-END- [KrisLay] White Lily #ลิลลี่ชิงชิง {#7Flowers} mpreg

ตอนที่ 5 : White Lily :: Four :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 463 ครั้ง
    5 ส.ค. 60

  

 
*7Flowers เป็นโปรเจกต์ดราม่าน้าาา ทุกๆคน*

 


White Lily 
:: Four ::



          อี้ชิงยิ้มให้กับเงาในกระจกของตัวเอง ขยับหูกระต่ายให้เข้าที่ หมุนตัวเล็กน้อยมองเงาสะท้อนในชุดสูทสีดำดูเรียบร้อย


               ตาโตวาวใสจ้องมองนาฬิกาบนผนังที่ชี้ชัดถึงเวลานัดซึ่งใกล้เข้ามาเต็มที ทางฝ่ายลูกชายเจ้าของบ้านย้ำกับอี้ชิงไว้ว่าถ้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็ให้ขึ้นไปหาตนบนห้อง


               ห้องนอนใหญ่ด้านบนชั้นสองของคริส ที่อี้ชิงเพิ่งจะมีโอกาสได้มาเยือนก็หนนี้


               ก้อก ก้อก


               "ผมขอเข้าไปนะครับ" อี้ชิงขานบอกอย่างมีมารยาท เสียงอนุญาตที่ได้ยินทำให้ร่างน้อยเปิดประตูเข้ามา ห้องของคริสใหญ่กว่าอี้ชิงสักสองเท่าได้ และถูกจัดแบ่งเป็นฝั่งสำหรับนอนและแต่งตัวอย่างชัดเจน โทนสีในห้องไม่ค่อยฉูดฉาดนัก เฟอร์นิเจอร์ดูเข้ากันดีแม้มีหลากสไตล์สมกับเป็นบ้านที่ทำอาชีพทางด้านนี้


               "โว้ย" เสียงสบถยังคงดังมาเป็นพัก ๆ อี้ชิงเดินตามเสียงไม่สบอารมณ์นั้นไป เห็นร่างสูงใหญ่ง่วนอยู่กับการผูกหูกระต่าย ที่ดูแล้วจะไม่เข้าที่เข้าทางอย่างใจ


               "น่ารำคาญจริง" สุดท้ายคริสก็เลิกที่ผูกหูกระต่ายให้เสียอารมณ์ มือหนาปามันลงถังขยะไปอย่างหัวเสีย มีหวีที่ยังดูใช้ได้ดีโดนโยนลงตะกร้าไปอีกอันสนองความขุ่นมัว  หน้าตาบึ้งตึงหันมามองอี้ชิง ร่างน้อยตกใจเช่นกัน แต่ก็ยังคงวาดยิ้มเหมือนเคย


               "ไม่ต้องผูกหูกระต่ายก็ดูดีนะครับ คุณคริสเป็นคนที่คอสวย อวดหน่อยก็ได้" คำชมจากเสียงนุ่มทำเอาคนหน้าตึงยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ พอเห็นอารมณ์ร้าย ๆ เริ่มผ่อนลงมา อี้ชิงก็เบาใจขึ้น


               "ช่วยจัดการให้หน่อยสิ" ขายาวก้าวฉับเดียวก็หยุดตรงหน้าร่างน้อย นิ้วยาวชี้ที่คอเสื้อตัวเอง มือน้อยจับแต่งปกเสื้อให้อย่างนุ่มนวล ปลดกระดุมออกอีกเม็ดให้เห็นช่วงคอของร่างสูงใหญ่


               จมูกโด่งแหลมของคริสแม้ไม่ได้กดลงแนบเส้นผมนุ่ม แต่ก็ได้กลิ่นหอมจากตัวอี้ชิงไม่จาง มือใหญ่ที่ไขว้หลังตัวเองไว้ วางลงบนสะโพกของร่างน้อยที่ตั้งอกตั้งใจดูแลเสื้อให้ตนอยู่


               "นี่อี้ชิง วันนี้น่ะถ้ามีคนถามนายอยากให้ฉันแนะนำนายว่าเป็นใคร เป็นอะไรกับฉัน" คนถูกถามย่นคิ้วเล็กน้อย


               "แล้วแต่คุณคริสเลยครับ ผมคิดว่าคนที่ควรให้สถานะกับผมคือคุณคริสไม่ใช่ตัวผมเอง" เสียงหวานตอบไปตามจริง คริสเลิกคิ้วมองร่างน้อย


               "ถ้าแนะนำว่าเป็นดอกไม้นำโชคที่ซื้อมาได้ไหม" คริสตั้งใจจะก่อกวน อี้ชิงรู้สึกได้ถึงความอยากจะแกล้งที่แฝงอยู่ในนั้น อี้ชิงจึงยิ้มให้อย่างที่ควร


               "ครับ ถ้านั่นคือตัวตนของผมในสายตาคุณคริส ผมเองก็ไม่มีอะไรจะขัด" ตอบกลับอย่างไม่ยินดี ยินร้าย มือน้อยปัดไปตามช่วงบ่ากว้างเพื่อความเรียบร้อย


               "ไม่งอแงนะ ถ้าฉันตอบตามนั้นจริง ๆ"


               "ไม่หรอกครับ" รอยยิ้มและแววตาใสของอี้ชิงสะท้อนออกมาว่าไม่เป็นไรตามนั้นจริง ๆ เสียจนคริสรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย


               "ผมเข้าใจครับ ความรู้สึกเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเสมอ แม้แต่ความชอบหรือไม่ชอบก็มีลำดับขั้นหลากหลาย ไม่ต้องพูดถึงความรักเลยด้วยซ้ำ

                สำหรับผม ผมคิดว่าความรักเหมือนกล่องใบจิ๋วที่ถูกซ่อนไว้ในห้องหลังกำแพงหนาหลายชั้นซึ่งถูกสร้างขวางเอาไว้ การเรียนรู้กัน อยู่ด้วยกัน การให้เกียรติ ความชอบและอะไรมากมายที่คนสองคนทำร่วมกัน จะสามารถผ่านกำแพงแต่ละชั้นนั้นไปถึงความรักที่อยู่ตรงกลางสุดได้" อี้ชิงระบายยิ้มหวาน มือน้อยพับผ้าเช็ดหน้าใส่ลงในกระเป๋าอกเสื้อให้คริสอย่างสวยงาม


               "ผมรู้ว่าผมคงติดอยู่ที่กำแพงสักชั้นสำหรับคุณ คุณคริสต้องใช้เวลา เราทุกคนต่างก็ต้องใช้เวลา ...เอาล่ะครับเสร็จแล้ว" อี้ชิงยิ้มหวานอย่างพึงพอใจเมื่อช่วยแต่งตัวให้จนเสร็จ คริสจ้องมองรอยยิ้มหวานของอี้ชิงที่มอบให้เสมอไม่ละสายตา คำพูดของอี้ชิงวนเวียนอยู่ในหัวของคริสพอควร


               กำแพงหลายต่อหลายชั้น ที่โอบรอบหัวใจของคริสอย่างนั้นเหรอ


               ยังไม่ถึงสิบวันที่ได้เจอลิลลี่ คริสก็ร้อน ๆ หนาว ๆ แล้วว่าวัสดุทำกำแพงของคริสอาจจะไม่ได้คุณภาพ


               "เราไปกันเถอะครับคุณคริส เดี๋ยวสายจะไม่ดีเอา"





               "ให้ตายสิ" เสียงสบถพึมพำเป็นระยะจากข้างตัวทำให้อี้ชิงต้องคอยหมุนตัวมองโดยรอบว่าในงานเลี้ยงแสนโอ่อ่าของฟู่ หยางเค่อ มีอะไรน่าขัดใจมากมากขนาดนั้นเลยเหรอ


               "เราไปอวยพรวันเกิดให้คุณหยางเค่อแล้ว อยู่ต่ออีกสักพักก็กลับกันเถอะ" คริสบอกกำหนดเวลา หน้าตาหงุดหงิดนั้นบอกชัดเจนว่าอยากออกจากงานนี้จะแย่แล้ว มือใหญ่ฉวยแก้วเหล้าจรดริมฝีปากอีกรอบ


               อี้ชิงมองน้ำแข็งติดก้นแก้วที่น้ำเมาหายไปอย่างลำบากใจ กลัวคริสจะเมาจนพากันขับรถไม่ถึงบ้านสกุลอู๋ปลอดภัยเท่าที่ควร ถึงจะถูกฝึกมาจากสกุลหยินให้ดื่มเหล้าเป็น แต่อี้ชิงเลือกจะไม่แตะต้องในคืนนี้มากกว่าแก้วในมือที่จิบไปเพียงครึ่งเท่านั้น


               "คุณคริสไม่สบายใจเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ" มือน้อยฉวยข้อมือของคริสที่คว้าแก้วเหล้าจากถาดของบริกรมาถือไว้อีกแก้ว สอบถามยามที่กดมือลงอย่างห้ามปรามอย่างแนบเนียน


               คริสถอนหายใจ มือใหญ่จับไหล่อี้ชิงให้หันไปมองด้านเดียวกับตน


               "นายเห็นมันไหม ไอ้แก่ตรงนั้น" ชายที่คริสปรามาสว่าไอ้แก่ นั้นดูไม่แก่ถึงเพียงนั้นแต่เป็นหนุ่มใหญ่รูปร่างสูง เส้นผมดำแซมสีดอกเลาถูกจัดทรงขึ้นเผยสัดส่วนใบหน้าที่ดูเข้ากันดีกับริ้วรอยทางอายุ ทำให้ดูภูมิฐานมากขึ้น


               "มันชื่อหลันซิง" คริสกระซิบซื่อลอดไรฟันให้ได้ยินแม้จะเบามากแต่ก็ดูเหมือนกับเรียกเจ้าของชื่อเข้าจริง ๆ เพราะชายที่ชื่อหลันซิงหันมามองคริส ฝ่ายนั้นยิ้มแต่ดูไม่เป็นมิตรสักนิด ก้าวตรงเดินมาทางนี้แทบทันที


               "ปึก" คริสกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะอย่างหัวเสียกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าหลันซิงตรงมาทางนี้ แค่เดินเข้ามาใกล้ คริสก็ออกแรงบีบไหล่อี้ชิงมากขึ้นระบายความไม่ชอบที่อัดแน่นในใจจนอี้ชิงนิ่วหน้า


               "กลับอี้ชิง" คริสออกคำสั่ง ขายาวก้าวฉับ แต่ก็ไม่ทันหลันซิงที่ฉวยแก้วเหล้าสองใบมายืนตรงหน้าคริสเรียบร้อยแล้ว


               "จะไปไหนเล่าคุณชายสกุลอู๋ ก่อนไปดื่มกันสักแก้วสิอี้ฟาน" หลันซิงทักทายด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี คริสพ่นลมหายใจหึ ไม่ได้ตอบกลับ


               "ผมกับคุณคริสไม่สะดวกดื่มครับ ขอบคุณสำหรับน้ำใจ พวกเราจะกลับแล้ว" เสียงนุ่ม ๆ ของอี้ชิงแทรกขึ้นมาหวังจะไกล่เกลี่ยสถานการณ์ได้ หลันซิงจ้องมองร่างน้อยที่ไม่เคยคุ้นหน้า ส่วนคริสดึงกระชากไหล่อี้ชิงเข้ามาแนบตัวทันที


               "อย่าไปคุยดีกับไอ้เลวนี่อี้ชิง"


               "แหม่ พูดกับผู้ใหญ่ให้เพราะเหมือนเลขาคนใหม่หน่อยสิ อี้ฟาน" หลันซิงมอบตำแหน่งให้อี้ชิงตามที่ตนเข้าใจ


               " เสือก" คริสตอกคำกลับใส่คนอายุมากกว่าอย่างก้าวร้าว ขายาวก้าวฉับเดินออกห่างโดยมือก็กำไหล่อี้ชิงให้ตามติดไปด้วย


               "ฉันฝากความคิดถึง ถึงพี่สาวนายด้วยนะอู๋ อี้ฟาน" หลันซิงตะโกนทิ้งท้าย อี้ชิงแทบสะดุดล้มเพราะร่างสูงใหญ่ออกแรงลากตัวเองหยุดฝีเท้าทันควัน


               "มึง..." คริสหันหลังกลับ วิ่งเข้ากระโจนใส่หลันซิงอย่างรวดเร็ว จนอี้ชิงต้องรีบวิ่งไปกอดเอวคนตัวโตไว้ก่อนที่จะต่อยคนมีอายุมากกว่าจนเกิดเรื่อง และนี่คืองานเลี้ยงวันเกิดที่ควรจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้น ถ้ามีการวิวาทขึ้นมาล่ะก็ คงไม่ดีต่อสกุลอู๋แน่


               "คุณคริสครับ เรากลับกันเถอะครับ อย่ามีเรื่องเลย" อี้ชิงร้องตะโกน แรงของคริสมากมายเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาจนอี้ชิงแทบจะปลิวไปชนผนัง หลันซิงหัวเราะอย่างชอบใจราวกับดูโชว์


               "เลขาคนนี้ทุ่มเทดีนะอี้ฟาน ดูแลดี ๆ ล่ะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงดีแล้วกันนะ" หลันซิงทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกไปในห้องจัดเลี้ยงอีกฝั่งที่มีผู้คนหนาตามากกว่า


               "โว้ย" เพล้ง


               เสียงสบถของคริสดังคู่กับมือหนาที่ปาแก้วเหล้าลงพื้นจนแตก แขกหลายคนที่ยืนดื่มอยู่ไม่ไกลยิ่งจ้องมองมากขึ้น ดีที่เจ้าของงานวันเกิดไม่อยู่แถวนี้ด้วย


               คริสยังคงดูโมโหหงุดหงิดมากพอที่จะทำลายสิ่งของระบายอารมณ์ พี่อี้เฟยฝากอี้ชิงให้ดูแลน้องชายของเธอให้ดี สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือพาคนขี้โมโหกลับบ้าน


               "กลับกันเถอะครับคุณคริส กลับกันเถอะนะครับ กลับเถอะ" อี้ชิงกอดแขนคริสไว้จนแน่นดึงลากให้ย้อนกลับไปลานจอดรถด้วยกัน คริสพ่นลมหายใจฮึดฮัดตาขวาง สะบัดแขนทีเดียวลิลลี่ผอมบางก็ปลิวหลุดออกจากแขน ขายาวก้าวเร่งตรงไปที่รถด้วยความเร็ว


                อี้ชิงยันมือกับเสาที่ถูกเหวี่ยงเข้าหาเมื่อครู่ ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนกับความเจ้าอารมณ์ที่ได้เจอ สองขารีบวิ่งตามคริสเพื่อไปขึ้นรถให้ทัน




               คริสเป็นคนโมโหร้ายมากเสียจนอี้ชิงคิดว่าเจ้าตัวต้องมีปัญหาในการจัดการด้านอารมณ์เป็นแน่ ตั้งแต่เหยียบเร่งรถตรงกลับบ้านมาด้วยความเร็วแทบจะเหาะ ดีเท่าไหร่แล้วที่ถนนโล่งจนไม่เกิดเหตุเฉี่ยวชน


               ทันทีที่มาถึงโรงจอดรถก็ปากุญแจรถคันหรูทิ้งใส่ผนังอย่างไม่สนใจ จนอี้ชิงต้องวิ่งไปเก็บใส่ที่แขวนไว้ให้ กลัวว่าจะหาย


               ร่างน้อยเดินตามเส้นทางที่คริสเดินผ่านไป เจอสิ่งของในบ้านถูกเตะ ถูกปาเสียหายแทนการระบายอารมณ์ของลูกชายเจ้าของบ้านก็มากมาย


               คงเพราะเป็นบ้านที่ผลิตเฟอร์นิเจอร์ คริสเลยไม่รู้สึกว่าต้องถนอมสิ่งของพวกนี้นัก เพราะมีให้เปลี่ยนใหม่อีกเป็นร้อยเป็นพันชิ้น


               แต่โต๊ะเก้าอี้ทุกตัวคือต้นไม้หนึ่งต้นที่ถูกตัดโค่นทำลาย อย่างน้อยก็น่าจะเห็นค่ามันบ้าง


               แต่นั่นล่ะ เป็นแค่สิ่งของไร้จิตใจ ในสายตาของคนที่ไม่เห็นค่ามันคงยากที่จะต้องบอกว่าควรต้องถนอมไปเพื่ออะไร





               อี้ชิงควรที่จะนอน แต่เพราะความกังวล รวมทั้งถ้อยฝากฝังจากพี่อี้เฟยว่าให้ดูแลคริสให้ดี จึงเลือกที่จะมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของลูกชายเจ้าของบ้าน มือน้อยเคาะอย่างเป็นมารยาทแต่ไม่ได้รอคำตอบเพราะประตูไม่ได้ล็อคงจึงเข้ามาทันที


               สิ่งแรกที่เห็นหลังจากเดินเข้ามาคือโต๊ะไม้สักอย่างดีใกล้ประตูถูกล้มจนของบนนั้นกองระเนระนาดกับพื้น มือน้อยกดเปิดไฟให้ห้องสว่างขึ้น ประเมินแล้วมีของพังไปอีกหลายอย่าง


               "มาทำไม" เสียงเข้มถามคล้ายคำราม อี้ชิงมองตามเสียงไปจนถึงฝั่งห้องนอน คริสสวมเสื้อเชิ้ตขาวที่ดูหลุดลุ่ย ส่วนสูทสีดำนั้นกองอยู่บนพื้นสนองอารมณ์เกี้ยวกราดของเจ้าของเรียบร้อยแล้ว


               "ผมมาดูว่าคุณคริสไม่ทำตัวเองบาดเจ็บ พี่อี้เฟยฝากผมดูแลคุณให้ดี" อี้ชิงเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว


               "เหอะ ช่วยอะไรได้นายน่ะ กลับห้องไปเลย ฉันไม่มีอารมณ์จะมาถกเรื่องความโชคดีบ้าบอห่าเหวของสกุลหยินอะไรตอนนี้หรอกนะ" คริสตะคอกใส่อีกหน ทั้งน้ำเสียง ทั้งถ้อยคำหยาบคายทำเอาอี้ชิงนิ่วหน้าอย่างไม่คุ้นชินนัก


               และรู้สึกแล้วว่ายากจะรับมือจริง ๆ


               "ถ้าไม่ต้องการผมคงไม่กวนคุณคริสแล้ว แต่ขอร้องเถอะครับ ไม่ต้องรักผมเลยก็ได้ แต่อย่าพูดจาดูถูกบ้านของผมนักเลยได้ไหมครับ" อี้ชิงร้องขอเสียงแผ่ว พอถูกย้ำด้วยถ้อยดูถูกถึงสกุลหยินบ่อยเข้าอี้ชิงก็ไม่สบายใจนัก


               "แล้วยังไง มีปัญหาอะไร ฉันซื้อนายมาแพงนะอี้ชิง" คริสตวาดด้วยเสียงดังลั่นด้วยถ้อยคำที่ย้ำมันอยู่บ่อย ๆ เริ่มที่จะระบายอารมณ์โกรธแค้นเหมือนไฟสุมอกที่ได้เจอมาวันนี้ใส่ร่างน้อย แทนเฟอร์นิเจอร์ที่รับอารมณ์ขุ่นมัวไปก่อนหน้า


"ผมรู้ว่าคุณซื้อผมมาแพง แต่ช่วยเห็นค่าเงินของคุณหน่อยไม่ได้เหรอ" อี้ชิงบอกให้ตัวเองใจเย็น แต่เพราะถูกตวาดใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า แม้แต่ใจที่เย็นนิ่งของการเป็นพี่ใหญ่ก็ไม่ช่วยอะไรอี้ชิงเลยแม้แต่น้อย


อี้ชิงก็แค่อยากได้รับความเข้าใจบ้าง แม้เล็กน้อยก็ตาม


               "ผิดแล้วอี้ชิง เสียเงินไปมากก็แปลว่ามีสิทธิ์ที่จะทำอะไรตามใจก็ได้ต่างหากล่ะ" ฝ่ามือใหญ่กระดกเหล้าเข้าปากตัวเองอีกอึกจนเหลือแต่น้ำแข็งเปล่าหมุนวนอยู่ในแก้ว


               "ถ้าจะอยู่ต่อก็ดี ฉันต้องการคลายเครียด ทำตามที่บ้านนายสอนมาสิ” แววตาคมหยามเหยียดจ้องมองคนตรงหน้า


“ขึ้นไปบนเตียงโชว์ลีลาให้สมกับซ่องราคาแพงสั่งสอนมาหน่อย"


               เพี๊ยะ!


 คริสมึนงงเสียยิ่งกว่าเหล้าเป็นขวด ๆ ที่ดื่มเข้าไปเมื่อถูกตบจนหน้าหัน


               ลิลลี่ที่แสนเยือกเย็นดุจสายน้ำใสสะอาดยืนหอบหายใจจนสั่นโยน ใบหน้าแดงกล่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความโมโห แปลกตาอย่างที่สุด


               "หยุดดูถูกครอบครัวของผมเสียที" มือน้อยที่สั่นระริกเพราะความโมโหกำปกเสื้อตัวเองจนแน่น นิ้วมือแทบบังคับไม่อยู่ยามที่ปลดกระดุมเสื้อออก


               "คุณด่าว่าผม จะทำเหมือนผมเป็นใบไม้ข้างถนนยังไงก็ได้แต่อย่ามาว่าครอบครัวของผม"


               ฟุบ เสื้อสีขาวนวลถูกปาเข้าใส่หน้าของคริสเผยผิวกายขาวสะพรั่งของอี้ชิงที่กำลังสั่นคลอนเพราะแรงหอบหายใจ น้ำตาหยดลงตาหน่วยตากลมเพราะความโกรธ อี้ชิงบอกตัวเองให้ใจเย็น แต่ก็ขาดสติลงทันทีที่ถูกดูแคลนว่าบ้านของเขาคือซ่อง


               คริสจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความแปลกตาแปลกใจ อี้ชิงตอนนี้ดูเกรี้ยวกราดเหมือนถูกสุมไฟไว้ในร่าง หากคริสมีสติมากกว่านี้อีกนิด หรือไม่ได้กำลังสนุกสนานกับการเห็นความร้อนเนื้อร้อนใจของคนอื่น คริสคงเลือกที่จะพูดขอโทษ และกล่อมให้ลิลลี่ที่ดูแปดเปื้อนเย็นลง


               แต่ไม่คริสไม่รู้สึกว่าตนต้องประนีประนอมให้ใคร วันนี้อู๋ อี้ฟานต้องการที่จะทำลายให้สมความบ้าคลั่งในตัวที่มี ต้องการที่จะบดขยี้ทุกสิ่งอื่นใดรอบกายให้แหลกลาน เป็นช่วงความคิดบ้า ๆ ที่เกราะกรังราวกับแผ่นเหล็กขึ้นสนิม


               "เอาไว้แลกเงินเพื่อให้มาขึ้นเตียงกับผู้ชาย สถานที่ที่ผลิตเด็กผู้ชายออกมาเพื่อทำแบบนั้นเรียกว่าอะไรได้อีกอี้ชิง ควรจะเรียกว่าอะไรอีก ถ้าไม่ใช่ซ่อง" สองมือใหญ่กำกระชากร่างน้อยเข้าหาตัว อี้ชิงเชิดหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาแดงกล่ำของคริส อี้ชิงยอมถูกบีบจนเจ็บแขนเสียยิ่งกว่านี้แต่จะไม่ยอมรับคำพูดพร่อย ๆ พวกนี้


               "คุณไม่มีสิทธิ์ดูถูกความเสียสละของนายแม่ ของคุณแม่ ของทุกคนที่ทำเพื่อสกุลหยิน" อี้ชิงเค้นคำพูดออกมา


               "หึ รู้อะไรไหมครับ คุณหลินซิงที่คุณด่าว่าเขาเลวร้าย ยังน่าอยู่ใกล้ ๆ มากกว่าคุณคริสอีก เขาดูเป็นคนดีมากกว่าคุณตอนนี้เสียอีก" อี้ชิงเอ่ยถึงคนนอกแม้ไม่สมควร แต่ก็อยากสะท้อนให้คนตัวโตได้รับรู้ว่าที่กำลังทำอยู่มันถ่อยมากแค่ไหน


               "อี้ชิง หยิน  อี้ชิง" คริสเค้นเสียงเรียกชื่อ โกรธเสียจนตัวสั่น แรงอารมณ์ที่อัดแน่นบีบเค้นเสียจนอี้ชิงรู้สึกแขนแทบหัก แต่อี้ชิงเลือกจะกัดปากตัวเองจนแน่นที่สุด เชิดใบหน้าจ้องมอง จะไม่ปริปากขอร้องแน่


คนที่ทำนิสัยไม่ดี ไม่ควรได้รับการอภัยง่าย ๆ คริสต้องเรียนรู้เรื่องนี้บ้าง ต้องหัดเห็นใจผู้อื่นบ้าง


               "นายกล้าพูดออกมาว่ามันเป็นคนดีกว่าฉันงั้นเหรอ ไอ้หลันซิงนั่นน่ะเหรอ"


               "ถ้าคุณไม่รู้ว่าตัวเองกำลังไร้สติแค่ไหนผมก็คงไม่ต้องพูดย้ำ" สีหน้าที่ปรับเป็นเรียบนิ่งได้อย่างน่าอัศจรรย์ของอี้ชิงทำให้คริสรู้สึกว่ากำลังถูกดูแคลนไปอีกมากโข 


               "ถ้าอย่างนั้นฉันควรจะไร้สติมันให้ถึงที่สุด ดีไหม ลิลลี่" คริสไม่ได้ตวาดอีกแล้วแต่กลับยิ้มมุมปากด้วยสายตาแบบที่อี้ชิงเผลอหลบตาลงด้วยความหวาดกลัว





 [CUT]

               (อาจจะค่อนข้างรุนแรงตามนิสัยจอมทำลายไปสักนิด เอาเป็นว่าใครไม่ค่อยชอบอ่านไม่ต้องอ่านตรงคัทก็ได้น้าา)








              แม้จะโรยราแค่ไหน แต่อี้ชิงก็ยังเห็นสองขายาวที่เดินจากไป ทิ้งตนไว้แบบนั้น พร้อมกับบานประตูระเบียงที่ปิดลง

              


               เปรี้ยง!


               เปียก


               ทั้งเสียงและสัมผัสราวกับนาฬิกาปลุกชั้นดีที่ทำให้เปลือกตาบางเปิดขึ้น อี้ชิงหรี่ตาลงอย่างไม่อาจสู้เม็ดหยาดฝนที่ร่วงโรยลงมาใส่ร่างของตน สองข้อมือที่โดนมัดยึดไว้กับราวเหล็กทำให้ทั้งร่างยังคงถูกตรึงไว้กลางสายฝน


               เปรี้ยง!


               ท้องฟ้าสว่างวาบพร้อมเสียงฟ้าที่ผ่าดังไปทั่วบริเวณจนอี้ชิงสะดุ้งผวา รอยยิ้มบางค่อนขอดให้กับตัวเอง ทั้งท้องน้อยยังคงจุกแน่น ร่างกายเจ็บแสบไปทั้งหมดแต่จำต้องยันตัวลุกขึ้นเพื่อหาหนทางที่จะออกไปให้พ้นเปลวฝน


               สองขาสั่นระริกยันตัวลุกขึ้นแต่เพราะเจ็บมากนักถึงได้ฟุบลงอีกหนจนร่างสั่นแกว่งไปกระแทกราวเหล็กของระเบียงให้เจ็บหยอก ของเหลวขุ่นไหลลงมาตามต้นขาถูกน้ำฝนชะล้างออก เหมือนกับที่ฝนปนเปื้อนกับหยดน้ำตา


               สองข้างยันตัวลุกขึ้นอีกหนเมื่อมองผ่านในสายฝนแล้วเห็นรอยขาดของเข็มขัด ร่างน้อยขยับอย่างทุลักทุเลจนสุดเหล็กอีกฝั่งที่มีด้านคมของราวระเบียงรับกับเส้นหนัง อี้ชิงเขย่าแขนตัวเองเพื่อเลื่อยเข็มขัดหนังออก แม้จะยิ่งทำให้ตัวเองเจ็บแค่ไหนก็ตาม


               ตุบ!


               ในที่สุดเข็มขัดก็ร่วงลงกับพื้น หลังเป็นอิสระอี้ชิงรีบตรงไปที่ประตูกระจกที่มีม่านปิดขวางอยู่ด้านใน ออกแรงกระชากเปิดเพื่อหลบหนีสายฝน


               แต่ประตูล็อค


               ทั้งร่างฟุบกองลงกับพื้นหน้าบานประตูกระจก


               "เปิด เปิดที ให้ผมเข้าไป ฮึก เปิด" ทั้งมือทั้งแขนทุบประตูกระจกเรียกหลายครั้งหลายหนแต่ไร้การสนใจ


               "ฮึก ฮืออ ฮึก" ทั้งร่างสั่นโยนร้องไห้สั่นสะอื้นดังประสานกับเสียงหยาดฝนที่สาดกระเด็นมาโดนร่างอี้ชิงจนชุ่มโชกไม่ต่างจากเดิม


               บุตรชายที่สายเลือดมาพร้อมกับความโชคดี ดูช่างไร้โชคและถูกโยนทิ้งหลังจากขย้ำขยี้จนพอใจไม่ต่างเศษใบไม้ข้างถนน


               ดูดำดูดีกันเสียหน่อยในฐานะเพื่อนมนุษย์ไม่มีเลยหรือยังไง


               "ฮึก" อี้ชิงนึกตัดพ้อในใจ ร่างน้อยโอบกอดตัวเองไว้ คว้าหยิบเสื้อยับยู่ยี่ตัวใหญ่ที่ถูกทิ้งไว้มาสวมใส่โอบกอดร่างกายตัวเอง มันคลุมได้แค่ถึงช่วงสะโพกและเปียกแฉะ ตาโตมองรอยแดงและหยาดเลือดจากร่างกายที่บอบช้ำของตนจากแสงของฟ้าแลบ


               แผลเล็ก ๆ เช่นแผลถลอกจากการถูกลากเสียดสีพื้นห้อง หรือรอยบีบจากฝ่ามือนั้นไม่เกินพรุ่งนี้มันก็คงจะหายดีอย่างที่ร่างกายแสนอัศจรรย์ของอี้ชิงเป็น ร่องรอยที่ใหญ่กว่านั้นก็คงใช้เวลาอีกสักอาทิตย์ก็น่าจะหายจนหมดแม้แต่แผลที่แสนทารุณที่สุดบนร่างกาย


               ร่างกายอี้ชิงเยียวยาตัวเองได้ดีเสมอ เป็นดังของขวัญจากเทพเซียน เป็นคำอวยพรอันแสนยิ่งใหญ่


               และเพราะแบบนั้นคนที่รู้จักแต่การทำลายจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำให้อี้ชิงเจ็บปวดมากแค่ไหน หรือถึงรู้ก็ไม่สนใจใยดีมันสักนิด


               "ฮึก ฮึก" อี้ชิงโอบกอดตัวเองไว้จนแน่น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาด้วยร่างกายที่สั่นระริกเพราะลมหนาวและหยาดฝน


               อีกไม่นานแผลบนร่างกายเหล่านี้จะหายไป


               แต่อี้ชิงจะไม่มีวันลืม ไม่มีวันลืมว่า อู๋ อี้ฟานทำอะไรลงไปกับเขาบ้าง



               "อื้อออ" เสียงนาฬิกาปลุกดังสั่นสะท้านไปทั้งห้อง เจ้าของห้องยันร่างกายสูงใหญ่ขึ้นจากกองผ้าห่ม ตวัดมือใหญ่ลงกับนาฬิกาอย่างแรงจนหมดปิดตัวลง


               คริสใช้ฝ่ามือนวดคลึงขมับตัวเองอย่างมึนงง เขากำลังเมาค้างมันเวียนหัวจนชวนให้อยากจะอ้วกออกมามากกว่านอนต่อ คริสยันตัวลุกขึ้น เขามองร่างกายตัวเองที่ไร้อาภรณ์ใด และไม่มีคนที่นอนอยู่ข้างกายด้วย


               คริสตีหน้าผากตัวเองเพื่อเร่งให้ตนนึกให้ออกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เขาจำได้อย่างเลือนราง ดูเหมือนว่าจะทะเลาะอะไรกับอี้ชิงสักอย่าง และหายไปแบบนี้อี้ชิงคงไม่พ้นตื่นก่อนแล้วเผ่นหนีไปไกลแล้วแน่ ๆ  ตื่นก่อนแล้วไม่คิดจะปลุกกันหน่อยหรือไง ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ


               ร่างสูงใหญ่เดินโอนเอนลงจากเตียงตรงไปที่ห้องน้ำ หวังว่าสายน้ำเย็น ๆ จะช่วยให้เขาหายมึนงงได้อย่างรวดเร็ว

              


               "ขออนุญาตค่ะ" แม่บ้านสูงวัยขานบอก และเมื่อแน่ใจว่าไม่มีเสียงท้วงห้ามก็เข้ามาในห้องเพื่อทำความสะอาดให้ห้องพักของคุณ ๆ แต่ละคนตามหน้าที่และช่วงเวลาประจำวัน แม้จะทำความสะอาดห้องของคุณคริสจนเคยชิน แต่ก็อดจะถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้เมื่อเห็นเฟอร์นิเจอร์ในห้องคว่ำระเนระนาด


               อารมณ์เสียอะไรมาอีกนะ เดี๋ยวรอบนี้เธอต้องสำรวจว่ามีอะไรชำรุดบ้างจะได้เอาชิ้นใหม่มาเปลี่ยนให้


               แม่บ้านจัดเครื่องเรือนให้เข้าที่เป็นอย่างแรก เก็บไปชิ้นแล้วชิ้นเล่าอย่างบรรจง เสียงน้ำที่ดังจากห้องน้ำทำให้เธอไม่รีบมากนักเพราะอีกนานโขกว่าคุณคริสจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ


               "หืม" ย่นคิ้วมองอีกหนให้แน่ใจ ว่ามองไม่ได้ผิดไป เธอเห็นท่อนขาจากช่องว่างของผ้าม่าน มีขาอยู่นอกระเบียง  แต่เธออยู่บ้านนี้มาหลายสิบปีถึงจะเก่าแก่ใหญ่โตแต่ก็ไม่มีเรื่องผีสางไหนมาเกี่ยวข้อง แถมนี่ยังกลางวันแสก ๆ แดดแรงเปรี้ยงขนาดนี้ผีจะออกมาได้อย่างไร


               พอตั้งสติได้ก็รีบตรงไปที่ประตูกระจกปลดล็อคออกแล้วดึงประตูออกสุดแรง ภาพร่างน้อยผิวขาวที่ประปรายด้วยรอยแดงไปทั้งตัวสวมเพียงแค่เสื้อนอนกอดตัวเองอยู่กลางเปลวแดดนั้นทำเอาเธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ



               "คุณอี้ชิง!


              





เอาล่ะค่ะ ต้อนรับเข้าสู่สวนลิลลี่อย่างเป็นทางการ

อย่างที่นายแม่เคยบอกไว้ในอรัมภบทค่ะ คุณชายสกุลอู๋เขาถนัดการทำลาย

พล็อตของแต่ละสวนได้ถูกวางไว้แล้วทั้งหมด อย่างไรเราก็อยากทำให้เนื้อหามันเป็นไปตามที่วางไว้ค่ะ  ฮื่ออ มันเป็นพล็อตค่ะ เนอะ

ด้วยนิสัยของตัวละคร ด้วยปัจจัยของเรื่องมันก็จะดำเนินไปตามเส้นทางที่วางไว้นะคะ


 อย่างไรก็ตาม อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ อยู่ช่วยกันบำรุงดูแลลิลลี่ให้งดงามไปด้วยกันก่อนนะคะ ฮื่อออ *บีบมือ*


ตอนแรกกะจะมาครึ่งเดียวแต่ในเมื่อแต่งครบตอนแล้วก็มาให้ครบตอนเลยจะดีกว่า

รดน้ำใส่ปุ๋ย บำรุงรากใบลิลลี่ให้แข็งแรงไปด้วยกันง่าย ๆ เหมือนเคย ทั้ง เมนต์ โหวต แล้วก็แท็กเลยนะคะ เวลาพูดถึงเรื่องอย่าลืมติดแท็ก #ลิลลี่ชิงชิง นะคะ


ขอบคุณค่ะ 



#ลิลลี่ชิงชิง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 463 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,728 ความคิดเห็น

  1. #3716 Jinji_10 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 08:43
    ฮืออ พี่คริส!!!
    #3,716
    0
  2. #3695 FftkPearlpearl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 10:03
    พี่ใจร้ายมาก
    #3,695
    0
  3. #3687 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 13:25
    เมาล้วนๆค่ะ ตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้

    โธ่อิพี่
    #3,687
    0
  4. #3681 llllovellll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:40
    เลวแบบไร้คำจะพูด ผลของการกระทำขอให้ย้อนสู่ตัวเองนะอู๋อีฟาน เจ็บมากกว่าที่พี่อี้รู้สึกสักพันเท่าเราจะพอใจ เหอะ
    #3,681
    0
  5. #3670 Kaisoo1234 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 15:54
    โอ้ยยยจะเป็นลม
    #3,670
    0
  6. #3637 APK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 14:13

    สงสารน้องงงงงงง อิพิใจร้ายยย

    #3,637
    0
  7. #3621 |2e@|_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 15:06

    ไม่อยากโทษว่าเป็นความผิดน้อง แต่ขอบอกว่ามันเป็นไปตามจังหวะของท้องเรื่อง ที่น้องต้องมาทนคำครหาไม่ได้ในวันนี้ วันคริสเมามาย โมโหร้าย เฮ่อออ พังกันไปหมดเลย ไม่รู้ว่านานแค่ไหนว่าบาดแผลทางใจจะเยียวยาได้...เป็นกำลังใจให้คนโมโหร้าย ที่แม่จะรุนแรงกับอี้ชิงลูกรักของเรามากก็ตามที เพราะผลจากการกระทำในวันนี้ช่างสาหัสนัก

    #3,621
    0
  8. #3600 TwilightPrincess (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 10:54

    บอกได้คำเดียวว่า '' น่าสงสาร ''

    ดอกไม้แต่ละดอกที่ออกมาจากสกุลหยิน ถูกกระทำแตกต่างกันออกไป

    ไม่คิดเลยว่าคนที่แสนดีอย่างลิลลี่จะถูกกระทำแบบนี้

    #3,600
    0
  9. #3531 PANGPANG77 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:14
    พี่คริสใจร้าย
    #3,531
    0
  10. #3305 Timtha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 10:20
    กรี๊ดดดด!! อิพี่คริสส!
    #3,305
    0
  11. #3210 Archinkp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:34
    แงงงง บีบหัวใจ สงสารอี้ชิง
    #3,210
    0
  12. #3118 iamchnp_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:50
    ให้ตายเถอะคุณชาย ชอบทำลายมากไปแล้ว! นี่น้องก็ตัวแค่นี้ทำไมถึงทำลงฮือออออ อี้ชิงลูกฮึบๆนะคะคนดี
    #3,118
    0
  13. #3094 Lunyes (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 12:20
    ฮืออออออ ทำเกินไปแล้วนะ ทำเกินไปจิงๆ ลิลลี่เข้มแข็งไว้นะ
    #3,094
    0
  14. #3086 BeMine_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:57
    แงงงงงงง เกินไปแล้วววววว!!!!!!! บอกว่าอย่าทำน้องงงงง!!!!!!!
    #3,086
    0
  15. #2883 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:51
    อยากให้ถึงตอนที่เฮียรักน้องแทบขาดใจ แต่น้องไม่ให้อภัยอ่ะ
    #2,883
    0
  16. #2869 pupe. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 05:25
    อห อห อห หมดคำจะพูด อห อหหหห ถ้าหนูลิลลี่คือรู้กชั้น ชั้นจะเอารู้กกลับ !!!!! /กอดโอ๋ลูก
    #2,869
    0
  17. #2788 AiooN1358 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 22:12
    อี้ชิงหนูอย่าไปยอม-คุณคริสมันนะลูก หนูต้องเอาคืนให้สาสม -คุณคริสคนใจร้าย ร้ายมาก ร้องไห้ตามหนูอี้ชิงแล้วเนี้ยๆ สงสารน้องมากกกกก
    #2,788
    0
  18. #2766 Maysquidz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 01:59
    เวลาโมโหร้ายนี่น่ากลัวชะมัด โอ้ย อหหหห พี่อี้เราฟื้นฟูตัวเองไวก็ใช่จะมาทำลายซ้ำๆซากๆนะเฟร้ย!!! กดโกรธได้ตรงไหนคะ แง พี่อี้ของหนู;-;
    #2,766
    0
  19. #2752 toto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 14:00

    ใจร้ายมากอะ แล้วคือไรจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

    #2,752
    0
  20. #2624 ~Mutsuo_Jung~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 14:25
    แลงมากกกกกกกๆๆๆๆ ลืมน้องไว้ระเบียง ;-;
    #2,624
    0
  21. #2602 Area6104 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 07:33
    พี่คริสโว้ยย จะทำลายข้าวของไม่ว่า แต่มาทำร้ายลิลลี่ดอกนี้ไม่ได้นะโว้ย
    #2,602
    0
  22. #2358 Jekkju (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 12:22
    โกรธๆๆๆๆ ร้องไห้หนักมาก ใจร้ายมากๆๆๆๆ อย่ามาอ้างว่าเมาๆๆๆ เราไม่ให้อภัย
    #2,358
    0
  23. #2248 เเบดเเบด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 19:04
    คริส โอโหหกกกกกก
    #2,248
    0
  24. #2086 ^^นูน่าหัวสีชมพู^^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 15:03
    อห ที่ไม่ได้แปลว่าโอ้โห แต่เป็นอิเ฿&!@) โหดร้ายมากอ่ะ
    #2,086
    0
  25. #2080 supine.ty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 14:06
    อ่านกี่ครั้งก็มอหอออออ!
    #2,080
    0