือ เดฟโซล พาราไดซ์ และ Icarus


ด้วยความช่วยเหลือจากอินเทอร์เน็ต จินยองได้รู้จักกับท่านประธานแห่งค่ายเพลงพาราไดซ์อย่างเป็นทางการ


เขาเองเคยได้ยินเพลงของ Icarus มาบ้าง ร้องตามได้ด้วยตามประสาเพลงฮิต


พอมาไล่กวาดสายตาดูรายชื่อเพลงถึงทำให้รู้ว่าเพลงที่ได้ฟังบ่อย ๆ ในร้านนมที่เคยทำงาน ก็มีเพลงจากวงนี้อยู่หลายเพลง และต่อให้บอกว่าเป็นวงร็อค แต่ก็มีเพลงหลากหลายแนวแทรกเข้ามาบ้างสองสามเพลงต่ออัลบั้ม


จินยองเลือกจิ้มเพลงที่ชื่อคุ้นตา และทันทีที่เมโลดี้ขึ้น มันก็คุ้นหูจริง ๆ


เสียงบีทหนักหน่วงดังกระแทกไปทั่วห้องผ่านเครื่องเสียงชั้นดี จินยองนั่งฟังอยู่แบบนั้น บางเพลงที่มีเอ็มวีด้วยก็จ้องมองนักร้องนำผ่านจากจอตรงหน้า


อิม แจบอม นั่นคืออิม แจบอมสินะ



ความกระหายน้ำทำให้เขาลงมาที่ครัวตอนเกือบตีสาม แล้วก็ได้ยินเพลงของตัวเองในนามวง Icarus ดังต้อนรับอยู่ คนตัวขาวผอมบางที่นอนอยู่บนโซฟาเป็นคำตอบที่ไม่น่าแปลกใจนัก


คงค้นเกี่ยวกับเขาหมดแล้วว่าเขาเป็นใคร ก็ดีไม่ต้องเสียเวลาอธิบาย


แจบอมปิดเพลงและจอทีวีลงจนเงียบสนิท และดูเหมือนความเงียบที่แปลกไปจะทำให้จินยองตื่นขึ้นมา ดวงตากลมโตปรือมองรอบตัว ก่อนจะเบิกโพลง


"ขอโทษครับ" ตั้งต้นมาก็ขอโทษขอโพยยกใหญ่


"ขอโทษทำไม" 


"ที่จู่ ๆ ก็มาเปิดทีวีทั้งที่ไม่ได้ขอคุณก่อน"


"ก็บอกแล้วว่าให้ทำตัวตามสบาย" ดวงตาคมไล่มองไปตามเสื้อนอนตัวโตของตนที่ห่อตัวจินยองไว้จนตกจากไหล่แคบ และกางเกงสีเทาไม่เข้าชุดกัน


"ทำไมไม่ใส่ให้ครบชุด" จินยองมองชุดนอนที่ตัวเองสวมอยู่ตาม จู่ ๆ ก็หน้าร้อนขึ้นมาฉับพลัน


"ชุดของคุณมันใหญ่ไป มันตกไปที่ข้อเท้าทุกครั้งที่ยืน" เสียงพึมพำบอก แจบอมครางรับแผ่วเบาในลำคอ


ก็เขาเห็นสะโพกผายก้นกลมอวบแบบนั้นก็น่าจะพอทดแทนกับช่วงตัวของเขาที่โตกว่ามากได้


"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ให้คนมาวัดไซส์ไปหาชุดมาให้ใหม่ หรือว่าอยากจะไปซื้อเอง"


 "ไม่ต้องหรอกครับ ผมเกรงใจ ไม่ต้องซื้อให้ผม"


"อย่าดื้อกับฉันสิจินยอง" ไม่ได้มีกระแสดุในน้ำเสียงแต่จินยองรู้สึกว่าตัวเองทำได้แค่พยักหน้ารับน้ำใจมากล้นที่ท่านประธานแห่งพาราไดซ์มอบมาเท่านั้น


"ดี ขึ้นไปนอนบนห้องซะ ไอ้ที่นายเอามาด้วยทิ้งไปให้หมดเลยนะ เก็บไว้แต่ของจำเป็นจริง ๆ แล้วเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวไม่นับว่าจำเป็น พรุ่งนี้เดี๋ยวจะให้คนพานายไปซื้อใหม่" สั่งไว้เสร็จสรรพเจ้าของชีวิตของจินยองก็เดินตรงกลับขึ้นชั้นสองพร้อมน้ำเปล่าขวดโตในมือ


"คุณครับ" เท้าที่ก้าวชะงักลงกลางขั้นบันได


"ผม ผมไม่มีอะไรให้คุณเลยนะ คุณทำให้ผมขนาดนี้ อยากได้อะไรตอบแทนเหรอครับ "


แจบอมหันกลับมามอง ดวงตาคู่นั้นเหมือนจะดูดกลืนจินยองเข้าไป เพราะมันดูอบอุ่นมากเหลือเกิน


"ไม่รู้สิ อย่าโกหกฉันก็แค่นั้นล่ะมั้ง"


อบอุ่นแบบที่นกแสนหนาวสั่นอยากจะซบอิง



เคร้ง


"โว้ยยย น่าเบื่อที่สุด" เสียงทุ้มแหบคำรามดังจนจินยองสะดุ้งเฮือกเมื่อเปิดประตูเข้ามา เสียงเหมือนใครสักคนเตะแผ่นเหล็กแรง ๆ ยังคงดังให้ได้ยินติดกันสองสามที


"ไม่ต้องตกใจ เรื่องปกติ" พี่ชายตัวอวบที่ชื่อจินอู คนของพาราไดซ์บอกด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เมื่อเห็นจินยองยืนเบิกตาโพลงไม่กล้าเดินเข้าไปในห้อง เอาแต่แหงนมองไปที่ชั้นสองตรงตำแหน่งห้องทำเพลงของแจบอม


"ท่านประธานเวลาคิดงานไม่ออกจะเครียดแล้วก็ขี้หงุดหงิดอย่างนี้แหละ" จินอูบอกไปก็เดินยกถุงใส่ของมากมายของจินยองขึ้นไปที่ห้องนอนอีกห้องบนชั้นสอง


แจบอมบอกว่าห้องนี้เล็กไปหน่อย แต่จินยองว่าห้องนี้มันใหญ่สุด ๆ


"จะหงุดหงิดอยู่คนเดียวนั่นแหละ เดี๋ยวพอได้ระบายความเครียดก็จะเป็นเหมือนเดิมเอง แบบนี้ท่านประธานถึงได้ต้องมาอยู่ทำเพลงคนเดียวไง เพราะไม่อยากฟาดงวงฟาดงาใส่ใคร"


หมายถึงห้องที่ใหญ่ขนาดนี้ อิม แจบอมอยู่คนเดียวมาตลอดเลยเหรอ


"หมายถึงว่าปล่อยให้เครียดแบบนี้เหรอครับ"


"ใช่ เดี๋ยวก็จัดการได้เองนั่นแหละ อย่างว่าล่ะเนอะ งาน    ดี ๆ มันก็ต้องมีมูลค่าที่แลกมา คนติสต์ก็งี้"



 

กลิ่นเย็นฝาดแบบที่คุ้นจมูกว่าเป็นบุหรี่ยี่ห้อดังคลุ้งไปทั่วห้อง มันเข้มชัดมากขึ้นกว่าปกติ และทำให้จินยองเลือกเดินตามกลิ่นนั้นมา


รู้ชัดถึงความร่ำรวยของท่านประธานแห่งพาราไดซ์


ส่วนระเบียงของห้องนี้กว้างราวกับดาดฟ้าที่มีสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดกลาง  แผ่นหลังกว้างในเสื้อยืดสีดำยืนบังกลุ่มควันอยู่ชิดขอบระเบียง


"ไม่สบายใจเหรอครับ" จินยองร้องถามยามที่เดินเข้ามาจนใกล้


เขาไม่ได้ชื่นชอบกลิ่นบุหรี่ ทว่ากลับไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกปลอมขนาดนั้น


"เครียดนิดหน่อยน่ะ" ดวงตาเรียวคมหันมามอง แล้วหันไปสูบบุหรี่ต่อ


เงียบงันและดูโดดเดี่ยว คนที่ใจดีกับจินยองขนาดนี้ไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้เลย เพราะจินยองเป็นมาตลอด และมันแย่มาก ๆ


"ขอโทษนะครับ" แจบอมหันมามองตามคำร้องบอกของเด็กหนุ่มตัวผอม และไม่ทันจะตั้งตัวสองแขนเรียวยาวของจินยองก็กอดแจบอมไว้จนแน่น ใบหน้านั้นซุกอยู่กับแผ่นอกแข็งแรง


"เมื่อก่อนตอนผมไม่สบายใจ คุณพ่อคุณแม่จะกอดตลอดเลย พอถูกกอดแล้วผมก็รู้สึกดีขึ้นจริง ๆ ผมอยากให้มันช่วยคุณได้นะครับ" จินยองเอ่ยบอก


“ขอโทษครับ” แล้วก็รู้สึกตัวได้ว่ามันโคตรประหลาด รีบดีดตัวออกห่าง แต่เป็นสองมือแข็งแรงเองที่เหนี่ยวรั้งจินยองไว้ที่เดิม


"....."


"..."


จินยองไม่ได้พูดอะไร แจบอมก็เช่นกัน เราก็แค่ยืนกอดกันอยู่แบบนั้น


ใช้ความอบอุ่นของร่างกายทดแทนความรู้สึกเดียวดายอ้างว้างของกันและกัน ประสานและเยียวยาทุกความผุกร่อนที่เราต่างรู้สึก


ไม่ว่าจากสาเหตุใด ๆ มันก็ดูเหมือนจะทำร้ายได้น้อยลงเมื่ออยู่ท่ามกลางอ้อมกอดนี้


 "อุ่นจัง" จินยองพึมพำขึ้นมาหลังจากการกอดได้พักใหญ่ กระชับแขนแน่นขึ้น ตัวโต ๆ ของอิม แจบอมอุ่นมาก ๆ เลย


เป็นยมทูตที่ดูคล้ายจะน่ากลัว แต่ไม่เลย


หรือต่อให้น่ากลัวจริง จินยองก็รู้สึกว่ามันไม่เป็นไร


"รู้ไหม มีสิ่งที่ทำให้อุ่นได้กว่ากอดนะ" เสียงแหบนุ่มดังขึ้นก่อนอ้อมกอดจะถูกปลดออก สองขายาวรีบเดินจ้ำเข้าไปด้านใน


จินยองไม่ได้ตามไป เพราะรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่อุ่นกว่าจริง ๆ เมื่อครู่นี้


บางอย่างที่แข็ง และร้อนดุนดันช่วงหน้าท้องของจินยอง


บางอย่างจากอิม แจบอม


จินยองรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนฉ่า หันหน้าไปรับลมเย็น ๆ ที่พัดเข้าหาระเบียงแต่ก็ยังร้อนอยู่ดี


เขาเริ่มทำงานในร้านเหล้าของปีเตอร์มาตั้งแต่เขาอายุสิบเก้า เป็นเวลาหนึ่งปีเต็มที่ทำที่นั่น เขาหาเงินได้เยอะมากขึ้น และใช่ แม้จะไม่พยายามคิดมากแต่เขาถูกแตะถูกจับ โดนแอบลวนลามอยู่หลายครั้งจากผู้ชายหลายคน แต่ก็พยายามมองข้ามมันไป


ไม่เคยมีใครรั้งรอที่จะเอาเปรียบเขา ไม่เคยมีใครคิดจะให้อะไรด้วยซ้ำไม่ว่าทางไหน ๆ ก่อนจะช่วงชิงทุกอย่างไป


ผู้ชายตัวโตคนนั้นหาอะไรมาให้จินยองเยอะแยะไปหมดทั้งด้านร่างกายและจิตใจ แต่ไม่ได้ทำในสิ่งที่ทำได้


จินยองแน่ใจว่าเมื่อครู่ร่างกายแจบอมต้องการ ต้องการอย่างมาก แต่ก็เลือกจะผละห่างออกไป


แม้ความจริงไม่จำเป็นเลยที่จะต้องประนีประนอมกับเขา



เช้าวันที่สองกับบ้านใหม่ ชีวิตใหม่


จินยองตื่นสายกว่าปกติเพราะเตียงที่นี่ดีเกินไป มันนุ่มราวกับสวรรค์


"ไง" เสียงทักทายจากท่านประธานแห่งพาราไดซ์ที่ยังคงเป็นยมทูตที่มีแต่สีดำบนตัวเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนจะมีความสุขมากขึ้น


เพราะรอยยิ้มกว้างที่มอบให้ พร้อมกับเบียร์หนึ่งกระป๋องในมือ กับอีกห้าบนโต๊ะทั้งว่างเปล่าและปิดอยู่อย่างสมบูรณ์


"ทานข้าวเช้าหรือยังครับ" ถ้าตื่นมาก็ดื่มเบียร์เลยแบบนี้ เดี๋ยวก็จะปวดท้องหรือเปล่า


"กินแซนด์วิชในตู้เย็นไป นายซื้อมาเหรอ"


"ผมทำไว้น่ะครับ ทำไว้ให้คุณ" จินยองตอบด้วยรอยยิ้ม เดินไปหาของกินแกล้มเบียร์เพิ่มให้กับยมทูตตัวโต


ข้อมือถูกเหนี่ยวรั้งไว้ และจินยองเลือกจะนั่งลงข้าง ๆ บนโซฟาตัวโต


"เหมือนว่ามันจะช่วยได้นะ"


"อะไรเหรอครับ"


"ความเครียดน่ะ หลังจากที่นายกอดเหมือนพวกมันจะหายไป ฉันทำเพลงได้ทั้งคืนจนเสร็จทั้งที่ก่อนหน้าหงุดหงิดมาพักใหญ่" เสียงแหบนุ่มเอ่ยบอกเนิบช้า 


มันราวกับปลดล็อกบางสิ่งในใจของจินยอง กอดของเขาช่วยได้จริง ๆ หรือ มันมีประโยชน์สำหรับท่านประธานแห่งพาราไดซ์ใช่ไหม


"ขอบใจนะ จินยอง"


มันตอบแทนแจบอมได้จริง ๆ สินะ


"ผมขอดื่มได้ไหม"


"เอาสิ ยี่สิบแล้วนี่" แจบอมพูดเจือหัวเราะ จินยองรีบคว้ากระป๋องเบียร์มาเปิด เขาทำงานในร้านเหล้าเคยจิบพวกเหล้าบ้างตอนโดนลูกค้าแกล้ง แต่ไม่เคยลองเบียร์ รสชาติมันคงไม่ต่างกันนัก


เบียร์ยี่ห้อนี้ค่อนข้างนุ่ม และมันทำให้จินยองกระดกเข้าไปอึกใหญ่ แต่อึกเดียวก็หน้าและหูแดงจัด


เขาไม่ใช่คนเมาง่าย และก็อยากได้อะไร ๆ มาช่วยให้กล้าขึ้น


"พอก่อน" มือใหญ่ปิดปากกระป๋องเบียร์ที่จินยองจะยกมันขึ้นกระดกอีกรอบทั้งที่หูแดงเถือก 


เราสบตากัน โดยมีกระป๋องเบียร์หนึ่งกระป๋องขวางอยู่


และไม่รู้ทำไม แจบอมรู้สึกว่าจินยองตอนนี้น่าจูบชะมัด น่าจูบกว่าปกติเสียอีก


เคร้ง


เบียร์พ่นฟองฟู่ออกมาเมื่อมันตกลงกระแทกพื้นพรมจนหกเลอะเทอะ ทำให้ในมือของแจบอมว่างเปล่า แค่ไม่กี่เสี้ยววินาที ก่อนที่จะกลายเป็นเอวคอดถูกแทนที่ในนั้น


เมื่อแจบอมถูกจินยองจูบ


เด็กอายุยี่สิบแค่เอาริมฝีปากตัวเองบดเบียดกับปากของแจบอม ซื่อตรงและง่ายดาย


กลิ่นและรสของเบียร์เข้มจัดเมื่อแรกที่แจบอมสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของจินยอง และยิ่งเจือจางลงเป็นรสบางอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ขึ้น เมื่อจินยองเริ่มดุนลิ้นกลับมา


แล้วเราก็จูบกัน จูบกันเนิ่นนานจนจินยองรู้สึกเหมือนว่าจูบแรกนี้กำลังจะทำให้ปากเขาชา


"....." ลมหายใจร้อน ๆ ผะผ่าวเมื่อเราคลายจูบออก แต่ไม่ได้ขยับออกห่างกันแม้สักเสี้ยว 


"เมื่อวานที่คุณบอก บอกว่ามีอย่างอื่นที่ทำให้อุ่นได้มากกว่ากอด นอกจากอุ่นแล้วมันจะช่วยให้คุณหายเครียดมากกว่ากอดด้วยไหม" จินยองกระซิบบอกเสียงแผ่วแต่แสนมั่นคง


"ฉันไม่ใช่คนดีพอที่จะปฏิเสธหรอกนะ" 


และเราก็จูบกันอีกครั้ง


ครั้งนี้มันรุนแรงขึ้น เต็มไปด้วยความดุดัน แต่ก็หวานล้ำมอมเมา จินยองเกี่ยวดึงเสื้อยืดสีดำเกาะไหล่กว้างไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว


ปลายนิ้วติดสากจากการเล่นดนตรีลูบเฟ้นไปทั่วผิวอ่อนนุ่ม ทั้งเอว ยอดอก และซอกขา แตะต้องมันด้วยริมฝีปากและปลายนิ้ว


สองแขนของจินยองโอบกอดแจบอมไว้แน่น คู่เข่าก้าวข้ามและคร่อมทับลงบนตักแข็งแรง


มันทำให้เราจูบและเปลื้องผ้ากันและกันได้ง่ายยิ่งขึ้น


จินยองรู้สึกได้ว่าบางอย่างใต้กางเกงที่ดันก้นตัวเองอยู่ตอนนี้ร้อนและแข็งมากแค่ไหน จนทำให้ตัวยิ่งเห่อแดง


แต่เขาก็ตัดสินใจแล้ว และจะก้าวต่อไป


"อื้อออ" เสียงครางแผ่วล่องลอยเมื่อลิ้นร้อนตวัดเลีย       ยอดอกของจินยองเน้นหนัก เหมือนสองมือที่ลูบล้วงไปทั่วสะโพกอวบที่เหลือเพียงแค่ชั้นในตัวหนา


จินยองดึงรั้งเสื้อยืดออกจากตัวของแจบอมอย่างทุลักทุเลเพราะต้องตั้งสติทรงตัวนั่งอยู่บนตักนี้โดยไม่หลอมละลายจนหมดรูปเพราะถูกปลุกเร้าความเสียวสะท้านไปทั้งตัว


ปึก


เสื้อของแจบอมหลุดลอยติดมือมาในจังหวะเดียวกับที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าของจินยองกระแทกลงกับเบาะโซฟานุ่ม


"อึก อื้อ" เสียงแผ่วราวกับสำลัก และคงสำลักอยู่ในห้วงอารมณ์ จินยองกำลังรู้สึก รู้สึกถึงแจบอมอย่างชัดเจน มือใหญ่ทั้งสองข้างลูบเฟ้นไล่ตั้งแต่แผ่นอกบาง ไปถึงช่วงเอวคอด ลิ้นชื้นเลียซอกขานุ่มจนชุ่มฉ่ำ


"อ๊ะ" จินยองรู้สึกสั่นไปทั้งตัวเมื่อมือใหญ่กำเข้าจุดอ่อนไหวและรูดรั้งมันอย่างบ้าคลั่ง ส่วนตัวเขาก็ทำได้เพียงแค่จิกไหล่กว้างไว้จนแน่นและเกี่ยวขาเกาะช่วงเอวแข็งแรงของแจบอมไว้เท่านั้น


"ผม จะ อะ อา"


มันวูบโหวงแต่ก็เติมเต็ม จินยองสับสนเมื่อทั้งร่างกายกระตุกสั่น


แจบอมกดยิ้มกับท่าทางที่ตนได้เห็น หยาดขาวขุ่นชุ่มมือใหญ่ถูกชโลมจนทั่วท่อนเนื้อของแจบอมที่เติบโตตามความต้องการ


และมันต้องการจินยองอย่างเหลือล้น


"อึ่ก เดี๋ยว คุณ เดี๋ยว พี่ครับ จินยอง ฮึก" จินยองร้องขึ้นมาเสียงหลง ไม่มีคำเตือน ไม่มีคำปลอบโยนนอกจากจูบที่มอมเมาจินยองอีกครั้ง

แต่ความเจ็บและร้อนที่สอดแทรกเข้ามาในร่างนั้นจินยองก็ยังรู้สึก


มันทำให้น้ำตาคลอ ยิ่งกระแทกกระทั้นเข้ามาน้ำตาก็ยิ่งหยดรินเปื้อนแก้ม และฉับพลันเหมือนห้องมืดมิดที่ถูกกดเปิดสวิตช์ไฟ ความเสียววูบวาบกระจายไปทั่วตัว มันยังคงเจ็บแต่ทว่ารู้สึกว่าทนไหว


เจ็บแต่ก็ต้องการอีก


"อ๊ะ อะ" เสียงหวานลอยล่อง ดวงตากลมโตจ้องมองมาหวานหยด ปลายนิ้วเรียวยาวของจินยองเกลี่ยไปตามผิวแก้มของผู้ชายร่างโตที่กำลังโยกคลอนทั้งร่างของเขาอยู่บนโซฟา


ดวงตาเรียวคมของแจบอมตอนนี้ดุดันแต่ก็โหยหา มันเป็นส่วนผสมที่ลงตัวจนจินยองละสายตาไปไม่ได้ เหมือนความร้อนที่เสียดสีไปกับผนังอุ่นร้อนในร่างเขาจนหัวปั่น เหมือนมือหนาที่ฟอนเฟ้นไปทั้งตัว


"เรียกอีกสิ" แจบอมกระซิบบอกผสานเสียงทุ้มที่แผ่วคราง


"พี่ครับ พี่แจบอม อึก" จินยองทำตามอย่างง่ายดาย และมันก็ร้อนแรงขึ้นราวกับไฟได้เชื้อ เอวคอดถูกกระชับดึงเข้ามาจนแนบชิดมากขึ้น แจบอมโหมกระแทกแรงลงไป


แทรกลึกและรู้สึกถึงปาร์ค จินยองให้มากที่สุด


จินยองรู้สึกได้ว่าเขากำลังถูกกอด


จึงเลือกที่จะกอดแจบอมกลับไปเช่นกัน กอดช่วงบ่ากว้างไว้จนแน่น ซบหน้าผากที่ชื้นไปด้วยเหงื่อกับไหล่กว้างอย่างไร้การควบคุม


เพราะกายที่โยกคลอนเหมือนจะโบยบินขึ้นเองอย่างที่จินยองไม่รู้ต้องทำยังไงกับมัน


"พี่ครับ ฮึก จินยอง" หวีดดังขึ้น ก่อนจะเงียบสนิท ทั้งร่างผอมสั่นกระตุกและมันก็รีดเคล้นบีบรัดเสียจนแจบอมสั่นสะท้าน


จินยองรู้สึกว่าทั้งตัวร้อนเมื่อปลดปล่อยอารมณ์ออกมา แต่กลับร้อนไปทั้งช่องท้องยิ่งกว่าเดิมเมื่อแจบอมกดสะโพกลึกเข้ามา ทั้งที่แน่ใจว่าอีกฝ่ายใส่ถุงยางอนามัยก่อนทุกสิ่งจะเริ่มขึ้น


แต่มันก็ยังทำให้หัวใจเต้นโครมคราม


แจบอมเองก็ไม่ต่างกัน เนื้อตัวจินยองผอมแต่กลับนุ่มนิ่มมือ และข้างนอกที่ว่าน่าดึงดูดใจ ทั้งริมฝีปากและส่วนสัมผัสที่ลึกซึ้งที่สุดมอมเมาแจบอมได้ดีเสียยิ่งกว่าเบียร์ทุกกระป๋องที่ดื่มไปในวันนี้


"จูบอีกได้ไหม" เสียงหวานนุ่มแผ่วขึ้นมา มือหนาประคองใบหน้าของจินยองไว้ในฝ่ามือ


รสจูบเริ่มขึ้นอีกครั้ง ลึกซึ้ง ยั่วเย้า


จินยองสัมผัสได้ว่าอีกคนยังต้องการ แค่นี้มันไม่พอในการสะสางความเครียดที่รุมเร้าอิม แจบอมได้ทั้งหมด


"คุณ..."


"เรียกแบบเมื่อกี้สิ" กระซิบชิดใบหูพร้อมขบกัดเบา ๆ ลงบนยอดอกที่แข็งชันล่อตา


"พี่แจบอม"


"ว่าไง"


"พี่ขยับได้อีกนะ" ขยับในยามที่เรากอดรัดกันจนแน่นแฟ้นเช่นนี้


"ขยับเข้ามาแรง ๆ ก็ได้"


จินยองรู้สึกเหมือนร่างจะแหลก แต่ก็ยังคงบอกออกไป เชื้อเชิญและยินยอมที่จะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ ทั้งจุกทั้งแสบร้อนไปทั้งตัว แต่กลับรู้สึกว่าไม่เป็นไรหรอก ถ้าเป็นแจบอมไม่เป็นไร


ไม่เป็นไรถ้าจะทำให้ความเครียดเบาบางลง


"อ๊ะ" จินยองผวาร้องขึ้นมา เมื่อการขยับถูกสานต่ออีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ของท่านประธานแห่งพาราไดซ์ดึงรั้งจินยองไว้ในอ้อมกอดจนแน่น และตอกลึกสะโพกเข้ามาจนจินยองรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมหายเข้าไปในโซฟา


และสิ่งที่เขาเลือกทำคือกอดอีกคนไว้จนแน่น


และปล่อยให้ทั้งตัวโยกเขย่าไปตามทุกห้วงการขยับของอิม แจบอม



ปึก!


กระป๋องเบียร์เปล่าถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าจินยองอีกกระป๋อง ดวงตากลมโตที่จ้องมองมันอยู่นานกะพริบปริบเหมือนความคิดถูกดึงย้อนกลับมา


"คิดอะไรอยู่" คำถามพร้อมอ้อมกอดจากท่านประธานแห่งพาราไดซ์ที่ดึงไหล่แคบไปกอด ไหล่ของนักแสดงที่ยังคงมีแค่หนึ่งเดียวของพาราไดซ์ ต่อให้ผ่านมาเกือบหนึ่งปีแล้วก็ตาม


"คิดอะไรเรื่อยเปื่อยครับ"


"คิดถึงเรื่องลามกอยู่เหรอ"


"พี่แจบอม" จินยองตาเบิกโพลงเมื่อถูกจับผิดได้ไปถึงในความคิดของตัวเอง สีหน้าตกอกตกใจทำเอาแจบอมหัวเราะหึ


"จริง ๆ เหรอเนี่ย" แจบอมเลียปากตัวเอง ตาเรียวคมจ้องมองไม่วางตาเหมือนนายพรานที่เตรียมออกล่าเหยื่ออีกหน


ต่างตรงที่เหยื่อเนื้อนุ่มนี้นอนหมอบอยู่ในอกของนายพรานแล้ว


"ก็แค่คิดถึงช่วงแรก ๆ ที่มาอยู่ที่นี่น่ะครับ" จินยองกล่าวถึงอย่างกว้าง ๆ แต่จากเสียงหัวเราะ แจบอมคงนึกออกได้ถึงช่วงเวลาที่เฉพาะเจาะจง


"ครั้งแรกของเราบนโซฟานี้น่ะเหรอ" มือหนาตบโซฟาสองทีเท่ากับที่มืออีกข้างตะปบลงบนก้นงอน ๆ ของจินยอง


ใช่ ที่โซฟานี้ ที่วันต่อมาแจบอมก็เอาโทรศัพท์ใหม่ ชุดใหม่ บัตรเครดิตใหม่มาให้ จินยองก็เลยเข้าใจด้วยตัวเองทันทีว่านั่นคือค่าตอบแทนจากการหลับนอนด้วยกัน


ค่าตอบแทนจากการเป็นที่ระบายความเครียดให้


"ตอนนั้นที่มีบางคนยังไม่เป็นเด็กดื้อ" ปลายนิ้วลูบสางเส้นผมของจินยองเชื่องช้า ปากอิ่มตึงเบะยามที่ซุกแก้มไปกับอกของ   แจบอม


"ตอนนี้ผมก็เป็นเด็กดี ไม่มีเด็กดื้อที่ไหนสักหน่อย"


"จริงเหรอ" คำถามตามมาด้วยมือหนาที่คืบคลานหายเข้าไปในสเวตเตอร์ตัวโคร่งที่จินยองสวมใส่อยู่


"อื้อออ จินยองเด็กดีของพี่แจบอม" ชมตัวเองเสร็จสรรพ ซุกหน้ากับอกแจบอมแน่นไม่ปล่อย


เด็กดีที่ยินดีกับจูบหวาน ๆ ที่ได้รับมอบให้เป็นรางวัล จูบที่ทำให้จินยองคิดถึงแจบอมอยู่เสมอทุกห้วงคำนึง


เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับจินยอง ที่ทำให้       แจบอมคิดถึงเด็กดีของตัวเองเสมอเช่นกัน


ยิ่งเป็นสิ่งธรรมดาก็ยิ่งเจือความทรงจำเอาไว้


เมื่อมันเกี่ยวกับคนสำคัญ



                //







*ถ้าใครคิดว่าฉากในตอนนี้ล่อแหลมไป ก็บอกกันก่อนกดแบนเน้อ เรามองว่ามันไม่ได้ยาวมากเลยไม่ได้คัทแยก แต่ถ้าใครคิดว่าเออ แยกเถอะ บอกเรานะ เดี๋ยวแยกให้ อย่าเพิ่งแบนนนน*


เอาตอนพิเศษมาลงให้ตามสัญญานะคะ  แต่ว่าในเล่มจะมีตอนพิเศษทั้ง 4 ตอนค่ะ ส่วนที่นำมาลงนี้คือตอนพิเศษตอนที่2 จากทั้ง4ตอนค่ะ

เป็นตอนที่ย้อนอดีตแล้วก็เผยอนาคตหนึ่งปีข้างหน้าของเสี่ยและเด็กเสี่ยไปในตัว ถถถ


ตอนนี้รูปเล่มหมดแล้ว แต่ว่ามีเป็น e-book ใน meb นะคะ 

หากสนใจจิ้มได้ที่ลิ้งด้านล่างนี้ค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTQ3MjQ3NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6Ijg2NTQ4Ijt9


#ฟิคหมอกควัน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

334 ความคิดเห็น

  1. #328 llllovellll (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 22:52
    เขินอ่ะะะ ชอบฉากที่น้องเข้าไปกอดพี่มาก มันแบบทัชหัวใจมาก อบอุ่นสุดๆเลยย
    #328
    0
  2. #319 ZilaHoOz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 14:06

    เป็นตอนพิเศษที่ทำให้อ่านไปอมยิ้มไปตลอดเลยค่ะ ชอบมากกกกก น้องแอบยั่วพี่เค้าก่อนอะเนอะ แต่หลังตากนั้นคนพี่ก็ได้ใจใหญ่ 555
    #319
    0
  3. #312 omlete_oilie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:34
    สนุกดีค่า เหมือนจะสั้น แต่ไม่สั้นมากนะ ตอนแรกคือแอบด่าแจบอมในใจแล้ว พอมารู้ทีหลังก้.. เออ ค่อยสบายใจหน่อย 5555 ขอให้รักกันนานๆนะ >< #ขอบคุณค่าไรท์
    #312
    0
  4. #311 Jekkju (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 14:58
    สั้นแต่สนุกมากจริงๆ
    #311
    0
  5. #306 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 16:35
    หูยย เป็นครั้งแรกที่ดีอยู่น้าคู่นี้
    #306
    0
  6. #298 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 01:55
    น่ารัหกกกกกกก
    #298
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #276 agasep2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 21:05
    อมก ชอบมากกกกกกก
    #276
    0
  9. #265 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:21
    ครั้งแรกก็จะหวานฟินๆกับความหื่นของคุณนักแต่เพลงหน่อยๆ 555
    #265
    0
  10. #258 AssaKa ChunCha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:53
    งือออ ดีงามมากคะ แต่มาไม่ทันสั่งจอง เสียใจTT_TT
    #258
    1
  11. #255 엔엔아 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:07
    ฟินจนสำลักเลือดเลยค่ะ ฮืออออ นุ้งจินยองงงง เจ้าสำลีก้อน
    #255
    0
  12. #254 Harukim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:15
    คือดีต่อหัวใจมากๆ ตอนเจอกันครั้งแรก ดีจริงๆ น้องก็น่ารักตั้งแต่เจอกันจนวันนี้เลยไม่แปลกที่พี่จะอดใจไม่ให้ฟัดน้องไม่ได้
    #254
    0
  13. #253 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:33
    รู้ว่าพี่จะตามใจใช่ไหมนุ้งเลยดื้อ งุ้ยยยย อยากฟัดน้องจินยองดื้อเอ๊ยมากๆค่ะตอนนี้ แถมหนูเริ่มก่อนไปอีกแม่จะเป็นลม เขินประโยคไม่ดีพอที่จะปฏิเสธมากๆ เลยค่ะ แง้งงงงง สยบแทบเท้าเสี่ย
    #253
    0
  14. #252 SisouphanhAiai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:43
    เขินเด็กดื้อกับเสี่ยของเค้า😄😄😄😄😄😄😄
    #252
    0
  15. #251 SN2544 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:40
    เขินนนนนน
    เด็กดื้อของพี่แจบอม
    #251
    0
  16. #250 mAjjcs (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:22
    งุ้ยยย เขินแล้วเขินอีก งืออออ ชอบบบบ
    ตอนท้ายนี่ยิ่งน่ารักกก โง้ยย มาเด็กด้งเด็กดื้ออะไรกันนนน ;////;
    #250
    0
  17. #249 aboutkluay0206 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:25
    น่าร้าก ฮือออ ขี้ดื้อเอ้ย
    #249
    0
  18. #248 Jannie18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:09
    อบอุ่น...... เขินนนน
    #248
    0
  19. #247 Aya1111 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:55
    ฮือออออออ ดียยยยย์ //นั้มตาไหลเป็นสายรุ้งงงง
    #247
    0
  20. #246 Defjin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:25
    ฟินไปอี๊กกกกก
    #246
    0
  21. #245 Defjin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:25
    ฟินไปอี๊กกกกก
    #245
    0
  22. #243 jjtk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    น้องจินยองแสนใสซื่อ แงงง ไปหมดแร้วววลูกชะ้นน แซ่บบทากกกกกก
    #243
    0
  23. #242 Defsouller (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
    สำหรับตอนนี้คือ ฟหกด่าสวฟงหวหวไววห
    #242
    0
  24. #241 namtarn_zapp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:32
    จินยองลูก พี่อยากทำแบบหนูบ้าง //ซับเลือด.
    #241
    0
  25. #240 nanachon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:21
    กำเดาจะไหล ฮืออออ
    #240
    0