-END- [KrisLay] White Lily #ลิลลี่ชิงชิง {#7Flowers} mpreg

ตอนที่ 17 : White Lily :: Fifteen :: 100% END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 621 ครั้ง
    20 เม.ย. 62






White Lily 
:: Fifteen ::


 

            ปัง!

 

            ปลายกระบอกปืนมีควันจาง ๆ โพยพุ่งออกมาท่ามกลางอากาศเย็นในยามค่ำคืนกลางลานจอดรถอันกว้างใหญ่ของสนามบินนานาชาติแห่งนี้

 

            สนามบินที่เธอพยายามดั้นด้นติดตามมาตลอดเพื่อหาจังหวะ

 

            จังหวะดีที่สุดที่จะแก้แค้น

 

            เธอจ้องมองร่างของอู๋ อี้ฟานที่ล้มลงหลังจากเธอลั่นไก เธอเห็นเลือดแดงฉานที่ไหลทะลักออกมาเปื้อนเสื้อสีขาวแม้ว่าจะมีเพียงแสงจากไฟข้างทาง

 

            มันเป็นความผิดพลาด

 

            เธอไม่ได้ต้องการให้ไอ้คนสกุลอู๋นั่นตาย แต่เธอต้องการให้มันมีชีวิตอยู่อย่างทรมานเช่นที่เธอเป็น

 

            เธอคือคนรักของเค่อ หลันซิง ทว่าสถานะความสัมพันธ์ของเราเป็นความลับ

 

เธอไม่อยากให้หลันซิงต้องมีปัญหาเพราะบางครั้งในการเจรจาธุรกิจ หลันซองก็ต้องทำตัวโสด เจ้าสำราญและให้ความสุขกับหญิงมากอายุมีเงินเป็นการแลกเปลี่ยน ซึ่งการมีคนรักอยู่แล้วดูจะไม่เป็นใจนัก

 

            คืนที่หลันซิงและลูกน้องถูกสกุลเยี่ยลากไปจบชีวิต เธอออกไปนอกเมือง และทำให้รอดมาได้ อีกทั้งสกุลเยี่ยก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจจะตามล่าตัวเธอ เพราะคิดว่าไม่เกี่ยวข้อง

 

            เหมือนเป็นโชคดี ทว่าความจริงมันคือโชคร้าย

 

            เธอยังอยู่ โดยที่ความรักของเธอจากไปแล้ว เธอยังอยู่กับความรู้สึกเจ็บปวด เคียดแค้นและรู้สึกผิด

 

             ตอนนี้เธอทำงานที่ร้านกาแฟของบริษัทหลักในตึกโฮมทาวน์ เธอลาออกจากงานที่เดิม จงใจสมัครเป็นพนักงานที่นั่นเมื่อหลายเดือนก่อน คอยสอดส่องและเก็บเกี่ยวข้อมูลที่จำเป็นเกี่ยวกับสกุลอู๋ เวลาเข้าออกบริษัท สถานที่จอดรถ พฤติกรรมซ้ำ ๆ เดิม

 

            เธอเคยคิดที่จะวางยาในเครื่องดื่ม ทว่าอู๋ อี้ฟานแทบจะไม่เคยสั่งเครื่องดื่ม และมันผิดแผนที่วางไว้ ความผิดจากการทำร้ายอี้ฟานต้องย้อนกลับไปหาสกุลเยี่ยที่จงใจป้ายสี ไม่ใช่สืบวนมาจนหาตัวเธอได้ 

 

            "ไม่ ... มัน ไม่"

 

            เป็นไปตามแผนที่เธอคิด ที่ผ่านมาตั้งแต่ถูกสกุลอู๋กลั่นแกล้งจนธุรกิจของหลันซิงแทบล้มละลาย หลันซิงคิดที่จะยุติการยุ่งเกี่ยวกับสกุลอู๋ และออกไปให้ไกลจากเส้นทางนี้

 

            แต่เธอ เธอเองที่วางแผนให้หลันซิงใช้สกุลเยี่ยและสกุลอู๋ปะทะกัน เธอวางแผนทุกขั้นตอน คอยบอกให้หลันซิงอย่าได้กลัว ให้หลันซิงเชื่อและทำตาม

 

            และสุดท้ายจากแผนการนั้น หลันซิงก็ต้องตาย

 

            ความผิดเป็นของสกุลอู๋ เป็นของอู๋ อี้ฟาน เพราะมัน เพราะมันทุก ๆ อย่าง ก็เพราะมัน!

 

            "ฮึก หลันซิง หลันซิง" เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้น แม้จะได้ยิงจนทะลุอกคนที่เธอตราหน้าว่าต้องรับผิดชอบทุกอย่าง แต่มันก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย

 

            ไม่มีความรู้สึกแย่ไหนน้อยลง ทว่ามันกลับเพิ่มมากขึ้น มากขึ้น

 

            เช่นนั้นก็คงเหลือหนทางเดียว ที่เธอจะรู้สึกดีขึ้น

 

            หนทางเดียวที่เธอจะไปเจอคนที่เธอรัก

 

            "ฮึก หลันซิง ..ฉัน ฉัน ขอโทษที่วางแผนทุกอย่าง ขอโทษที่ทำให้เป็นแบบนี้"

 

            เธอแค่อยากจะบอก บอกให้หลันซิงได้รู้ และกอดอีกฝ่ายให้แน่นที่สุด

 

ซึ่งเรากำลังจะได้พบกันแล้ว เธอคิดยามที่ระบายยิ้มเจือจางทั้งม่านน้ำตา

 

เธอได้ยินเสียงรถพยาบาลและรถตำรวจที่กำลังพุ่งตรงมาที่นี่ ปลายกระบอกปืนให้รสฝาดเย็นและเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถันที่ทำให้แทบสำลัก แต่ไม่เป็นไรนี่เธอจะไม่ได้รู้สึกถึงรสชาติแย่ ๆ นี้อีกแล้ว

 

            รออีกแค่ สามวินาที สองวินาที หนึ่ง

            ปัง!

 

 

 

            ความรู้สึกเหมือนมีไฟสีขาวมากระพริบอยู่ตรงหน้า ทั้งที่ตนก็อยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยสีขาวทำให้คริสเริ่มมึนงง

 

            เขาส่ายสอดสายตาไปรอบตัว

 

            เขามองที่ตัวเอง เขาใส่เสื้อสีขาวชุดเดียวกับที่ตั้งใจมาสนามบินและมันดูปกติมีเพียงรอยยับเพราะเขานั่งประชุมมาทั้งวัน

 

            แล้วทำไมเขามาสนามบิน นั่นสิ เขามารับใครสักคน

 

            ใครสักคนที่ทำให้นึกถึงสีขาว

 

            ใครสักคนที่เมื่อเห็นสีขาวแล้วนึกถึง

 

            เหมือนว่าคริสกำลังจะนึกออก ใจเขาเต้นระรัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันร้อนไปหมด และใช่มันเจ็บเอาการ

 

            ทว่าเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม

 

            "ลิลลี่" ริมฝีปากหยักสีสดเปรยขึ้น ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง

 

            ใช่แล้วลิลลี่ของเขา และร่างสูงใหญ่ก็เอนหลังลงกับพื้น เขารู้สึกได้ว่ามันไม่เป็นไรที่จะทำแบบนี้ ทิ้งตัวลงไป และรอบข้างก็กลายเป็นเขียวขจี สลับด้วยต้นลิลลี่ชูช่อสีขาวละลานตา

 

            คล้ายกับที่เขาเคยเห็นในวันนั้น วันที่เข้ารั้วสกุลหยินไปเพื่อเก็บเกี่ยวลิลลี่

 

            แต่มันต่างไป

 

            "คุณคริสครับ อี้หลงอยากให้อาป๊าอุ้มแล้วครับ"

 

             เจ้าของรอยยิ้มแสนใจดี และน่าจดจ้องมองนั้นมิได้อยู่เพียงลำพัง ทว่ากำลังอุ้มทารกน้อยจ้ำม่ำไว้ในอ้อมแขน

 

            "อี้ชิง อี้หลง"

 

            และคริสก็เริ่มวิ่ง  วิ่งตรงไปข้างหน้า

 

            วิ่งเพื่อไปหาสิ่งที่ทำให้ใจเขาเต้นรัว

 

            วิ่งท่ามกลางลิลลี่สีขาวที่เขาแสนรัก

 

            "....."

 

            "....."

 

            "....."

 

            "ลืมตาแล้ว! คริสลืมตาแล้ว ฟื้นแล้ว เรียกหมอเร็ว" เสียงของพี่อี้เฟยเป็นเสียงแรกที่ได้ยิน และดวงตาที่เบลอเลือนกระพริบซ้ำกันหลายทีเพื่อให้ภาพชัดเจนขึ้น

 

            "คุณคริส" รอยยิ้มจาง ๆ คุ้นตาที่เจือด้วยความดีใจและหยาดน้ำตาบาง ๆ จากใบหน้าหวานล้ำน่ารักของอี้ชิงคือสิ่งแรกที่ได้เห็น

 

            เป็นการเยียวยาหลังจากถูกยิงที่คริสยอมรับได้

 

            สีขาวของลิลลี่ตรงหน้า ดีกว่าสีขาวในห้องแคบ ๆ ของความฝันมากมายนัก

 

            "ฉัน อื้ม" คริสกระแอมออกมาเสียงแหบแห้ง ได้ยินเสียงพ่อกับแม่รีบวุ่นหาน้ำดื่มให้ ส่วนอี้ชิงกระชับอุ้มลูกชายที่ยามนี้หลับใหลในอ้อมแขนเข้ามาใกล้มากขึ้น คริสละสายตามองอี้หลง แตะแก้มลูกน้อยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะจับสายตาจ้องมองที่แม่ของลูก

 

            "ฉันรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับนายได้แล้วอี้ชิง อาป๊าเก่งจริง ๆ เลยใช่ไหม อี้หลง" คำพูดแรกของคริส ทำเอาอี้ชิงหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา          

 

            "ครับ เก่งจริง ๆ"

 

            คริสยังคงเป็นคริส ไม่ว่าจะกำลังนึกอะไรอยู่ก็มักจะพูดออกมาตรง ๆ และนี่ดูจะเป็นส่วนที่อี้ชิงชอบมากที่สุดแล้ว

 

 

            อี้หลงถูกอุ้มออกไปโดยคุณปู่ของเจ้าตัวพร้อมกับคุณย่าและป้าอี้เฟย ในห้องพักฟื้นของคริสจึงมีเพียงแค่ตนกับลิลลี่แห่งสกุลหยินแค่สองคนอย่างจงใจ

 

            "....." และแม้จะมีคนอยู่ถึงสองคน ทว่าบรรยากาศในห้อง กลับเงียบเสียจนต่างฝ่ายต่างแค่มองตากัน

 

            พอได้มานอนโรงพยาบาล คริสนึกอยากให้ตัวเองแผลหายไวแบบคนสกุลหยินอย่างอี้ชิงบ้าง จะได้ไปดึงลิลลี่มากอดให้ชื่นใจสักหน่อย นี่ขยับทีร้าวระบมไปทั้งตัว เริ่มจากแผ่นอกแล้วปวดหนึบไปทั่ว

 

            พอทนไหว แต่ก็เจ็บเป็นบ้า

 

            เขาจะพยายามให้ชีวิตนี้ไม่โดนยิงซ้ำอีกครั้งแล้วกัน

 

            แต่ว่าเมียเขายิงปืนแม่นมากเลยนี่ ก็ดีสิ เพราะถ้าอี้ชิงคิดจะยิงเขา ลูกกระสุนไม่มีทางบินเฉียดหัวใจให้มาทนเจ็บแบบนี้หรอก ตายสนิทตั้งแต่ต้นแล้ว

 

            "หึ..." คริสเผลอหัวเราะออกมาเมื่อคิดถึงตรงนี้ และนั่นเรียกดวงตากลมโตของอี้ชิงที่คอบชำเลืองอยู่ก่อนหน้านี้ให้จ้องมองตรงๆได้

 

            แล้วพอเราสบตากัน ก็เงียบอีก

 

            ไอ้อาการมีอะไรจะพูดแต่ไม่เอ่ยปากแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คริสชอบทำเลย ตอนนี้ไม่ได้นึกงอนหรืออยากเงียบให้อี้ชิงง้อด้วย แต่บรรยากาศมันพิกล เจือความเขินไว้แปลก ๆ ไม่รู้จะพูดเรื่องไหนออกมาก่อนดี

 

            คริสรู้จากพี่สาวแล้วว่าตนหมดสติไปสามวัน โดยที่วันแรกอยู่ในห้องผ่าตัด ตื่นไวกว่าที่คาดไว้ แต่ก็ยังช้าจนทำเอาครอบครัวใจหาย

 

            ส่วนคนที่ลั่นไกยิงใส่คริสและอี้ชิง พี่อี้เฟยก็ยืนยันว่ารู้ตัวคนทำแล้ว เพราะตำรวจพบศพพร้อมอาวุธที่ใช้ก่อเหตุไม่ไกลจากตรงที่ยิงคริสนัก ระบุชัดเจนว่าเป็นคนรักของเค่อ หลันซิงที่ไม่เปิดเผยตัว และคงมาตามล้างแค้น สุดท้ายก็ยิงตัวเองตายตามไป

 

            ฟังแล้วคริสก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย งั้นคงจะจัดการเรื่องวุ่นวายได้หมดแล้ว แต่ก็ทำให้ระแวงขึ้นมาด้วย ครั้งหน้าคริสอาจจะไม่โชคดีแบบนี้อีกก็ได้ อี้หลงกับอี้ชิงเป็นอะไรไปจะทำไง ไหนจะพ่อแม่และพี่สาวเขาอีกล่ะ

 

            เห็นที่ต้องให้จงเหรินประสานงานช่วยติดต่อตรวจสอบให้แล้วว่าคนของพวกหลันซิงยังมีเหลืออีกไหม ต้องจับตาดูไว้ จะมาก่อเหตุร้ายอะไรจะได้จัดการกันทัน

 

            คริสรู้ในสิ่งที่ควรรู้มาหลายอย่างแล้วตั้งแต่ฟื้นมา

 

            และอยากฟังเสียงของลิลลี่ที่ชวนให้สบายใจมากจริง ๆ

 

            "อี้ชิง..." เรียก แม้ยังไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องอะไรดี ก็แค่อยากคุย อยากได้ยินเสียงของลิลลี่

 

            กึก

 

            คริสแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่คนตัวขาวลุกเดินตรงมาหาจนถึงข้างเตียงคนไข้หลังจากตนเรียกชื่อในทันที

 

            "...."

 

            และประหลาดใจยิ่งกว่า เมื่อสองมือขาวประคองสันกรามคมคายที่มีตอหนวดอ่อน ๆ ไว้ในฝ่ามือ ริมฝีปากนุ่มหยุ่นกดย้ำแนบลงบนปากของคริส

 

            เป็นจูบที่ทำเอาคริสหัวใจเต้นรัว ๆ จนเลือดสูบฉีดแรงเกินควรสำหรับคนที่เพิ่งถูกยิงใกล้หัวใจมาเลยล่ะ และอี้ชิงก็คงพอจะรู้ตัวว่าหัวใจคริสไม่ควรเต้นแรงเกินไปตอนนี้ ถึงได้ถอนจูบออกก่อนที่คนตัวโตจะได้จูบตอบและร่วงล้ำเข้าไปในโพลงปากหวานอย่างใจนึก

 

            ทว่าความร้อนซึ่งติดอยู่บนผิวปากของคริสตอนนี้ ใบหน้าหวานของลิลลี่ที่แดงเรื่อให้ได้เห็น ดวงตากลมโตวาวฉ่ำซึ่งสะท้อนหน้าของคริสไว้

 

            ไม่มีอะไรให้คริสนึกเสียดายเลย

 

            "ฉันเริ่มคิดว่าการโดนยิงครั้งนี้คุ้มแล้วล่ะอี้ชิง" และก็ยังพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาหมด อย่างที่อู๋ อี้ฟานเป็น

 

            แปะ

 

            อี้ชิงตีที่ข้อมือหนาข้างซึ่งไม่มีสายน้ำเกลือทับลงบนรอยสักประจำตระกูลของคริสไปเบา ๆ ที่พูดจาอะไรไม่น่าฟัง

 

            "พูดอะไรแบบนี้ครับ บาดเจ็บมันดีที่ตรงไหนกัน คิดว่าถ้าแค่โดนยิงหลังจากที่ทำเรื่องไม่ดีวันนั้นแล้วผมก็จะหายโกรธเหรอ" อี้ชิงดุจนหัวคิ้วรูปทรงน่ารักม่นเข้าชนกัน อาา อี้ชิงเวลาดุก็ยังน่ามองแบบนี้เอง

 

            "ที่ผมจูบคุณคริสไม่ใช่เพราะแค่เหตุการณ์ครั้งนี้ แต่เพราะที่ผ่านมาตลอดหลายเดือนคุณคริสพิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณรู้สึกผิดมากแค่ไหน ผมเห็นมาตลอดว่าคุณพยายามไม่แตะต้องตัวผมหากไม่จำเป็นเพราะรู้ว่าผมยังกลัว

คุณพยายามทำให้ดีขึ้นและไม่กลับไปทำสิ่งแย่ ๆ อีกแล้วมากเท่าไหร่ จงเหรินกับคุณเฉินบอกผมตลอดว่าคุณพยายามไปทำการรักษาอย่างถูกต้อง พบจิตแพทย์เพื่อเยียวยาอาการใจร้อนเกินเหตุ ก็เพื่อผมกับลูก"


 

            "ฉัน ฉันดีใจนะที่ฉันทำสิ่งดี ๆ ทำทุกอย่างให้นายกับลูกรู้สึกดีได้ลิลลี่"

 

            "ทำได้ดีมากพอด้วยครับ การที่คุณคริสโดนยิงครั้งนี้ทำให้ผมรู้ว่า ผมควรจะบอกกับคุณ บอกในทุกความรู้สึกที่ผมรู้สึกดี ๆ กับคุณได้แล้ว" มือขาวทั้งสองข้าง บีบมือของคริสไว้แน่นขึ้น

 

            "ผมไม่อยากให้คุณติดอยู่กับเรื่องในคืนนั้นอีกแล้ว ผมก้าวข้ามมันมาได้เพราะความพยายามดี ๆ ของคุณ ผมเองก็อยากให้คุณคริสก้าวข้ามมันมาด้วย และเป็นตัวคุณคริสเอง" อี้ชิงบอกอย่างชัดเจน

 

            "คุณคริสครับ สิ่งดี ๆ ที่คุณทำมาอย่างสม่ำเสมอต่างหาก ที่ทำให้ผมเปิดประตูหัวใจ ที่ทำให้คุณผ่านกำแพงทุกชั้นจนเข้ามาถึงชั้นสุดท้าย ถึงความรักของผมได้" ให้คริสได้รู้ว่าความรู้สึก ๆ ที่กลับมา ไม่ได้มาอย่างโชคช่วยหรือทางลัด

 

            แต่เพราะทุกความพยายามแสนสม่ำเสมอของคริสต่างหาก

 

            "อี้ชิง ..ฉัน อา ลิลลี่" คริสพึมพำออกมา ใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว

 

            ถ้าตามอี้ชิงบอกเขาเข้าไปถึงชั้นสุดท้าย หมายความว่า อี้ชิงรักเขาแล้วหรือ จากที่เขาดีดตัวเองออกไปจนไกลถึงกำแพงชั้นที่หนึ่งเพราะนิสัยไม่ดีของตัวเอง เขาเองพยายามจนกลับเข้ามาและไปใกล้กว่าเก่า จนลิลลี่รักเขาแล้วใช่ไหม

 

            "ฉันบอกรักนายได้แล้วใช่ไหม ลิลลี่"


            "แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ"

 

            คริสเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของการมีพลุแตกอยู่ในอกก็ตอนนี้ แม้แต่ผลข้างเคียงของการเพิ่งมีกระสุนฝังอยู่ไม่ไกลหัวใจก็ยังทำให้คริสรู้สึกดีน้อยลงไม่ได้เลย

 

            "ฉันรักนายอี้ชิง รักลิลลี่ของฉันมาก มาก มากจริง ๆ อี้ชิง" คริสบอกออกมาเร็วปรื๋อ ย้ำคำว่ามากหลายหนจนอี้ชิงอดจะหัวเราะออกมาไม่ได้

 

            เป็นรอยยิ้มที่สวยงามและเปี่ยมสุข ดีกว่ารอยยิ้มก่อนที่คริสจะได้เห็นตอนหมดสติมากนัก

 

            คริสรู้สึกภูมิใจในตัวเองจังที่ทำให้อี้ชิงยิ้มแบบนี้ได้

 

            คนตัวโตขยับตัวเล็กน้อยแม้จะเจ็บแผล ใบหน้าคมคายโน้มเข้าหาริมฝีปากเอิบอิ่มอีกหน

 

            "...."

 

            ทว่ากลับได้แนบริมฝีปากลงบนฝ่ามือขาวแทน

 

            "คุณหมอบอกว่า ห้ามให้คนไข้ตื่นเต้นเกินไป ไม่ควรทำอะไรที่หัวใจเต้นแรงเกินสมควรครับ ผมว่าไม่จูบตอนนี้จะดีกว่า" อี้ชิงบอกตามที่คุณหมอย้ำบอกไว้ แผลของคริสใกล้เส้นเลือดใหญ่และลิ้นหัวใจเกินไปหน่อย เลือดจะสูบฉีดมากไปคงไม่ดี

 

            แล้วขนาดอี้ชิงเป็นคนร่างกายแข็งแรงปกติดีในตอนนี้ จูบเมื่อครู่ยังทำเอาใจเต้นแรงจนเลือดวิ่งร้อนไปทั้งตัว คนป่วย ๆ ที่มีคำแนะนำทางการแพทย์ก็ไม่ควรจะจูบซ้ำสอง ต่อจากการเพิ่งบอกรักไปหรือเปล่า

 

            "จะยอมก็ได้ เพราะลิลลี่เป็นห่วงฉันหรอกนะ" คริสถอนหายใจดึงมือขาวขึ้นมาจูบซ้ำ ๆ แทน

 

            "แต่เมื่อกี้นายก็จูบฉันไม่ใช่เหรอ อี้ชิง แถมบอกรักอีก ใจฉันเต้นแทบกระเด็นออกมาจากอก ตื่นเต้นกว่าตอนซิ่งรถหนีมือปืนอีกนะ"

 

            ฟังดูพูดเข้า ร่างน้อยคิดยามหัวเราะออกมา แต่ก็จริงนั่นแหละ อี้ชิงก็รู้สึกเหมือนกัน

 

            "ผมทำผิดกฎบ้างไม่ได้เหรอครับ บอกแล้วไงว่าผมก็เป็นคนนิสัยไม่ดีคนหนึ่ง" อี้ชิงยิ้มจนเห็นลักยิ้มบนแก้มขาว

 

            "ฉันชอบนะเวลาลิลลี่ทำตัวร้าย ๆ " คริสหัวเราะชอบใจ ขยับแขนเล็กน้อยให้รู้ว่าอยากกอด แล้วพออี้ชิงขยับมาให้กอด คริสก็ยิ่งมีความสุขใหญ่ ซุกจมูกกับกลุ่มผมหอม ๆ สูดกลิ่นชื่นใจลงปอดบางทีแผลอาจจะหายไวขึ้นก็ได้

 

            "งั้นหมายความว่าถ้าแผลฉันหาย ฉันจะจูบได้อีกใช่ไหม"

 

            คำถามที่ทำเอาแก้มขาว ๆ ของลิลลี่แดงเรื่อขึ้นอีกหน แต่อี้ชิงก็พยักหน้ารับ

 

            "ครับ"

 

            "งั้นฉันจะรีบหายให้เร็วที่สุดเลยล่ะลิลลี่"

 

            "ดีมากครับ คุณคริสของผม" อี้ชิงหอมแก้มคนตัวโตไปเบา ๆ แทนจูบที่อีกฝ่ายร้องขอ คริสยิ้มกว้างจนรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเมายา

 

            ใช่แล้วล่ะ ยาแรงด้วยชื่อว่าลิลลี่

 

            "ตอนนี้ฉันเชื่อพี่อี้เฟยหมดหัวใจแล้วล่ะว่าการได้เจอนาย ได้มีลิลลี่อยู่ข้างกายทำให้โชคดี"

 

            "ผมก็โชคดีเหมือนกันครับที่ได้เจอคุณคริส" อี้ชิงบอกพร้อมขยับตัวออกมาให้เราได้จ้องตากัน ให้คริสได้รู้ว่าอี้ชิงคิดแบบนี้จริง ๆ ไม่ใช่แค่บอกไปส่งเดชให้ดีใจเล่น

 

            และเห็นแววตาไม่เชื่อในสิ่งที่พูดสะท้อนมาจากคนตัวโต ลิลลี่แห่งสกุลหยินจึงต้องย้ำบอกให้เข้าใจ

 

            "ได้เจอคนที่รู้ว่าตัวเองทำผิด คนที่พยายามจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อผม เพื่อลูก ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ หรอกนะครับที่คนหนึ่งคนจะเปลี่ยนในสิ่งที่ตัวเองเป็นมาเสมอ เพื่อดีขึ้น เพื่อคนอื่น แต่คุณคริสทำ"

 

            ความรู้สึกจากสิ่งที่ได้ฟัง ไม่ได้ทำให้คริสใจเต้นเท่าคำบอกรัก แต่ทำให้เปี่ยมสุขได้มากต่างกัน

 

            "ขอบคุณนะลิลลี่"

 

            "ผมก็ต้องขอบคุณคุณคริสเหมือนกันครับ" รอยยิ้มหวาน ๆ จากใบหน้าแสนใจดีที่ให้ความรู้สึกเย็นตาเย็นใจเสมอ ถูกส่งมอบให้คริสอีกครั้ง

 

            นี่คงเป็นโชคดีที่สุดแล้วที่คริสจะมีได้

 

             มีรอยยิ้มที่ทำให้ตนพยายามจะเป็นคนที่มีคุณค่ากว่าเดิม เป็นคนที่ภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำมากขึ้น  อี้ชิงทำให้คริสรักตัวเองมากขึ้น

 

            ทำให้คริสยิ่งแน่ใจว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่มีลิลลี่อยู่ในชีวิต

 

 










            END

 











จบแล้วจ้าาาาา ลิลลี่ชิงชิงจบแล้ววววววว 


ลิลลี่ในตอนสุดท้ายนี้ฝากรดน้ำใส่ปุ๋ยเยอะๆเลยนะคะ จะกลิ้งๆตัวรออ่านในแท็ก #ลิลลี่ชิงชิง นะคะ 


ฮื่ออ อยากจะจุดพลุฉลอง ( แต่ยังจุดพลุไม่ได้ค่ะ เพราะเรื่องหลักเขียนจบ แต่ตอนพิเศษที่เนื้อหาเยอะพอๆกับเรื่องหลักยังไม่ได้เขียน สำหรับคนเขียนนี่ยังไม่ถือว่าจบอย่างแท้จริงค่ะ และใครที่กำลังลังเลว่าจะสั่งไหม อยากให้สั่งกันนะคะ ตอนพิเศษคุ้มค่ามากจริงๆ เล่มสองทั้งเล่ม มีสิบห้าสิบหกตอน คือตอนพิเศษหมดเลยนะคะ มีเนื้อหาของรุ่นพ่อแม่ไม่พอ มีรุ่นลูกอีก (ซึ่งก็คือคริสเลย์ ในคริสเลย์ ในคริสเลย์นั่นเองค่ะ)



พี่ใหญ่ลิลลี่เป็นเรื่องสุดท้ายของโปรเจกต์ #7flowers ที่ยาวนานมากจริงๆค่ะ เวลาของเราส่วนใหญ่ในสามสี่ปีนี้คือการพยายามก่อร่างสร้างสรรค์และทำให้โปรเจกต์นี้สำเร็จลุล่วง ในที่สุดก็มาถึงโค้งสุดท้าย(แต่ยังไม่ท้ายสุดเพราะตอนพิเศษลิลลี่ที่ยาวมาดอีกสิบกว่าตอนยังไม่ได้เขียน) 

แต่ถ้ามองในรูปแบบของเรื่องหลัก ลิลลี่ได้จบลงแล้ว โปรเจกต์เจ็ดดอกไม้ได้จบลงแล้ว

ทั้งดีใจที่ในที่สุดก็สำเร็จและก็ทั้งใจหายและเสียดายมากๆเลยค่ะ
มันแบบอยู่กันมานานมากจริงๆ จนมีช่วงนึงที่เราพยายามยื้อๆไว้ ไม่มาต่อ ไม่ให้ลิลลี่จบเพราะกลัวที่ ปจ นี่จะจบ แต่เอาเข้าจริงๆ พอไม่จบสักทีก็เครียดค่ะ และได้เรียนรู้ว่า การเขียนให้จบ เป็นความเศร้าของการจากลาที่สวยงามที่สุดสำหรับคนเขียนค่ะ

ขอบคุณชาวสวนลิลลี่ทุกคนที่อยู่ด้วยกันมา ช่วยกันรดน้ำใส่ปุ๋ยอย่างอดทน ยังคงสุภาพและน่ารักกับเราเสมอ แม้ว่าจะจำนวนฟีดแบคลดลงเรื่อย ๆ เพราะเวลาการเปิดฟิคที่ยาวนาน จนมาถึงตอนจบในวันนี้ (ขอโทษจริงๆค่ะที่ทำให้ต้องรอ) แต่เราก็บอกเลยนะคะว่าเรายังคงยินดีที่เลือกให้พี่ใหญ่ลิลลี่เป็นเรื่องสุดท้ายที่ปิดโปรเจกต์นี้ 

ก่อนหน้านี้เรามีความกังวลอยู่มากๆเลยค่ะ เราบอกตัวเองหลายครั้งว่าเทไปเลยไหม นานขนาดนี้แล้ว ฟีดแบ็คก็เจือจาง  แต่เพราะยังมีคนอ่านหลายๆคนที่คอยอ่านคอยบอกอยู่สมอว่ารอนะ คอยให้กำลังใจและฟีดแบคไม่ขาด คือ ฟีดแบคมันอาจจะจำนวนน้อยลงมาก ๆ แต่พวกคุณก็ทำให้มันเปล่งประกายมากๆเลยค่ะ  เราเลยบอกตัวเองว่า ฮึบ ๆ มีคนรออ่านอยู่นะ 

 การทำเล่มมันยากชวนท้อไม่น้อยค่ะ เพราะว่า ตอนพิเศษมันเยอะมากๆๆ ที่ต้องเขียน ให้เป็นไปตามที่เจ็ดดอกไม้ทุกเรื่องเป็น คือตอนพิเศษหนึ่งเล่ม (เครียดกับตอนพิเศษมากกว่าเรื่องหลักอีกค่ะ เพราะเยอะจริง) แล้วฟีดแบคน้อยลง คนจองก็น้อยมาก ตอนนี้ยังไม่ครบขั้นต่ำที่จะทำกล่องอ่อนได้เลย เราก็เครียดๆอยู่ กังวลไปถึงการปั่นตอนพิเศษที่เยอะมากๆ รู้สึกแบบ อ่า มีคนเก็บเล่มน้อยจังเลยนะ จะมีคนได้อ่านตอนพิเศษไม่กี่คนสินะ (เพราะตอนพิเศษเราไม่ลงเว็บ เราตั้งใจให้สำหรับคนที่เสียสละเงินของตัวเองมาเก็บเล่มลิลลี่ค่ะ)

ก็ยังมีหน่วง ๆ กังวลๆในใจ จนตอนที่เราเลื่อนหารูปคริสเลย์ในกูเกิล เพื่อมาแปะหัวเรื่องในตอนจบ เราเห็นโมเมนต์เก่าๆเยอะมากแล้วก็คิดถึงมากเลย เอาจริงรู้สึกดราม่าปนสุข ยิ้มปนเศร้ามากกว่าตอนเขียนลิลลี่มาทั้งเรื่องอีก 

เราโคตรคิดถึงคริสเลย์เลยอะ คิดถึงเวลาที่เขาอยู่ด้วยกัน คิดถึงสายตา วิธีการแตะสัมผัสตัว  คิดถึงรอยยิ้มที่มอบให้กัน คิดถึงเวลาที่พี่คริสต้องเอียงคอหน่อย ๆ ย่อนิดๆ เพื่อมาฟังในสิ่งที่อี้ชิงกระซิบบอก อยากให้เขามาอยู่ด้วยกันอีก

 แล้วเราก็คิดว่า นี่อาจจะเป็นฟิคคริสเลย์เรื่องสุดท้ายและเรื่องเดียวที่เราได้เขียน (ไม่นับการที่คริสเลย์โผล่ไปคู่กัน วับๆแวมๆในงานเขียนเราเรื่องนั้นเรื่องนี้ และ เจ้าชายคริสกับคุณเลอา ของ #inyoureyesปจ เพราะไม่รู้ว่าจะได้เขียนไหม ปจนั้นนี่หนักหนามากมายนักยิ่งกว่าบ่วงรัดคอ กลัวไม่จบมากค่ะมันเขียนยาก ) 

 คือฟิคเรื่องนี้ และตอนพิเศษมันจะเป็นพื้นที่ให้เราได้คิดถึงและมโนการอยู่ด้วยกันของเขาสองคนได้อย่างชอบธรรมที่สุด สำหรับชิปเปอร์คนนึงที่คิดถึงคริสเลย์มากๆ  ไม่ว่าจะมีคนสั่งเล่มและได้อ่านตอนพิเศษเป็นเพื่อนกันกี่คน มันก็ไม่สำคัญแล้วอะ ทุกคนที่สั่งมีความสำคัญมากๆ เพราะล้วนแล้วแต่เป็นผู้คนที่นั่งห่มความคิดถึงอยู่บนเรือคริสเลย์ไปด้วยกัน ทุกตอนพิเศษมันมีค่า  เพราะมันจะเป็นความมโนที่โลดแล่น 55555 
คู่ลูก ๆ อีก เราตั้งใจจะให้มีคู่นึงในรุ่นลูกค่ะ ที่อิมเมจคาแรกเตอร์นิสัยพี่คริสจะเป็นแรปเปอร์ มาจีบลูกชายคนที่เหมือนอี้ชิงมาก ๆ อาป๊า หัวร้อนแน่นอน ตลกดี   (ตอนพิเศษลิลลี่เรื่องเดียว คือเหมือนได้เขียนฟิคคริสเลย์ สี่ห้าเรื่อง เพราะทุกคู่ล้วนแล้วแต่เป็นคริสเลย์ 55555)


คือถึงจะไม่ถึงขั้นต่่ำเราก็จะเอาเงินตัวเองทำกล่องอ่อนให้ถึง ใครสั่งมาก็จะได้กล่องแน่นอนค่ะ เพราะเราอยากให้ลิลลี่สวยที่สุดเหมือนน้อง ๆ ทุกคน 


เนี่ยเขียนตอนจบไม่ร้องไห้สักแอะ นั่งเขียนทอร์คร้องไห้จนหมดทิชชู่ไปสองแผ่นแล้ว ผีบ้าที่สุด ถถถถถ  


ฮึบน้ำตา *ตั้งสติ* 

มาค่ะเข้าโหมดจริงจังและขายของ

คือเดี๋ยวเราจะมีกิจกรรมแจกฟิคนะคะ รูปแบบกิจกรรมก็จะคล้าย ๆ เรื่องอื่นใน ปจ เดี๋ยวเรามาลงกิจกรรมให้วันหลัง อยากให้มาร่วมสนุกกันเยอะ ๆ นะคะ ถ้าใครที่สั่งลิลลี่มาแล้ว ร่วมกิจกรรมแล้วชนะ เราจะโอนเงินคืนให้ค่ะ

แล้วก็รวมเล่มลิลลี่จะเปิดจอง ถึง 17/5/62 นะคะ มาสั่งเถอะๆ ไม่มีรีปรินท์แล้วนะคะ และไม่ได้ทำสต้อกด้วย บ้านไม่มีที่เก็บเลี้ยว อยากให้ทุกคนมีนะคะ คุ้มค่าทุกบาทแน่นอน โดยเฉพาะตอนพิเศษ (เป็นกำลังใจให้เราด้วย เพราะเยอะจริง ๆ ตามแบบฉบับของ #7flowers *สูดยาดม*) 
จองได้ตรงนี้เลยค่ะ >>> https://goo.gl/forms/nbvzuRNCarPRDgH92 <<<




และสุดท้ายขอบคุณอีกครั้ง ขอบคุณมากๆๆที่ติดตามพี่ใหญ่ชิงชิงมาจนถึงตอนจบ ขอบคุณที่ติดตาม #7flowers ทั้งเจ็ดเรื่องมาจนถึงเรื่องสุดท้าย
ขอบคุณจริง ๆ สำหรับทุกคอมเมนต์ ทุกการโพสในแท็กเรื่อง ทุกการบอกต่อชวนคนอื่นมาอ่าน ทุกบาททุกสตางค์ที่สั่งเล่มไปดูแล มีค่ามาก ๆ ค่ะ หรือแม้แต่การกดหัวใจก็ด้วยเช่นกัน

คือ ดอกไม้ทั้งเจ็ดคงไม่เดินทางมาถึงการแบ่งบานอันงดงามได้ ถ้าไม่มีน้ำปุ๋ย เป็นกำลังใจดี ๆ จาก ชาวสวนดอกไม้ทุกคน
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นเรื่องราวดี ๆ ในชีวิตของคนเขียนนิยายที่ยังต้องพัฒนาอีกมากคนนึงคนนี้นะคะ 
หวังว่างานเขียนอื่น ๆ ของเราต่อไปจากนี้ จะได้รับความใจดีของทุกคนอีก ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ



ขอให้ทุก ๆ คนโชคดีค่ะ


#ลิลลี่ชิงชิง
#7flowers
@butterfly8ffect


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 621 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,728 ความคิดเห็น

  1. #3727 Guitar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 19:25

    ยังมีเล่มอีกมั้ยคะ เราพึ่งกลับมาอ่าน อยากเก็บเล่มมากๆเลยถ้ายังมีเมลบอกเราทีนะคะ

    guitar1297@outlook.com

    #3,727
    1
    • #3727-1 Butterfly 8ffect(จากตอนที่ 17)
      4 มกราคม 2564 / 19:48
      ไม่มีเล่มแล้วค่ะ มีแต่อีบุ๊คค่ะ สั่งอีบุ๊คได้นะคะเนื้อหาเหมือนในเล่มเลยค่ะ
      #3727-1
  2. #3726 T_EyeVie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 18:02
    กลับมาอ่านอีกกี่รอบก็ยังชอบ ;-; แต่ตอนนั้นมาไม่ทันพรีจริงๆ เสียใจมากก
    #3,726
    0
  3. #3725 Honey (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 00:34

    เสียดายที่มาพึ่งมาเจอ ปจ นี้จัง เราอ่านทุกเรื่องเลยนะคะ สนุกมากๆ ยกให้เป็น ปจ อับดับหนึ่งในใจเลย ตอนเหงาๆก็มาอ่านวนๆซ้ำๆ สนุกทุกครั้งที่ได้อ่านเลยค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะที่แต่ง ปจ นี้จนจบ รักมากๆเลยค่ะะ และจะคอยติดตามผลงานคุณไปเรื่อยๆเลยนะคะ สู้ๆค่ะ

    #3,725
    0
  4. #3724 Krissyinmydream (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 06:28

    ขอบคุณไรต์มากๆเลยค่ะที่แต่งเรื่องนี้ให้ได้อ่านน รู้สึกเสียดายมากที่มาเจอเรื่องนี้ช้าไปหน่อย

    พี่คริสเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่ออี้ชิงกับลูกเป็นอะไรที่ดีมาก


    #3,724
    0
  5. #3719 Hipster☠ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 19:53
    สนุกมากๆเลยค่ะ คุณคริสดีมากๆ เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่ออี้ชิง เพื่อลูกได้ อบอุ่นมากครอบครัวนี้ ลิลลี่คือความโชคดีจริงๆ ขอบคุณนะคะไรท์
    #3,719
    0
  6. #3713 Kamobee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:27
    ขอบคุณมากกกกกกกสุดๆ
    สำหรับ 7เรื่องดีๆที่แต่งออกมา
    นี่เป็นเรื่องที่ 7 เรื่องสุดท้ายอ่านมา

    จะติดตามต่อไปนะคะ
    #3,713
    0
  7. #3705 NLHH12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 11:24
    ไม่อยากให้จบเลย อยากดูการเติบโตของอี้ฟานน้อยเรื่อยๆ
    #3,705
    1
  8. #3700 Sky.Zo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 10:50
    กลับมาอ่านเรื่องนี้เพราะค้างตอนจบไว้ ใจหายเลยจบแล้วอะตามมาเกือบทุกเรื่องในปจ.นี้ ดอกไม้ดีมากจริงๆค่ะ
    #3,700
    0
  9. #3699 ParkMild (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:05
    ไปอยู่ไหนมาถึงพึ่งมาอ่านตอนจบ หรืออ่านแล้วแตาตัวเองจำไม่ได้ก็ไม่รู้ 55555 กลีบมาอ่านใหม่ จบแล้วลิลลี่ 🎉 ขอให้มีความสุขกันมาก ๆ น้า ครอบครัวลิลลี่
    #3,699
    0
  10. #3693 ออมม่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:19

    ปลื้มปริ่ม อิ่มเอมมาก

    #3,693
    0
  11. #3690 piyachakiya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:17
    so cute
    #3,690
    0
  12. #3677 toto (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 02:03

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ

    #3,677
    0
  13. #3672 nekoywp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 00:16
    ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิค(ซีรี่ส์)ดีๆ สนุกๆให้อ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ในเรื่องต่อๆไป ขอให้ไรท์แฮปปี้เหมือนได้รับการดูแล ใส่ปุ๋ยเหมือนลิลลี่เลยนะคะ
    #3,672
    0
  14. #3668 Yaning_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 11:47
    ขอบคุณมากนะคะไรท์ เป็นโปรเจ็คที่ดีที่สุดเท่าที่เราเคยอ่านมาเลยค่ะ อ่านจบแล้วมันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเลย เป็นครั้งแรกที่เราอ่านแฟนฟิคคู่ที่ตัวเองไม่ได้ชิปและไม่รู้จักได้ สารภาพตรงนี้เลยค่ะว่าไรท์ทำให้เราติ่งเอ็กโซไปอีกวง(ปกติติ่งกัซวงเดียว)เราติดตามพวกเค้าจากการอ่านทานตะวันแบค
    ไม่มีอะไรจะบอกไรท์นอกจากคำว่าขอบคุณที่แต่งเรื่องราวดีๆแบบนี้มาให้ได้อ่านแล้วก็ขอบคุณที่ทำให้เราได้รู้จักเอ็กโซมากขึ้นด้วยนะคะ
    โปรเจ็คดอกไม้จบแล้วเราก็จะไปตามโปรเจ็คโอเมก้าเวิร์ดของไรท์ต่อ อิอิ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3,668
    0
  15. #3648 APK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:17

    ดีใจมากค่ะที่ได้อ่านเรื่องนี้จนจบ เก็บเงินแปป

    #3,648
    0
  16. #3635 ppploycb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 06:45
    ตามมาทุกสวนดอกไม้เลย พอมันจบแล้วใจหายจริงๆค่ะ ชอบโปรเจ็คนี้มากๆๆๆ ตอนนี้ซึ้งใจกับพี่คริส เปลี่ยนแปลงตัวเองหลายอย่างเพื่อลิลลี่ ถ้าถามว่าชอบดอกไม้สวนไหนมากที่สุดก็คงตอบไม่ได้ เพราะชอบทุกคนพี่น้อง แบบว่าดีมากๆๆ เลือกไม่ได้ค่ะ สุดท้ายแล้วขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่มาต่อจนจบสมบูรณ์ เป็นโปรเจ็คที่ทำเราร้องไห้บ่อย แต่ไม่ทำให้ผิดหวังเลยค่ะ เพราะมันดีจริงๆ
    #3,635
    0
  17. #3634 tAlice (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:12
    ขอบคุณไรท์ที่เขียนจนจบ เราชอบโปรเจ็กนี้มากตามอ่านทุกเรื่องแล้วก็น้ำตาแตกทุกเรื่อง555 ขอบคุณไรท์ที่มีแรงฮึกสู้เพื่อให้เราได้อ่าน เป็นกำลังใจให้ในโปรเจ็กต่อไปนะคะ สู้ๆ><
    #3,634
    0
  18. #3633 APK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:48

    ไม่ได้เข้ามานานมาก อยู่ๆ ไปไล่ดู OPV krislay ใน youtube ก็มาเจอเรื่องนี้ จำได้รางๆว่าไรต์ยังอัปไม่จบ แต่ไม่รู้อะไรดนใจให้กดเข้ามา แล้วปรากฎว่าไรต์เตอร์อัปเรื่องนี้จนจบ ดีใจมากๆ เดียวจะไปไล่อ่านตั้งแต่ต้นใหม่ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่าน ขอบคุณความพยายามที่แต่นิยายเรื่องนี้จนจบนะคะ ❤ ร๊ากกกกก

    #3,633
    0
  19. #3632 viewpooh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:16
    รักโปรเจ็คนี้มากๆเลยค่ะสนุกทุกเรื่องอบอุ่นหัวใจในทุกเรื่องเช่นกัน สำหรับพี่ใหญ่ได้เห็นในมุมมองที่หลากหลายขึ้น การที่เราจะรักใครสักคนแล้วพยายามทำตัวให้เป็นคนที่ดีขึ้นนี่มันรู้สึกดีทั้งตัวเองแล้วก็คนๆนั้นจริงๆ เรื่องนี้บู้กันสุดตัวมากเสี่ยงตายกันตลอด ขอบคุณที่ไรท์ตั้งใจเขียนฟิคดีๆให้เราได้อ่านกันนะคะ ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ3ปีผ่านไปไวมากจริงๆค่ะเหมือนเราโตไปพร้อมๆกับฟิคของไรท์เลยเวลาอ่านก็จะทำให้เราได้ทัศนคติใหม่ๆมากขึ้นขอบคุณอีกครั่งนะคะ
    #3,632
    0
  20. #3626 PandaPhung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 22:29
    ในที่สุดดดด ไชโย ลิลลี่ของแม่มีความสุขสมบูรณ์ซักที แม่ใจไม่ดีมาตลอด ฮือออ อี้ฟาน ฝากดูแลหัวใจของแม่ด้วยนะ ถ้าทำไม่ดี แม่จะฝากอี้หลงไปตีนะคะ55555555 ขอบคุณคุณบทฟนะคะที่พาน้องๆ มาจนจบปิดสวน ขอบคุณทุกความสุขที่มอบให้กับนักอ่านอย่างเรานะคะ
    #3,626
    0
  21. #3618 p-my (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:55
    เราติดตามสวนดอกไม้มาตลอด ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่เห็นกำลังใจพวกเราแล้วรีบแต่งต่อ 55555 แต่คิอนิยายโปรเจคนี้คือสุดยอดเลยค่ะ เราอ่านทุกเรื่อง ชอบทุกเรื่องเลยจริงๆ เป็นนิยายดวงใจของเราจริงๆค่ะ ไม่เคยคิดว่าจะหลงรักอะไรขนาดนี้ วันไหนที่นิยายในสวนอัพ เราดีใจมากค่ะ ฟีลแบบ..กำลังใจในการคลายเครียดจากแต่ละวันได้เข้ามาแล้ว ขอบคุณไรท์อีกครั้งนะคะ จากใจเลยค่ะ ที่ได้มาแต่งให้เราๆได้อ่าน ถึงแม้เราจะได้แต่รดน้ำใส่ปุ๋ยให้ไรท์ คอยให้กำลังใจ แต่ไรท์เองก็สู้มาตลอด รักไรท์น๊าาา >///<
    #3,618
    0
  22. #3615 b_b_b_a_m (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 09:19
    ขอบคุณนะคะขอบคุณไรท์มากๆ ปกติจะเป็นคนที่ไม่อ่านนิยายที่แบบค้างมานานๆแต่พอมาเจอพี่น้องสกุลหยินทั้ง7ทำให้เราตกหลุม เราเฝ้าอ่านวนๆรอ รอคอยเวลาที่ไรท์จะอัพแต่ละเรื่อง ยิ่งตอนเรื่องของทิวลิปน้องเล็กบอกเลยไรท์ทำสำเร็จไรท์ทำเราร้องไห้555 น้ำตาแตกกันเลยทีเดียวแต่เรื่องของพี่ๆคนอื่นๆก็ดราม่าไม่แพ้กันเลย ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งนิยายดีๆให้ได้อ่าน จะรักและคอยติดตามคอยวนมาอ่านเรื่อยๆเมื่อคิดถึง ขอบคุณค่ะไรท์ รัก.
    #3,615
    1
    • #3615-1 b_b_b_a_m(จากตอนที่ 17)
      24 เมษายน 2562 / 09:36
      รักเรื่องนี้มากๆ แต่ละคนมีลักษณะนิสัยต่างกันทั้งพี่คริสกับอี้ชิงแต่เราชอบที่พี่คริสพยายามปรับตัวเป็นคนที่ดีขึ้น อี้ชิงผู้น่าสงสารก็อดทนฝ่าฟันมาจนถึงทุกวันนี้ เราชอบที่อ่านนิยายที่เหมือนมีความหมายแฝงให้เราไดคิดชอบในการดำเนินเรื่อง ถึงจะรอนานแต่เราก็รออ เฝ้ารอมาตลอดเลย555 ไรท์ทำเอาเราอดนอนเพื่อนอ่านแบบไม่ขาดตอน555 ไรท์ทำให้เราเป็นบ้านั่ง โมโห อยู่คนเดียวเวลาอ่าน ทำเอาน้ำตาซึม แทบจะไม่กล้าอ่านนอกบ้านเลยเดี๋ยวเขาหาว่าบ้า555 ขอบคุณไรท์จากใจจริงๆค่าา
      #3615-1
  23. #3614 MinSeoltang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 08:12
    ปกติเราไม่ค่อยอ่านนิยายที่ยังแต่งไม่จบ แต่ 7 เรื่องนี้ อ่านอยู่ตลอด อัพทีนึงดีใจจนเขี้ยงหนังสืออ่านสอบทิ้งแล้วมานั่งตอนใหม่ที่อัพก็เคยทำมาแล้ว เรื่องแรกที่เราอ่านคือแจ็คแจ เราชิปคู่นี้เลยอ่าน ตกหลุมเข้าบ่วงเรื่องอื่นๆจนครบ ร้องไห้ทุกเรื่อง พีคสุดคือทิวลิป มันสุดจิงๆสำหรับเรา ละเราเมนเอ็นด้วย อห.บอกได้แค่ว่า อ่านไปร้องไห้หนักมากไป ละเรื่องที่หัวใจกระตุกสุดคงจะเป็นไฮเดนเนียร์ ตอนที่แจบอมไปยืนดูลูกที่เพิ่งคลอดแล้วคิดว่าจินยองหนีไปแล้ว แม่เจ้า เราร้องไห้มากมาย หัวใจกระตุกมาก จนจินยองเดินเข้าหาแจบอม บอกเลยดีใจทั้งน้ำตา เราแบบกริ้ดอ่ะ เหมือนไบโพล่ามาก 5555 ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ เราจะติดตามไรท์ต่อไปนะคะ
    #3,614
    0
  24. #3612 TwilightPrincess (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:59

    ยกให้ทิวลิปเป็นตอนที่เสียน้ำตามากที่สุด

    ยกความประทับใจให้กับสวีทพี

    ยกความใจดีให้กับลิลลี่

    ยกความอดทนให้กับทานตะวัน

    ยกความน่าสงสารให้กับเดซี่

    ยกความใจแข็งให้กับไฮเดรนเยียร์

    ยกความอดทนรอคอยให้กับคาเนชั่น

    รู้สึกดีใจที่ในวันนั้นนึกอยากอ่านนิยายขึ้นมา ขอบคุณตัวเองที่อยากอ่านนิยายของวง VIXX แล้วกดมาเจอโปรเจคนี้เข้า ไรท์เก่งมาก ไม่ผิดหวังเลยที่กดเข้ามาอ่าน ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ

    #3,612
    0
  25. #3598 faniikris (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 09:54

    ฮฮืออจบแล้วซินะ

    มันดีมากเลยค่ะ มันทำให้เรากลับไปคิดถึงโมเม้น. คริสเลย์

    สมัยก่อน ตอนนี้ฟิคคริสเลย์ก็น้อยลงดีใจที่เรื่องแต่งจบบ

    ดีใจมากค่ะ เหมือนอยุ่กันมานาน

    #3,598
    0