-END- [KrisLay] White Lily #ลิลลี่ชิงชิง {#7Flowers} mpreg

ตอนที่ 15 : White Lily :: Thirteen :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 735 ครั้ง
    21 มี.ค. 62



White Lily 
:: Thirteen ::


           

            "โชคดีมากเลยนะคะ"

 

            การได้ยินคำว่าโชคดีในครั้งนี้ ส่งผลต่อความรู้สึกของคริสมากกว่าที่เคยเป็นมาหลายเท่า

 

            นี่คือประโยคแรกที่ชายหนุ่มได้ยินหลังจากนั่งจ้องมองประตูซึ่งปิดสนิทเป็นเวลาหลายชั่วโมง ทำได้แค่กุมมือสองข้างเย็นเฉียบของตัวเองไว้ มีเพียงเฉินที่คอยวนเวียนอยู่ไม่ไกลให้กำลังใจ

 

            คริสโทรไปแจ้งเรื่องสำคัญนี้กับที่บ้าน ให้ทุกท่านวางใจว่าเขาและลูกเมียยังปลอดภัย ทว่าก็ร้องขอให้ทั้งพ่อแม่และพี่อี้เฟยอย่าเพิ่งเดินทางออกมาจากบ้านจนกว่าจะมีการตรวจสอบเรื่องระเบิดและเหตุร้ายต่าง ๆ ให้แน่ใจว่าปลอดภัยมากพอ

 

            "ฉันเองยังไม่เคยเจอเคสเด็กคลอดก่อนกำหนดเพียงแค่ยี่สิบแปดสัปดาห์แล้วมีน้ำหนักตัวมากขนาดนี้เลยค่ะ โชคดีจริง ๆ เลยนะคะ" คริสไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ายันตัวลุกขึ้นแล้วรีบเดินตรงมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าของแพทย์สาวที่ดูแลการตั้งครรภ์ของอี้ชิงมาตลอดตั้งแต่ตอนไหน

 

            คำว่าโชคดียิ่งตอกย้ำให้หัวใจเขาเต้นรัวหนักขึ้น

 

            "แต่ยังไงเพื่อความปลอดภัยก็จะต้องให้น้องนอนในตู้อบบ้างนะคะเวลาที่ไม่ได้ดื่มนมแม่" คุณหมอคนสวยบอกด้วยรอยยิ้ม คริสก้าวขายาวเดินตามพยาบาลที่นำคริสไปเปลี่ยนชุด เพื่อที่จะเข้าไปพบกับครอบครัวของตัวเอง

 

            คริสเดินตามมาอย่างล่องลอย ตอนนี้เขาตกประหม่าเสียจนรู้สึกว่ามือไม้เย็นเฉียบและสมองตื้อชาไปหมด ความรู้สึกกังวลใจแผ่วจางลง

 

            ทว่าเขาก็ยังไม่รู้สึกวางใจจนกว่าจะได้เห็นรอยยิ้มของอี้ชิงและได้เห็นเจ้าตัวเล็กกับตาของตัวเอง

 

            แกรก

 

            เสียงประตูเปิดยามขายาวก้าวตามแผ่นหลังบอบบางของคุณหมอ กลิ่นหอมสะอาดที่คุ้นเคยฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้องผสมกับกลิ่นของโรงพยาบาลและยาฆ่าเชื้อ เป็นกลิ่นที่แปลกประหลาดไม่เหมือนที่เคยได้รับรู้มาก่อน

 

            ทว่าในยามนี้ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำ

 

            ความทรงจำดี ๆ ที่คริสจะไม่มีวันลืม

 

            "คุณคริสครับ" คำทักทายจากน้ำเสียงนุ่มหวานที่คริสยินดีเหลือเกินเมื่อได้ยิน ใบหน้าขาวอวบอิ่มของอี้ชิงแม้จะดูซีดเซียวไปบ้างทว่าก็ยังคงอ่อนหวานละมุนละไม

 

            ดวงตาวาวสวยจ้องมองมา พลางชำเลืองเชื้อเชิญพร้อมรอยยิ้มให้คริสมองสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ในอ้อมแขนของเจ้าตัว

 

            ในห่อผ้ามีทารกตัวน้อยนอนหลับอยู่ ผิวขาวจัดไม่ต่างจากคนอุ้ม เส้นผมสีดำดูนุ่มนิ่ม จมูกที่โด่งสูงขึ้นมาแม้จะเพิ่งเกิดดูคล้ายคลึงกับคริสเสียจนทำให้ยิ้มออกมาได้กว้างกว่าเดิม

 

             "หล่อเหมือนพ่อเลยนะครับ" อี้ชิงเอ่ยตรงกับสิ่งที่อยู่ในหัวของคริสจนคนฟังหัวเราะออกมา ร่างสูงใหญ่ที่ยามนี้ความทุกข์กังวลและเหนื่อยล้าซึ่งแบกไว้รู้สึกเลือนหายไปชั่วขณะ เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นควันจากการอยู่ร่วมเหตุการณ์ระเบิด ดึงคว้าเก้าอี้ตัวโตมานั่งเคียงใกล้กับเตียงที่อี้ชิงนั่งอยู่

 

            คริสไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรออกไปดี ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ตนรู้สึกว่ามันก็เป็นเพียงแค่คำถามโง่ๆ หากจะถามว่าเจ็บไหม แน่นอนว่าอี้ชิงย่อมเจ็บ หากจะถามว่ารู้สึกอย่างไรก็คงไม่พ้นเกี่ยวกับความเจ็บปวดของการพึ่งคลอดเจ้าตัวเล็กออกมา

 

            ความรู้สึกตื้นตันเต็มแน่นอยู่ในอก ดวงตาคมทำได้เพียงแค่จดจ้องครอบครัวของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดีมากล้นเหลือเกินและอี้ชิงก็คงจะเห็นมันจึงได้มอบรอยยิ้มจาง ๆ ยามหลบตามองเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน

 

            คริสเชื่อแล้วเหลือเกินว่าตนช่างแสนจะโชคดี

 

            "ฉันขออุ้มหน่อยได้ไหม ลิลลี่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกเจือสั่นเล็กน้อย อี้ชิงหัวเราะเสียงใสค่อย ๆ ประคองลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนส่งให้พ่อของลูกได้อุ้มเป็นครั้งแรก

 

            ท่าทางของคริสดูเก้งก้างไปเสียหมด พยายามนึกถึงหนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์และการเลี้ยงลูกที่เคยเอาออกมานั่งอ่านอยู่บ่อย ๆ ตลอดเวลาที่อี้ชิงตั้งท้อง เขาพยายามเลียนแบบหนังสือที่เคยอ่าน ค่อย ๆ ช้อนร่างเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมอก

 

            "ใช้มือช้อนตรงหลังคอ แบบนั้นแหละครับ" อี้ชิงบอกด้วยน้ำเสียงอารี ให้พ่อของลูกค่อย ๆ ทำตาม ปรับท่าทางจนถูกต้อง

 

            อี้ชิงเรียนรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ยังเล็กจากการอบรมสั่งสอนของสกุลหยิน ที่เข้มงวดสะสมทุกทักษะจำเป็นในฐานะเมียและแม่ที่ดีสำหรับผู้ชายทุกคนที่รับดอกไม้ของสกุลหยินออกไปจากขอบรั้วของสกุลสูงค่า

 

            "ดูจะไม่ค่อยดื้อนะ" คริสเอ่ยขึ้นมา มองใบหน้าของลูกชายตัวเล็กอีกหนก่อนจะส่งให้กับพยาบาลสาวที่รับเจ้าตัวเล็กไปนอนในตู้อบต่อตามประสาเด็กทารกที่คลอดก่อนกำหนด

 

            "อะ" อี้ชิงหลุดเสียงร้องออกมาเล็กน้อยเมื่อขยับตัว คริสรีบยันตัวลุกช่วยประคองร่างน้อยอวบขาวให้นั่งง่ายขึ้น หยิบฉวยน้ำรินใส่แก้วตามที่อีกฝ่ายต้องการ

 

            "แม่ตั้งชื่อให้หลานแล้วนะ ชื่ออี้หลง ชอบไหม ลิลลี่" คริสเอ่ยถึงชื่อของลูกชายตนที่มารดาเป็นผู้ตั้งให้ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นมีความสุข

 

            "อู๋ อี้หลง ก็ดีนะครับ" อี้ชิงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มหวานจนเห็นลักยิ้มให้คริสเบาใจ

 

            ทุกอย่างเบื้องหน้าตนในยามนี้นิ่งสงบเสียจนคริสแอบเผลอนึกไปบางชั่วขณะว่าเหตุระเบิดก่อนหน้านี้เป็นเพียงฝันหรืออาการภาพหลอนไปเอง

 

ทว่าตนก็รู้ดีว่ามันเกิดขึ้นจริง

 

            มีคนที่จ้องจะทำร้ายครอบครัวของตน

 

            "แล้ว..ลุงฉีเป็นยังไงบ้างครับ" อี้ชิงถามถึงชายผู้ได้รับผลจากเหตุระเบิดมากที่สุด มือหนากอบกุมมือนิ่มขาวของอี้ชิงให้รู้สึกเบาใจ

 

            "ตอนนี้ยังอยู่ในห้องไอซียูของโรงพยาบาลนี้นี่แหละ บาดเจ็ดสาหัสแต่หมอที่นี่เก่งน่าจะช่วยลุงไว้ได้ แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงสกุลอู๋จะช่วยเหลือแกกับครอบครัวให้มากที่สุด แกไม่ควรจะต้องมาเจออะไรแบบนี้"

 

            "ขอให้ลุงฉีปลอดภัยด้วยเถอะครับ ขอให้แกโชคดี" บุตรชายแห่งสกุลดอกไม้ผู้เลื่องชื่อในความโชคดีเอ่ยออกมาเสียงนิ่งลึก คริสพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

 

            "ส่วนเรื่องแย่ ๆ พวกนั้น ฉันอยากให้นายไม่ต้องกังวล อยู่ในโรงพยาบาลนี้อย่างสบายใจ นายกับลูกจะปลอดภัย"

 

            "คุณคริสก็ด้วยนะครับ"

 

            พออี้ชิงพูดออกมาแบบนี้ สีหน้าจริงจังของคริสมีอันสลายถูกรอยยิ้มย่างกรายเข้ามาครอบครอง เพิ่มเติมกำลังใจเข้ามามากขึ้นจนแน่นหนา

 

            “ฉันไม่ยอมเสียโอกาสเห็นรอยยิ้มแบบนี้แน่ อี้ชิง” ปลายนิ้วชี้แข็งแรงแตะเบา ๆ บนปลายจมูกโด่งรั้น ลิลลี่แห่งสกุลหยินหัวเราะเสียงใส จนคริสได้ชื่นใจจากลักยิ้มที่จมลึกเป็นรางวัลว่าวันนี้คริสทำให้อี้ชิงมีความสุขได้อีกหน่อย

 

               “ดีแล้วครับที่คิดแบบนี้”

 

               “อี้ชิง”

 

               “ครับ” สิ้นเสียงหวานตอบรับ คริสกระชับมือหนากอบกุมฝ่ามือนุ่มนิ่มอีกครั้ง แม้มันจะเป็นประโยคที่รู้สึกว่าโง่ ๆ ทว่ามันก็วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนตัดสินใจว่าควรจะพูดมันออกมา

 

               “ฉันดีใจมากเลยรู้ไหมที่นายกับอี้หลงปลอดภัย ตอนแรกฉันกลัวมาก ๆ เลย ฉันต้องแย่แน่ ๆ อี้ชิง ถ้านายกับลูกเป็นอะไรไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคริสเจือสั่นไว้ไม่น้อย อี้ชิงจึงขยับมือเพื่อออกแรงกอบกุมฝ่ามือหนากลับ

 

               “ผมก็ดีใจครับที่คุณคริสกับอี้หลงปลอดภัย”

 

               ให้ชายผู้รับลิลลี่ออกมาจากรั้วสกุลหยิน ได้รับรู้ว่าการมีอยู่ของอีกฝ่ายสำคัญสำหรับอี้ชิงเช่นกัน

              

 

            "แล้วเฮียจะเอายังไงต่อ" เสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลจากรุ่นน้องที่เชื่อใจเอ่ยถามเมื่อเห็นคริสกวาดสายตาอ่านข้อมูลในแท็ปเลตซึ่งรวบรวมมาจนถึงหน้าสุดท้าย

 

            "ครั้งนี้มันกล้ามากเลยนะ ไม่เกรงกลัวยิ่งกว่าพวกที่ไล่บี้ให้รถพี่อี้เฟยตกไหล่ทางอีก" เฉินทวนถึงข้อมูลที่เคยได้รับรู้มา

 

            เหตุการณ์ระเบิดของตึกบริหารหลักของโฮมทาวน์ เป็นข่าวที่ดังไปทั่วในเวลาสองวันที่ผ่านมา

 

            แม้จะสรุปแล้วยังไม่มีผู้เสียชีวิต นายฉีที่เป็นผู้อยู่ใกล้ระเบิดมากที่สุดเสียขาไปหนึ่งข้างและยามนี้ก็มีอาการที่ดีขึ้นจนพ้นขีดอันตราย ทว่ามูลค่าความเสียหายทั้งทรัพย์สินที่ถูกทำลายและความน่าเชื่อถือก็มูลค่าวิ่งไปสูงถึงหลายร้อยล้านหยวน

 

            มากที่สุดในตอนนี้คือความกังวลในความปลอดภัยต่อครอบครัวสกุลอู๋

 

            ขนาดมาเยี่ยมหลานชายคนแรกที่เพิ่งคลอด พ่อแม่และพี่อี้เฟยยังต้องรอจนถึงช่วงเย็นของเมื่อวาน จนอดใจรอให้ฝ่ายตำรวจตรวจสอบความปลอดภัยมากมายซับซ้อนไม่ไหว ความเห่อหลานมีน้อยกว่าความกลัว แต่แทนที่จะได้เจอในทันที ต้องมารอแบบนี้ก็ฟ้องได้ดีว่าเหตุร้ายมันสั่นประสาทและทำให้ระแวงไปเสียหมด

 

            "แต่พวกเราไปทำอะไรให้สกุลเยี่ยล่ะ มันถึงจองล้างจองผลาญกันขนาดนี้" จงเหรินเอ่ยเสียงเคร่ง นึกถึงหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่าผู้ก่อเหตุในครั้งนี้เป็นคนของสกุลเยี่ย เป็นคนของเดฟโซล

 

            ในเศษซากของกองระเบิดมีแผ่นโลหะที่มีตราสัญลักษณ์ประจำตัวของเดฟโซลตกอยู่ในนั้น และสิ่งที่ทำให้มั่นใจได้ว่าไม่ใช่ความเข้าใจผิดคือหลักฐานจากกล้องวงจรปิดตัวใหม่ที่เพิ่งถูกติดตั้งเสริมเข้ามาเมื่อเดือนก่อน

 

            กล้องวงจรปิดในชั้นอาคารจอดรถทั้งหมดของโฮมทาวน์ใกล้บริเวณที่จอดรถของคริสถูกรบกวนทั้งหมดจนจับภาพในเวลาเกิดเหตุไม่ได้ ทว่ากล้องตัวใหม่ที่ถูกติดตั้งเพิ่มเข้ามาภายหลังจับภาพคนร้ายได้ แม้จะไม่เห็นหน้าแต่ก็เห็นรอยสักสกุลเยี่ยที่แขนซ้ายของคนทำชัดเจน

 

            "มึงจะเอายังไงวะคริส" เฉินจ้องมองเพื่อนของตนตาไม่กระพริบไม่ต่างจากจงเหริน ทั้งสองแปลกใจไม่น้อยกับท่าทีนิ่งสงบที่แปลกตาของท่านรองประธานแห่งโฮมทาวน์         

 

            "หาตัวคนร้ายที่ทำเรื่องนี้ให้ได้" เสียงทุ้มหนักของคริสเอ่ยออกมาในที่สุด

 

            "เฮียไม่เชื่อว่าคนทำเป็นคนสกุลเยี่ยเหรอ" คำถามของจงเหรินถูกตอบด้วยการพยักหน้า

 

            "มึงยังคิดว่าคนที่ทำเรื่องนี้คือพวกไอ้หลันซิงใช่ไหม" เฉินถามด้วยสีหน้ากังวล

 

            "มึงอย่าคิดว่ากูแค้นไอ้หลันซิงที่ทำร้ายพี่อี้เฟยจนไม่แยกแยะ แต่มันมีอะไรน่าสงสัยเต็มไปหมด กูรู้สึกว่านี่เป็นการจัดฉาก โดยเฉพาะไอ้รอยสักที่กล้องตัวเดียวนั่นจับได้ กูคิดมันรู้อยู่แล้วว่าเราจะเห็น ถึงทำให้ได้เห็น" คริสรีบเอ่ยบอกต่อ

 

            "และมันก็ลืมคิดไปว่าเราจะได้เห็นอย่างอื่นที่มันไม่อยากให้เห็น" วิดีโอจากกล้องวงจรปิดถูกหยุดและซูมขยายแสดงผลบนหน้าแท็ปเล็ตเครื่องแพง ใบหน้าของคนร้ายที่สะท้อนมาจากกระจกของรถอีกคัน มันดูปิดงอแต่ก็มองออกได้ไม่ยากว่าเป็นใคร

 

            ไม่ใช่คนที่จงเหรินหรือเฉินคุ้นตา

 

            "ไอ้นี่คือคนที่ตามล่ากูกับอี้ชิงตอนไปโรงงานเขตที่ 5" ทว่าคริสนั้นไม่เคยลืม

 

            "จงเหริน ทำสำเนาหลักฐานทุกอย่างเกี่ยวกับที่ทุกคนในสกุลอู๋ถูกลอบทำร้าย โดยเฉพาะหลักฐานที่กล่าวอ้างถึงสกุลเยี่ย เฮียต้องการภายในพรุ่งนี้เช้า" คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งลึก ดวงตาคมเป็นประกายแน่วแน่ทำให้เฉินและจงเหรินสบตากันอย่างมีคำถาม

 

            "เฮียจะส่งหลักฐานให้ตำรวจเหรอ ส่วนมากพวกนั้นก็มีคล้าย ๆ เรา แต่ไม่เคยเห็นทำอะไรได้สักอย่าง คดีของพี่อี้เฟยก็ไม่คืบหน้าจนเราต้องใช้อำนาจทางธุรกิจบี้พวกเค่อ หลันซินเป็นการสั่งสอนเอง แต่มันก็ยังลอยหน้าลอยตาในสังคมอยู่ได้ แล้วคราวนี้ถ้าขนาดสกุลเยี่ย ผมว่าพวกตำรวจทำอะไรไม่ได้หรอกเฮีย" จงเหรินถอนหายใจทั้งเหนื่อยทั้งหงุดหงิดกับความจริงที่พูดออกมา ขนาดโฮมททาวน์ร่ำรวยขนาดนี้ยังไม่ได้รับความเป็นธรรม เพราะไม่เล่นเส้นสายใช้อำนาจในทางมิชอบ นี่คือผลตอบแทนของการเป็นคนดีหรือ

 

            บางเรื่องราวก็เหมือนว่าไม่มีทางใช้วิธีขาวสะอาดเพื่อชำระล้างให้ดีขึ้นได้

 

 คริสกระตุกยิ้มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจในสิ่งที่จงเหรินรู้สึก

 

            ตอนที่นั่งรออยู่หน้าห้องคลอดของอี้ชิง แต่ละวินาทีมันยาวนานสำหรับคริส และในช่วงเวลานั้นตนก็นึกบางสิ่งที่แสนยอดเยี่ยมออกมาได้

 

            "เปล่า เฮียจะส่งให้ไปเป็นของขวัญต่างหากล่ะ"

 

 

            แสงวูบวาบที่มองเห็นผ่านผ้าดำซึ่งตนพยายามเบิกดวงตาให้กว้างมากที่สุดเพื่อจะได้สำรวจมองหาหนทางรอดให้ตัวเองในเวลานี้สว่างมากขึ้นกว่าเดิม

 

            แทนที่มันจะทำให้ความหวาดกลัวในใจลดลง

 

            ทว่ามันยิ่งทำให้รู้สึกมากขึ้น เพราะแปลว่ามันกำลังถึงจุดหมายแล้ว

 

            นานมากแล้วเหลือเกิน ...ที่เขาไม่ได้รู้สึกกลัวขนาดนี้

 

             หัวใจใต้แผ่นอกเต้นถี่กระชั้นรุนแรงเมื่อรู้สึกได้ว่าตนกำลังถูกเคลื่อนย้ายลงจากรถ ตนพยายามใช้สติให้มากที่สุดตั้งแต่รู้สึกตัวตื่น ภาพสุดท้ายที่จำได้คือรถของตนที่ถูกพุ่งชนอย่างรุนแรง

 

            เป็นวิธีที่ไม่อ้อมค้อมและไม่คอยพยายามรักษามือตัวเองให้สะอาดอยู่เสมอ

 

            ไม่ใช่วิธีแบบที่สกุลอู๋จะทำ

 

            "สวัสดีครับคุณเค่อ หลันซิน" ภาษาจีนสำเนียงแปร่งหูเล็กน้อยไปทางเกาหลีเอ่ยทักทาย รอยยิ้มเล็ก ๆ มุมปากที่หลันซินได้เห็นตอนผ้าคลุมหัวถูกเปิดไม่ได้ช่วยให้จรรโลงใจขึ้นสักนิด

 

            "เดฟ ...เดฟโซล"

 

            "รู้สึกยินดีจริง ๆ ที่คุณรู้จักผมคุณหลันซิน เราจะได้เจรจาธุระกันได้อย่างรวดเร็ว ผมค่อนข้างเกลียดคำตอบแถไถว่าไม่รู้ไปเรื่อยเปื่อยมาก ๆ เลยล่ะครับ" คำพูดคำจาสุภาพขัดจากภาพลักษณ์ดุดัน ผมสีบอล์นทองที่ถูกเสยจัดทรง เสื้อหนังพอดีตัวรับกับจิวแหลมคมที่ใบหู

 

            ทายาทสกุลเยี่ยดึงเก้าอี้แบบเดียวกับที่หลันซินถูกมัดไว้มานั่งตรงหน้า ดวงตาเรียวคมตามสายเลือดเอเชียรับจมูกโด่งของชาติตะวันตกบอกชัดถึงสายเลือดที่ผสมผสาน และมันทำได้อย่างลงตัว

 

            "รู้ไหมคุณหลันซิน ว่าในการทำธุรกิจอะไรยากที่สุด"

 

            "...." มันเป็นคำถามหลอก หลันซินเลือกตัดสินใจเงียบเพื่อรอให้ลูกน้องฝีมือดีของตนตามมาช่วย เดฟ โซลแสยะยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นอีกฝ่ายเลือกจะเงียบ

 

            ความเงียบ เป็นคำตอบที่น่ารำคาญที่สุด

 

            "การสร้างภาพลักษณ์ใหม่และล้างภาพฝังหัวของผู้คนยังไงล่ะ คุณรู้ไหมว่าผมลงทุนลงแรงไปเท่าไหร่กว่าจะทำให้สกุลเยี่ยที่ใครเขาตราหน้าว่าเป็นสกุลมาเฟียฝังรากลึกขุดไม่ขึ้น กลายมาเป็นบริษัทสินเชื่อที่น่าเคารพได้" พูดถึงตรงนี้ทายาทสกุลเยี่ยก็ถอนหายใจ

 

            "มันยากมาก ๆ เริ่มแรกผมต้องใช้วิธีแบบที่ไม่ค่อยอยากใช้ ใช้วิธีแบบเดียวกันกับพวกเขาในการกำจัดพวกที่ขัดขวางการเลิกเป็นมาเฟียของสกุลเยี่ยก่อน ผมใช้เวลานานมากพอดู ขอให้เพื่อนที่รู้จักมาช่วยกันทำในนามของเดฟโซล ในนามของผมคนเดียวเพื่อไม่ให้ชื่อเสีย ๆ มาแปดเปื้อนสกุลเยี่ยซ้ำอีก" แต่มันก็ยากในเมื่อสุดท้ายเดฟโซล ทายาทนอกคอกที่เป็นลูกเสี้ยวลูกผสม ไม่ใช่จีนสายเลือดแท้ต้องมาดูแลสกุลเยี่ยต่อหลังจากจัดการล้างสิ่งไม่ดีออกไปให้ตามเจตนารมณ์ของมารดาตน

 

            "คุณสงสัยไหมว่าผมจับคุณมาทำไมคุณหลันซิน" เดฟโซลเลิกคิ้วยามถาม เค่อ หลันซินพยายามสะกดความกลัวในใจเพราะถูกจับยึดไว้ไร้ทางสู้ลง ดึงความเก่งกล้าของตัวเองขึ้นมา

 

            "ผม อื้ม ผมสงสัย" เสียงของหลันซินแหบแห้ง

 

            กึก

 

            เสียงดีดนิ้วของเดฟโซลทำให้หลันซินเผลอสะดุ้ง แท็ปเลตเครื่องแพงถูกยื่นมาตรงหน้า มันถูกต่อด้วยยูเอสบีขนาดเล็ก

 

            "มีคนส่งของขวัญพวกนี้มาให้ผมโดยตรง และรู้ไหมมันตอบคำถามในสิ่งที่ผมกำลังสงสัยได้อย่างดี มีเสียงลอยเข้ามาหนาหูว่าสกุลเยี่ยกลับมาใช้ความรุนแรงอีกแล้ว เฮ้อ มันไม่ใช่เลย ตอนนี้เข้าสู่แผนขั้นที่สองแล้ว คุณหลันซิน มันคือช่วงเวลาที่สกุลเยี่ยต้องใสสะอาด เราไม่ทำร้ายใคร ไม่ไล่ยิง ไม่วางระเบิด นั่นคือภาพของสกุลเยี่ยที่ผมพยายามให้ทุกคนจดจำ"

 

            "....."

 

            "และไม่ชอบเลยที่ใครมากล่าวหาสกุลเยี่ยแบบนี้"

 

            "คุณ ....คุณมาบอกผมเรื่องนี้ทำไม"

 

            "ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณพยายามป้ายสีสกุลเยี่ยว่าทำร้ายสกุลอู๋ทำไม คุณอยากแก้แค้นสกุลอู๋แล้วกำจัดสกุลเยี่ยในเวลาเดียวกัน ล่อหลอกให้เราตีกันแล้วสุดท้ายก็จะมาแทนที่สกุลเยี่ยอย่างนั้นหรือเปล่า ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจ" เดฟโซลเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย แต่ทำให้คนฟังสะอึกได้ เพราะมันจริงอย่างที่หลันซินคิด

 

            ตนรู้ดีว่าอู๋ อี้ฟานมีปัญหาด้านการจัดการอารมณ์ เห็นได้ชัดจากในงานเลี้ยงวันเกิดของฟู่ หยางเค่อที่มันคุมตัวเองไม่อยู่จนปาแก้วและฉุดกระชากคนของตัวเองออกไประบายอารมณ์ เพียงแค่ตนยุแหย่นิดหน่อย

 

            เพราะฉะนั้นถ้ามันเจอเศษขนมปังที่ตนหย่อนล่อไว้ ว่าคนที่ลอบทำร้ายมันเป็นคนสกุลเยี่ยอย่างไรก็ต้องแว้งกัดไปตามประสาหมาบ้า

 

            ถ้าอู๋ อี้ฟานยังเป็นอู๋ อี้ฟานคนเดิมที่ใช้แต่อารมณ์ ใจร้อน อย่างไรแผนที่หลันซินวางไว้ก็ต้องสำเร็จ ตนมั่นใจ

 

            "คุณหลันซิน คุณเนี่ยฉลาดน้อยกว่าที่ตัวเองคิดเยอะเลยนะ" เสียงของเดฟโซลทำให้หลันซินหลุดจากความคิดตัวเองเมื่อหันมาก็เจอกับรูปของคนสนิทที่ตนวางใจให้ทำภารกิจอยู่ในแท็บเลตตรงหน้า

 

            สิ่งที่ทำให้หลันซินรู้ว่ามันจบแล้ว

 

            "ต้องยอมรับว่าสักเลียนแบบสัญลักษณ์ของผมได้เหมือนมาก" เมื่อรูปรอยสักที่ได้เห็นนั้นมาจากบนแขนซ้ายของรูปศพคนของตัวเองที่นอนกองกันอยู่ท้ายห้อง ที่ถ้าหากมองไม่ผิดไป มันคือปลายอีกฝั่งของห้องโถงใหญ่ห้องนี้ที่ถูกปิดไฟมืดไว้

 

            พึ่บ

 

            ราวกับรอจังหวะอยู่ ไฟสว่างวาบถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างไร้วิญญาณนอนทับกันยืนยันว่าสถานที่สังหารก็คือภายในห้องนี้ นำเสนออวดโฉมต่อสายตาของเค่อ หลันซิน กระตุ้นความกลัวให้จ่อจุกอกถึงขีดสุด

 

            ดวงตาของหลันซินเบิกกว้าง ปากคอสั่นจนไม่มีแต่สุ้มเสียงไหนที่หลุดออกมา คำล่ำลือว่าเดฟโซลจัดการเสี้ยนหนามได้เด็ดขาดนั้นเห็นหลักฐานอยู่ตรงหน้า

 

            "ผมไม่เคยชอบทำแบบนี้และไม่อยากทำมันสักครั้งเดียว แต่ไม่รู้เลยว่าทำไมคนอยากตายมันถึงได้เยอะนัก"

 

            "..ผะ ..ผม ..ผม..”

 

            “ในเมื่อคุณอยากสร้างข่าวว่าผมไม่ยอมวางมือนัก งั้นคุณก็มาปัญหาสุดท้ายก็แล้วกันนะ

 

            “มะ .. มะ ..”

 

            “มันช่วยไม่ได้จริง ๆ คุณหลันซินคุณทำให้ผมกับสกุลเยี่ยดูแย่ ทั้งที่เราอยากจะมือสะอาดแล้วแท้ ๆ

 

            “ผม.. ผะ ผมขอ..”

 

            ปัง!

 

               .....

                    .....

 

 

 

 

                    ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

 

            เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ทำให้มือหนาฉวยมันขึ้นมาดู เป็นการติดต่อส่วนตัวจากจงเหริน และคงเป็นเรื่องใหญ่พอดูที่ทำให้เช้าขนาดนี้เจ้านั่นส่งเข้ามาจนเสียงแจ้งเตือนดังรัว

 

            คริสรีบยันตัวลุกจากเก้าอี้ที่มานั่งมองหน้าอี้ชิงกับลูกซึ่งนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลใกล้ ๆ ไม่อยากกวนคุณแม่มือใหม่ที่เพิ่งคลอดได้เพียงสี่วัน

 

            แกรก

 

            ปิดประตูระเบียงลงพร้อมกับมืออีกข้างที่เปิดดูข้อความจากจงเหริน มันเป็นพาดหัวข่าวของสื่อสิ่งพิมพ์ออนไลน์ที่ถูกแคปส่งมาให้จากหลากหลายสำนัก รวมทั้งรูปถ่ายจากหนังสือพิมพ์จริง ๆ อีกไม่น้อยราวกับว่าจงเหรินอยากแน่ใจเองและอยากให้ตนแน่ใจว่านี่เป็นเรื่องจริง

 

            ใจความทั้งหมดที่ส่งมาให้ตรงกัน

 

          บ้านสกุลเค่อเกิดอุบัติเหตุแก๊สระเบิด ไฟไหม้ท่วมบ้านเสียชีวิตทั้งหมดหกศพ รวมทั้งเค่อ หลันซินทายาทคนสำคัญที่ไหม้เป็นซากอยู่บนเตียงนอนของตน

 

            คริสกดปิดหน้าจอแม้จงเหรินยังส่งข้อความมาไม่หยุด ดวงตาคมเหม่อมองท้องฟ้าเบื้องหน้า

 

            ดูเหมือนว่าของขวัญของตนที่ส่งไปให้ทายาทสกุลเยี่ยจะถูกใช้แล้ว

 

            เรื่องราวปัญหาที่คาราคาซังจากเค่อ หลันซินที่พยายามส่งคนมาเอาชีวิตตนถูกจบลงโดยที่สกุลอู๋มือสะอาดและยังคงรับบทเหยื่อได้อย่างดีที่สุด

 

            แม้จะไม่ได้ภูมิใจมากนัก แต่คริสก็ไม่ได้เสียใจในสิ่งที่ตัดสินใจทำ เขาเพียงแค่ส่งสิ่งที่หลันซินกระทำไว้ให้ย้อนคืนไปสู่หลันซินเองก็เท่านั้น

 

            ในขณะนี้ อู๋ อี้ฟานไม่ได้รู้สึกยินดีอย่างที่ตนเคยคิดมาตลอด แต่ก็ยอมรับว่าโล่งใจมากขึ้น

 

            ไม่ใช่เพราะแก้แค้นได้ ไม่ใช่เพราะหลันซินตาย

 

            แต่เพราะมั่นใจได้มากขึ้นว่าครอบครัวของเขาจะปลอดภัย

 

 

 






มารอบเดียวร้อยเปอร์เซ็นเลย เรื่องนี้น่าจะมีราวๆ16ตอนจบยังเหลืออะไรอีกนิดหน่อย อิอิ

คิดทอร์คไม่ออกแล้ว 555 มีความไข้ขึ้น ยังไงก็หยอดปุ๋ยรดน้ำไว้ในแท็ก #ลิลลี่ชิงชิง หรือจะแชร์ให้เพื่อนชวนกันมาอ่านก็ได้น้าาา ถ้าตื่นจากฤทธิ์ยาแก้ไขเมื่อไหร่ จะเข้าไปดูฟดแบคในแท็กทุกรอบเลยน้าาา 5555 อยากรู้ ๆ ตื่มเต้ม ๆ 5555


ลิลลี่เปิดพรีแล้วน้าาสามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมและสั่งได้
ผ่านทางลิ้งนี้ค่ะ >>> https://goo.gl/forms/nbvzuRNCarPRDgH92 <<<

โดยที่ราคาเล่มจะอยู่ที่ 550 (ไม่รวมส่ง (ems70บาท) ไม่รวมกล่องอ่อน(กล่องอ่อนสีขาวแสนสวย 80 บาท)) 


มารับลิลลี่ไปกันเยอะ ๆ นะคะ ลิลลี่จะเปิดพรีออเดอร์แค่ครั้งเดียว และไม่มีรีปรินท์นะคะ  เปิดยาว ๆ เลย ไปจนถึง 17 พฤษคม 2019 เพราะว่าตอนพิเศษเยอะมากกกตามธรรมเนียมของ 7flowers เล่มสองทั้งเล่มคือตอนพิเศษ  55555


#ลิลลี่ชิงชิง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 735 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,728 ความคิดเห็น

  1. #3703 NLHH12 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 00:29
    รักครอบครัวมาก อิสสา
    #3,703
    0
  2. #3694 Fmahrk​_pk11 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:07
    อยากเป็นเมียพี่เดฟจังเลยยคึๆ🌚🌚
    #3,694
    0
  3. #3675 toto (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 21:11

    เดฟโซลโหดแท้

    #3,675
    0
  4. #3666 Yaning_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 02:56
    พี่เดฟมีเมียยังคะ ถ้ายังอิชั้นอยู่ตรงนี้ค่ะ//ยืดสุดแขน
    #3,666
    1
    • #3666-1 Ton_mon(จากตอนที่ 15)
      10 ตุลาคม 2562 / 19:54
      อยากจะตะโกนออกไปว่าฉันอยู่ตรงนี้#ยืดสุดแขน
      #3666-1
  5. #3656 poo2momo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:53
    เข้าใจละ นี่คือต่อเนื่องจากดอกไฮเดรนเยียร์ช่วงที่เดฟโซลก้อคือเพื่อนของพี่บีไปจัดการให้เลยมาเฉลยว่าที่ขจัดหยางเค่อยังไง นี่คือคำตอบของ เดฟโซลสินะ
    #3,656
    0
  6. #3646 APK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:34

    สบายใจแล้ว

    #3,646
    0
  7. #3631 FAHKRAMXTER (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:28
    หลันซินแกทำให้เยี่ยดูแย่ เห้ออออ โล่งใจขึ้นเยอะเลย
    #3,631
    0
  8. #3624 PandaPhung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 22:13
    ในที่สุดดดดดด โอ้ยยบ ใกล้จะโล่งอกโล่งใจได้รึยังคะ แม่ๆลิลลี่ทางนี้หัวใจจะวายแล้วค่าาาา
    #3,624
    0
  9. #3610 TwilightPrincess (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:20

    หลานฉันปลอดภัย โล่งงงง

    จบเรื่องแล้วใช่มั้ยเนี่ย นี่ยังติดใจเรื่องลิลลี่จะบอกรักคริสมั้ยน้า

    #3,610
    0
  10. #3595 hunhunie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:44
    น้องคลอดก่อนกำหนดแต่น้ำหนักโอเคเนอะงือออดีใจ เห้อจะสบายใจได้จริงๆแล้วใช่ไหมกลัวนิสัยเก่าของพี่คิดมันจะย้อนมาทำร้ายครอบครัวนางอีกจัง นางเป็นคนอารมณ์ร้อนด้วยและสมัยก่อนก็ไม่รู้ว่าสร้างศัตรูอะไรมากกว่านี้หรือเปล่าแต่ตอนนี้ก็สบายใจไปเปราะหนึ่งแล้วอ่ะอย่างน้อยศัตรูที่จ้องจะเอาชีวิตก็ตายไปแล้วตอนนี้ก็รอดูว่า-เจ้าตัวน้อยจะเป็นยังไงอี้ชิงจะมีน้องต่อเลยไหมอิอิ>\\< สนุกมากเลยค่ะ
    #3,595
    0
  11. #3549 plabongjung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:27
    โชคดีจริงๆ ที่น้องปลอดภัย ส่วนคนไม่ดีก็ได้รับผลที่ตัวเองกระทำไปนะ เหอะ คือเล่นถึงชีวิตเลยร้ายมากๆ กรรมตามสนอง 😤
    #3,549
    0
  12. #3474 colmegeegee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 09:43
    ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวค่ะ ขอบคุณ /พับไมค์
    #3,474
    0
  13. #3366 asrxxy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:16
    เด็ดขาดมากจริง ตั๊บใจ
    #3,366
    0
  14. #3365 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:06
    โหววววว เดฟโซลจัดการได้เด็ดขาดเว่อ ยังไงครอบครัวเฮียคริสก็ปลอดภัยแล้วละเนอะ ดีใจกับเฮียมีลูกชายหล่อด้วยย ฮรี่ๆ
    #3,365
    0
  15. #3362 banamelody (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:33
    พี่คริสเปลี่ยนเป็นคนใหม่ เพราะอี้และลูก
    #3,362
    0
  16. #3357 yougotmyheart (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 14:22
    น้องรักพี่รึยังนะ
    #3,357
    0
  17. #3356 KOYBABYPIG (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:36
    เดฟเด็ดขาดมาก ส่วนคุณคริสก็ฉลาด ไม่ใช้แต่อารมณ์แล้ว ดีใจกับครอบคีวคุณคริสด้วย
    #3,356
    0
  18. #3355 Love (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:25

    ขอให้ปลอดภัยจริง ๆ

    #3,355
    0
  19. #3353 LUKMOOEXOL (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 14:21
    นับถือพี่เดฟมากคับ
    #3,353
    0
  20. #3352 Jinji_10 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 13:48
    สุดยอดมากพ่อ
    #3,352
    0
  21. #3351 jiab155 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:06
    พี่เดฟทำดี
    #3,351
    0
  22. #3350 jiab155 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:06
    พี่เดฟทำดี
    #3,350
    0
  23. #3349 0806_k (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 08:16
    พี่เดฟก็มา... อิมเมจพี่เรื่องนี้ต้องกร๊าวมากแน่เป็นลูกครึ่งเนี่ย ฮื่อออ

    ตอนนี้อ่านแล้วสบายใจค่ะ ทุกอย่างคลี่คลายไปมาก คุณคริสพอมีครอบครัวแล้วใจเย็นเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจนแผนของตัวโกงไม่สำเร็จเลย ต่อไปคงเหลือแต่ความรู้สึกของลิลลี่แล้วล่ะว่าจะรักพระเอกเราอย่างสนิทใจได้หรือยัง
    #3,349
    1
  24. #3348 priew_inlove (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 02:03
    หมดทุกข์หมดโศกแล้วนะ
    #3,348
    0
  25. #3347 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 01:03
    สมกับเป็นสามีของลิลลี่ผู้ใจเย็นจริงๆค่ะ :)
    #3,347
    0