-END- SMOG #ฟิคหมอกควัน { BNYOUNG / JJP / BNior }

ตอนที่ 5 : SMOG #ฟิคหมอกควัน 5/5 [รีไรท์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    9 มี.ค. 61





SMOG 
#ฟิคหมอกควัน


 




[ 5 ]

 


หลังการหายไปของประกายไฟ สิ่งที่ถูกทิ้งไว้ปลายมวนบุหรี่ก็ยังคงเป็นประกายไฟ ที่ลดทอน กลืนกินแท่งนิโคตินให้สูญสลายไปชั่วกาล เหลือเพียงแค่กลุ่มควันจาง ๆ เท่านั้น

-แจบอม-

"ฉันซื้อน้ำมาฝาก จินยอง" น้ำเปล่าขวดสวยที่ถูกซีลอยู่ อย่างดีพร้อมรอยยิ้มกว้างซื่อ ๆ ของยองโฮมาคู่กันเสมอ ตลอดระยะเวลาสองเดือนหลังจากที่เกิดเรื่องฮวัง ซูบิน

"ฉันบอกแล้วไงยองโฮ นายไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ ไม่ต้องเอาน้ำ เอาของมาให้ฉันแทนคำขอโทษทุกวันแบบนี้แล้ว" จินยองส่ายหน้าบอกด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

น้ำเปล่าถูกยกขึ้นจิบเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่นั่งข้าง ๆ ระหว่างรอเรียนวิชาต่อไปด้วยกัน

"จะว่ายังไงดีล่ะจินยอง" มือใหญ่ของยองโฮถูกใช้เกาต้นคอราวกับไม่รู้ว่าจะเอามันไว้ตรงไหน เกะกะไปเสียหมด

"ฉันอยากให้นาย อยากให้เพราะฉันอยากให้ ไม่ใช่แค่แทนคำขอโทษจากเรื่องนั้น" ดวงตาเหงาหงอยของยองโฮมีประกายบางอย่างที่ทำให้จินยองได้แค่ครางรับแผ่วเบาในลำคอ

จินยองเข้าเรียนทักษะการแสดงเพิ่มอยู่เป็นประจำ สัปดาห์ละสามวัน และในชั้นเรียนที่พาราไดซ์นั้นสอนหลายสิ่งมากมาย รวมทั้งการอ่านสีหน้าและแววตาเพื่อบอกความคิดข้างใน

และแววตาที่ยองโฮจ้องมานั้นมันไม่ได้ปกปิดอะไรเลย

"ยองโฮ เราชอบเป็นเพื่อนกับยองโฮนะ แต่ว่ามากกว่านั้นน่ะ เรา เรา..."

"ไม่ต้องบอกหรอกจินยอง เราเข้าใจ" ยองโฮตะปบมือผอมของจินยองไว้ในอุ้งมือตัวเอง พยักหน้าด้วยรอยยิ้มให้จินยองเบาใจมากขึ้น

จินยองก็ทำได้แค่ยิ้มกลับไป พอคิดดูแล้วก็นึกอิจฉา     ยองโฮไม่น้อยที่กล้าเปิดเผยความรู้สึกมากขนาดนี้ออกมา

ไม่เหมือนคนขี้ขลาดอย่างปาร์ค จินยอง

สุดท้ายแล้วตั้งแต่คืนประกาศรางวัลเมื่อสองสัปดาห์ก่อน จินยองก็ยังไม่ได้ถามอะไรท่านประธานแห่งพาราไดซ์ออกไปอยู่ดี

และทักษะการอ่านสีหน้า แววตาที่ได้ร่ำเรียนมาก็ดูเหมือนจะมีค่าเป็นศูนย์ทันทีเมื่อสบตากับอิม แจบอม

 จินยองไม่มีสมาธิมากพอ รู้สึกเหมือนเป็นเพียงแค่คนหนึ่งคนที่ตาบอด

คนตาบอดที่ยอมแล้ว กับทุกความรู้สึกแม้รู้ว่าไม่ควร แต่จินยองก็ยอมรับแล้ว

จินยองรัก รักแจบอมไปหมดแล้วทั้งใจ

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้บอกไหม จะมีโอกาสนั้นหรือเปล่า ทั้งที่เรานอนข้างกันในหลายคืน บ่อยครั้งในยามเช้าก็มอบรอยยิ้มเมื่อเดินสวนกัน ตอนที่ต่างฝ่ายต่างต้องไปทำธุระของตัวเอง 

หรือแม้แต่จูบ ในเช้าวันที่ตื่นสายได้มากพอให้มีเวลาอ้อยอิ่งในอ้อมกอดของกันและกัน

เหมือนจะมีเวลามากมาย แต่จินยองรู้สึกว่าคอตีบตันทุกครั้งที่จะเอ่ยปากบอกความรู้สึกของตัวเอง

แล้วก็กลัว กลัวว่าการถามจุ้นจ้านจะทำให้ถูกเหวี่ยงออกจากจักรวาลของอิม แจบอม

จักรวาลที่บางครั้งจินยองรู้สึกว่าเป็นที่ต้อนรับมากล้น

แต่ชั่วขณะหนึ่ง ก็เหมือนถูกทิ้งอยู่เพียงลำพังในที่เวิ้งว้างว่างเปล่า

แต่ยังไงมันก็คือจักรวาลของอิม แจบอม เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

"จินยอง! นี่มันข่าวเดฟโซลประธานค่ายนายนี่ใช่ไหม" เสียงดังลั่นของยองโฮทำให้นักแสดงของค่ายชะงักเมื่อได้ยินชื่อคุ้นหู

แต่พอกวาดตาโตจ้องมองหัวข้อข่าวที่ปรากฏแล้วกลับรู้สึกอื้ออึงไปทั้งหู ดวงตาก็เหมือนลายพร่าขึ้นมาฉับพลัน

'เปิดตัว: ซอ เซนาไปพบ เดฟโซล ประธานค่ายพาราไดซ์ถึงห้องพักทั้งคืน'

พร้อมภาพถ่ายของนักร้องสาวที่เดินเข้าตึกในตอนกลางคืนและเดินออกมาในยามเช้า ตึกที่จินยองนอนอยู่ที่นั่นทุกวัน

จินยองตั้งใจมอง จากชุดของซอ เซนา รูปนี้ถูกถ่ายในวันที่เธอมาขอให้แจบอมทำเพลงให้ ไม่แปลกที่จะเข้าไปในตอนดึกและออกมาในตอนเช้า

รูปนี้ไม่ได้ทำให้จินยองรู้สึกสะเทือนใจอะไรมากนักเท่ากับหัวข้อที่ยอมให้ถูกเปิดเผย ถ้าไม่ได้รับการอนุญาตจากต้นสังกัดของซอ เซนาและทางพาราไดซ์สำนักข่าวไร้ชื่อนี้จะกล้าลงข่าวได้ยังไง

ในเมื่อความสัมพันธ์ของเซนาและแจบอมถูกยืนยันแล้ว

ความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงขมุกขมัวของจินยอง ก็ควรจะขมุกขมัวต่อไปใช่ไหม

ไม่ชัดเจนแม้แต่กับตัวจินยองเอง

ห้องนี้มันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ

จินยองรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงแค่สสารเล็กจิ๋ว และห้องนี้เป็นจักรวาลอันยิ่งใหญ่ ห้องที่มีเครื่องอำนวยความสะดวกราคาแพงมากมายอัดแน่น ทว่าจินยองรู้สึกว่ามันว่างเปล่า

เมื่อไม่มีอิม แจบอมอยู่ที่นี่เหมือนเคย

สองแขนรวบกอดสองขาตัวเองไว้ชิดอก แนบแก้มไปกับหัวเข่ายามที่คิดอะไรมากมายในหัว แต่ก็เหมือนไม่ได้คิดอะไรเลย

เขาไม่เคยอยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับท่านประธานแห่งพาราไดซ์ ยิ่งเป็นความลับมากแค่ไหนก็ยิ่งดี แต่บางครั้งความโลภมากก็ครอบงำจิตใจของจินยอง

เขาอยากรู้ว่าระหว่างเรามันคืออะไรกันแน่ เขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำตัวยังไง ถ้าเป็นแค่คู่นอนสักคน เป็นแค่ที่ระบายความเครียด แค่ชัดเจนว่าเขาเป็นอะไร แค่นั้นก็พอแล้ว

จินยองก็แค่ต้องการความชัดเจนถึงสถานะของตัวเอง แม้ว่าที่จริงแล้วจะเป็นอะไรก็ได้ที่จะได้อยู่ข้าง ๆ อีกฝ่ายต่อไป

แต่ทุกอย่างมันไม่ชัดเจน

จินยองรู้เท่าที่แจบอมอยากให้รู้ และดูเหมือนว่าจินยองจะไม่รู้อะไรเลย

ติก ติก

เสียงเข็มนาฬิกาที่ผนังห้องนอนดูเหมือนจะดังเสียจนก้องห้อง

ห้องที่ได้มาอยู่ ตั้งแต่ฝากชีวิตไว้แก่ยมทูต และที่ผ่านมาก็ยังคงอยู่ตรงนี้เสมอ ยมทูตที่มีทุกอย่างก็เพียงแค่สงสารแล้วเก็บวิญญาณที่แสนเหงาหงอยมาจากข้างถนนแสนเฉอะแฉะ

ถ้าความสงสารหมดลง ถ้าความน่าสนุกจางหาย

ถ้าที่จริงเวลาอีกมากมายที่ให้จินยองได้หาคำตอบว่าตัวเองเป็นอะไรสำหรับอิม แจบอมมันจะสั้นกว่าที่คิดล่ะ

สั้นแค่จนถึงวันนี้ ถึงไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้

ความจริงจินยองอาจจะเป็นตัวเกะกะ อาจจะทำให้ทั้ง   แจบอมและเซนาไม่สะดวกใจในสิ่งที่ต้องการจะทำ

“.....”

แจบอมให้อะไรจินยองมากมาย มากจนเหลือล้น ถ้า    จินยองชดใช้คืนให้กับแจบอมบ้าง แม้มันจะเล็กน้อย สิ่งที่วิญญาณในความดูแลของยมทูตจะมอบคืนให้ได้

ที่ว่าง ...

"นั่นสินะ ปาร์ค จินยอง"

ภายใต้ทุกอย่างซึ่งขมุกขมัว ภายใต้หมอกควันแห่งความกลัว จินยองก็ยังคงหวังว่าเมื่อทุกอย่างชัดเจนขึ้น จินยองจะได้อยู่ในสถานะที่มีแจบอมอยู่เคียงข้างตลอดไป

เขาเกลียดโลกที่ไม่มีอิม แจบอม พอ ๆ กับที่เกลียดความรู้สึกโลภมากของตัวเอง

สุดท้ายโลกใบนี้ก็เหลือแค่ปาร์ค จินยองคนเดียวอยู่ดี

"เฮ้อออ" ทันทีที่ปิดประตูห้องพักลงเสียงระบายลมหายใจหนักหน่วงก็ดังขึ้นมา วันนี้มีอะไรให้จัดการเยอะจนประธานค่ายอย่างอิม แจบอมรู้สึกปวดหัว

ทั้งการเตรียมอัลบั้มใหม่ให้ศิลปินในค่าย การประชุมกับผู้ถือหุ้น และเรื่องมากมายอีกเป็นกระบุงทั้งมีสาระและไร้สาระ

ไฟในห้องนั่งเล่นที่ถูกเปิดอยู่บอกได้ดีว่ามีใครอีกคนที่อยู่ด้วยกันกลับมาแล้ว

แบบนั้น ทำให้รอยยิ้มวาดกว้างออกมาได้บ้าง

กึก กึก

รองเท้าหนังกระทบกับขั้นบันได มือแข็งแรงถอดเสื้อหนังออกจากตัวเกี่ยวพาดบ่าไว้ ข้อความในมือถือถูกเช็กดูความคืบหน้าของหลาย ๆ อย่าง

-จินยอง-

ชื่อที่ส่งข้อความมาให้ทำให้แจบอมเลิกคิ้วมอง มันเพียงแค่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เท่านั้น

-จะกลับหรือยังครับ-

มีเด็กน้อยบางคนคิดถึงเขามากอย่างนั้นสินะ ถามกับตัวเอง ยิ้มไม่หุบ และหาคำตอบให้กับมันได้ทันทีที่หยุดยืนอยู่หน้าห้องของจินยอง

"..." ประตูไม่ได้ล็อกเหมือนเคย แจบอมบิดมันเข้าไป

และทันทีที่กวาดตามอง อิม แจบอมก็เห็นทันทีว่าในห้องนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ปึก!

โทรศัพท์และเสื้อหนังในมือถูกขว้างลงพื้นรองรับอารมณ์ที่แล่นวาบขึ้นมาจนร้อนอก ร่างผอมบางสะดุ้งเฮือก เหลียวกลับมามอง มือผอมจิกกำสายกระเป๋าในมือตัวเอง

ปึก

และกระเป๋าโง่ ๆ ใบนั้นก็ถูกขว้างลงพื้นด้วยเรี่ยวแรงแห่งความไม่พอใจจนหักงอกองอยู่บนพื้น แทบทันทีมือเดิมกำกระชากแขนของนักแสดงคนเดียวในค่ายไว้จนแน่น

"นายกำลังทำอะไร! นายจะเก็บกระเป๋าไปไหน!" เป็นการตะคอกมากกว่าถามคำถาม เรื่องปวดหัวที่เจอมาทั้งวันยังไม่ทำให้แจบอมหัวเสียได้เท่าวินาทีนี้

ของในห้องจินยองหลายอย่างถูกเอาออกมาใส่กล่องและกระเป๋า โดยเฉพาะพวกหนังสือเรียนที่ปาร์ค จินยองหวงนักหวงหนา กระเป๋าเดินทางอีกใบกับกระเป๋าสะพาย

เท่าที่เห็นมันก็มากเกินพอ มากพอแล้วถึงเจตนาของใครอีกคน

"นายบอกว่านายจะไม่มีวันทิ้งฉัน แล้วนี่มันอะไร อะไร! ฮะ!"

ตึก!

แผ่นหลังแคบของจินยองกระแทกเข้ากับผนังเต็มแรง มือใหญ่กดไหล่บางไว้กับกำแพงแข็งไม่ต่างจากพวกสัตว์ที่ถูกสตัฟฟ์อวดโฉมหลังความตาย

ต่างเพียงจินยองยังมีลมหายใจ และดวงตาคู่โตก็วาววับด้วยความรู้สึกเอ่อล้น

"ถ้าฉันกลับมาช้ากว่านี้นายก็จะทิ้งฉันไปใช่ไหม ตอบฉันสิ ปาร์ค จินยอง"

"ไม่ ต่อให้พี่กลับมาช้ากว่านี้พี่ก็จะเจอผม"

"โกหก! แล้วนายเก็บของทำไม" แจบอมยังคงตะคอกถาม ดวงตาคมดุกร้าวจ้องมอง แต่ภายในนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกแย่ รู้สึกสูญเสีย และหวาดกลัว มันผสมกันอย่างลึกล้ำ และทำให้ร่างสูงใหญ่ดูเปราะบางลงอย่างมากมาย

ทว่าคนที่เอาแต่ก้มมองพื้นก็ไม่ได้เห็นมัน

"ก็แค่เก็บรอ เผื่อว่าพี่จะให้ผมไป" เสียงนุ่มแผ่วของจินยองไร้แววบิดเบือนเจือปน

แรงที่กดยันไหล่บางไว้จนชิดผนังถูกผ่อนออก ร่างผอมบางของนักแสดงหนุ่มถอยลงนั่งแทบพื้นราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น

ไหล่แคบเจ็บวาบแต่หยดน้ำตาที่เอ่อล้นจนเลอะสองแก้มไม่ใช่เพราะเหตุนั้น

"ทำไมฉันจะต้องให้นายไป"  แจบอมคุกเข่านั่งลงตรงหน้า จ้องมองจินยองที่กำลังเปียกปอน

ไม่ต่างจากวันนั้นที่ตนไม่อาจปล่อยจินยองให้ไปไกลสายตาได้ วันที่ต้องการให้คนคนนี้อยู่เคียงข้างกัน

"เพราะผมอาจจะทำให้พี่รำคาญใจ หลังจากถามคำถามโง่ ๆ ออกไป"

"ลองถามสิ" เพราะแจบอมแน่ใจว่าไม่มีอะไรที่โง่ไปกว่าการที่จินยองเก็บกระเป๋าเพื่อออกไปจากห้องนี้อีกแล้ว

"....." จินยองไม่ได้พูดอะไร แค่ล้วงหยิบกระดาษที่ถูกพับอยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา มันยับย่นจากแรงเบียด แต่ก็ยังคงสมบูรณ์ดี

กระดาษที่ถามคำถามซึ่งจินยองไม่กล้าเอ่ยปากเอง เป็นหนึ่งสิ่งจากชั้นเรียนการแสดงที่จินยองเพิ่งได้ทำ และหยิบยืมมาใช้

เพราะมีความกลัวมากมายอัดล้นในใจ

แจบอมรับกระดาษสีขาวนั้นมาและเปิดออกอ่าน ลายมือเป็นระเบียบของจินยองวางเรียงตัวกันอยู่ด้านใน

-สำหรับคุณอิม แจบอมแล้ว ปาร์ค จินยอง คือ...-

1. นักแสดงของพาราไดซ์

2. สิ่งที่ใช้คลายเครียดจากการทำเพลง

3. ผู้อยู่ในความดูแลของยมทูต

4. คนที่ชอบ

ดวงตาเรียวคมกวาดมองตัวอักษรพวกนั้นซ้ำอีกครั้ง รอยยิ้มจาง ๆ เกิดขึ้นที่มุมปาก ก่อนจับจ้องมองคนที่เขียนมันขึ้นมา จินยองเอาแต่ก้มหน้าลงต่ำ มือทั้งสองข้างกำกันจนแน่น น้ำตาหลายต่อหลายหยดเปรอะเปื้อนใบหน้า

มันชัดเจนว่ากระดาษแผ่นเล็กแค่นี้ แต่จินยองให้ความรู้สึกกับมันมากแค่ไหน จริงจังกับมันเพียงใด

และแม้อยากจะปฏิเสธ แต่มีความคาดหวังอยู่ในกระดาษแผ่นนี้

คาดหวังความชัดเจน

"สิ่งที่ฉันต้องทำคือตอบคำถามข้อนี้เหรอ"

จินยองทำได้เพียงแค่พยักหน้า แต่ไม่เงยขึ้นมาแม้แต่น้อย แจบอมลุกหายไปเพียงครู่เดียวและกลับมานั่งอยู่ตรงหน้าของ    จินยองเหมือนเดิม

ในความเงียบมีเพียงแค่เสียงดินสอลากไปบนกระดาษ

อาจเพียงแค่ไม่กี่วินาที หรือยาวนานแท้จริงอย่างที่จินยองรู้สึก

"ผมไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พูดมันอีกไหม แต่ผม ฮึก ผมรักพี่แจบอมนะ" เสียงพูดสั่น สั่นเหมือนเสียงกระซิบ

"งั้นเหรอ"

ตอนนี้จินยองกำลังรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่ามาก เขาทำแบบนี้ทำไม เขาทำไมต้องโลภมาก นี่มันโง่ โง่จริง ๆ

โง่สมเป็นจอมงี่เง่าปาร์ค จินยอง

"ไม่ ไม่ต้องตอบแล้ว" จินยองโพล่งขึ้นมา มือผอมคว้ากระดาษตรงหน้าแต่แจบอมก็ดึงมันขึ้นหลบปลายนิ้วเรียวยาวได้พ้น

"ผมขอโทษ ผมงี่เง่าเอง ผมไม่อยากรู้..." เสียงเงียบฉับลงเมื่อแจบอมชูนิ้วที่ประดับแหวนเงินวงโตขึ้นมา 

"..." นิ้วถูกแตะลงที่ริมฝีปากอิ่มตึง ให้รอ และจินยองก็นั่งเงียบรอต่อไป

 เพียงแค่ไม่กี่วินาที

มือผอมถูกจับกางออก กระดาษแผ่นนั้นวางอยู่ มันถูกคลี่เปิดไว้รอราวกับกลัวว่าเด็กโง่บางคนจะปอดแหกจนไม่กล้าเปิดออก

-สำหรับคุณอิม แจบอมแล้ว ปาร์ค จินยอง คือ...-

รอยดินสอมากมายกระจายตัวทับปากกาสีน้ำเงินที่      จินยองเขียนไว้จนหมด

1. แรงบันดาลใจของฉัน

2. สิ่งที่น่าหลงใหลเสียยิ่งกว่าการทำเพลง

3. คนที่ทำให้ฉันมีความสุข

4. และ ใช่ ฉันรักนาย ปาร์ค จินยอง

ด้านหน้าเลขพวกนั้นถูกวงกลมไว้ทั้งหมดว่าเป็นคำตอบที่ต้องการจะตอบ

คำตอบที่ทำให้หูอื้ออึงเพราะเสียงหัวใจที่เต้นระรัวหนัก

จินยองกะพริบตาหลายครั้งเพื่อที่จะอ่านซ้ำว่าไม่ได้เข้าใจตรงไหนผิดไปเอง และหลังจากจดจ้องมองอยู่นาน ในแววตาคู่นี้ก็มีเพียงเงาสะท้อนของผู้ชายที่เขียนมันขึ้นมา

"เข้าใจหรือยังคำตอบของฉัน"

รอยยิ้มของอิม แจบอม สวยงามยิ่งกว่าที่เคยเสียอีก

"ฮึก ผมขอโทษ" มือหนาประคองข้างแก้มนิ่มไว้ในฝ่ามือตัวเอง ปลายจมูกโด่งแนบชิดใบหูบาง

"ขอโทษทำไม"

"ผม ฮึก อ่านลายมือพี่ไม่ออก" แล้วจินยองก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา สองแขนกอดตอบแจบอมไว้จนแน่น

"ขอโทษที่งี่เง่า ผมก็รักพี่แจบอม รักมาก ๆ จินยองรัก        พี่แจบอมที่สุดเลย" น้ำเสียงเน้นย้ำบอกซ้ำไปซ้ำมา ชัดเจนว่าจินยองเข้าใจได้ดีแค่ไหนถึงข้อความที่แจบอมเขียนมอบให้

เข้าใจและหวงแหนมัน

มือหนาลูบหัวทุยเนิบช้า แจบอมส่ายหัวให้กับเด็กน้อยในอ้อมแขน และยิ้มให้กับมุกตลกแทนความเก้อเขินที่ได้รับเช่นกัน

"ขอบคุณครับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" โถมทั้งตัวกอดจนจมเข้าไปในแผ่นอกกว้าง เหลือเพียงแค่ดวงตาโตเปียกแฉะที่โผล่มาจากบ่าแข็งแรง

"แล้ว แล้วคุณเซนาจะโกรธไหมที่ ที่ผมอยู่ที่นี่ ที่ผมรัก       พี่แจบอม" 

"เพราะข่าววันนี้เองสินะ" แจบอมถอนหายใจเสียงดัง มือหนาดันเด็กน้อยในอ้อมกอดออกเพื่อจะได้สบตากัน แต่จินยองฝืนตัวที่จะกอดไว้ เราจึงกอดกันต่อไป

"เซนา แมร์รี่ อินเฮ ชาร์ล็อต โคลอี้ เซจอง เซรา"                  แจบอมขานชื่อออกมาทีละชื่อ จนสุดท้ายเป็นจินยองเองที่ต้องคลายอ้อมกอดออกมาสบตามอง

"นอกจากนี้เพื่อนผู้หญิงของฉันที่ทำงานสนิทกันมาตั้งนานก็มีอีกเยอะเลยล่ะ แต่นายอาจจะไม่เคยเห็นเพราะไม่มีใครมารยาทน้อยเท่าซอ เซนาแล้วที่จะบุกมาหาถึงห้องนี้ทั้งที่ฉันบอกแล้วว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว"

พื้นที่ส่วนตัวที่มีแต่จินยองเข้ามาได้ เข้ามาตั้งแต่เริ่มต้น

"ฉันรู้ว่าจินอูสอนนายมาว่าถ้าพาราไดซ์ไม่อนุญาตพวกสำนักข่าวก็ไม่ควรเอาข่าวเสียหายไหน ๆ ไปลง แต่สำนักข่าวกระจอกนั่นลงข่าวโดยไม่ถามทางต้นสังกัดของเซนาหรือว่าพาราไดซ์ด้วยซ้ำ คงอยากฆ่าตัวตายมาก เชื่อเถอะ นักการเงินแฟนของ  เซนาคงจัดการแทนพาราไดซ์ไปแล้ว แต่ฉันเองก็จะต้องจัดการมันเหมือนกันที่มาซุ่มดูอยู่หน้าตึกนี้ คงอยากไม่ได้ผุดได้เกิดจริง ๆ"

จินยองค่อย ๆ รับข่าวสารใหม่แล้วเรียบเรียงมันในหัวจนสมบูรณ์

และยิ่งทำให้รู้สึกผิดไปอีกมากโข

"ผมขอโทษที่ทำตัวไม่น่ารัก ขอโท..."

"ชู่ว" แค่นั้นจินยองก็เงียบลงอีกครั้งอย่างง่ายดาย มือผอมจับประคองฝ่ามือแข็งแรงขึ้นมาและแนบอิงแก้มนิ่มลงไป ช้อนตามองอย่างออดอ้อน

"ฉันไม่เคยบอก นายจะรู้ได้ยังไง" หยดน้ำตาบนแก้มขาวของจินยองถูกกวาดต้อนออกไปอย่างบรรจง

“ต่อไป ไม่ใช่แค่ฟัง ฉันเองก็ควรจะบอกกับนายให้มากขึ้น” ริมฝีปากหยักบางแตะที่หางคิ้ว ปลายจมูกกลม ๆ ของจินยอง ถึงริมฝีปากที่กลมมนยิ่งกว่า

"แต่ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าตัวเองสำคัญมากแค่ไหนสำหรับฉัน เด็กดี"

จินยองรู้สึกว่าตัวเองกำลังบินได้ ไม่ใช่แค่ในหัวใจที่ฟูฟ่อง แต่เป็นทั้งตัวที่ถูกยกขึ้นจนลอย ทั้งแขนขาเกี่ยวเกาะตัวโต ๆ ของท่านประธานแห่งพาราไดซ์ไว้ไม่ปล่อย

"รู้แล้วครับ"

"ดีมาก"

ยังคงกอดเกี่ยวไว้ แม้แต่ตอนที่ทั้งตัวแนบลงกับเตียงนุ่ม

"จำไว้ และรู้สึกเป็นเจ้าของมันซะ เพราะมีแค่นายที่ได้ครอบครอง จินยอง"

แม้แต่ตอนที่จูบดำเนินไป

"พี่คือทุกสิ่งทุกอย่างของผมเลยรู้ไหม พี่แจบอม"

"รู้สิ และฉันก็รักมันเลยล่ะ"

 

กอดไว้ แม้แต่ตอนที่ตกลงไปในหลุมรักอีกหน

และอีกหน






End



จบแล้วค่ะ ตามที่คิดไว้อย่างพอดิบพอดีแบบกรึ่มๆ เมาๆ ตามที่เราต้องการ ถถถถ

เพลงที่ฟังตลอดการเขียนเรื่องนี้คือเพลงที่ใส่ไว้ในตอนนี้เลยค่ะ EXO - Universe ฟังแล้วเคลิ้ม ๆ ลอย ๆ ดี ชอบบ


เสี่ยเดฟและน้องจินยองเด็กเสี่ยนี้ เป็นฟิคแก้บนก็ว่าได้ค่ะ และยอมรับว่าไฟลุกโชนในการเขียนเพราะคำว่าแก้บน สัญญาแล้วก็ต้องทำ  เป็นฟิคเรื่องที่เราชอบในอารมณ์เมาๆ แม้จะยังไม่เมาเท่าที่ตั้งใจไว้ เลยเน้นไปทางฟีลลิ่งเบลอๆแทนอย่างที่เราถนัด ๆ  ถ้ามีโอกาสจะพยายามสร้างสรรค์งานเขียนที่เมาได้เท่ารสอารมณ์ที่ต้องการออกมาในวันหน้านะคะ (ซึ่งไม่ง่ายเลย ต้องไปอัพเกรดความเมา ๆ ฟุ้งๆ ก่อน)


ขอบคุณหลาย ๆคนที่อ่านและให้กำลังใจมาตลอดเลยนะคะ มีไม่มากแต่ให้กำลังใจได้ดีมาก ๆ เลย แม้จะเป็นเพียงแค่เรื่องสั้นเมา ๆ แต่ก็ยังให้กำลังใจกันตลอด

ฝากเสี่ยเดฟกับน้องจินยองเด็กเสี่ยไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ ^^

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ


..

สำหรับรอบไปรษณีย์ตามที่บอกไว้ว่าจะเอาลิ้งมาลงในตอนจบ 

รายละเอียดและสั่งจองลิ้งก์นี้ค่ะ จิ้มๆกันได้ -- >  https://goo.gl/forms/ugPljkLMp6DIP3YC2 

ราคา 220 บาท เปิดจองวันนี้ -17/2/61 นะคะ ส่วนหลังจากนั้นต้องมาดูกันอีกทีว่ามีเล่มเหลือจากตลาดกัซ และแจกแก้บน 20 คนผู้โชคดีไหม ถ้ามีจะเอามาเปิดเป็นพร้อมส่งค่ะ





ผู้โชคดี20คนที่ได้รับเล่มฟิคแก้บนคัมแบค จจพ จะไปเอาที่ตลาดกัซก็ได้เน้ออ ดีเอ็มไปโลดด @butterfly8ffect


#ฟิคหมอกควัน

ขอบคุณค่ะ =]












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

334 ความคิดเห็น

  1. #334 kanlaya96 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 01:04
    อบอุ่นมากค่ะไรท์
    #334
    0
  2. #332 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 03:21
    ทำไมความรักครั้งนี้มันอบอวลไปด้วยมวลของควันเเต่ก็ดูมีความสุขมากเลยอ่าาาา อิจฉาเด็กน้อยที่สุดเลยยยย
    #332
    0
  3. #329 GET♡_ _..♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 13:39
    ชอบมากเลยค่ะ????????????
    #329
    0
  4. #327 llllovellll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 22:43
    ขอบคุณไรเตอร์ที่แต่งฟิคให้อ่านนะคะ เรื่องนี้สนุกมากๆๆๆเลยย เราชอบอารมณ์ความรู้สึกของเรื่องมากๆ หน่วงๆเทาๆดี ภาษาก็สวยยย ชอบผชแบบท่านประธานนะ แต่ก็อยากให้พูดมากขึ้น ควบคู่ไปกับการกระทำ เพราะด้วยนิสัยของน้องแล้วไม่กล้าคิดอะไรเข้าข้างตัวเองหรอก อิพี่ควรจะพูดให้น้องเข้าใจมากขึ้นกว่านี้ นี่ขนาดตอนจบยังไม่ค่อยพูดเท่าไหร่เลย โวะ แตาก็นะ สไตล์อิมแจบอม5555 จะติดตามผลงานเสมอนะคะ
    #327
    0
  5. #318 ZilaHoOz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 13:47

    เริ่มต้นคือทำให้เราอึนๆหน่วงๆไปเยอะพอมาบท2-3ก็ยิ่งรู้สึกดิ่งลงไปอีกยิ่งบท4คือร้องไห้ตามน้องเลย พอทุกอย่างที่คลุมเครือได้เฉลยมันมีความสุขนะแต่ทำไมความรู้สึกกลับมันยังสุขไม่สุดนะ 555
    #318
    0
  6. #308 ChicJaebeom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:54
    ยิ้มทั้งน้ำตาเลยย สนุกมากชอบมากกกก
    #308
    0
  7. #305 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 16:27
    โง้ยยย มันดีมากจริงๆค่ะ อ่านแล้วจะร้องตามน้องเลย ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ :)
    #305
    0
  8. #300 fOne (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 18:55

    อ่านแล้วน้ำตาซึมตอนจินยองอ่านกระดาษแผ่นนั้น ที่ประธานคนเก่งเขียนตอบ ชอบมากกกก....ค่ะ ภาษาถ้อยคำที่แต่งออกมาสละสลวยเหมือนทุกเรื่อง ตามอ่านทีละเรื่องสองเรื่อง ชอบมากๆค่ะ ฉากและเนื้อเรื่องแต่งได้ดีมาก เป็นเอฟซีเลยค่ะ ??????????????‘???????‘???????‘???????‘????? เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ ??’???’?❤

    #300
    0
  9. #299 jessca (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 14:51
    หลงเข้ามาอ่าน แงงง สนุกมาก มันฟุ้งๆจริงๆ55555555555 แต่ชอบนะ มันไม่หวือหวาแต่มันมีอะไรอ่ะ5555555555555 ขอบคุณมากๆนะคะ แต่งฟิคแก้บนอีกซักเรื่องก็ดีนะ555555555
    #299
    0
  10. #297 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 01:48
    โง้ยยยย เป็นฟิคที่สนุกมากกกกกก ขอบคุณนะคะ
    #297
    0
  11. #292 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 02:15
    ชอบมากเลยอ้ะ เป็นความรู้สึกบีบหัวใจ แต่รับรู้ได้ว่าทั้งคู่รักกันขนาดไหน งื้อออ // เป็นกำลังใจให้แต่งฟิคดีๆออกมาอีกนะคะ
    #292
    0
  12. #287 LittleOrc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 12:24
    ชอบมากค่ะ
    #287
    0
  13. #286 mjjane (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 13:08
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆแบบนี้ ขอบคุณค่ะ ฮือออ ยังอินกับความละมุนนี้อยู่ T///T
    #286
    0
  14. #285 Bluennn. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 00:14
    งื้อออออ ฟินมากกกก ชอบ
    #285
    0
  15. #283 Zhilan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:57
    มีความพึ่งมาเจอ ชอบอะละมุน
    #283
    0
  16. #282 yuuyuubambam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 23:43
    ดีมากเลยค่ะ ละมุนละไม ชอบมากกก ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #282
    0
  17. #280 Hello_JBid (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 10:30
    ปกติเป็นคนชอบอ่านฟิคยาวๆ ไม่ค่อยอ่านฟิคสั้น แต่เรื่องนี้ตามมาจากทวิต พออ่านแล้วรู้สึกได้เลยว่า ถ้าไม่มาอ่านต้องเสียดายแน่ๆ จะติดตามผลงานเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #280
    0
  18. #279 ggarfieldn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 17:55
    ชอบมากๆๆๆ พี่เค้าก็รักของเค้าอ่ะเนอะ ดูก็รู้เลยว่ารักน้องมากขนาดไหน ฮื่ออออ
    #279
    0
  19. #278 ggarfieldn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 17:54
    ชอบมากๆๆๆ พี่เค้าก็รักของเค้าอ่ะเนอะ ดูก็รู้เลยว่ารักน้องมากขนาดไหน ฮื่ออออ
    #278
    0
  20. #277 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 03:04
    ชอบมาก~ น้องจินยองน่ารัก ฮื่อ อิจฉาเสี่ย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ท้อใจเหลือเกินค่ะ ฮ่าาา ชอบการบรรยาย ชอบบรรยากาศของสองตัวละคร ดีต่อใจ โอ้ยๆ เสี่ยขา ถ้าจะหลงเด็กขนาดนี้อ่ะข่าาา
    #277
    0
  21. #275 agasep2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 20:55
    โอ้ยยสยดีใจๆๆๆๆๆๆในที่สุดน้องก็เข้าใจอย่าร้องไห้อีกนะน้องจิน ใจจะขาดตาม
    #275
    0
  22. #264 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:03
    ก็พี่ไม่บอกไม่พูดจะให้น้องคิดยังไงหละ ดีที่น้องรักมากเลบรอที่จะให้พีาเอ่ยไล่ เกือบไม่ทันแล้วไหมละ
    #264
    0
  23. #256 love bb lava (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:57
    รู้กันสักทีน้าา มัวแต่ปากแข็งกันอยู่ได้ ทั้งคู่เป็นทุกอย่างของกันและกันสินะ น่ารักจัง
    #256
    0
  24. #244 JibieJib (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:26
    4ค้าาา
    #244
    1
  25. #234 Harukim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:09
    โหวต 4 ค่าาา
    #234
    0