-END- [KrisLay] White Lily #ลิลลี่ชิงชิง {#7Flowers} mpreg

ตอนที่ 8 : White Lily :: Seven :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,034 ครั้ง
    12 ต.ค. 61

  

 

 
*กลับมาแล้วจ้าา ถ้าลืมตอนก่อนหน้าไปแล้วย้อนกลับไปอ่านก่อนได้น้า จุ๊บๆ*




White Lily 
:: Seven ::



            คริสยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ใช้ทั้งสองมือประครองดอกไม้ดอกสวยไว้บนมืออย่างทะนุถนอมมากที่สุดเท่าที่ทำได้ จ้องมองลิลลี่สีขาวสวยนานหลายต่อหลายนาที


            "จะย้ายลงมาอยู่ที่ข้างล่างนี่จริง ๆ เหรอ"


            "ครับ" อี้ชิงตอบรับด้วยสีหน้าแบบเดิม ที่ไม่ได้มองว่าเรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่อะไรแบบที่คริสมอง ใบหน้าหล่อคมคายเริ่มคิ้วขมวด 


            "ทำแบบนี้ทำไม รู้ไหมว่าตอนรู้ว่านายท้องฉันดีใจแค่ไหน แต่พอขึ้นไปบนห้องนอนนายดันเอาของออกมาแบบนี้ ฉันจะดีใจก็ดีใจได้ไม่สุด แกล้งฉันสนุกหรือไงหยิน อี้ชิง" พอได้เอ่ยปาก คนตัวโตก็เก็บความสงสัยไม่อยู่คิดอะไรก็ถามออกมาหมด


            "คุณคริสรู้ไหมครับ ว่าคนท้องน่ะเป็นยังไง อาการแพ้ท้องพวกนั้น"


            "...." คริสไม่รู้แต่ก็รู้สึกเสียหน้าชอบกลจึงไม่ได้ตอบไป ทำได้แค่เงียบมองจ้องมือตัวเองที่ประครองลิลลี่ดอกสวยไว้หลวม ๆ และความเงียบก็ตอบอี้ชิงได้ตรงกับที่สงสัย


            "นายแม่กับคุณแม่สอนผมกับน้องเรื่องนี้มาอย่างเข้มงวด แล้วเชื่อเถอะครับคนท้องน่ะมีข้อจำกัดเยอะมาก อย่างแรกเลยคือการอาเจียนช่วงเช้า ก่อนนอนหรือมากกว่านั้น ยังไม่รวมอีกหลายอาการที่จะเป็น ยิ่งพวกอารมณ์แปรปรวนจากฮอร์โมนในช่วงท้องยิ่งอีกแล้วใหญ่ ผมไม่อยากให้คุณคริสรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องถูกปลุกให้ตื่นกลางดึกเพราะผมลุกขึ้นมาอ้วกนะครับ" คำอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล กอปรรอยยิ้มบาง ๆ ที่ห่างหายไปหลายวัน ราวกับว่ากำลังเอาใจกันอย่างเต็มที่ไม่ได้ทำให้คริสรู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่


            "นายคิดว่าฉันจะรังเกียจนาย เพราะนายแพ้ท้องลูกของเรางั้นเหรอ" น้ำเสียงคริสห่อเหี่ยวขึ้นมากทีเดียว มากจนคนฟังยังรู้สึกได้


            "ไม่ใช่แบบนั้นสิครับ แต่ทำงานมาก็เหนื่อย เวลาพักผ่อนยังมาถูกรบกวนจากอาการแพ้ท้องของผม มันต้องชวนหงุดหงิดแน่ ๆ แล้วเวลาโกรธมันฝืนยาก ผมเข้าใจ" อี้ชิงประนีประนอมบอกเหมือนอย่างเคย


            ทั้งน้ำคำทั้งความตั้งใจจริงจากลิลลี่นั้นหวานล้ำ แต่กลับขมปร่าไปทั้งอกของคริส


            มาวินาทีนี้เองที่คริสตระหนักดีแล้วว่าในสายตาอี้ชิงคริสคงราวกับปีศาจร้าย จอมทำลายแสนโมโหที่คลุ้มคลั่ง อี้ชิงไม่ผิดที่จะไม่อยากเสี่ยงเจอคริสตอนโมโหอีก อี้ชิงไม่ผิดเลยเพราะคริสก็ทำอะไรลงไปไว้เลวร้ายมากแค่ไหน


            และการทำดีเพียงเล็กน้อย ในระยะเวลาสั้น ๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้


            ทุกสิ่งต้องการเวลา ...โดยเฉพาะถ้าสิ่งนั้นคือความรู้สึก


            และสำหรับคริสมันแย่กว่าทุกสิ่งทุกอย่าง คริสไม่สามารถออกปากว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก คริสไม่สามารถสัญญาหรือสาบานว่าจะไม่โมโหร้ายจนนำมาสู่เรื่องแย่ ๆ พวกนั้นอีก


            ในขณะที่อี้ชิงไม่ไว้ใจในตัวคริสมากพอ


            คริสเองก็จำใจต้องยอมรับว่า สิ่งที่อี้ชิงทำนั้นมันก็ไม่ได้ผิดไปเสียหมด


            "ฉันไปทำงานทุกวันก็ต้องเหนื่อยกลับมาทุกวัน ส่วนนายก็ท้องอยู่ทุกวัน งั้นตลอดเวลาเก้าเดือนที่นายท้อง ฉันก็ไม่ควรจะเจอหน้านายกับลูกของฉันเลยงั้นสิ หยิน อี้ชิง" น้ำเสียงคริสเจือผสมระหว่างความน้อยใจและความหงุดหงิด ส่งต่อความไม่พอใจได้ดีพอกับดวงตาคมที่จ้องมา


            "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเสียหน่อยครับ" อี้ชิงยิ้มเอาใจกว้างมากขึ้น แต่ร่างสูงใหญ่ก็ยังทำหน้าไม่สบอารมณ์เหมือนเดิม


            "ดื่มน้ำหน่อยไหมครับคุณคริสรางน้อยยันตัวลุกขึ้นเลี่ยงไปที่ขวดน้ำและแก้วใสสองใบ ออกให้ห่างพ้นช่วงแขนยาว ๆ ของอีกคน


            อี้ชิงจำได้ไม่มีหลงลืมเลยล่ะว่า อู๋ อี้ฟานเป็นผู้ชายแขนขายาวที่แรงเยอะมากแค่ไหน


            และสามารถใช้ทำลายสิ่งรอบ ๆ ตัวได้เก่งเพียงใด


            "แต่นายกำลังทำมันออกมา ทำให้ฉันรู้ว่าที่ที่ฉันควรอยู่ก็คือห่าง ๆ จากนาย" ลมหายใจร้อนถูกพ่นผ่านปลายจมูกโด่ง


            "คนอย่างฉันมันไม่คู่ควรที่จะอยู่ใกล้ ๆ กับหยิน อี้ชิงผู้แสนดีอย่างนั้นใช่ไหม"


            "คุณคริสอย่าพาลใส่ตัวเองแบบนั้นสิครับ" น้ำเสียงนุ่ม ๆ พยายามแก้ไขสถานการณ์ อี้ชิงไม่รู้ว่าคนตรงหน้ารู้สึกโกรธขึ้นมาแล้วหรือเปล่าเพราะยังดูไม่ฉุนเฉียวนัก


            แต่เพราะจะเสี่ยงไม่ได้ พอร่างสูงใหญ่ยันตัวลุกขึ้นจ้องเขม็งมา ขาน้อยก็ถอยไปด้านหลังอีกสองก้าว


            "...." คริสทำท่าเหมือนจะเอ่ยอะไรบางอย่างแต่แล้วก็หันหลังเดินออกไปจากห้องในทันที พร้อมลิลลี่ที่ถืออยู่ในมือ


            อี้ชิงเม้มปากตัวเองเข้ามาเล็กน้อย หลุบตามองแก้วน้ำเปล่าที่ตั้งใจรินให้กับคุณชายสกุลอู๋แล้วก็ต้องระบายลมหายใจแผ่วเบา


            ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้อีกคนงอนไปเสียแล้วสินะ



            ปึง


            ประตูห้องนอนบานใหญ่กระแทกเข้าเสียงดังสนั่นพร้อมกับการล็อคที่แรงราวกับทุบ ขายาวก้าวฉับ ๆ ตรงไปที่หัวเตียง คริสวางลิลลี่ในมือลงไปเท่าที่จะเบามือได้ เพราะลิลลี่ดอกนี้นั้นถือว่าใช้แทนในการบอกสิ่งสำคัญ


            ทว่าอารมณ์ร้อน ๆ ที่ปรี่ขึ้นล้นตัวจนแทบท่วมออกมา ก็ไม่อาจหักห้ามได้เช่นกัน


            เคร้งง


            ที่แขวนหมวกชั่วคราวใกล้ประตูห้องล้มกระเด้งกระดอนบนพื้นเมื่อมือใหญ่กระชากมันลงมา เก้าอี้หนังสีขาวตัวสูงไม่ถึงเข่าก็โดนคริสเตะเข้าเต็มแรงไปหลายที ทั้งหมอนทั้งผ้าห่มถูกพายุอารมณ์กวาดลงมาอยู่บนพื้นจนหมด


            "โว้ย" เสียงหายใจกระฟัดกระเฟียด เดินผ่านโต๊ะ เก้าอี้กี่ตัวก็พามันลงมากองพื้นระบายโทสะไม่ต่างจากที่เคยเป็น เพราะใช้อารมณ์ไปมากร่างสูงใหญ่จึงหมุนเคว้งอยู่กลางห้องรก ๆ ด้วยอาการติดหอบเล็กน้อย


            มือหนาเสยเส้นผมที่เริ่มเปียกชื้นจากเหงื่อของตัวเองขึ้นให้พ้นทาง ความรู้สึกเหมือนมีไฟกองโตสุมอกถูกระบายออกไปได้บ้างแต่มันก็ยังไม่หมดสิ้น


            คริสลงส้นเท้าเดินเข้าห้องน้ำไปเผื่อใช้น้ำเย็น ๆ ในอ่างบรรเทามันลงได้บ้าง



            "..." ประตูบานตรงหน้าที่เคยเข้านอนบ่อย ๆ ในช่วงนี้ห่างไปจากมืออี้ชิงเพียงแค่คืบ พ่นลมหายใจน้อย ๆ ยามที่ใคร่ครวญกับตัวเองหลายต่อหลายรอบ


            อี้ชิงจะไม่เอาตนเป็นที่ตั้งแล้วบอกว่าตัวเองทำถูก เขาเองแค่พยายามทำให้มันออกมาดีที่สุดสำหรับทุกคน


            แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดถึงความรู้สึกของคริสน้อยเกินไป


            ผู้ชายตัวโตเอาแต่ใจที่แสดงนิสัยแบบเด็ก ๆ เป็นคนฉุนเฉียวขี้หงุดหงิด เป็นคนชอบใช้อารมณ์รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกไม่เคยจะปกปิด


            และก็เป็นพ่อของลูกในท้องเขาเช่นกัน เขาไม่ได้คิดที่จะกีดกันให้พ่อลูกไม่เจอกันอย่างที่คริสตัดพ้อเลย เขาแค่เลือกทางที่มันจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดได้น้อยที่สุด


            ทว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่ทั้งที่คริสไม่สบอารมณ์แล้วแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงแล้วเลือกเลี่ยงออกมา นั่นก็แสดงถึงความพยายามของคริสที่จะคุมอารมณ์ตัวเอง


            ทำไม่ดีก็ต้องได้รับสิ่งที่ตัวเองทำกลับไป แต่ทำดีก็ควรได้รับสิ่งที่ดีตอบแทน


            แม้มันจะแค่เริ่มต้นก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย


            ถึงความดีจะไม่มีวันทดแทนสิ่งเลวร้ายได้เหมือนเอาสีขาวไปแต้มทับรอยปากกาที่เขียนผิด ทว่าก็ยังดีกว่าไม่พยายามปรับปรุงอะไร


            ก้อก ก้อก


            "คุณคริสครับ คุณคริสให้ผมเข้าไปได้ไหมครับ" เคาะห้องพร้อมขานเสียงเรียกคนในห้อง แต่ก็ยังเงียบกริบ หรือจะอยู่ที่อื่น แต่แม่บ้านที่เจอเมื่อครู่ก็ยืนยันว่าคริสตรงดิ่งกลับมาห้องตัวเอง


            อาจจะอาบน้ำอยู่ก็ได้


            "คุณคริสครับ ผมรออยู่หน้าห้องนะครับ" ขานบอกออกไป แต่ก็ไม่มีการตอบกลับ อี้ชิงถือว่าคริสอาบน้ำอยู่จริง ๆ ยืนสักพักจึงเปลี่ยนเป็นนั่งลงที่ประตูหน้าห้องรอคนด้านใน


            มือน้อยวางประสานกันไว้บนหน้าท้องแบนราบ ลูบสัมผัสสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในระหว่างที่รอไปด้วยกัน





            หยดน้ำหล่นจากเส้นผมสีดำขลับเหมือนคิ้วเข้มหยดแล้วหยดเล่า ผ้าขนหนูสีขาวถูกขยี้ไปตามเส้นผม คริสยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำตาลเข้มแตกต่างจากเครื่องเรือนสีขาวในห้องและที่กองอยู่บนพื้น


            ดวงตาคมกริบจ้องมองสิ่งของที่ระเนระนาดเต็มพื้นรอให้แม่บ้านมาเก็บอย่างทุกที พอมองมันแล้วก็ได้แต่แค่นยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง


            เพราะเป็นปีศาจจอมทำลายแบบนี้สินะ ถึงได้น่าเข็ดขยาดไม่มีใครอยากเข้าใกล้


            ทั้งที่ใครต่อใครหน้าไหน คริสก็ไม่สนใจอยู่แล้ว แต่พอเป็นไอ้เรื่องที่สนใจกลับไม่ถูกใยดีเสียเอง


            คริสไม่ได้ชอบที่ตัวเองรู้สึกเหมือนมีระเบิดอัดอยู่กลางอก จ้องแต่จะระเบิดอยู่ตลอดเวลา บ้าคลั่งอยู่แบบนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถทำให้มันดีกว่านี้ได้ ไม่สามารถสะสางให้หายไปได้โดยไม่ต้องทำลายอะไรสักอย่าง


            การระบายอารมณ์อย่างเหมาะสมคือสิ่งที่สมควรทำ นั่นคือความรู้ตกค้างที่ได้จากการแนะนำเมื่อหลายปีก่อน แล้วคริสก็ดันทำได้แค่ระบายซึ่งดูจากความห่าเหวของอารมณ์ที่พาทุกอย่างลงมากองบนพื้นมันคงห่างไกลกับว่าเหมาะสมไปไกล


            เออ เป็นคนเหี้ยแบบนี้ไง เขาถึงไม่รัก กูนี่แม่ง


            "แม่งเอ๊ย" สบถกระฟัดกระเฟียดกับตัวเอง ผ้าขนหนูในมือก็โดนปาลงพื้นไปอีกอย่าง


            "คุณคริสอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ" เสียงที่ดังแว่วมาจากประตูทำให้ตาคมจ้องเขม็งมอง เห็นเงาที่บังช่องว่างขอบประตูด้านล่าง


            และเสียงที่ได้ฟังนั่นก็นุ่มคุ้นหูดีเหลือเกิน


            "นั่นใครน่ะ"


            "ผมอี้ชิงเองครับ ขอผมเข้าไปในห้องได้ไหมครับ" คำขานยืนยันพร้อมคำขอทำให้คริสยิ้มกับตัวเองอย่างห้ามไม่อยู่ ปลายเท้าจะเดินไปปลดล็อกประตู ทว่าหลักฐานก็เกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง


            ไม่ได้ ๆ จะให้อี้ชิงเห็นไม่ได้


            "ฉันขอแต่งตัวก่อน รอบ้างคงจะทำได้นะ" คริสตะโกนบอก มือก็งัดโต๊ะขึ้นมาตั้ง


            "ครับ รอได้ครับ"


            "อื้ม ดี" คริสตะโกนออกไปอีกทีเสียงแข็ง แต่ตอนนี้ตาคมกวาดมองผลึกแก้วทรงแปดเหลี่ยมที่กลิ้งอยู่ตามพื้นเยอะแยะจนทำเอาเหงื่อตก ใช้สองมือใหญ่กวาดไว้จนเต็มกำมือแล้วค้นพบว่าถ้วยมันแตกไปแล้ว หันซ้ายหันขวาเอาไปเทใส่โคนกระถางบอนไซตกแต่งห้อง


            เก็บโต๊ะไปได้แค่ตัวเดียว แต่ที่ล้มไว้ด้วยมือตัวเองยังมีอีกมาก มือใหญ่ปาดเหงื่อตัวเองหนึ่งที ก่อนจะยกโต๊ะขึ้นตั้งให้ครบทุกตัว อะไรที่ไม่แตกก็วางไว้บนโต๊ะอย่างลวก ๆ ไม่ได้สนใจเรื่องความเข้ากันอะไรอีก ใช้มือเก็บหมวก ส่วนเท้าก็ดันเก้าอี้ให้กลับเข้าที่


            คริสเพิ่งจะรู้เหมือนกันว่าการเก็บของมันก็ทำเอาเหงื่อตกได้ขนาดนี้ ยิ่งรีบ ๆ แบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่


            ทั้งที่ปกติ ทำล้ม ทำพังอย่างเดียวไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าจะเป็นยังไง ต่อให้อะไรพังโฮมทาวน์ก็มีชิ้นใหม่ส่งมาให้คริสแทนอีกนับไม่ถ้วน ไม่เคยต้องแคร์ ต้องใส่ใจอะไร


            ไม่เคยต้องพยายามตามเก็บ ตามซ่อมเศษของที่พังเหมือนตอนนี้


            "เอาไงดีวะ" ริมฝีปากหยักพึมพำกับตัวเองกับเศษเครื่องแก้ว เครื่องกระเบื้องที่แตกรวมกันกองใหญ่ คนตาไวอย่างอี้ชิงเหรอเดินเข้ามาแล้วจะไม่สังเกตเห็น


            "คุณคริสครับ"


            "เดี๋ยว ๆ เลือกชุดอยู่ ห้ามไปไหนนะ" คริสรีบตะโกน ตาคมกวาดไปทั่วห้องพอเห็นอะไรเข้าตาก็รีบตรงไปหา


ดึงกล่องหนังสือเก่า ๆ ของตัวเองออกมาจากชั้น เทของข้างในออกแล้วรีบใช้ผ้าขนหนูกับฝากล่องทั้งกอบ ทั้งเขี่ยเอาเศษมีคมพวกนั้นใส่กล่อง อันไหนตกหล่นก็ต้องใช้มือหยิบทำลายหลักฐาน คริสรีบปิดฝากล่องโยนทิ้งไว้มุมห้อง


 กวาดตามองแล้วก็เกือบจะพอดูได้ เอาชายเสื้อคลุมเช็ดเหงื่อ ก้าวยาว ๆ เร่งตรงมาที่ประตู หยุดจัดทรงผมเล็กน้อย สูดลมหายใจดับอาการหอบเหนื่อย


            ท้าวแขนข้างหนึ่งไว้กับประตูยามที่บิดลูกบิดเปิดประตูออก


            "ไง" ยักคิ้วใส่ร่างน้อยที่ยืนรออยู่หน้าประตู อี้ชิงมองร่างสูงใหญ่ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ทั้งใบหน้าและเส้นผมที่เปียกชื้นจนเหมือนไม่ผ่านการซับแห้ง แผ่นอกแข็งแรงที่ดูเคลื่อนไหวมากกว่าปกติ และที่สำคัญ


            "ไหนบอกว่าเปลี่ยนชุดอยู่ไงครับ" อี้ชิงถามถึงชุดคลุมอาบน้ำที่คริสยังสวมอยู่ แม้ว่ามันจะดูยุ่งเหยิงไปหน่อยก็ตาม


            "ก็ ฉัน..." คริสไม่ได้ตอบเพราะไม่รู้ว่าจะตอบยังไง


            "นายมาทำไม อยากจะมาเหยียบอีกเหรอห้องที่เก็บของหนีออกไปน่ะ" เฉไฉเปลี่ยนเรื่อง จ้องมองใบหน้าหวานเขม็งเหมือนหาเรื่องก็ไม่ปาน


            "ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ"


            "....." คริสไม่ตอบแต่หันหลังเดินเข้าห้องตัวเองมา ร่างน้อยก้าวเดินตามพร้อมปิดประตูห้องให้ ตาโตกวาดมองรอบห้อง อาจเพราะไม่มีของของอี้ชิงปะปนมันถึงได้ดูแปลกไปจากเดิมมากพอดู โดยเฉพาะแถวประตูเข้าห้อง


            "กำลังจะอ่านหนังสือเหรอครับ" เอ่ยทักเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบ ๆ ลง คริสมองตามไปที่กองหนังสือซึ่งตัวเองเทออกเพื่อเอากล่องมาเก็บเศษแก้วที่วางอยู่หน้าชั้นหนังสือ


            "อื้ม" ครางรับในคอเสียงดัง


            "นี่มาช่วยเลือกชุดนอนหน่อย มันมีเยอะไม่รู้จะใส่ชุดไหน" เปลี่ยนเรื่องสด ๆ ร้อน ๆ อีกรอบ พอเห็นอี้ชิงพยักหน้าเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าไม่ได้ติดใจสงสัย คริสก็พ่นลมหายใจอย่างโล่งอก


            "เอาทั้งเสื้อทั้งกางเกงเลยนะครับ วันนี้อากาศเย็นไม่ใส่เสื้อนอนเดี๋ยวไม่สบาย" เสียงนุ่ม ๆ จากห้องแต่งตัวทำเอาคริสยิ้มอีกรอบ งั้นที่ไม่ใส่เสื้อนอนให้เห็นมาหลายวันทำเป็นไม่สนใจจริง ๆ ก็แอบมองเขาอยู่สินะ


            ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมอาบน้ำยืนพิงตู้อีกใบดูแผ่นหลังผอมบางที่กำลังเลือกชุดนอนที่เสื้อกับกางเกงลายเข้าชุดกันอย่างตั้งใจ


            "แล้วถ้าเลือกเองล่ะ ชอบฉันใส่หรือไม่ใส่เสื้อนอนมากกว่า"


            "คุณคริสถามอะไรแปลก ๆ นะครับ"


            "ทำไม หรือว่าฉันมันไม่เร้าใจ ดูแล้วไม่รู้สึกอะไร" ถามไปก็ขยับตัวอีกก้าวเดียว ลมหายใจร้อน ๆ จากจมูกโด่งก็แทบจะรดใบหูของอี้ชิงแล้ว


            "ชอบแบบใส่เสื้อมากกว่าครับ เพราะว่าอุ่นดี นี่ครับชุด" ร่างน้อยหันกลับมาตอบเร็วปรื้อ ยกชุดในมือขึ้นมากั้นกลางระหว่างกัน แล้วคริสก็นึกได้ว่าอี้ชิงควรจะง้อเขามากแค่ไหน ดวงตาคมกริบแทบจะจ้องผ่านเนื้อผ้าไปหาอีกคน


            "ฉันไม่ชอบสีนี้ ขอสีที่มันสว่าง ๆ หน่อย" ถอยหลังไปครึ่งก้าว ยืนกอดอกทำหน้าไม่แยแส อี้ชิงอมยิ้มบาง ๆ ส่ายหน้าให้กับท่าทางของคนตัวโต แล้วก็เลือกหยิบชุดนอนสีส้มจี๊ดจ๊าดที่มีอยู่ชุดเดียวออกมาจากตู้


            "สว่างไป" อี้ชิงพยักหน้ารับคำตัดสิน เลือกหยิบสีม่วงหม่นออกมาจากตู้


            "ถ้าชุดนี้ยังไม่ถูกใจอีก ผมคงต้องแนะนำให้คุณคริสใส่เสื้อคลุมอาบน้ำนอนแล้วล่ะครับ" ยื่นให้พร้อมประโยคที่แปลความได้ว่าจะไม่ช่วยเลือกอีกชุดแน่ ๆ ในเมื่อเล่นตัวไปก็เท่านั้น มือใหญ่เอื้อมมือมาคว้าชุดนอน


            แต่จงใจหยิบชุดแรกที่บอกปัดไปเพื่อเอามาใส่ อี้ชิงถอนหายใจเล็ก ๆ กับท่าทีของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากจัดเก็บชุดใส่ตู้ให้เรียบร้อย และไม่ได้หันกลับไปหาในทันที เพราะรู้ดีว่าคริสกำลังเปลือยกายเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างหลังใกล้ ๆ นี่เอง


            "คุณคริสครับ เรื่องวันนี้น่ะ..." เพราะไม่ได้จ้องมองกัน อี้ชิงจึงเอ่ยปากพูดเรื่องที่ทำให้มาหาอีกครั้ง


            "ผมขอโทษนะครับ ที่ย้ายของออกไปโดยไม่บอกคุณก่อน" คำขอโทษทำให้มือหนาที่ติดกระดุมเสื้อนอนสีเทาชะงักไปเล็กน้อย


            "แล้วนายจะย้ายกลับมาที่ห้องฉันอีกไหม" ตาคมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาแบบไหนอีกคนไม่มีโอกาสได้เห็น แต่น้ำเสียงทุ้มที่แผ่วลงนั้นจับกระแสน้อยใจได้ไม่ยาก


            "คุณคริสอยากให้ผมทำยังไงล่ะครับ"


            "รู้อยู่แล้วจะถามทำไม ถามไปก็ไม่ทำ" แต่ประโยคนี้เสียงทุ้มห้าวติดเอาแต่ใจขึ้นมาอีกรอบ อี้ชิงหันกลับมาเมื่อคิดว่าอีกคนแต่งตัวเสร็จแล้ว คริสในชุดนอนสีเทายืนตัวโตกอดอกจ้องมองมาแทบไม่ละสายตา


            "ผมตัดสินใจแล้วครับว่าจะไม่ย้ายของกลับขึ้นมาบนนี้" หน้านิ่ง ๆ ของคริสหงิกลงไปอีกมากให้เห็นทันที


            "แล้ววันนี้จะขึ้นมาทำ..."


            "แต่ผมคิดว่าจะขึ้นมานอนที่นี่เอาแทน" น้ำเสียงนุ่ม ๆ ของอี้ชิงเป็นฝ่ายได้จบประโยคในขณะที่คริสเงียบปากลงฉับ


            "กลางคืนก็นอนที่ห้องนี้ แต่ถ้าวันไหนอาการแพ้ท้องหนักก็ลงไปนอนห้องตัวเองดีไหมครับ มีห้องสำรองไว้ไม่ประมาทแบบนั้นผมสบายใจมากกว่า"


            "จริงเหรอ" ถึงคิ้วจะยังขมวด แต่คริสก็ซ่อนรอยยิ้มตัวเองไม่อยู่ อี้ชิงหลุดยิ้มออกมา สองเท้าขาวจัดไม่ต่างทั้งตัวเดินเลี่ยงจากห้องแต่งตัวมาถึงเตียงสีขาวที่ผ้าห่มกองอยู่ปลายเตียง หมอนก็ไม่เป็นที่เป็นทาง แต่ก็ไม่ได้ทักอะไร


            ร่างน้อยเลือกนั่งลงที่ว่างขอบเตียงเหมือนยืนยันให้เห็นว่าจะนอนที่นี่จริง ๆ มองคนตัวโตที่เดินกอดอกตามออกมา


            "ทักทายกันหน่อยไหมครับ ตั้งแต่เจอกันก็ยังไม่ได้คุยกันเลยนี่" มือน้อยวางแนบลงบนหน้าท้องของตัวเอง


            ตั้งแต่รู้ข่าวดีก็มัวแต่ปั้นปึ่งใส่กัน คริสยังไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดหรือทักทายลูกจริง ๆ อย่างที่แม่ของลูกบอก คริสที่ยังคิดจะท่ามากได้แต่ยอมแพ้เดินมานั่งบนเตียงข้าง ๆ ร่างน้อย มือหนาแตะลงชิดตำแหน่งมือของอี้ชิง


            "นายผอมจังอี้ชิง ตอนนี้ลูกต้องตัวเล็กแค่ไหนถึงอยู่ในนี้ได้" คริสทำหน้ายุ่ง ถามไปอมยิ้มไป ขยับมือใหญ่จับไปทั่วท้อง ทั่วเอวคอดของลิลลี่จากสกุลหยิน


            "ถ้าตามที่นายแม่กับคุณแม่สอนมา ตัวเล็กนิดเดียวเองครับ" ทำท่าแตะปลายนิ้วเทียบให้ดูว่าเล็กจิ๋วแค่ไหน คริสพยักหน้ารับแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ ถือโอกาสขยับตัวไปจนชิดดึงอีกคนมากอดไปด้วย


            อี้ชิงจะดิ้นก็ได้ ยังไงคริสก็ไม่ปล่อย


            "คืนนี้นอนนี่แน่นะ" ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


            "ครับ คุณคริส" พอคำตอบถูกใจก็ยิ้มมุมปากกับตัวเอง ตาคมมองกองหนังสือที่ยังกองอยู่ที่เดิมชวนให้นึกถึงการเก็บของจนวุ่นวายเมื่อครู่ เขาเพิ่งเห็นตอนติดกระดุมเสื้อว่ามันทำให้ปลายนิ้วเป็นรูจากเศษกระจกตั้งสองแห่ง


            แต่คริสก็ถือว่าคุ้มอยู่ล่ะนะ





            เป็นเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ตั้งแต่ที่คริสได้รู้ว่าเขากำลังจะเป็นพ่อคน แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วแต่เขาก็ยังรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจไม่หาย จนอยากจะเดินไปอวดใครต่อใครว่าลิลลี่จากสกุลหยินตั้งท้องลูกของเราแล้ว


            แต่เพราะยังยั้งคิดได้ว่ามันไม่สมควรที่จะทำแบบนั้น เขาก็เลยเก็บความปรีดาไว้ในในใจของตัวเอง ความปรีดาที่ทั้งพ่อแม่และพี่สาวเขามีล้นพ้นไม่แพ้กัน


            พี่อี้เฟยน้ำตาคลอพร้อมรอยยิ้มกว้างกว่าพ่อกับแม่ของเขาเสียอีก แถมยังไม่พอยังตบรางวัลด้วยการทุบไหล่พ่อของหลานเสียจนคริสต้องร้องโอดโอยออกมาฟ้องความป่าเถื่อนที่ถูกพี่สาวกระทำให้ได้เห็น


            แล้วรอยยิ้มเย็นใจของลิลลี่ก็ฉายชัดเชียวล่ะ


            ไม่รู้ว่าปกติก็ยิ้มจนชินปาก หรือเพราะเห็นเขาถูกพี่อี้เฟยตีบ้างหยิกบ้าง แล้วยิ่งอยากจะยิ้มอวดลักยิ้มข้างแก้มขาว ๆ นั่น


            คริสล่ะอยากดึงหยิน อี้ชิงมาฟัดหอมให้แก้มช้ำเป็นการสั่งสอนนัก


            "คุณคริส คุณคริสครับ ท่านรอง"


            "หืม" คริสเปลี่ยนจุดวางสายตาจากท้องฟ้าสีฟ้าจัดเหนือหัว เป็นพนักงานชายตัวสูงเกินไหล่ของตนเองไม่มากนักตรงหน้า


            "อารมณ์ดีอะไรครับ ยิ้มกว้างเชียว" เสียงเอ่ยทักทำให้คริสอดจะกระตุกยิ้มกว้างขึ้นอีกนิดไม่ได้ ก่อนจะกระแอมแล้วตีสีหน้าเป็นเคร่งขรึมตามเดิม


            "แล้วมีความคืบหน้าอะไรบ้าง" เสียงทุ้มบอกนิ่งจัดเข้าสู่การทำงานต่อไป หัวหน้าแผนกดูแลเขตโรงงานที่หนึ่ง ยื่นผลความคืบหน้าของานให้


เขตที่หนึ่งโดนสายฟ้าแรงสูงลงไปเมื่อไม่นานมานี้ทำให้ต้นไม้ล้มไปจำนวนไม่น้อย ต้องเก็บกู้ แล้วก็เตรียมดินเพื่อลงกล้าซ่อมแซมใหม่ เพราะเป็นเขตที่หนึ่งไม้ส่วนใหญ่จะเป็นไม้เนื้อดี ที่มีราคาค่อนข้างสูงแม้แต่ยังเป็นต้นกล้าอ่อน ๆ


            "...." คริสเลิกคิ้วจนสูงเมื่อเห็นผลรายงานบางอย่างที่ดูผิดปกติ


            "ตรงนี้เขียนผิดนี่ ตรวจทานดี ๆ หน่อย" คริสวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงาน ชี้ให้ผู้รับผิดชอบได้ดู แต่ชายวัยกลางคนส่ายหัว แถมยังยิ้มกว้างตื่นเต้น


            "ไม่ผิดครับ คุณคริส นี่เป็นผลของจริง ผมยังแปลกใจเลยว่าทำไมรอบนี้ต้นกล้าไม่ถูกคัดทิ้งสักต้นเดียว ปกติยังไงก็ต้องเฉาตายหรือมีต้นอ่อนแออย่างน้อย 20เปอร์เซ็นต์ของที่เพาะไว้ทั้งหมดอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้แข็งแรง สมบูรณ์ดีทั้งหมดเลยครับ" หัวหน้างานเอ่ยอย่างกระตือรือร้น


            "ผมกำลังจะมาขอคุณคริสให้ทีมวิจัยลงไปตรวจสอบดูที่เรือนเพาะกลางของเขตบ้านสกุลอู๋ได้ไหมครับ" ร่างสูงใหญ่ของบุตรชายสกุลอู๋นิ่งจ้องมองผลรายงานตรงหน้าตน


            "อื้ม คืบหน้ายังไงรายงานผมด้วย" แล้วพินิจถึงข้อสงสัยเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นใจตน


            การที่ลิลลี่จากสกุลหยินชอบเข้าไปรดน้ำ พูดคุย โปรยรอยยิ้มให้ต้นกล้าพวกนั้น ไม่น่าจะเป็นปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลหรอกใช่ไหม ไม่ใช่แน่ล่ะ ไร้สาระจริง คิดอะไร


            คริสนึกดุตัวเอง แต่ก็ยังมีเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้พวกนี้แวบเข้ามาในหัวอยู่หลายครั้ง



            "ผมแห้งแล้วครับ" น้ำเสียงนุ่มหวานเอ่ยบอกหลังจากเสียงไดร์เป่าผมเงียบลง พร้อมร่างนุ่มหอมที่ขยับเดินออกห่างไปจากเก้าอี้ตัวโตที่คนตัวใหญ่ยิ่งกว่าเก้าอี้นั่งอยู่


            คริสมองตามอี้ชิงที่เดินยิ้มเย็น ๆ เป็นปกติตรงไปที่ประตูห้องนอนคอแทบเคล็ดตาจ้องเขม็ง คริสใช้ข้ออ้างว่าวันนี้ฝนตกหนักแล้วตนเปียกฝนตอนขากลับจากที่ทำงาน ให้ลิลลี่ขึ้นมาเป่าผมให้หน่อยเพราะเหมือนว่าจะเป็นไข้เข้าให้แล้ว


            อี้ชิงขึ้นมาทำให้ไม่มีอิดออด แต่พอทำเสร็จแล้วก็เดินตรงไปที่ประตูเพื่อออกจากห้องทันที


            มันใช่หรือไง หยิน อี้ชิง


            มันใช่เหรอ


            "เดี๋ยว ลิลลี่" เสียงทุ้มห้าวทำให้มือน้อยที่จับเข้าลูกบิดประตูชะงัก ใบหน้าขาวเนียนละเอียดกับแก้วตาโตน้ำตาลหวานใสเหลียวหันมามองตามเสียงเรียก


            คริสกระแอมในลำคอตัวเอง ร่างสูงในชุดนอนสีขาวที่กึ่งบังคับให้อี้ชิงเลือกให้เดินไปนั่งบนเตียงกว้างหนานุ่มสีเดียวกัน เหมือนตอนนี้อะไร ๆ ในห้องคริสก็ดูจะขาวไปหมด


            "คุณคริสมีอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงทั้งนุ่มทั้งเย็นของอี้ชิงนิ่งสงบในขณะที่คนฟังเองร้อนใจขึ้นทุกที


 หนึ่งสัปดาห์เต็มมานี้ อี้ชิงนอนห้องนอนเดียวกันไม่หนีลงไปนอนที่ห้องชั้นล่าง แค่หนึ่งครั้งเท่านั้น


            คริสร้องขอให้อีกฝ่ายขึ้นมานอนด้วยสามครั้ง สำเร็จหนึ่งครั้ง ส่วนที่เหลือต่อรองด้วยสายตาแต่ไม่เป็นผล ตอนเจรจาธุรกิจคริสยังไม่ทุบสถิติแพ้ขนาดนี้เลย


            แล้วนี่จะให้เขาร้องขอครั้งที่สี่แล้วโดนเมินเฉยอีกหรือ


            "ฉันไม่ค่อยสบาย" จริง ๆ มึนหัวนิดหน่อย เป็นมาสองสามวันแล้วคงเพราะนอนน้อย แต่เสริมการไอจาง ๆ ลงไปสักนิด


            "ผมเตรียมยาไว้ให้แล้วครับ ตรงหัวเตียง" คริสชายตาไปมอง ครบถ้วนแม้แต่น้ำหนึ่งขวดกับแก้วใสแจ๋ว จมูกโด่งอดจะพ่นลมร้อน ๆ ออกมาไม่ได้


            "พรมบันไดเพิ่งเปลี่ยนมาใหม่ มันลื่นนะกว่าจะถึงชั้นล่าง บันไดก็หลายขั้น" จะเหนื่อยแรงเดินลงไปทำไมกัน


            "ไม่ลื่นนะครับ ฝืดเท้า เดินสะดวกกว่าของเดิมอีก" อี้ชิงตอบพร้อมรอยยิ้มกว้างเสียกว่าเดิม ส่วนคนฟังก็ยิ่งหน้าหยิก


            "คุณคริสไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ"


            "...."


            กิก


            "เดี๋ยวก่อน" คริสรีบท้วงเรียก เมื่อเห็นประตูห้องนอนตัวเองเปิดกว้าง พอร่างน้อยที่อุ้มท้องลูกของเขาอยู่หันมา ก็ส่งสายตาอย่างจริงจังว่านอนด้วยกันไหม แต่ก็ได้แค่รอยยิ้มจาง ๆ อย่างเคย


            "พี่อี้เฟยบอกว่าถ้านายไม่แพ้ท้องหนักมาก ให้ไปด้วยกันกับฉันเวลาไปบริษัท แต่ถ้าออกไปนอกสถานที่หรือตามโรงงานยังไม่ต้องไป นายพร้อมที่จะไปกับฉันหรือยัง" พอคริสถามอี้ชิงก็นิ่งคริสครู่หนึ่ง


            "ที่จริงแล้วผมชอบตอนไปดูเขตโรงงานที่ปลูกต้นไม้ที่สุดนะครับ ขอแค่เลี่ยงตรงที่กำลังตัดต้นไม้กันก็พอ"


            "ได้ ๆ ฉันตกลง" คริสพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ที่จริงเขาเป็นคนขอพี่สาวเองว่าให้อยู่แต่ในห้องทำงานที่สบายตัวเพราะตั้งท้องอ่อน ๆ แต่เมื่อลิลลี่เขาอยากไปพบปะพืชพรรณหมู่แมกไม้ คริสก็ไม่ขัด


            "ขอบคุณครับ งั้นมีอะไรอีกไหมครับ ผมชักจะง่วงแล้ว"


          ปุปุ


            มือใหญ่ตบที่ว่างบนเตียงข้างตัว เป็นเชิงบอกว่าถ้าง่วงก็นอนด้วยกันเสียที่นี่เลยสิ เหลือแค่ปากที่ยังไม่อยากเอ่ยมาให้เสียทีอีกหากถูกปฏิเสธ


            "งั้นราตรีสวัสดิ์นะครับ" อี้ชิงโค้งให้ชายหนุ่มที่รับตนออกจากสกุลหยินหนึ่งครั้งก่อนจะเดินจากไป


            "...." เสียงประตูห้องนอนที่ปิดลงทำให้คริสหน้าหงิกกว่าเดิม ดวงตาคมกลอกขึ้น ปากหยักเหยียดตัวอย่างหงุดหงิดใจ เขาทำถึงขนาดนี้แล้ว ขอให้มานอนด้วยก็ตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ลิลลี่ก็หนีไปนอนห้องเก่าอยู่ดี


            ทำไมห้องนั้นมันมีอะไรดี หรือเขาจะเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ห้องนี้ตามแบบห้องนั้นทั้งหมดดี


            เขาก็แค่อยากให้อี้ชิงนอนข้าง ๆ ทำไมมันยากเย็นนักนะ


            "โว้ย" สบถอยู่คนเดียว ความกรุ่น ๆ ในใจมันผลักดันให้ร่างสูงใหญ่รีบยันตัวลุกขึ้น ขายาวก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตูห้องนอน


            เอาสิวะ คืนนี้ไม่มานอนกับเขา เขาก็จะลงไปนอนด้วย


            จะแกล้งเบียดบนเตียงเล็ก  ๆ นั่นจนต้องมานอนซุกในอกเขา ใช้แขนเขาต่างหมอนไปทั้งคืนเลยเชียว จะแกล้งให้เข็ดเลย อี้ชิง


            กึก


            เสียงฝีเท้าชะงักขึ้นฉับพลันทั้งที่อีกสองก้าวจะถึงประตูห้องนอน ก่อนมันจะเปลี่ยนวิถีไปอีกทางอย่างรวดเร็วเมื่อขายาวก้าวฉับ ๆ ตรงไป


            "โอ่กกกก" เหมือนอาการป่วยจะกำเริบหนักข้อขึ้นตอนนี้คริสพะอืดพะอมเวียนหัวจนทนไม่ไหว


            "อึก โอ่กกก" ชายหนุ่มร่างโต โก่งคออาเจียนออกมาอีกหลายครั้งหลายหน ทั้งที่ปกติป่วยหนักแค่ไหน รุนแรงมากสุดก็แค่ไม่อยากอาหาร


            แล้วไอ้อาการแบบนี้นี่มันอะไรกันโว้ยยย

 

 





กลับมาแล้วจ้าาาา  

ว้ายย อ้วกใหญ่เลย 5555555555555555555555555555555555555555555555555

อะไรเอ่ยเหมือนจะดี ถถถถถ เก่งมาจากไหนก็แพ้ทางอี้ชิงเนอะพี่คริสเนอะ 55555555 (เทเลขห้าให้พี่เขาทั้งแป้นพิมพ์เลยจ้า)

ใส่ปุ๋ยโปรยน้ำให้ลิลลี่ได้ได้เสมอเลยนะคะ จะแท็ก #ลิลลี่ชิงชิง จะเมนต์ ก็ดีงามหมด หรือจะแชร์จะชวนเพื่อนมาอ่านก็ได้น้า อิอิ 


ฝากรักไว้ให้ลิลลี่หน่อยยน้าาา น้องกลับมาแล้วววว



   พูดถึงเรื่องนี้ติดแท็กให้เราด้วยน้าาา

#ลิลลี่ชิงชิง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.034K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,728 ความคิดเห็น

  1. #3689 piyachakiya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:51
    สมแพ้ทัองแทน แบบเฮียแจ็ค
    #3,689
    0
  2. #3684 llllovellll (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 23:48
    สมน้ำหน้า แพ้ท้องแทนพี่อี้เลยคุณคริสเอ้ย สะใจ55555555
    #3,684
    0
  3. #3651 poo2momo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 13:44
    อย่าดื้อสิคริส
    #3,651
    0
  4. #3640 APK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 23:19

    พิคริสแพ้ท้องแทนเมียใช่ไม่ใช่ 55555555555

    #3,640
    0
  5. #3628 FAHKRAMXTER (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 14:35
    ว้ายยยยยแพ้ท้องแทนเมียเฉยเรยพ่ออออออออ
    #3,628
    0
  6. #3613 tAlice (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:12
    พบคนแพ้ท้องแทนเมียหนึ่งอัตรา555
    #3,613
    0
  7. #3604 TwilightPrincess (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:41

    ตลกอ่ะ อยากให้เมียนอนด้วย พยายามทำทุกอย่างแต่เมียก็ไม่มา

    อย่าบอกนะว่าแพ้ท้องแทนเมีย 555+

    #3,604
    0
  8. #3290 PandaPhung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 15:42
    หว่ายยยย คุณลูกแก้เผ็ดให้คุณแม่แล้วค่าาาา โฮะๆๆๆ
    #3,290
    0
  9. #3126 b_b_b_a_m (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:37
    แพ้ท้องแทนแล้วจ้าาาาาาา
    #3,126
    1
  10. #3121 iamchnp_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:56
    คนรู้หมดแล้วว่ารักเมียมากอ่ะพี่คริส ปากแข็งไปเถอะ
    #3,121
    0
  11. #3089 BeMine_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:57
    หืมมมมมมม รักมากเลยสินะแบบเนี่ยยยย
    #3,089
    0
  12. #2872 pupe. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 06:29
    สมหน้า แพ้ท้องแทนเมียไปเลย !!!
    #2,872
    0
  13. #2791 LADYGIFTZY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 17:27
    ว้ายยแพ้ท้องแทนเมียจร้าาาาา
    #2,791
    0
  14. #2769 Maysquidz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 02:31
    พี่อี้ใจแข็งสุดๆไปเลย ชอบนะ อ่อนไปก็ไม่ดีหรอกกับคนแบบพี่คริสน่ะ ว่าแต่ คุณแพ้ท้องแทนพี่อี้เหรอ555555555555555555 เจ้าหนูคงอยากเอาคืนให้หม่าม๊าน่าดู เล่นเสียคุณป๊าอ้วกแตกอ้วกแตน555
    #2,769
    0
  15. #2757 toto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 17:24

    แพ้ท้องแทนเมียแล้วค่ะพี่คริส

    #2,757
    0
  16. #2640 |2e@|_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 12:39

    เกรี้ยวกราดเวอร์อ่ะพ่อคุณ ไงละ ลูกเขารักลิลลี่ที่อุ้มท้องเขาอยู่มากกว่า วิ่งไปห้องน้ำแทบไม่ทัน 5555

    ลิลลี่นี่ดูมีความใจแข็งมากนะ และเหมือนจะยึดกับคำสอนมากกกกก ความรู้สึกจะได้แสดงออกมาไหมนะ ? ฮือออ

    #2,640
    0
  17. #2607 Area6104 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 09:02
    555 รักลิลลี่มากมั๊ยล่ะนั่น พรมเพิ่งเปลี่ยนมันลื่นน่ะพี่คริส เจ้าตัวเล็กคงหวังดีไม่อยากให้ป๊ะป๋าลื่นล้ม
    #2,607
    0
  18. #2528 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 19:51

    แพ้ท้องแทนลิลลี่หรือป่าวน๊าาาา แกล้งให้เข็ดเลยตัวเล็ก คุณพ่อแกล้งแม่แรงและเยอะมากกก
    #2,528
    0
  19. #2418 Mintty_Luhan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 18:34
    กรี้ด เอ็นดูความซึนของพี่คริส
    #2,418
    0
  20. #2376 Yufjj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:48
    ว้ายยยยยยยย แพ้ท้องแทนเมียอ้ะะะะ แงงงงงงงน่ารักจังวุ้ย
    #2,376
    0
  21. #2364 plabongjung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 16:50
    งื้อน่ารักจังเลยค่ะ อิพี่แพ้แท้แทนน้องแน่ๆ
    #2,364
    0
  22. #2361 Jekkju (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 23:24
    ว้าย คนรักเมีย
    #2,361
    0
  23. #2348 Aya1111 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 00:53
    อ้าว แพ้ท้องแทนเมียซะงั้น โอ๊ยเอ็นดู
    #2,348
    0
  24. #2343 |2e@|_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 14:50

    เอ็นดู...ทั้งคู่เลย คนนึงแอบอมยิ้มตอนเขาถูกทุบ (หืม?) อีกคนก็อยากง้อเขานะ แต่ต้องเก๊กไว้สักนิด

    เหมือนอี้ชิงมาอยู่ถูกบ้านมาก ๆ เลยนะเนี่ย มาช่วยดูแลต้นไม้น้อย ๆ

    #2,343
    0
  25. #2339 NLHH12 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 01:34
    ใจเรามันรักเขาอะ แพ้ท้องแทนเมียเลยจ้า
    #2,339
    0