-END- [KrisLay] White Lily #ลิลลี่ชิงชิง {#7Flowers} mpreg

ตอนที่ 16 : White Lily :: Fourteen :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 905 ครั้ง
    20 เม.ย. 62





White Lily 
:: Fourteen ::


นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายชื่ออู๋ อี้ฟานเคยคิดไว้ว่าจะได้พบเจอในหนึ่งชีวิต

 

            มันฟังดูแปลกที่ผู้ชายในวัยสร้างครอบครัวอย่างเขาจะไม่เคยคิดภาพของการกลับบ้านมาแล้วเจอภรรยากำลังอุ้มลูกของเรานั่งอยู่ท่ามกลางญาติ ๆ ซึ่งมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

 

            หรือจะเป็นเช้าก่อนไปทำงานที่จะได้กอดสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ไว้แนบอกโดยมีรอยยิ้มหวานหยดจนเห็นลักยิ้มกับกลิ่นหอมดอกไม้อย่างที่น้ำหอมชนิดใดก็มอบให้ไม่ได้อยู่ข้างกาย

 

            "วันนี้ตั้งใจทำงานนะครับ อี้หลงก็เป็นกำลังใจให้อาป๊าอยู่" น้ำเสียงนุ่มๆ ของอี้ชิงทำให้คริสระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

            ใช่ ผู้ชายชื่ออู๋ อี้ฟาน ไม่เคยคิดถึงเรื่องราวพวกนี้เลย และคงไม่อาจจะได้พบเจอ หากไม่ใช่เพราะอี้ชิง

 

            เพราะความเย็นใจที่ลิลลี่แห่งสกุลหยินมอบให้มาอยู่เสมอ

 

            "ลิลลี่"

 

            "ครับ"

 

            "ฉันว่าจะออกกฎใหม่ให้บริษัทไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ลาคลอดได้แต่ผู้ชายก็ด้วยเหมือนกัน คุณพ่อลูกอ่อนทุกควรควรได้อยู่บ้านนาน ๆ ไม่ต้องทำงานเพื่ออยู่กับลูกเมีย เอาสักสามเดือน ไม่สิ ๆ หกเดือนกันไปเลย" คริสบอกความคิดของตัวเองออกมาตามตรงอย่างทุกที สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจว่านี่แหละเป็นแผนการที่ดีที่สุด

 

            "ถึงคุณคริสจะทำแบบนั้น แต่รองประธานบริษัทก็ต้องไปทำงานอยู่ดีครับ" อี้ชิงบอกเจือเสียงหัวเราะที่ปลายเสียงเล็กน้อย ช่างเป็นความคิดที่เอาแต่ใจอย่างบ้าบอแต่ก็ปนด้วยความน่าเอ็นดู

 

            สมกับเป็นคริสดี

 

            "โธ่ อี้ชิง  เห็นใจฉันหน่อยสิ" ผู้ชายตัวสูงเกือบสองเมตรแขนขายาวในชุดสูทเป็นทางการสีเขียวเข้มทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหินอ่อนเร็วปรื๋อ จนหนูน้อยอี้หลงวัยหนึ่งเดือนในอ้อมอกหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจเพราะเหมือนได้เล่นสนุก

 

            "ก็ฉันไม่อยากไปทำงานนี่ ไม่สิต้องบอกว่าฉันอยากอยู่กับนายกับอี้หลง" คริสช้อนตาขึ้นมองใบหน้าหวานใจดี ตอนนี้ใบหน้าของคริสอยู่ระดับอกของอี้ชิงที่ยืนอยู่ คริสก็หวังไว้ไม่น้อยว่าพอมองอ้อนแบบนี้ตนจะดูน่าสงสารขึ้นมาหน่อย

 

            "คุณคริสครับ" และอี้ชิงก็ยังคงเป็นอี้ชิงที่มีรอยยิ้มหวานดูอาทรมอบให้เสมอ

 

            "คุณคริสจะทิ้งงานที่คนนับพันหวังพึ่งพาคุณคริสมาอยู่บ้าน แบบนี้โตขึ้นอาหลงรู้ อาหลงเสียใจแย่เลยนะครับ" แต่ก็เด็ดขาดทว่าไม่หักหารน้ำใจของผู้ที่ได้รับน้ำคำเหมือนทุกที

 

            คริสถอนหายใจ สุดจะคร้านจริง ๆ เพราะวันนี้มีประชุมใหญ่ตอนสิบโมง ความจริงควรไปถึงที่ทำงานตั้งแต่แปดโมงเช้าแล้ว แต่คริสเองที่โยเยยืดเวลาอีกหน่อย

 

            "ก็ได้ ๆ วันนี้ฉันจะรีบประชุมรีบเคลียร์งานกลับมาฟัดพุงเจ้าอี้หลงให้หนำใจเชียว" มาจับนิดตอดหน่อย กอดสักทีสองทีกับลิลลี่ของเขาด้วย

 

            "น่ารักแบบนี้สิครับ สมกับเป็นอาป๊าของอาหลง" อี้ชิงหัวเราะเสียงหวาน สองแขนขาวจัดรับลูกน้อยมาไว้แนบอก อาหลงตอนนี้ยังนอนยิ้มเห็นเหงือกแดงแจ๋ อี้ชิงก้มลงจุ๊บเบา ๆ บนปากสีฉ่ำของลูกน้อย

 

            "อาป๊า ตั้งใจทำงานนะครับ" แล้วก็อุ้มอาหลงให้ไปจุ๊บแก้มของคริสที่ยังนั่งอยู่บนพื้นอีกที

 

            แค่นี้หน้าคมคายที่ทั้งมุ่ยทั้งเคร่งก็มีรอยยิ้มจนตาเป็นประกายวิบวับแล้ว

 

            "ครับ ถ้าอี้หลงคิดถึงอาป๊า อาป๊าจะวิดีโอคอลมาหานะครับ" คริสบอกอี้หลงทว่าสายตานั้นหวานเชื่อมมองแม่ของลูก พออี้ชิงพยักหน้ารับก็แรงดีเด้งตัวลุกขึ้นผึง จูบหน้าผากอี้หลงอีกรอบ

 

            "มากอดกันก่อนไปทำงานไหมครับ"

 

            คริสเริ่มทบทวนแล้วว่าช่วงนี้ตนไปทำบุญใหญ่อะไรที่ไหนมาทำไมโชคดีแบบนี้

 

            ไม่สิ คริสโชคดีอยู่แล้วนี่ เพราะมีลิลลี่แห่งสกุลหยินเช่นอี้ชิงอยู่ข้างกาย

 

            "เอา เอาสิ เอาสิ ลิลลี่" คริสตอบเสียงประหม่าไปหมด ใจนี่เต้นโครมครามทั้งที่อี้ชิงแค่บอกว่าจะเป็นฝ่ายอยากเริ่มกอด นี่ถ้าเพื่อนคนไหนมารู้เข้า(ยกเว้นจิตแพทย์เฉินหนึ่งคน) ก็คงจะหัวเราะฟันแทบร่วงแซวว่าแค่เมียจะกอดยังประหม่าจนฟันสั่น แล้วอี้หลงนี่ท้องมาได้ยังไง

 

            อย่าให้ย้อนความเลยเรื่องวันนั้นคริสก็ยังนึกเกลียดตัวเองอยู่

 

            แต่แม้เหตุการณ์มันไม่น่าจดจำ

 

            แต่อี้หลงเป็นความรัก คือความรัก และคริสมั่นใจว่าอี้ชิงก็คิดแบบเดียวกัน

 

            "เจอกันเย็นนี้นะครับ" อี้ชิงเอ่ยปากบอกพร้อมกับใช้แขนซ้ายกอดรอบเอวหนาในขณะที่แขนขวาอุ้มอี้หลงไว้ ส่วนคริสนั้นใช้ทั้งสองแขนกอดลิลลี่ไว้จนแน่น ไม่พอยังกดจมูกโด่งลงสูดกลิ่นดอมไม้หอม ๆ เฉพาะตัวของลูกชายสกุลหยินที่ตนติดไปแล้วจนชุ่มปอด

 

            "ฉันรอให้ถึงตอนเย็นไม่ไหวแล้วอี้ชิง"

           

 

            แม้จะได้รับการอบรมสั่งสอนในด้านนี้มาโดยตรงจากขอบรั้วสกุลหยินทว่าทฤษฎีเทียบไม่ได้เลยกับของจริง การเป็นเมียที่ดี เป็นคนรักที่ดีว่าแตกต่างจากตำราเรียนแล้ว การเป็นแม่ที่ดีนั้นต่างไปยิ่งกว่า

 

            ดีที่อี้หลงเป็นเด็กว่าง่ายจะมีแค่กินจุกินเยอะไปหน่อย ถ้าร้องขึ้นมาเดาเสียก่อนเลยว่าหิวนม อยากอื่นก็ไม่ค่อยน่าห่วงนักเพราะแทบจะไม่ร้องเลย อารมณ์ดี หัวเราะง่าย

 

            ขอแค่อย่าหิวก็เป็นพอ

 

            "อะ แงง แงง แงงง"

 

            "แม่จ๋ามาแล้วครับอี้หลงมาแล้ว" อี้ชิงร้องบอกเสียงนุ่ม เจ้าตัวเล็กก็เริ่มเงียบลงได้หน่อยเพราะรู้ว่าที่สิ่งร้องขอกำลังจะสำเร็จ และทันทีที่ได้สัมผัสกับความนุ่มและความหอมของผิวกายที่คุ้นเคย อี้หลงก็รู้แล้วว่านมอร่อย ๆ จากคนใจดีที่ทั้งหอมทั้งนุ่มกำลังมา

 

            "อึก งึม" อี้หลงตาคมโตยังเปื้อนน้ำตาทว่าจมูกโด่ง ๆ ซุกเข้าอกแม่ดูดนมอึก ๆ ไปเรียบร้อย

 

ธุระที่อี้ชิงติดพันเมื่อครู่ก็คือการปั๊มนมสำรองไว้นั่นแหละ ขนาดอี้หลงกินเก่ง ดื่มนมทั้งวัน แต่นมก็มีเยอะเกินไป จนสองวันหลังมานี้อี้ชิงต้องสำรองปั๊มใส่ถุงไว้เผื่อออกนอกสถานที่ แต่ถ้าอี้หลงกินไม่ทันก็ตั้งใจจะบริจาคให้ศูนย์เด็กที่ใกล้ที่สุดไปบ้าง

 

            อี้ชิงเอนหลังกับโซฟาเบดตัวเขื่องที่ถูกออกแบบมาสำหรับให้คุณแม่ลูกอ่อนเอนหลังให้นมลูกโดยเฉพาะ  เป็นหนึ่งในเฟอร์นิเจอร์ของโฮมทาวน์ที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เพื่อแม่และเด็กโดยเฉพาะ

 

            เหมือนกับเฟอร์นิเจอร์ในห้องของอี้หลงซึ่งถูกปรับปรุงจากห้องรับแขกเดิม ในห้องโอ่โถงนั้นเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สั่งทำใหม่เป็นลายไม้ขัดเงาอย่างดี และทุกอะไหล่ ไม้ทุกท่อนสลักชื่ออู๋ อี้หลงลงไป

 

            เป็นความเห่อหลานตามแบบฉบับบ้านเจ้าของโรงงานเฟอร์นิเจอร์

 

            แต่ไม่ใช่แค่ของอี้หลง โฮมทาวน์เปิดขายคอลเลคชั่นนี้ด้วยฉลองโอกาสหลานคนแรกถือกำเนิด ซึ่งมียอดสั่งทำเฟอร์นิเจอร์รุ่นนี้เข้ามาไม่น้อย แม้ว่าจะเป็นรุ่นสั่งทำโดยเฉพาะไม่เหมือนวางขายทั่วไป นั่นคงเป็นเพราะคุณภาพของที่ได้คุ้มกับเม็ดเงินราคาแพงที่จ่ายมา

 

            "ไงครับ อาหลงของแม่จ๋าอิ่มหรือยัง หืม" ลิลลี่ตัวขาวถามลูกน้อยผู้เป็นที่รักในอ้อมแขน อี้หลงปล่อยอกแม่ออกจากปากสีแดงสด ถูไถปลายจมูกไปมาและเริ่มตาปรือ อี้ชิงอมยิ้มก่อนจะค่อยร้องเพลงกล่อม

 

            ที่จริงมีเก้าอี้สำหรับนั่งร้องเพลงกล่อมลูกอีกตัวเป็นเก้าอี้โยก แต่อี้ชิงคร้านจะลุก นั่งอยู่ตรงนี้แบบเดิมเพราะอี้หลงก็ดูเคลิ้มใกล้หลับแล้ว

 

            ตอนนี้อี้หลงอายุได้เดือนกว่า ๆ แล้ว เป็นเด็กชายที่แม้จะคลอดก่อนกำหนด แต่ก็แข็งแรงดีจนทำให้อี้ชิงเบาใจได้ อี้ชิงรู้สึกว่าร่างกายตัวเองดีขึ้นแล้วตามคำอวยพรของสกุลหยินด้านการเยียวยาที่ตนได้รับมาเกินใคร โดยใช้เวลาไม่ถึงเจ็ดวันก็ลุกมาเดินเหินได้ปกติโดยไม่รู้สึกเจ็บปวด แผลเย็บก็สมานเข้าที่อย่างรวดเร็ว

 

            ส่วนอี้หลงนั้นมีเข้าตู้อบอยู่บ้างเพื่อความสบายใจ แต่ในที่สุดเมื่อผ่านไปสามสัปดาห์ก็ได้ออกมาอยู่บ้านเมื่อคุณหมอลงความเห็นว่าแข็งแรงมากพอ

 

            เป็นช่วงเวลาที่อี้ชิงได้ยินคำว่าโชคดีจากปากของคุณหมอและพยาบาลอยู่บ่อย ๆ

 

            อี้ชิงก็คิดเช่นนั้น การมีอี้หลงคือความโชคดีในชีวิตของอี้ชิงเช่นกัน

 

            "ไม่ต้องกังวล หลับให้สบาย ไม่มีอันตรายอะไรแล้วนะลูก" เสียงหวาน ๆ กระซิบชิดใบหูของลูกน้อย ก่อนจะกดจุมพิตลงแนบแน่นกับหน้าผากขาว

 

            คริสบอกกับอี้ชิง ยืนยันอย่างจริงจังว่าคนที่คิดร้ายและลอบทำร้ายคริสกับโฮมทาวน์มาตลอดได้รับผลกรรมของตัวเองคืนไปเรียบร้อยแล้ว

 

            ให้อี้ชิงมั่นใจได้ว่าจะไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนั้นอีก

 

            และอี้ชิงเชื่อใจในสิ่งที่คริสบอก

 

            "ฝันดีนะครับ อี้หลง" ทารกน้อยซุกกับผ้าห่มนุ่มนิ่มทันทีที่ถูกวางลงในเปลของตัวเอง

 

            Rrrr

 

เสียงโทรศัพท์ที่สั่นสะท้านทำให้อี้ชิงรีบรุดเดินตรงไปหาบนชั้นที่มันถูกวางไว้ทันที แม่บ้านม๊อายุและประสบการณ์ที่คอยช่วยอี้ชิงดูแลลูกน้อยอยู่บ้างช่วยรับสายเชือกจากอี้ชิงไปไกวเปลไม้ให้เบา ๆ แทน  แม้จะมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวก แต่อี้ชิงชอบแบบนี้ที่สุด

 

            เห็นทีว่าอาป๊าของอี้หลงจะโทรมาตอนที่เจ้าตัวเล็กหลับปุ๋ยอีกแล้ว

 

            -นายแม่-

 

            เบอร์ที่แสดงชัดอยู่ทำให้อี้ชิงแปลกใจไม่น้อย นานมากพอดูแล้วที่อี้ชิงไม่ได้ติดต่อไปทางสกุลหยินด้วยไม่อยากให้ปัญหาที่เจอสร้างความหนักใจให้กับนายแม่และคุณแม่

 

            รวมทั้งที่ท่านทั้งสองเคยบอกว่าอย่าได้หวนคืนกลับมาหากยังไม่มีความสุข ฟังดูใจร้ายแต่อี้ชิงรู้ดีว่ามันทำร้ายแม่ทั้งสองของพวกเขามากกว่าใคร

 

            เสียลูกออกจากอกไปพร้อมกันทั้งเจ็ดคน นายแม่กับคุณแม่เองนั่นแหละที่คิดถึงพวกเขามาก และกลัวว่าพวกเขาจะคิดถึงมากเช่นกัน ทว่าอดทนได้ไม่เท่าที่พวกท่านเป็น จะหนีกลับไปที่สกุลหยินหมด

 

            ทั้งที่พวกเราเป็นเพียงดอกไม้ของชายที่รับเราออกจากรั้วสกุลหยินไปแล้ว

 

            และการที่นายแม่ติดต่อมาครั้งนี้

 

            ย่อมมีสิ่งสำคัญเกิดขึ้น

 

            "สวัสดีครับนายแม่" อี้ชิงขานรับปลายสาย น้ำเสียงร้อนใจจากนายแม่ผู้เยือกเย็นเป็นสิ่งแรกที่ทำให้อี้ชิงรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

 

            และมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินถึงสิ่งที่นายแม่บอกและร้องขอ

 

            ฮัคยอนน้องของเขา ทิวลิปกลีบบางผู้มีร่างกายอ่อนแอที่สุด

 

            "ครับ ผมจะไปเกาหลีเที่ยวบินที่เร็วที่สุดทันที นายแม่ดูแลคุณแม่ด้วยนะครับ ครับส่งที่อยู่มาในข้อความได้เลยครับ ผมจะรีบไป ฮัคยอนจะต้องปลอดภัย"

 

            น้องของเขากำลังจะตาย และอาจจะรวมถึงหลานด้วย

 

            อี้ชิงจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่

 

            "ป้าเมิ่งครับ ผมฝากอี้หลงด้วย เดี๋ยว เดี๋ยวอีกไม่นานผมจะกลับมา" อี้ชิงรีบบอกด้วยใจที่ลนลานไปหมด แตะนิ้วที่ผิวแก้มลูกน้อยเป็นการล่ำลา ขาขาวก้าวตรงไปที่ห้องของตัวเองเพื่อหาเอกสารที่จำเป็นและกระเป๋าคู่กาย

 

            ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกกับพ่อของลูกให้รับรู้ถึงการเดินทางที่เร่งด่วนของตัวเอง

 

 

            การประชุมลากยาวถึงบ่ายโมงและมีทีท่าว่าจะนานขึ้นไปอีกอย่างไม่รู้จบทำให้คริสตัดสินใจหยุดพักเพื่อไปกินข้าวและผ่อนคลายสมองเป็นเวลาสี่สิบนาที ก่อนจะใช้มันอย่างหนักต่อ

 

            แม้ใจจริงอยากจะหยุดนานกว่านี้เพราะคริสอยากจะโทรหาอี้ชิงนาน ๆ ทว่ารีบเร่งทำงานให้เสร็จแล้วกลับไปกอดไปหอมไปเห็นหน้าลูกเมียกับตาตัวเองย่อมชื่นใจกว่า

 

            "ท่ารองจะทานอะไรคะ"  เลขาสาวถามยามที่เตรียมสั่งอาหารกล่องจากห้องอาหารเลิศรสของโรงแรมปาร์คสาขาที่อยู่ไม่ไกลนัก

 

            "เอาเหมือนเดิมนั่นแหละ แมร์รี่ ขอบคุณมาก" คริสขานรับ เดินฉับ ๆ ไปที่โต๊ะทำงานซึ่งเก็บมือถือไว้ ไม่งั้นตัวเองจะสมาธิสั้นกุดจนแทบไม่เหลือ เอาจะเปิดดูรูปอี้ชิงกับอี้หลงที่ตั้งเป็นภาพหน้าจอ บ้างก็ค้างอยู่หน้าเบอร์พร้อมโทร

 

            ไม่ต้องให้ใครมาด่า คริสรู้ว่ามันไม่สมควรถึงได้ทิ้งโทรศัพท์ไว้ในลิ้นชักโต๊ะแบบนี้

 

            ตึกของสำนักงวนใหญ่ของโฮมทาวน์ได้รับความเสียหายจากระเบิดไปไม่น้อยยามนี้ปรับปรุงซ่อมจนเรียบร้อยดีแล้วแต่ก็ยังมีหลายจุดที่รวบจัดการไปด้วยแต่ยังไม่ลงตัวนัก คือส่วนของโรงอาหารที่อยู่ถัดจากส่วนซึ่งระเบิดไปนิดเดียว

 

            ส่วนลุงฉีนั้นปลอดภัยพร้อมกับขาใหม่ ลุงยังยืนยันว่าอยากทำงานดูแลความปลอดภัยให้โฮมทาวน์เช่นเดิม แน่นอนว่าคริสไม่ได้ห้ามและปรับเพิ่มเงินเดือนรวมทั้งสวัสดิการให้มากขึ้นหลายเท่า

 

            ส่วนที่เหลือก็คือการเรียกความเชื่อมั่นจากผู้ลงทุนคืนมา เพราะเหตุการณ์ระเบิดนี้เสี่ยงไม่น้อย ถึงแม้ว่าจะกำจัดตัวการอย่างเค่อ หลันซิงไปได้แล้วก็ตามทว่าจะป่าวประกาศเช่นนั้นก็ทำไม่ได้

 

            เพราะเป็นเหยื่อ ย่อมดีกว่ามือไม่สะอาด

 

            การประชุมที่ยืดเยื้อและเข้มข้นมาตลอดหลายวันก็เพื่อประเด็นนี้ทั้งนั้น

 

            เครียดจนสมองแทบระเบิด แต่พอนึกแล้วว่าจะได้เห็นหน้าอี้หลง ได้รับรอยยิ้มชวนให้สบายใจจากอี้ชิง คริสก็มีความสุขแล้ว ความเครียดหรือจะมาสู้กับลิลลี่ของคริส

 

            แพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม  หึ

 

            "หืม" คิสขมวดคิ้วฉับเมื่อหยิบมือถือขึ้นมาแล้วมันแสดงข้อความจาก -ลิลลี่ชิงชิง- หนึ่งข้อความให้รอเปิด

 

            "อะไรกันวะเนี่ย"

 

            แล้วพอคริสเปิดอ่านแล้วยิ่งคิ้วมัดกันเป็นปมกว่าเดิม

 

            -ผมกำลังจะไปเกาหลีใต้  เรื่องสำคัญเกิดขึ้นกับน้องชายของผม จะรีบกลับมา ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับคุณคริส ฝากดูแลอี้หลงด้วย-

 

            แล้วก็มีแค่นั้น เหมือนจะครบถ้วนในสิ่งที่ต้องรู้ แต่ด้วยใจร้อนรนของคริส มันไม่พอบ้าอะไรเลย

 

            ไปทำไม จะกลับเมื่อไหร่ อันตรายไหม เรื่องอะไร วันนี้เขาจะไม่ได้เจออี้ชิงเหรอ

 

            สารพัดสารเพคำถามพุ่งเข้ามาในหัวของคริส มากยิ่งกว่าการประชุมเมื่อครู่อีก

 

            "อะไรกัน อะไรกันวะเนี่ยยยยย"

 

            ดูเหมือนว่า คราวนี้ความเครียดในหัวคริสจะชนะไปหนึ่งแต้ม




 

❀❀❀❀❀❀❀

 



            "ถ้าเอาให้หมดห่วง คงต้องรอดูอีกสักสองสามวันสินะครับ" อี้ชิงเปรยขึ้นมา โรงพยาบาลชั้นนำในเกาหลีใต้นั้นก็ให้ความรู้สึกเย็นสบายตาเหมือนกับโรงพยาบาลหรูในจีน อาจเป็นเพราะว่าผู้คนที่เข้ามาในโรงพยาบาลนั้นร้อนอกร้อนใจเสียจนหวังว่าบรรยากาศโดยรอบจะทำให้สงบลงได้บ้าง

 

            เหมือนเช่นอี้ชิงและบุพการีทั้งสอง รู้สึกเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

            "แต่แม่เชื่อว่าทิวลิปจะต้องดีขึ้นแน่ ๆ " นายแม่ระบายยิ้มจาง ๆ บอก

 

            "ขอบคุณอี้ชิงมากเลยนะที่มาช่วยน้อง" หยิน ชิงเหม่ยที่ยามนี้ตั้งครรภ์ได้อายุจวนใกล้คลอดกอดประคองท้องตัวเองไว้หลวม ๆ ยามที่บีบมือลูกชายคนโตจนแน่น หากไม่ใช่เพราะคนรักของเธออย่างปิงปิง และลิลลี่บุตรชายคนโต

 

            เห็นที่เธอคงจะต้องเสียฮัคยอน ทิวลิปแสนรักไปแล้วเป็นแน่

 

            "ถ้าน้องเป็นอะไรไป ผมต้องแย่แน่ ๆ  ถ้าเป็นน้อง ๆ คนอื่นก็คงตัดสินใจแบบเดียวกันด้วยความเต็มใจเช่นกันครับนายแม่คุณแม่" อี้ชิงบอกในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ การที่อี้ชิงถ่ายเลือดเข้าสู่ร่างของน้องชายไปจำนวนมากนั้น ไม่ว่าจะเป็นพี่น้องคนไหนในทั้งเจ็ดคนย่อมพร้อมช่วยเหลือกัน เพราะเหตุนี้เองไม่ใช่หรือที่ทำให้นายแม่สั่งห้ามพวกเราติดต่อกันเมื่อถูกรับออกจากรั้วสกุลหยินไป เพราะกลัวจะพากันหนี

 

            และเรื่องราวที่เกิดกับทิวลิปเป็นเรื่องใหญ่ อีกทั้งฉุกละหุก อี้ชิงรู้ว่ามารดามีเวลาจำกัดที่จะช่วยฮัคยอน จึงเลือกติดต่อตนผู้ที่มีพลังเยียวยาตามสายเลือดสกุลหยินมากยิ่งกว่าใคร

 

            "แล้วอี้ชิงมีความสุขดีใช่ไหมลูก" ชิงเหม่ยลูบเส้นผมนิ่มมือของลูกชายอย่างถนอมและคิดถึง

 

            พี่ใหญ่ลิลลี่นิ่งคิดไปชั่วครู่ เพื่อทบทวนในสิ่งที่ตนเองเผชิญ พบเจอ และรู้สึกจริง ๆ

 

            "ครับ ตอนนี้ผมมีความสุขดี" อี้ชิงเอ่ยมันออกมาจากความรู้สึกได้จริง ๆ มิใช่แค่เพียงการบอกกล่าวให้ผู้ฟังสบายใจเท่านั้น

 

            "ดีใจที่เป็นแบบนั้นนะลูก แม่ดีใจที่ลูกของแม่มีความสุข" ชิงเหม่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่คล้ายกับอี้ชิงมากเหลือเกิน

 

            "ฉันเชื่อว่าลูกของเราทุกคนจะต้องมีความสุขแน่ชิงเหม่ย แม้แต่ทิวลิปที่เรากำลังรอให้ฟื้นอยู่ก็ตาม" ใบหน้าที่เหมือนชิงเหม่ยทุกประการตามประสาฝาแฝดของปิงปิงนั้นเหมือน แต่ให้ความรู้สึกแสนแตกต่างยามที่มอง มือเรียวสวยโอบกอดทั้งคนรักและลูกชายคนโตไว้

 

            "นายแม่ครับ คุณแม่ครับ ผมคงต้องฝากฮัคยอนด้วยนะครับ"

 

            "จะไปแล้วเหรอลูก" ปิงปิงเป็นฝ่ายถาม

 

            "ครับ" อี้ชิงระบายยิ้ม เมื่อครู่ที่เปิดดูมือถือ เห็นทั้งสายที่ไม่ได้รับ ทั้งข้อความจากทุกโปรแกรมการสื่อสารกองถมทับกัน จนได้เลขสูงค่า ซึ่งทั้งหมดนั่นมาจากผู้ติดต่อปลายทางเดียวกัน

 

            ประหลาดที่อี้ชิงไม่แปลกใจในพฤติกรรมของอู๋ อี้ฟานเอาเสียเลย

 

            "ฝากกอดหลานของแม่แน่น ๆ ด้วยนะลิลลี่" ชิงเหม่ยกล่าว คนสกุลหยินทั้งสามกอดกันอีกครั้งแทนการล่ำลา

 

            "ผมคิดถึงบ้านของเรานะครับ"

 

            "แม่ก็คิดถึงบ้านตอนที่มีเราทุก ๆ คน" ปิงปิงบอกด้วยเสียงทอดอาลัย ทว่าเธอและคนรักรู้ดีว่าตนนั้นได้ทำตามเจตนารมณ์ของบรรพบุรุษมาเสมอ และมันย่อมสืบเนื่องต่อไปตามครรลองของมัน

 

            "โชคดีนะครับ นายแม่ คุณแม่" คำอวยพรที่อี้ชิงเอ่ย อดจะทำให้หยิน ปิงปิงและหยิน ชิงเหม่ยอมยิ้มไม่ได้

 

            โชคดี

 

            นั่นสินะ โชคดีที่ทุกคน ๆ ปรารถนา

 

 

            อี้ชิงเลือกตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดเพื่อไปลงสนามบินนานาชาติของเมืองที่โฮมทาวน์ตั้งอยู่ในประเทศจีน

 

            และแน่นอนว่าเมื่อขาไปรีบร้อนไปเพราะเหตุการณ์คับขัน ทั้งใช้เวลาอยู่ต่างดินแดนนานเกือบสองวันโดยไม่ได้ติดต่อหา เมื่อขากลับอี้ชิงก็เลือกจะโทรรายงานคุณชายสกุลอู๋ทุกระยะ

 

            เริ่มตั้งแต่ตอนที่ซื้อตั๋วเครื่องบินและรอขึ้นเครื่อง

            แน่นอนว่าได้ฟังเสียงบ่นยาว จนต้องขอวางเพราะถูกประกาศเรียกขึ้นเครื่องเลยทีเดียว

            ซึ่งอี้ชิงเห็นว่าเป็นข้อดีมากกว่าร้าย แม้จะมีร่างกายที่แข็งแรงดี ทว่าการที่ตนเพิ่งเสียเลือดจำนวนมากในการถ่ายเข้าร่างของน้องชายอย่างฮัคยอน ช่วงระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่ให้เลือดไปจำนวนไม่น้อยก็ทำเอาอี้ชิงเพลียมากเช่นกัน

            แต่ก็อยากรีบกลับมาหาอี้หลงกับพ่อของลูก รวมทั้งมั่นใจว่าตนจะไม่เป็นอันตรายอะไร เชื่อในร่างกายนี้

            แต่ความอ่อนเพลียที่มากมายก็ทำให้ต้องมีน้ำหวานติดมือไว้คอยดื่มลดอาการวิงเวียน และการนั่งฟังเสียงบ่นของคริสผ่านมือถือก็ช่วยไม่ให้ม่อยหลับคาสนามบินจนตกเครื่องได้

 

            "มารอรับด้วยเหรอครับ ใจดีจัง" อี้ชิงเลือกที่จะยิ้มหวานให้กับผู้ชายตัวโตที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าเกททันทีที่ตนมาถึง นึกขอบคุณที่ไฟในอาคารเป็นแสงระยิบระยับหลากสี จนทำให้คริสไม่เห็นหน้าที่ยังซีดของตน

 

            ถึงได้นอนมาตลอดเที่ยวบินขากลับจะฟื้นแรงได้มากขึ้น แต่ยังไม่พอ ดูแล้วน่าจะใช้เวลาสักสองสามวัน สายเลือดที่เต็มไปด้วยคำอวยพรแห่งโชคดีจะกลับมาไหลเวียนได้อย่างมั่นคงและดีตามปกติ

 

            อี้ชิงยกขวดน้ำหวานขึ้นดูดอีกอึกยามจ้องสีหน้ามึนตึงของคุณชายสกุลอู๋

 

            "คุณคริสครับ จะไม่พูดกับผมหน่อยเหรอ ไหนส่งข้อความว่าคิดถึงมาตั้งสามสิบครั้ง อย่างอื่นอีกเยอะแยะ ผมเปิดอ่านทุกอันเลยนะ" อี้ชิงเดินมาจ้องหน้าใกล้ ๆ ด้วยรอยยิ้มที่จงใจให้หวานหยดอย่างเอาใจ

 

            คริสเบือนหน้านี้อย่างไว้เชิง และถอนหายใจสีเยงดัง ทั้งกังวลทั้งอยากให้ได้ยิน

 

            อี้ชิงจะรู้บ้างไหมว่าตนว้าวุ่นกลุ้มใจมากแค่ไหน จากเป็นห่วง เป็นคิดถึง เป็นกังวล เป็นโกรธ ปนกันไปหมดแล้ว นี่ถ้าไม่ติดว่ามีงานต้องทำ เขาบินตามไปตั้งแต่วันแรกแล้ว และถ้าอี้ชิงยังไม่ติดต่อมาจนล่วงผ่านไปครบสามวัน คริสจะบินตามไปหาแน่  เรื่องนี้ตอนที่อี้ชิงโทรมาก็ได้บ่นไปให้ฟังว่าร้อนใจแค่ไหน

 

            แต่ไม่พอหรอก คริสอยากให้อี้ชิงรู้ว่าครั้งนี้ คริสเป็นห่วงและจริงจังกับเรื่องนี้มาก

 

            อี้ชิงจะต้องเป็นฝ่ายที่ง้อตนบ้างแล้ว

 

            ไม่ใช่แค่คริสที่ห่วงนะ อี้หลงก็ไม่แพ้กัน ถึงจะมีนมที่อี้ชิงปั๊มไว้เอาออกมาให้ก่อน แต่เจ้าลูกชายคนเก่งก็ดื่มนมไปผลัดร้องหาแม่จ๋า พาใจหงอยเหงาไม่ต่างคนเป็นพ่อ จนได้สำลักก็ครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา

 

            มันน่าให้อี้ชิงง้อหนัก ๆ ไหมล่ะ

 

            "ผมขอโทษนะครับคุณคริส" อี้ชิงพูดเสียงจริงจัง ใช่จะไม่รู้ตัวว่าตนผิด

 

            แต่อี้ชิงไม่เสียใจที่รีบไปเกาหลีใต้เพื่อช่วยชีวิตน้องชาย

 

            "ฉันจอดรถไว้ตรงลานข้างนอก" คนตัวโตบอกเสียงนิ่ง ตอนที่มือใหญ่คว้ากระเป๋าซึ่งอี้ชิงสะพานอยู่ไปถือให้ก่อนจะเดินนำไป

 

            เดินนำในความเร็วที่อี้ชิงรู้ว่าไม่ถึงครึ่งที่ขายาว ๆ ของคริสจะทำได้

 

            ช้าลงเพื่อให้อี้ชิงยังเดินทัน

 

            ลิลลี่แห่งสกุลหยินอมยิ้มยามที่เดินตาม มือขาวยกน้ำหวานขึ้นดูด ชวนคนตัวโตคุย ท่ามกลางลานจอดรถขนาดใหญ่ของสนามบินที่มีรถจอดอยู่ไม่น้อยทว่าแทบจะไร้ผู้คน

 

            มีแค่เรากับกลุ่มดาวบนท้องฟ้า

 

            "อี้หลงเป็นยังไงบ้างครับ ดื้อไหม" อี้ชิงถามถึงลูก ตอนที่เดินมาอยู่ข้าง ๆ กับคนตัวโต คริสปรายตามามองรอยยิ้มที่ตนคิดถึงสักหน่อยให้พอชื่นใจก่อนจะทำเมินไปมองอีกทาง

 

            "ก็เหมือนฉัน" คริสเอ่ย

 

            "คิดถึงลิลลี่"

 

            อี้ชิงเม้มปากกลั้นยิ้มแทบแย่ ที่อีกคนบอกคิดถึงด้วยสีหน้ามึนตึงและท่าทีแข็ง ๆ คล้ายคุณชายสกุลอู๋ที่เจอกันในวันแรก ทว่าน้ำเสียงที่ได้ฟังนั้นปนความคิดถึงไว้อย่างซ่อนไม่อยู่

 

            "ผมก็คิดถึงอี้หลงนะครับ" อี้ชิงยิ้มหวาน เดินมาหยุดดักหน้าจนคนตัวโตต้องหยุดฝีเท้ามอง

 

            "แล้วก็คิดถึงคุณคริสมากด้วย"

 

            ร้ายกาจเกินไปแล้ว หยิน อี้ชิง

 

            คริสตะโกนก้องในใจของตัวเอง หัวใจเต้นตุบตับแรงจนแทบเผลอหลุดยิ้ม ตกประหม่าต้องหันหน้าหนีรอยยิ้มหวานหยดนั่นก่อนที่จะยอมแพ้ใจอ่อน

 

            ดวงตาคมจับมองเปลี่ยนทิศไปทางอื่น

 

            "...."

 

            นั่นมัน

 

            ปัง!!

 

            "อี้ชิง"

 

            พลั่ก!

 

            ดวงตากลมโตของอี้ชิงเบิ่งกว้างกับเสียงดังสนั่นเพียงหนึ่งครั้งและร่างกายที่เจ็บวาบจากการล้มลงกระแทกพื้น

 

            สีแดง แดงฉานมากเกินไปจนทำให้รู้สึกแย่เมื่อได้เห็น

 

            แดงเปื้อนบนเสื้อสูทสีขาวของคนที่ผลักอี้ชิงล้มลงกับพื้น

 

            คนที่รับวิถีกระสุนนั้นเอาไว้ด้วยอกตัวเอง คนที่แม้เจ็บก็ดึงอี้ชิงเข้ามาหลบระหว่างรถสองคันใหญ่เพื่อขัดขวางวิถีกระสุนที่อาจจะเกิดซ้ำอีก

 

            "คุณ คุณคริส ไม่ ไม่" มือเรียวแตะแผลและเลือดข้นจากการเจาะของกระสุนที่ฝังเข้าไปเหนืออกด้านซ้ายของคริส เลือด เลือดเยอะมาก

 

            อี้ชิงไม่ชอบ ไม่ชอบเลย

 

            "เจ็บ อึก เจ็บตรงไหนไหมอี้ชิง" คำถามแรกจากคนที่เพิ่งโดนยิงทำให้อี้ชิงยิ่งร้องไห้ แต่ก็พยายามตั้งสติ มือขาวปาดน้ำตาตัวเองให้พ้นจากการมองเห็นเพื่อกดเบอร์โทรศัพท์หาโรงพยาบาล

 

            "คุณคริสต้องไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยว ฮึก รถพยาบาลก็มาแล้ว" อี้ชิงไม่ใช่คนร้องไห้บ่อย ๆ หรือร้องออกมาง่าย ๆ แต่ตอนนี้ตนไม่รู้เลยว่าจะห้ามน้ำตาได้อย่างไร

 

            สองมือขาวกดลงบนแผลกระสุนบนอกของคริสจนแน่นทั้งต้องการห้ามเลือด

 

            และหวังว่าพลังแห่งการเยียวยา พลังแห่งความโชคดีของตนจะทำให้คริสหายดี

 

            แม้อี้ชิงจะรู้ลึก ๆ ในใจตัวเองว่า ยามนี้เลือดที่แสนพิเศษของตนยังไม่กลับคืนมา และมันยังไร้พลัง ในยามที่ต้องการอย่างที่สุด

 

            "ฉัน ฉันไม่รู้จะได้บอกอีกไหม แต่ฉันขอโทษอี้ชิง" คริสเอ่ยขอโทษอีกครั้ง ถึงเหตุการณ์คืนนั้น คืนที่ตนทำร้ายให้ลิลลี่ต้องบอบช้ำ ท้ายที่สุดท้ายแม้แต่ในตอนนี้คริสก็ยังปล่อยตัวเองจากความรู้สึกผิดนั้นไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วก็ยังอยากจะขอโทษ

 

            "และฉัน ฉัน ระ "

 

            "ไม่" อี้ชิงร้องเสียงดัง

 

            "คุณคริสห้ามบอก เอาไว้มาบอกตอนที่หายแล้ว" ร่างน้อยข่มการสะอื้นไห้ไว้

 

            "อี้ชิง" คริสรู้ตัวดีว่าความเจ็บจากการถูกยิงนั่นมันทั้งเจ็บ ทั้งร้อนลามไหม้อยู่ในอก และการเสียเลือดอย่างรวดเร็ว ทำให้สติตนเริ่มพร่ามัวลง

 

            "ฮึก ทำแบบนี้ทำไมคุณทำแบบนี้ทำไม ถ้าผมโดนยิง ผมก็จะหาย ไม่นานหรอกคุณคริส ฮึก แต่คุณไม่ใช่ คุณก็รู้ ผมจะต้องหายแน่ทำไมไม่ปล่อยให้ผมโดนยิง คุณคริสมารับกระสุนแทนทำไม ฮึก ทำไม" อี้ชิงร้องสะอื้นด้วยความกลัว ทว่าเมื่อฟังคริสกลับมีรอยยิ้มมอบให้

 

            "ลิลลี่ ลิลลี่ของฉัน" มือหนายกขึ้นช้ากว่าที่คริสต้องการ

 

            “ฉันรู้ดีและเชื่อแล้วว่านายพิเศษเกินใคร” ทว่าในที่สุดก็ยกขึ้นแนบกับแก้มขาวของใบหน้าหวานล้ำได้อย่างใจอยาก

 

            "แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันจะยอมให้นายเจ็บอีก ลิลลี่ ไม่ใช่เลย"

 

            "ฮึก คุณคริส" อี้ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นสะอื้น พยายามไม่ให้คนตรงหน้าหลับตาลง

 

            "คุณจำได้ไหมที่เคยบอกว่าถ้า ฮึก อี้หลงเป็นผู้ชาย ถ้าผมชนะพนัน ผมจะขออะไรจากคุณก็ได้"

 

            "ได้ ...ได้สิอี้ชิง"

 

            "ผมขอ ผมขอให้คุณสู้ ให้คุณปลอดภัย ห้ามตายนะ ฮึ ห้าม"

 

            "โธ่ อี้ชิง ฉันว่ามันยากเกินไป" คริสบอกทีเล่นทีจริง แม้ว่าจะเจือด้วยความจริงมากเหลือเกิน

 

            "ไม่หรอกครับ ไม่มีอะไรที่คุณคริสของผมทำไม่ได้"

 

            "ยิ้มให้ฉันดูหน่อยสิลิลลี่"

 

            ".... ผม ไม่" อี้ชิงไม่กล้า กลัว กลัวจะเป็นครั้งสุดท้าย

 

            "นะ ยิ้มให้คนนิสัยไม่ดีอย่างฉันอีกสักครั้ง"

 

            "คุณไม่ใช่คนไม่ดี" และอี้ชิงก็มอบรอยยิ้มหวานที่เศร้าที่สุดให้คนตรงหน้า คริสยิ้มรับในยามที่ดวงตาคมทั้งสองข้างปิดสนิทลงอย่างมิอาจฝืน

 

            "ฮึก อึก ไม่ ไม่เอา!" อี้ชิงสะอื้นซ้ำไปซ้ำมา

 

            มือน้อยกดย้ำบนปากแผล คิดเพียงแค่ว่าต้องหายต้องหาย ตนคือลิลลี่แห่งสกุลหยินนะ นกปีกหักยังบินได้คามือ ต้นไม้เหี่ยวเฉา ยังกลับมากงอกงามดี

 

            แม้ยามนี้จะไร้เรี่ยวแรง จะเสียเลือดไปไม่น้อย แต่ถ้าอี้ชิงอยากให้คริสดีขึ้น อยากให้คริสปลอดภัย

 

            ต้องปลอดภัยสิ

 

            "ห้ามตายนะ ฮึก ห้ามทิ้งผมกับลูกไปนะ ไม่ ผมไม่ให้คุณตาย ผมไม่ยอม!" อี้ชิงร้องบอกเสียงดัง

 

            แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่อี้ชิงหวั่นกลัวมากเหลือเกินว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้

 

            นั้นจะมากเกินกว่าที่พลังของลิลลี่แห่งสกุลหยินสามารถเยียวยาได้

 







โค้งสุดท้ายแล้วจ้าาา ใครไม่ร้องคนเขียนร้องอีกตามเคย 

ทุกคนรู้อยู่แล้วว่ายังไงเฮียคริสก็ไม่ตาย ก็เฮียเขาเป็นพระเอกอ่า พระเอกจะตายทิ้งให้ลิลลี่อยู่คนเดียวได้ยังไง(แล้วลิลลี่ก็ไม่ยอมให้ตายด้วย 555) แต่ที่นำพามาถึงฉากนี้ คือ แม้แต่ในช่วงที่รู้สึกว่าจะตาย คุณเขาก็ยังคิดว่าอยากจะเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อลิลลี่ ยังคงพยายามทเพื่อความรักของลิลลี่ งื่ออ คุณคริสสส เราร้องไหรตอนเขียนก็ตรงนี้แหละ รักคุณคริส รักความพยายามแก้ไขตัวเองของคุณคริส

มีหลายคนอยากอ่านคุณพ่อเลี้ยงลูกคนเดียวเยอะเลย ไว้รออ่านในตอนพิเศษเนอะคะ เพราะได้เลี้ยงแน่นอนแล้วก็ไม่ได้เลี้ยงแค่อาหลงด้วย ถถถถ ส่วนในโค้งสุดท้ายนี้นั้นก็ยังคงขอยึดไว้ตามพล็อตเดิมที่คิดไว้ค่ะ โฮะเฮะ 


รดน้ำใส่ปุ๋ยให้ลิลลี่กันเยอะๆได้ในแท็ก #ลิลลี่ชิงชิง นะคะ ชวนเพื่อนมาอ่านด้วยก็ได้ เรื่องนี้ใกล้ถึงปลายทางแน้วว มารดน้ำใส่ปุ๋ยให้ลิลลี่บานอย่างแสนสวยกันเถอะค่ะ ^^ ฮาร์ททึ ฮร์าททึ

ในช่วงเวลานี้เองที่ลิลลี่ไปหาทิวลิปที่เกาหลีค่ะ ใครที่อ่านทิวลิปแล้วจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนใครที่ยังไม่ได้อ่าน อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทิวลิป สามารถไปอ่านได้ที่ #ทิวลิปN ค่ะ



ลิลลี่เปิดพรีแล้วน้าาสามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมและสั่งได้
ผ่านทางลิ้งนี้ค่ะ >>> https://goo.gl/forms/nbvzuRNCarPRDgH92 <<<

โดยที่ราคาเล่มจะอยู่ที่ 550 (ไม่รวมส่ง (ems70บาท) ไม่รวมกล่องอ่อน(กล่องอ่อนสีขาวแสนสวย 80 บาท) ดูจากยอดสั่งตอนนี้อาจจะไม่ได้ทำกล่องอ่อนนะคะเพราะขั้นต่ำไม่ถึงร้านจริงๆ งื่ออออ แต่มันสวยจริงๆน้า ทำครั้งเดียวไม่รีปรินท์ ไม่สต้อกน้าทุกคนน เรื่องสุดท้ายแล้ววว มารับพี่ใหญ่ลิลลี่ไปอยู่รวมกับน้อง ๆ น้าาา ) 


มารับลิลลี่ไปกันเยอะ ๆ นะคะ ลิลลี่จะเปิดพรีออเดอร์แค่ครั้งเดียว และไม่มีรีปรินท์นะคะ  เปิดยาว ๆ เลย ไปจนถึง 17 พฤษคม 2019 เพราะว่าตอนพิเศษเยอะมากกกตามธรรมเนียมของ 7flowers เล่มสองทั้งเล่มคือตอนพิเศษ  55555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 905 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,728 ความคิดเห็น

  1. #3704 NLHH12 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 01:42
    ร้องไห้เลยยย
    #3,704
    0
  2. #3692 ออมม่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:01

    บรรยายได้ดีมาก ร้องจ้าาาาา ไม่รอด

    #3,692
    0
  3. #3676 toto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 21:41

    ต้องหายๆ ใครมาทำร้ายอีกน้อ

    #3,676
    0
  4. #3671 Kaisoo1234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 12:58
    ร้องไห้สะอื้นเลยค่ะ
    #3,671
    0
  5. #3667 Yaning_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 11:20
    ความดีที่เฮียทำมันได้ผลแล้วนะเฮีย ลิลลี่ยอมให้เฮียเข้าไปในกำแพงแล้ว ดูจากคำว่าคุณคริสของผมคงอยู่ชั้นที่ลึกน่าดู ห้ามสำออยนะเฮีย ลูกมากอดลิลลี่ได้แล้ว
    #3,667
    0
  6. #3662 Khanit09 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:56
    ไรท์เขียนดีมากอะ ชอบมากก รายละเอียดเป๊ะสุดๆ
    #3,662
    0
  7. #3657 poo2momo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:15
    พี่คริสอ้อนเชียวนะ ชอบจังที่ทุกคนได้รับความรัก ความอบอุ่น ลิลลี่ดอกนี้ช่างอ่อนหวาน สมกับพี่คริสเหมาะสมกันมาก พี่คริสต้องไม่เป็นอะไรสิ แต่ ลิลลี่เหนื่อยไม๊
    #3,657
    0
  8. #3647 APK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:53

    งื่ออออออ พี่คริสของชิงไม่เป็นไรอยู่แล้ว ถ้าพี่เป็นไรจะยุลิลลี่ให้หาสามีใหม่

    #3,647
    0
  9. #3627 May the fourth (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:17
    เราร้องไปแล้ว ตอนที่คริสขอโทษลิลลี่
    #3,627
    0
  10. #3625 PandaPhung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 22:21
    แงงงงงง มันเป็นใครรรรร บังอาจจจจ เรื่องของลูกแม่จะจบดีแล้วเชียว มาค่ะ ออกมาค่ะ ออกมาให้แม่ลิลลี่ตีเดี๋ยวนี้!!
    #3,625
    0
  11. #3611 TwilightPrincess (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:41

    ว่าแล้วเชียว มันต้องมีคลื่นลูกใหญ่ซัดมาก่อนจบแน่นอน ไม่งั้นไม่ใช่ไรท์ 555


    #3,611
    0
  12. #3596 hunhunie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 02:05
    ไม่นะได้โปรด น้ำตาไหลเลยใจร้ายใครทำแบบนี้ ไม่อยากร้องไห้แล้วนะอี้ชิงช่วยพี่คริสด้วย
    #3,596
    0
  13. #3586 Love (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 16:03

    โค้งหักศอกเลยนะคะ แง

    #3,586
    0
  14. #3580 Anase-san (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:29
    น้ำตาอาบแก้มอีกแล้วจ้าาาา ฮืออออออ
    #3,580
    0
  15. #3551 plabongjung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:32
    ฮื่อ สงสารคุณคริสเขา หลงรักในความพยายามทำตัวเองให้ดีขึ้น ยังห่วงความรู้สึกของลิลลี่ ก็ได้แต่หวังว่าคุณคริสจะปลอดภัย และหมดเรื่องร้ายๆสักที คุณคริสต้องสู้ๆนะคะ ต้องกลับมาให้ได้ มีลิลลี่รออยู่
    #3,551
    0
  16. #3550 plabongjung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:29
    รออ่านฉากนี้ตั้งแต่เรื่อง ทิวลิปน้อยแล้ว ชอบในความหวงน้องของคุณคริส เขาอยากงอนเยอะๆก็ยังเกรงใจน้อง อ่านแล้วยิ้มตามเลยค่ะ
    #3,550
    0
  17. #3542 PANGPANG77 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:37
    ฮือ เฮียต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #3,542
    0
  18. #3520 Aioonnaja (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:11
    ใจแทบขาด สงสารลิลลี่
    #3,520
    0
  19. #3487 LuhanBen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:56
    สนุกมากค่าา ถึงเราจะไม่ชอบแม่ๆของเด็กๆสักเท่าไหรแต่ก็อภัยได้ถ้าน้องมีความสุขกันดี และอย่ากลับไปบ้านอีกเลยนะอี้ชิงและเด็กๆคนอื่น 5555 แม่เขาปล่อยแล้วก็อย่ากลับไปเลย เราแอบเคืองนิดๆ เห็นน้องๆลำบากโดยที่ต้องพึงตัวเองมาตลอดโดยที่แม้แต่พี่น้องยังช่วยกันไม่ได้มันก็แอบปวดใจ
    #3,487
    1
    • #3487-1 Butterfly 8ffect(จากตอนที่ 16)
      20 เมษายน 2562 / 20:55
      แม่ๆเขารักลูกมากๆและเจ็บปวดเหมือนกันนะคะ แม่ที่ต้องห่างลูกทั่งที่ไม่อยากห่าง เศร้ามากไม่น้อยกว่าใครค่ะ แต่นั่นแหละค่ะทุกคนในสกุลหยินมีความบ้าที่จะต้องทำตามเจตนารมณ์ของบรรพบุรุษกันอยู่ เป็นความจูนิเบียวของจักรวาลนี้
      #3487-1
  20. #3483 jeeja44 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:44
    คุณคริสฮึ้บเราห้ามเป็นอะไรนะลิลลี่ร้องไห้ตาช้ำหมดแล้วว
    #3,483
    0
  21. #3482 Yufjj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:57
    นั้มตาเต็มโอ่งแล้สจ้าาาาาา แง๊
    #3,482
    0
  22. #3481 Nongbiwindaeyo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:55
    เอ้ะ!!! ใครมันยิงมาอีก!แม่จะตบให้ยับเลย! ยัยลิลลี่ชั้นร้องไห้อีกแล้ว เดี๋ยวพี่เค้าก็จะต้องหายดีและปลอดภัยนะคะคนเก่ง ไม่ต้องกังวลน้า
    #3,481
    0
  23. #3480 litterrabbitza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 11:44
    กรี้ดดด หักมุมมม สงสาร แงงง
    #3,480
    0
  24. #3479 Kyungnim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 11:37
    ถ้าหายขอลูกสาวค้าบบบ 555
    #3,479
    0
  25. #3478 OnOcto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 11:05

    ตีไรท์ ตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตีตี
    #3,478
    0