-END- SMOG #ฟิคหมอกควัน { BNYOUNG / JJP / BNior }

ตอนที่ 3 : SMOG #ฟิคหมอกควัน 3/5 [ รีไรท์ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    9 มี.ค. 61

SMOG 
#ฟิคหมอกควัน


 




[ 3 ]

จักรวาลที่กว้างขวางเกินประมาณ มันจะถูกตีขอบเขตสิ้นสุดลงตรงไหน บางทีอาจจะไม่มี

-แจบอม-

"..."

เสียงหยดน้ำกระทบลงพื้น และอุณหภูมิของมันก็ทำให้มีไอน้ำล่องลอยออกมาตามทุกห้วงลมหายใจ

ตาโตจ้องมองเงาสะท้อนอันขมุกขมัวของตัวเองผ่านฝ้ากระจก ผิวจินยองไม่ขาวซีดเท่าที่เคยมันมีสีเลือดฝาดจากความอุ่น

ทุกส่วนขาวเนียนละเอียด สองแขนผอมแห้งที่เฝ้าเน้นออกกำลังกายอย่างหนักเพื่อรับบทในซีรีส์ดี ๆ สักเรื่องก็ยังคงผอมแห้งราวกับไม่มีอะไรพัฒนามากขึ้น

ปลาสเตอร์ปิดแผลแบบกันน้ำบนฝ่ามือปกปิดแผลที่มีได้

แต่ก็ไม่รู้เลยว่ามันจะปกปิดคำโกหกได้นานสักแค่ไหน

 

อาจจะไม่ได้เลยสักวินาที

ปึก

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว เป็นช่วงวินาทีที่จินยองโผบินขึ้นกลางอากาศราวกับถูกติดปีกแต่โลกทั้งใบที่ไหวโยกคลอนเหมือนกำลังถูกโอบกอดด้วยแรงโน้มถ่วงที่ไม่มีสิ่งใดบนโลกหนีพ้น

ร่วงหล่นกระแทกลงแทบพื้นโลกเหมือนเคย

และอย่างน้อยจินยองก็โชคดีที่ครั้งนี้พื้นซึ่งร่วงหล่นนุ่มนิ่มอย่างที่เตียงนอนควรเป็น

"ตอบฉัน" เสียงแหบนุ่มเจือกลิ่นฝาดเย็นที่รับรู้ได้ว่าจะขมติดปลายลิ้นอย่างไรเมื่อสัมผัสมันผ่านรสจูบ

"ตอบฉันหน่อย ปาร์ค จินยอง" ตาเรียวคมดุของท่านประธานแห่งพาราไดซ์จ้องเขม็ง ส่วนจินยองที่โดนโยนขึ้นมาบนเตียงทันทีที่ก้าวพ้นออกจากประตูห้องน้ำได้แต่ยันตัวลุกขึ้นนั่ง

แม้แต่ความเรียบร้อยของชุดคลุมอาบน้ำที่แสนกังวลก็ไม่ได้ใส่ใจ

จินยองเอาแต่จดจ้องมองยมทูตตรงหน้าตน

ที่ดูเหมือนว่าความไม่ชอบใจจะพองใหญ่คับห้องนี้ยิ่งกว่าเจ้าของช่วงบ่ากว้างในชุดสีดำสนิทที่คุกเข่าลงบนเตียง

"ฮึก" จินยองเกลียดที่ตัวเองหลุดสะอื้น เพียงแค่มือแข็งแรงของแจบอมบีบเข้าที่ปลายคาง

เกลียดที่ตัวเองรู้สึกกลัวขึ้นมาฉับพลันทุกครั้งที่แจบอมโกรธ

ทั้งที่จะมืดหรือสว่าง โลกทั้งใบของจินยองก็มีแต่คนคนนี้

"เรามีข้อตกลงกันจินยอง" ดวงตาคมดุราวกับมีประกายไฟอยู่ในนั้น นิ้วโป้งแข็งแรงกดขยี้ที่มุมปากของนักแสดงคนเดียวในสังกัด

"ก่อนจะมาอยู่ด้วยกัน เงื่อนไขเดียวที่ฉันต้องการ นายจำได้ไหมว่าคืออะไร"

จำได้สิ สิ่งเดียวที่แจบอมขอ สิ่งเดียวแลกกับทุกสิ่งทุกอย่าง

"...พี่แจบอมบอกว่าห้ามโกหก" อิม แจบอมกดยิ้มมุมปากทันทีที่ได้ฟังจบ แต่มันไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความใจดีขึ้นเลย

ไม่เลยสักนิด

"แล้วนายเห็นฉันเป็นคนโง่เหรอ ปาร์ค จินยอง" กลิ่นของบุหรี่ยี่ห้อคุ้นเคยประสานเสียงกระซิบชิดใบหู

ความเจ็บรอบกรอบหน้าที่ถูกบีบแรงขึ้นบอกได้ดีว่า        แจบอมกำลังโกรธมากขึ้น

"ไม่ ไม่ครับ จินยองขอโทษ" จินยองรู้ว่าตัวเองโง่เง่าแค่ไหน สุดท้ายสิ่งที่มีปัญญาทำก็แค่ขอโทษ

ปลายนิ้วเรียวยาวได้รูปแตะที่สันกรามคมชัด สัมผัสจิวหูสีดำสนิท

"อึก" และทันทีที่เข้าใกล้มือข้างนั้นก็ถูกจับไว้ ถูกบีบจนแน่น บาดแผลใต้ปลาสเตอร์เจ็บแปลบจนน้ำตาจินยองร่วงหล่น แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม

โอบกอดทุกอย่างที่แจบอมมอบให้ แม้จะเป็นความเจ็บปวดก็ตาม

"ไอ้งั่งที่มาส่งนายมันเป็นใคร"

"เพื่อน เพื่อนผม" สีหน้าของคนฟังไม่ได้ดูซาบซึ้งกับคำที่ได้ฟังนัก

"รถราคาถูกของมันนั่งสบายไหม นั่งข้างมันรู้สึกดีกว่านั่งข้างฉันงั้นเหรอ" แรงบีบที่ใบหน้าถูกคลายออกในขณะที่มันถาโถมลงกับสองฝ่ามือของจินยองกดฝังทั้งร่างลงกับเตียงราวกับร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับอยากให้จมหายไป

เป็นครั้งแรกที่แผลบนมือไม่เจ็บอีกแล้วเมื่อมันรู้สึกตื้อชา

"ไม่ครับ มากับยองโฮไม่ได้ ฮึก ได้ดี อื้อออ"

คำตอบไม่ถูกใจ รสฝาดเย็นของบุหรี่ที่บดขยี้และขบกัดลงบนริมฝีปากบอกจินยองแบบนั้น

"อย่ามาพูดชื่อผู้ชายคนอื่นบนเตียงของฉัน ปาร์ค จินยอง" เสียงแหบต่ำก่นบอก ส่วนจินยองก็ได้แต่พยักหน้ารับรัวเร็วจนหยดน้ำตากระเพื่อมไหวและเปรอะเลอะบนผิวแก้มขาวอีกครั้ง

แปดเปื้อนเหมือนที่แจบอมอยากให้จินยองเป็น

พิเศษ สูงค่าภายใต้ปีกของพาราไดซ์ แต่ก็เลอะเทอะ ธรรมดาเพียงแค่ในอ้อมกอดของตน

"ฉันเกลียดคนโกหก และเกลียดที่สุดคือนายโกหกฉัน"

"ฮึก ผมจะไม่ทำอีก ครั้งนี้ผมคิดน้อยไป มันเพราะ อื้อออ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มหายลับไปอีกหน และความรู้สึกเจ็บจนชาก็ลามจากแผลบนฝ่ามือ มาที่ริมฝีปาก ใบหู ซอกคอ

และทุก ๆ ส่วนบนร่างกาย ที่ริมฝีปากหยักบางของ          แจบอมลากผ่าน

"นายได้อธิบายเหตุผลเฮงซวยนั่นแน่ แต่ฉันยังไม่อยากจะฟังตอนนี้ จนกว่าฉันพอใจที่จะฟังมัน"

ทุก ๆ ส่วนที่แจบอมเป็นเจ้าของ

 “ทำให้ฉันพอใจสิ ปาร์ค จินยอง”

"ฮึก มัน ...แจบอม" เสียงหวานสั่นหวิวพอ ๆ กับทั้งหุ่นร่างผอมแต่โค้งเว้าเย้ายวนยิ่งกว่าชายหญิงคนไหนที่แจบอมเคยพบเห็นกำลังโยกคลอน

ดวงตาโตของจินยองอัดแน่นด้วยอารมณ์ลึกล้ำราวกับหลุมดำแห่งความปรารถนาที่ดูดกลืนทุกคนที่พบเห็นเสมอ และยิ่งทรงพลังในจุดที่อารมณ์วูบไหวกำลังสูงขึ้นเรื่อย ๆ

และแจบอมก็ยังคงรู้สึกวูบวาบจนใจสั่นเหมือนทุกหน แม้จะจ้องมองมันผ่านเปลวควันก็ตาม

"เหอะ พอมือไม่ว่างแล้วกระจอกลงนะ” สีหน้าไม่แยแส ทว่าดวงตาเรียวกลับวาวโรจน์ด้วยความต้องการที่แทบจะแหกหน้ากากนิ่งเฉยนี้ออกมาด้วยความกระหาย พยายามเก็บซ่อนอย่างดีใต้ควันบุหรี่ที่พ่นออกมาจากลมหายใจ

กลิ่นบุหรี่ที่จินยองไม่ได้ชอบนัก แต่มันก็ทำให้นึกถึง        อิม แจบอมทุกครั้งที่ได้กลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

และควันเหล่านั้นก็กำลังโอบกอดจินยองไว้

ดวงตากลมโตสั่นระริก เพราะสองมือถูกมัดติดกันไว้ด้านหลังทำให้มันลำบากไปหมดในการทรงตัวอยู่บนตักของท่านประธานแห่งพาราไดซ์ ประคับประคองร่างกายตัวเองต่อสู้กับแท่งเนื้อที่เบียดคับอยู่ในร่างจนร้อนไปทั้งช่วงท้อง

ทำให้อิม แจบอมพอใจ

มีแค่การทำให้ยมทูตเจ้าของชีวิตพอใจ บทลงโทษของคนขี้โกหกก็จะจบสิ้นลง

แม้ภายใต้เงื่อนไขนั้นคือสองข้อมือที่ถูกผูกมัด คือทั้งตัวที่ต้องโยกขย่มเอง แต่ก็ทำเพื่อไถ่บาปจากยมทูต

บาปจากการโกหก

ที่ดูเหมือนจะมีบาปแห่งความน่าเบื่อหน่ายเพิ่มมาอีกข้อ

"ฉันง่วงแล้วนะ สูบหมดมวนคงเผลอหลับพอดี" ถ้อยคำไม่แยแสยิ่งตอกย้ำให้ได้ฟัง

ในขณะที่จินยองรู้สึกเสียววูบจนแทบจะขาดใจตาย ทุกครั้งที่ยกสะโพกขึ้นและกดทับลงมา หรือแม้ยามนั่งหอบหายใจอยู่แบบนี้

แต่มันคงน่าเบื่อมากเมื่อท่านประธานแห่งพาราไดซ์ยังคงจดจ่ออยู่กับการสูบบุหรี่ในมือ ข้อนิ้วแกร่งเคาะเศษเถ้าลงในแก้วรอง และใบหน้าคมคายก็หันไปสนใจมัน

ไม่สนใจคนอีกคนตรงนี้เลย ไม่แม้แต่จะลูบสัมผัส แม้แต่จะจูบปลอบโยน หรือจูบเอาแต่ใจ

น่าเบื่อจนไม่แม้แต่จะอยากจดจ้องมอง

วินาทีนี้จินยองได้เรียนรู้อีกอย่าง จินยองเคยกลัวว่าจะไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยอีก กลัวว่าจะทำให้ท่านประธานแห่งพาราไดซ์เสียหายถ้าถูกรู้ว่าเกลือกกลั้วกับคนอย่างเขา

แต่แท้จริงสิ่งที่จินยองกลัวที่สุดยิ่งกว่าทุกสิ่งในจักรวาลนี้

คือการถูกเหวี่ยงออกไปจากชีวิตของอิม แจบอม

คือการถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้อีก

ไม่เอาได้ไหม อย่าเบื่อเขา อย่าทิ้งเขา เขามอบทั้งชีวิตให้ยมทูตแล้ว ให้แล้วทั้งหมด

"..."

แจบอมได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่ดังมากขึ้น พร้อมกับจังหวะที่เนื้อสะโพกอวบขย่มลงใส่บนหน้าขา ผนังอุ่นร้อนที่บีบรัดมากยิ่งขึ้นในจังหวะที่คนขย่มไม่กลัวว่าเอวตัวเองจะหัก

ความกระหายที่พยายามข่มไว้ยิ่งจ้วงทะยานมากขึ้นราวกับฝีเท้าของม้าที่ควบแข่งในสนามประลอง ใจของแจบอมเต้นไม่เป็นส่ำ จนแม้แต่จะทำท่าทีเฉยเมย สนใจแต่สูบบุหรี่อย่างตอนแรกก็ทำต่อแทบไม่ไหว

แม้ผ่านประสบการณ์สนามรักมามากมายจนเสแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรกับร่างกายยั่วเย้าที่โบยบินอยู่บนร่างได้ แต่มันไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายสักนิด

เหมือนเศษเสี้ยวแสงที่พยายามหนีออกจากหลุมดำ

ซึ่งไม่มีวันหลุดพ้น

แม้แต่บุหรี่ที่เคยช่วยให้จดจ่อ ก็ยังแทบไม่ช่วยเหลืออะไรอิม แจบอมเลย

"อึก อ๊ะ อ๊ะ" เสียงครางแว่วหลุดแม้ริมฝีปากอิ่มเลอะรอยแตกจะพยายามขบเม้มไว้แค่ไหนก็ตาม

สองมือที่ถูกมัดจับยึดไปที่ต้นขาแข็งแรงของท่านประธานวัยช่วงสามสิบ เอวคอดแผ่นอกบางแอ่นไปด้านหลัง สองขาขาวตั้งชันขึ้น ยึดเหนี่ยวทั้งร่างของจินยองไว้กับการควบสะโพก ฉุดรั้งและเติมเต็มความปรารถนาที่พุ่งทะยาน

ดวงตากลมโตที่ฉ่ำชื้นด้วยหยาดน้ำตาจดจ้องมองมาแค่ยมทูตที่ไม่ได้ถูกห่อกอดด้วยชุดดำมืดอย่างเดิม

มันเรียกร้อง มันต้องการ มันยังคงเป็นหลุมดำหลุมนั้นที่อิม แจบอมยอมแพ้

เพราะเป็นปาร์ค จินยอง

ที่เคยคิดว่าทำไม่สนใจจนจบคืน กลับกลายเป็นมวนบุหรี่มอดไปเพียงครึ่งซึ่งถูกทอดทิ้งในจานแก้วเหมือนเศษเถ้าที่ถูกไฟแผดเผา

"พะ พี่แจบอม" เสียงทุ้มนุ่มแผ่วหวิวเรียก

แผ่นหลังของจินยองกระแทกลงกับเตียงอีกครั้งเมื่อถูกจับพลิกตัว สองแขนที่ถูกไขว้มัดโดนกดทับลงไปด้วยน้ำหนักตัวเองจนเจ็บล้า กลับเป็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของปาร์ค จินยอง รอยยิ้มที่ถูกตัดผ่านด้วยหยดน้ำตา

ต่อให้รู้ดีว่าร่องรอยลายพร้อยจะเกิดขึ้นมากเท่าใด

ความเจ็บแปลบแสบสันจากการขบกันและเสียดสีจะทวีมากยิ่งขึ้นแค่ไหน

ทว่าแม้จะเล็กน้อย หรือมากมาย แต่ความรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่คนคนนี้แตะต้องก็เจือปนอยู่เสมอ

เพราะเป็นอิม แจบอม

"อึก" เสียงสะอื้นแผ่วไหวแหบแห้งหลุดออกมาอีกครั้ง ร่างกายเลอะเทอะด้วยสารพัดสารคัดหลั่ง ไม่ต่างจากใบหน้าและดวงตาเปียกปอนที่ปรือลง

ทันทีที่รู้สึกถึงความร้อนที่ดึงออกจากร่างกาย จินยองหดตัวคุดคู้จนดูเหมือนหอยทากตัวกลม ๆ เพราะสองมือที่ยังถูกผูกไขว้ไว้ด้านหลัง ตาโตบวมช้ำชำเลืองมองยมทูตข้างกาย

ดวงตาเรียวใต้จุดสองจุดบนเปลือกตาและจิวแหลมยามนี้ดูคุกรุ่นน้อยลงมาก

ใกล้เคียงกับที่คุ้นเคย

"ฉันพร้อมจะฟังเหตุผลที่นายโกหกแล้ว จินยอง" เสียงแหบทุ้มล่องลอยในอากาศ จินยองต้องใช้สติอย่างมากที่จะไม่ยอมแพ้ให้กับร่างกายที่อ่อนล้าจนแทบถึงขีดสุด

เพราะกลัวว่ายิ่งปล่อยนานไปพรุ่งนี้จะไม่มีโอกาสได้แก้ไข

กลัวว่าจะถูกเบื่อ กลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง

"ที่ผมโกหก..." เสียงมันแหบแห้งราวกับเป็นหวัดจนจินยองยังตกใจ พยายามกระแอมเพื่อเรียกเสียงคืนมา

แจบอมจ้องมองหลุมดำของตัวเอง และเก็บเกี่ยวเอาไว้ในอ้อมกอด ระหว่างรอจินยองหาเสียงตัวเองเจอ ริมฝีปากหยักบรรจงกดจูบตามช่วงไหล่แคบ และเกี่ยวรั้งปลดเข็มขัดหนังเส้นโปรดออกจากสองข้อมือสวยได้รูป

หยาดเลือดสีแดงไม่ใช่สิ่งที่แจบอมคิดว่าตัวเองควรจะได้เห็น

มันท่วมจนชุ่มไปทั้งฝ่ามือของจินยอง และแจบอมก็เพิ่งเห็นว่าบนผิวเนื้อนั้นคือปลาสเตอร์บางกระจ้อยร่อยถลอกปอกเปิก

"เกิดอะไรขึ้น" สองมือผอมถูกประคองไว้บนมือของ         แจบอม จินยองรู้สึกว่าตัวเองยิ่งหดเล็กลงเมื่อเห็นว่าแผลบนมือเปิดและมีเลือดออกมามากแค่ไหน

เลือดที่ไม่รู้ว่าทำให้เตียงแสนสะอาดนี้เปื้อนไปมากเท่าไหร่แล้ว

"ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น!"

"พี่แจบอมอย่าโกรธนะ" เสียงที่ยังคงแหบแผ่วเปล่งขึ้นดังสุดเท่าที่ทำได้ ซุกตัวอยู่ในแผ่นอกและบ่ากว้าง อยู่ใต้ปีกของท่านประธานแห่งพาราไดซ์

"ในสมุดรายงานของผมมีคนเอามีดโกนใส่ไว้ ผมไม่ทันดูมันก็เลยบาดมือ ยอง... เพื่อนผมก็เลยมาส่ง ผม ผมไม่อยากให้พี่ห้ามไปเรียน ไม่อยากให้พี่ไปที่มหาลัย ไม่อยากให้พี่เสียชื่อเสียง ผมคิดน้อยไปก็เลยโกหก ผมขอโทษ" เสียงแหบแผ่วติดสั่น มือผอมพยายามกำเก็บซ่อนรอยแผล แต่แจบอมไม่ยอมให้ทำแบบนั้นยังโอบประคองฝ่ามือผอมไว้

"จินยองขอโทษ"

"อย่าทำแบบนี้อีก" เสียงกระซิบบอกชิดหน้าผาก วงแขนแกร่งซึ่งประดับรอยสักจนเหมือนมีปีกขนาดใหญ่ติดอยู่บนตัว       แจบอมกอดจินยองไว้จนแน่น

"จินยองจะไม่โกหก ไม่แล้ว ไม่ทำ จะเป็นเด็กดีของ           พี่แจบอม"

"เป็นเด็กดีน่ะได้ แต่ห้ามเป็นเด็กโง่แบบนี้อีก"

เด็กโง่ที่คิดจะแบกโลกไว้ทั้งใบ ทั้งที่ตัวเองเป็นทั้งจักรวาลสำหรับใครบางคนแท้ ๆ

"จินยองจะตั้งใจเรียน จะเป็นเด็กฉลาด" ซุกแก้มที่ยังคงชื้นน้ำตากับรอยสักบนอกแกร่ง ออดอ้อนราวกับลูกแมวที่หนาวสั่น

"ซื่อบื้อจริง ๆ" แจบอมพึมพำ จูบย้ำขมับชื้นเหงื่อของ    จินยองซ้ำอีกหลายที ตาเรียวคมจ้องมองหยดเลือดที่ยังแจ่มชัดให้ได้เห็น ดวงตาเรียวคมดุที่มักจะมองอย่างไม่แยแสร้อนผ่าวไปจนหมด

ตอนนี้แจบอมโกรธ โกรธคนปัญญาอ่อนไม่รักชีวิตที่มาทำร้ายจินยอง

แต่ต่อให้โกรธมากแค่ไหนก็ไม่อยากจะคลายอ้อมกอดห่างไป

“ฉันขอโทษ” อยากปลอบโยนในส่วนที่ตัวเองกระทำ

"ต้องบอกฉันทุกอย่าง บอกฉันทุกเรื่องรู้ไหม"

"อื้อ" ครางรับเสียงแผ่ว

"ต่อจากนี้ฉันก็จะฟังนายทุกเรื่อง จินยอง"

เพราะจินยองหลับไปแล้วถึงไม่รู้สึกถึงความเจ็บจากการถูกทำแผลบนฝ่ามือให้ใหม่ แต่ถึงอย่างนั้นแจบอมก็บรรจงทำให้อย่างเบามือมากที่สุด

ข้อนิ้วชี้เกลี่ยไปตามผิวแก้มที่ขาวสะอาดอย่างเคย ไร้ร่องรอยหยาดน้ำตาที่ถูกซับเช็ด ช่วงเอวคอดเปลือยเปล่าของ     จินยองถูกกระชับกอดเทินทับอยู่บนแผ่นอกของท่านประธานแห่งพาราไดซ์

เพราะดูเหมือนจินยองไม่ค่อยชอบบุหรี่ที่แจบอมสูบเท่าไหร่

คืนนี้ถึงได้ถูกย้ายมานอนในห้องนอนของแจบอมเองที่ร้างลาการพ่นควันสีเทาคลุ้งห้องมาพักใหญ่ แทนห้องของจินยองที่มีแต่กลิ่นบุหรี่อบอวล

ต่อให้ไม่อยากละมือห่างผิวนุ่ม ไม่อยากละสายตาจากหน้าตาหวานละมุนของจินยอง แต่ก็จำต้องละห่างออก

"..."

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ล่องลอยในความเงียบในขณะเสี้ยวแห่งการรอคอย

"ฉันมีเรื่องให้ทำสองเรื่อง " น้ำเสียงของท่านประธานแห่งพาราไดซ์แสนกระด้าง ต่างจากรอยยิ้มเมื่อเห็นเด็กน้อยในอ้อมกอดซุกแก้มหลบไอหนาวมาชิดอกมากยิ่งขึ้น

"ใช่ เรื่องด่วนและสำคัญ"

"อื้อออ" ต่อให้ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมอง ทว่ากลิ่นเย็น ๆ เจือจางรอบกายบอกได้ดีว่าท่านประธานแห่งพาราไดซ์ต้องอยู่ไม่ห่างไกลไปนัก

และก็ไม่ผิดจากการคาดเดาเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างประดับลวดลายปีกสีดำคุ้นเคยตรงหน้า ดูเหมือนว่านักแต่งเพลงมือดีที่พ่วงตำแหน่งเจ้าของค่ายกำลังเช็กฟีดแบคเพลงจากแท็บเล็ตเครื่องใหญ่

เสี้ยวหน้าที่ตั้งอกตั้งใจของแจบอมนั้นน่ามองเหมือนกับตอนที่ยิ้ม ตอนที่ดุ หรือแม้แต่กำลังหลับ และแค่ได้ตื่นมาเจอ         แจบอมอยู่ใกล้ ๆ จินยองก็รู้สึกอุ่นไปทั้งใจอย่างง่ายดาย

มือผอมเกลี่ยเส้นผมตัวเองให้พ้นกรอบหน้า ผ้าพันแผลสีขาวชวนให้สนใจถูกจับจ้องมองไม่วางตา และดูเหมือนจะมีสิ่งแปลกปลอมมากกว่าหนึ่งอย่าง

ตาโตจ้องมองวัตถุสีเงินที่ถูกห่อหุ้มด้วยหนังสีขาว อดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาดูอย่างพินิจ

มันคือกุญแจรถคันหรูหราของท่านประธานแห่งพาราไดซ์ที่จินยองคุ้นเคย ทว่าไม่ทั้งหมด พวงกุญแจดอกนั้นหนังที่ใช้หุ้มในหลายส่วนเป็นสีดำ ไม่ใช่สีขาวแบบนี้

"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงแหบนุ่มคุ้นเคยร้องทัก และพอเห็นสิ่งที่จินยองถืออยู่ก็กดยิ้มมุมปาก

"ชอบไหม"

"นี่มันอะไรกันครับ" แจบอมมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาฉงน ว่าแค่นี้ก็ไม่รู้จักหรือยังไง

"กุญแจรถไง ฉันให้" คำตอบจากน้ำเสียงสบายอกสบายใจ วงแขนแกร่งรั้งจินยองมาไว้ในอ้อมกอดของตน ในขณะที่ตาโตยังจ้องเขม็งที่กุญแจในมือ

"คันนี้เหมือนกันกับของฉันเลยนะ แต่ว่าเป็นสีขาว ต่อไปถ้าจินอูไม่ว่าง แล้วนายไม่อยากให้ฉันไปส่งก็ได้ ก็ขับรถไปเอง ง่ายดี"

ไม่สิ ไม่ง่าย จะบ้าเหรอ รถของแจบอมคันละไม่รู้กี่สิบล้าน จู่ ๆ จะให้เขาขับไปเรียนงั้นเหรอ

"ผม ผมไม่เอาได้ไหม" รีบละล่ำละลักบอก ลำพังแค่ขึ้นไปนั่งรถแพง ๆ คันนั้นก็รู้สึกเกร็งจะแย่อยู่แล้ว

"ทำไม ขอเหตุผลดี ๆ หน่อย" น้ำเสียงอารมณ์ดีเมื่อครู่หายไปฉับพลัน แจบอมคาดหวังเปี่ยมล้นว่าจินยองจะต้องดีใจแน่นอน แล้วนี่มันอะไรกัน

"พี่แจบอมอย่าเพิ่งโกรธสิ" จินยองเงยหน้ามองกะพริบตาปริบ มือผอมเกี่ยวต้นแขนแข็งแรงกอดไว้อย่างเอาใจ

"พี่ก็รู้ว่าผมขับรถยนต์ยังไม่เป็นเลย จู่ ๆ ก็ให้ขับรถแพงขนาดนี้"

"เหตุผลไม่พอ ไม่เป็นก็ฝึก ฉันซื้อให้แล้วเป็นชื่อนาย ไม่เอาไม่ได้เพราะฉันจะให้" ย้ำเสียงเด็ดขาด

"งื่อออ พี่แจบอม มันแพงไปนะครับ แค่นี้ก็แย่แล้ว"  

"อะไรแย่ มีอะไรที่ฉันไม่รู้อีก" พอได้ยินน้ำเสียงคาดคั้น จินยองก็เม้มปากฉับ ได้แต่บอกตัวเองว่าพลาดอีกแล้วสินะ ใบหน้าขาวละเอียดก้มหลบแต่ไม่อาจพ้นมือของแจบอมที่งัดขึ้นมาให้สบตากัน

"บอกแล้วนี่ว่าให้บอกทุกเรื่อง" มากกว่าการบีบคั้นคือความเป็นห่วงจากดวงตาเรียวคู่นั้น

และใช่ ปาร์ค จินยองพ่ายแพ้ต่อแววตาของอิม แจบอมเสมอ

"แค่มีบางคนเขาชอบพูดกันว่าทำไมจู่ ๆ ผมก็ใส่ชุดแพง ๆ มีรถมารับส่ง เขาก็พูดกันน่ะครับว่าผมเป็นเด็กเสี่ย หรือไม่ผมก็ขายตัว ผมรู้ว่ามันก็จริงก็เลยไม่ได้เถียง แต่ก็ไม่อยากให้ยิ่งลือกัน กลัวว่าจะมีสืบมาจนรู้เรื่องพี่แจบอม ผมไม่ยอมหรอก ให้พี่แจบอมโดนข่าวลือแย่ ๆ พวกนั้น" น้ำเสียงทื่อแข็งมากขึ้น แต่ใบหน้านั้นงุ้มปากงอไม่พอใจได้อย่างน่ามอง ดังเช่นที่ดวงตาเรียวคมจ้องมอง

"นายคิดว่า นายกำลังขายตัวให้ฉันอยู่เหรอจินยอง" น้ำเสียงเย็นเยือกทำให้จินยองรู้สึกตัวนิ่งทื่อเหมือนเหยื่อที่ถูกพิษงูร้าย

จินยองไม่กล้าปฏิเสธไม่กล้าโกหกอีกก็เลยได้แต่หลุบตาลง มือผอมบีบกำกุญแจรถที่เย็นจัดเอาไว้จนแน่น มันก็แค่ความคิดของคนที่พยายามจัดหมวดหมู่สถานะให้กับตัวเอง

เราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้ ไม่เคยมีสถานะชัดเจน

อันที่จริงคนที่เป็นผู้เริ่มความสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้งในครั้งแรกก็คือตัวจินยองเอง และแจบอมก็แค่ชอบหาของมากมายมาให้จินยองหลังจากที่เรามีอะไรกัน

การที่จินยองมาพูดแบบนี้ก็เหมือนใส่ร้ายว่าท่านประธานแห่งพาราไดซ์ซื้อบริการทางเพศจากจินยองเลยน่ะสิ ฟังยังไงก็ทำให้แจบอมดูไม่ดีเลยจริง ๆ

ไม่ได้นะ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย คนผิดคือจินยองต่างหาก

 “ผมขอโทษ”

 “ขอโทษทำไม”

 “...” ไม่มีคำตอบจากเด็กหนุ่มที่อายุห่างกันหลายต่อหลายปี แจบอมขยุ้มผมนิ่มมือของคนในอ้อมกอดหลายที

"นายคิดแบบนี้จริง ๆ สินะ เฮ้อ ฉันคงหวังมากเกินไปที่จะให้เด็กอย่างนายหายจากการเป็นเด็กโง่" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือกระแสอ่อนลง แต่ก็ไม่ได้ทำให้จินยองรู้สึกเบาใจขึ้นเลย

"ผมขอโทษจริง ๆ ครับ"

"..." แจบอมจ้องมองดวงตาดำสนิทที่ติดโศกเศร้ามากขึ้นอย่างไม่ควร ดวงตาคู่นี้สวยเหมือนอาณาจักรแห่งหมู่ดาว ดาวที่ทำให้คนซึ่งเบื่อหน่ายการเงยหน้ามองขึ้นไปท้องฟ้าอย่างอิม แจบอม ได้กลับมารู้สึกว่าเบื้องบนนั้นสวยงามมากแค่ไหน

อยากเอาแต่จดจ้องมอง อยากทำทุกสิ่ง มอบให้ทุกอย่าง ราวกับไม่มีการยับยั้งชั่งใจ

ถูกดูดกลืนสู่หลุมดำหลุมเดิมจนหมดสิ้น

"นายไม่รู้จริง ๆ เหรอจินยอง ว่านายอยู่ที่นี่ตรงนี้ข้าง ๆ ฉันในฐานะอะไร"

ฝ่ามือคู่เดิมจับที่ปลายคางของจินยองและครั้งนี้ก็เชยประคองขึ้นอย่างอ่อนโยน

เป็นอีกหนที่จินยองรู้สึกเหมือนตกลงไปในวงล้อมของดวงตาเรียวคู่นี้

คำถามที่จินยองไม่กล้าแม้แต่จะคิดคำตอบ จึงทำได้เพียงแค่ส่ายหน้าไปอย่างเชื่องช้า ท่านประธานแห่งพาราไดซ์เพียงแค่แค่นหัวเราะราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว

"ช่างเถอะ จะเป็นเด็กโง่อย่างนี้ต่อไปก็ได้ แต่ต้องเป็นแค่กับฉัน ส่วนเวลาไปเจอพวกคนข้างนอกนั่น นายต้องเป็นเด็กร้ายกาจรู้ไหม ถ้าใครดีมาก็เป็นอย่างนายเป็น แต่ถ้าใครร้ายมาก็อย่าปล่อยมันให้ทำร้ายนายได้ เพราะฉันก็จะไม่ปล่อยมันเหมือนกัน เข้าใจไหม"

"อื้อออ เข้าใจครับ" จินยองพยักหน้ารับ และยังคงจดจ้องมองดวงตาของแจบอมอยู่แบบนั้น

"แล้วพี่แจบอมจะไม่เฉลยเหรอ" ถึงคำตอบว่าจินยองสำหรับแจบอมแล้วเป็นอะไรกันแน่

"คิดให้ออกเองสิ”

 “พี่แจบอมอ่า”

 “แต่ก็จำไว้แล้วกันว่านายไม่ได้ขายตัวให้ฉัน ระหว่างเราสำหรับฉันไม่ใช่แบบนั้น แต่นายเป็นคนของฉัน อันนั้นต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ” ตาเรียวคมดุไม่แฝงแววล้อเล่นแม้แต่น้อย

 “ครับ” และจินยองก็น้อมรับมันด้วยรอยยิ้ม

 “ดีมากเด็กดี” จินยองชอบเวลาถูกชมแบบนี้ ชอบเวลาที่มือคู่อุ่นนั้นลูบผมเบา ๆ

 “นายมีเวลาคิดไปอีกหลายปี เผลอ ๆ ก็คงชั่วชีวิตที่ต้องอยู่ข้าง ๆ ฉัน ว่าเราเป็นอะไรกัน" เพราะคนพูดพูดมันด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ทำให้คนฟังเองก็มีรอยยิ้มประดับใบหน้ามากขึ้นเช่นกัน

จินยองไม่กล้าสรุปเข้าข้างตัวเอง

ทว่าใจนั้นเต้นรัวและรู้สึกได้ว่าทั้งตัวกำลังร้อนมากขึ้นเพราะเลือดสูบฉีด และไม่อาจรู้ตัวว่าใบหูและแก้มนั้นแดงจัดมากแค่ไหน

แต่แจบอมรู้ แจบอมเห็น และมันยากเกินไปที่จะห้ามใจไม่ให้หอมแก้มนุ่มนี้แรง ๆ จนยิ่งขึ้นสี

“ผมมีเวลาหาคำตอบเองอีกนานเลยใช่ไหม หมายถึงว่าพี่แจบอมจะไม่ทิ้งผมไปใช่ไหม” ถามอย่างที่ไม่เคยกล้าถาม เพราะความสับสนมันน่ากลัวมากเกินไป

ความเย็นของโลหะนั้นทำให้สะดุ้งเฮือกได้แม้แต่ในยามเช้าตรู่แบบนี้

ทว่าจินยองกลับรู้สึกยินดีเมื่อข้อนิ้วชี้ที่ประดับแหวนเงินวงโตไว้แตะประทับที่ริมฝีปาก ลูบไล้แผ่วเบา

 “ไม่” แม้แต่จิวหูสีดำสนิทที่แนบชิดซอกคอก็แสนอบอุ่น อุ่นไม่ต่างจากริมฝีปากหยักบางที่กดย้ำอยู่ตามไรผมและท้ายทอย

“และฉันก็ไม่ยอมให้นายทิ้งฉันด้วย จินยอง”

 “มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นหรอกครับ”

น่าอยู่ที่ไหนกันล่ะโลกที่ไม่มีอิม แจบอม



 

 

ตอนแรกมันจะยาวไปหน่อยก็เลยตัดไว้ไปขึ้นตอนต่อไปแทน ถถถถถ

เราขอเริ่มปี 2018 ด้วยฟิคแก้บนค่ะ ถถถถถ แก้บนให้พ้นผ่านจะได้สบายใจกันเนอะ

และเรื่องนี้ทั้งหมดคือเป็นเรื่องสั้นๆ กระหงุงกระหงิง  อย่างที่เคยบอกไว้ว่าจริงๆเรื่องนี้ไม่มีแก่นสารใดเลย วนเวียนอยู่ที่ความเสี่ยหลงเด็กเพียงเท่านั้น ถถถถถถ

 

ตั้งใจไว้ว่าเรื่องหลักจะไม่มีฉากเรทที่แบบชัดเจน จะตัดเข้าผ้าม่านโคมไฟให้หมด แบบฟีลกรึ่มๆไรงี้ แต่ในตอนนี้เอ่ออ มันยาวกว่าที่คาดไปหน่อย ถถถ แต่มันก็ยังสั้นนิดเดียวเองงงงง ก็เลยไม่ได้คัทออกเพราะมันสั้นนิดนุง

ยังไงก็ถ้าคิดว่าไม่เหมาะสม ก็เมนต์บอกแท็กบอกนะคะ อย่าเพิ่งแบนกัน เมตตาอิฉันด้วยยยยย  ถถถถ

 

เราจะเอาไปที่ตลาดกัซด้วยนะคะ แล้วก็น่าจะมีเปิดรอบไปรสำหรับใครที่สนใจ (มีใครเขาสน ห๊ะ มโนจริง ๆ ถถถ)

ส่วนใครได้รับสุ่มเป็น 20 คนผู้โชคดีจะไปเอาที่ตลาดกัซก็ได้เน้ออ ดีเอ็มไปโลดด @butterfly8ffect

 

เรื่องนี้มีแท็กด้วยน้าา มาเล่นแท็กกันเถอะ เหงาหงอยมากเวอร์ ; ;

#ฟิคหมอกควัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

334 ความคิดเห็น

  1. #331 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 02:59
    คนรวยเขาไม่ขอโทษกันสินะ เขาถอยรถให้เลยยยยยยยยย
    #331
    0
  2. #325 llllovellll (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 22:13
    ปากหนักนะท่านประธานนน น้องยังพูดเกือบหมดแต่ตัวเองพูดนิดเดียว หมั่นไสสสส้ แต่เขินจริงตอนบอกมีเวลาคิดทั้งชีวิต เขินมากๆแงงง
    #325
    0
  3. #316 ZilaHoOz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 03:01
    ช่วงต้นคือมัวเมามากพี่รุนแรงจนไม่ทันได้สังเกตพอน้องบอกทุกอย่างก็กลายมาเปป็นหวานมากกกก อ่านไปหยุดไป ทำอารมณ์ 555
    #316
    0
  4. #310 pepi_ju_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 10:25
    ชอบบบบอ่าาาา
    #310
    0
  5. #303 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 15:58
    อ่ะ ตอนแรกก็สงสารน้องนะ แต่พอพี่เขาพูดแบบนี่แล้วอยากคิดเองเออเองเลยนะเนี่ย
    #303
    0
  6. #295 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 17:02
    แบบนี้คิดเข้าข้างตัวเองได้มั่ย ฮือออออ
    #295
    0
  7. #290 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 01:26
    ขอคำตอบให้น้องที่ จะเข้าข้างตัวเองก็ไม่กล้าาา งื้อออ
    #290
    0
  8. #281 yuuyuubambam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 10:11
    ชอบบบบ น้องจินยองน่ารักกกก ตอนนี้คลายใจไปได้มากเลย
    นี่ตอนแรกสงสัยพี่เเจบอมกับเซนาหนักมาก แต่พี่หลงน้องขนาดนี้คงไม่ต้องห่วงแล้วมั้งง



    #281
    0
  9. #273 agasep2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 20:25
    ฮืออออ อธิบายให้ชัดเจนไปเลย น้องไม่กล้าคิดเองหรอก แงง สงสารน้องอะ แจบอมต้องทำดีกับน้องมากๆนะ ฮือออ
    #273
    0
  10. #262 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:16
    คนที่ไม่เคยได้ความรัก และเรื่องของแจบอมกับจินยองมันเดินทางผิดเรื่อยมา ไม่แปลกที่น้องจะไม่เชื่อใจ อยากให้น้องรู้ความในใจก็พูดออกมาบ้าง เพราะชีวิตของน้องเป็นของพี่แจบอมตั้งแต่เจอกันวันแรกแล้ว ฮืออออ มันหน่วงอ่ะ
    #262
    0
  11. #235 newexo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:23
    ตอนพี่แจบอมลงโทษจินยองนี่นั่งจิกโต๊ะ ทำไมพี่แจบอมไม่ฟังก่อนค่อยตัดสินโทษ จินยองร้องไห้ขนาดนั้นยังทำลง มัดจนแผลเปิด แล้วก็มาเจ็บปวดเองทีหลัง โถๆๆ เอ็นดูพี่ยมทูตจังเลย
    แต่โชคดีที่จินยองเป็นเด็กดี บอกทุกอย่างแบบไม่ปิดบังเลย ไม่แปลกใจว่าทำไมพี่แจบอมถึงเอ็นดูเปย์ไม่ยั้งแบบนี้ ดูๆๆๆ พอรู้ว่าทำผิดกับน้องก็ให้กุญแจรถจ้าาาา คนรวยเขาง้อแบบนี้กันค่ะ 5555 ชอบคงามรวยของพี่แจบอมอะ มันดี
    แล้วๆๆทำไมอารมณ์ต้องขึ้นๆลงๆแบบนี้ ช่วงหลังนี่เขินเนอะ พี่แจบอมพูดขนาดนี้แล้วเป็นเราคงเข้าข้างตัวเองไปละค่ะ แฟน แฟนอน่ๆ นี่มันความรัก จินยองต้องค่อยๆคิดไปนะ พี่แจบอมเห็นจินยองสำคัญมากๆ จินยองเป็นจักรวาลของพี่แจบอม เป็นหลุมดำที่พี่แจบอมต้านทานไม่ได้ เพราะงั้นค่อยๆเรียนรู้ไปแล้วจะเข้าใจจิตใจพี่ยมทูตเขาเองในสักวันเอง
    #235
    0
  12. #231 Harukim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:28
    เด็กโง่เอ้ย พี่เขาเอ็นดูหนูจนไม่รู้จะเอาความเอ็ยดูนีเไปไว้ไหนแล้วลูก น้องน่ารักขนาดนี้พี่แจบอมไม่รักได้เหรอ
    #231
    0
  13. #221 jjtk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:15
    เด็กโบ่ เอ็นดูน้องอะ แต่พี่แซ่บมากกกกก
    #221
    0
  14. #171 aboutkluay0206 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:33
    อารมณ์สวิงสุดๆ 5555
    #171
    0
  15. #166 ▽`ผักกาดดองพันปี.Δ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:33
    ฮื่อออออออ พี่แจบอมบทจะแซ่บก็โหดมาก แต่พอบทจะดีก็ดีเกินจนน้องไม่กล้าเข้าข้างตัวเอง แง้
    #166
    0
  16. #157 Reeya.P (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:58
    เสี่ยหลงเด็กมากเลยนะคะหมั่นไส้5555555 จินยองพี่เขาบอกขนาดนี้แล้วหนูเลิกคิดมากได้แล้วนะทำเพื่อตัวเองบ้าง สู้ๆนะคะไรท์
    #157
    0
  17. #144 FMBN9394_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 19:13
    แง่ ความเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของพี่แจบอมนี่น่ากลัวใช่ย่อยเลยนะเนี่ย อยากให้พี่แจบอมใจเย็นกว่านี้หน่อยยยย อย่าเอาแต่อารมณ์ณตอนนั้นมาทำร้ายคนที่ตัวเองรักนะพี่แจบอมมมม ตอนนี้เข้าใจกันแล้วแต่ขาดอย่างนึงคือ จินยองควรคิดเข้าข้างตัวเองบ้างนะลูกกกก หนูก็มีสิทธิ์ในตัวพี่เขาเหมือนกันนะะะะ อย่าคิดว่าพี่เขามีสิทธิ์ในตัวหนูแค่อย่างเดียววว
    #144
    0
  18. #126 realmemintt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:19
    โอ้ยย จินยองแซ่บอ่ะ ท่านประธานจากรักหลงอยู่แล้วนะ ยิ่งไปกันใหญ่ เขินอ่ะ ฮื้ออ ท่านประธานสายเปย์เจ้าบุญทุ่ม สั่งกลางคืนเช้าวันต่อมามีรถอยู่ในมือนยองไปอีก โคตรแดดดี้อ่ะ ตอนนี้เหมือนหมอกควันรอบๆตัวทั้งคู่เริ่มจางลงไปแล้ว ต่างคนต่างรู้ความรู้สึกกันมากขึ้น ฮื้ออ เขินอ่ะ แจบอมไม่เฉลยแล้วให้จินยองหาคำตอบเอง หาไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ ตอนนี้บั่บว่าบั่บกรี้ดดดดด หัวใจทำงานหนักมากค่ะ ไม่ไหวแร้ววว สงสารจินยองเรื่องที่อยู่มหาลัยมีคนทำร้ายทั้งคำพูด ทำร้ายร่างกายด้วย น้องจะสาปพวกมัน! กล้าดียังไงมาทำจินยอง จะไล่สาปให้หมด
    #126
    0
  19. #119 mAjjcs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 17:51
    ทำไมถึงดูละมุนอบอุ่นขึ้นได้ถึงเพียงนี้ งืออออ เขินนนน
    #119
    0
  20. #118 ❛F tO THE N 。 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 13:52
    ชอบบบเรื่องงงนี้ คุณพี่นี่สายเปย์เอ็นดูแรงงมากกกก หึงก็แรงงงงงง กรี้ดดดดดดด ชัดดเจนขนาดยี้นะคะพี่ สงสารน้องงงงง
    #118
    0
  21. #117 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 09:53
    เขินนนน บ้าจริงแทบหายโกรธเลยเจอท่านประธานพาราไดซ์โหมดหลงเด็กเข้าไป จินยองยิ่งไม่ค่อยคิดเข้าข้างตัวเองอยู่เฉลยอีกสักนิดซิคะท่านประธานว่าน้องสำคัญกับใจขนาดไหน อิอิ เปย์ขนาดนี้ หวงขนาดนี้ก็แล้วเด็กมันยังไม่รู้เลยบ้าจริงๆ 5555555
    #117
    0
  22. #116 SisouphanhAiai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 09:27
    พี่แจบอมเสี่ยหลงเด็กอิจฉาน้องจินยองงงงงงงง
    #116
    0
  23. #115 Ploy Snw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 02:15
    เปย์สุดด อยากเป็นเด็กเสี่ยแจบอมบ้างจังอะ ไหนว่ามีแฟนแล้ว พูดงี้น้องก็มีหวังสิ รักน้องให้จริงนะพรี่
    #115
    0
  24. #114 Jannie18 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:59
    เด็กโง่ พี่เค้ารักหนูมากขนาดนี้
    #114
    0
  25. #113 only_got7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:56
    สายเปย์สุดๆ อิจฉาจินยองง รักนะเด็กโง่ งี้หรอ เขินนนนน
    #113
    0