-END- [KrisLay] White Lily #ลิลลี่ชิงชิง {#7Flowers} mpreg

ตอนที่ 13 : White Lily :: twelve :: 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,123 ครั้ง
    8 มี.ค. 62




White Lily 
:: twelve ::

12.

            คนสกุลอู๋ที่เห่อหลานอยู่แล้วแต่เดิม พอรู้ว่าวันนี้คริสกับอี้ชิงจะไปตรวจจนรู้เพศของเจ้าตัวเล็กก็เตรียมจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ สำหรับคนในครอบครัวไว้รอท่า พอได้รู้ว่าหลานคนแรกเป็นผู้ชาย ก็ดีใจกันใหญ่แม้พี่อี้เฟยจะบ่นเหมือนน้องชายเลยว่าอยากได้หลานสาวก็ตาม

 

            งานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่มีมื้ออาหารรสเลิศ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มกลางบ้านสกุลอู๋ เป็นบรรยากาศที่ทุกคนผ่อนคลายจากความเครียดนานาชนิด

 

            อี้ชิงยิ้มเก่งเป็นทุน เจรจากับผู้ใหญ่ได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดูอยู่แล้วจึงรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ไม่ได้ต่างจากปกตินัก เพียงแค่มีเสียงหัวเราะมากขึ้นและมีคนเยอะขึ้นก็เท่านั้น ทว่าเมื่อตกดึก คริสเริ่มขอตัวให้อี้ชิงขึ้นไปพักผ่อนตามประสาคนท้อง ตอนนี้เองที่อี้ชิงรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวอยู่ไม่น้อย

 

            "อื้อออ" เสียงหวานหลุดออกมายามที่ร่างน้อยนั่งลงบนเตียงหลังจากอาบน้ำอาบท่าแล้วบิดขยับตัวที่เมื่อยขบ หน้าท้องนูนใหญ่กว่าก่อนท้องทำให้การเอื้อมไปนวดคลึงน่องขาวนุ่มของตัวเองยากกว่าปกติ

 

            ทุกการขยับตัวของอี้ชิงอยู่ในสายตาคมคู่เดิมตั้งแต่ที่พาลิลลี่กลีบขาวบางมาส่งที่ห้องนอน

 

            ถ้าเอาตามใจคริสอยากจะไปช่วยนวดช่วยบีบเคล้นเฟ้นผิวเนื้อขาวที่บวมน้ำและเมื่อยขบจากการแบกน้ำหนักท้องของอี้ชิง

 

            แต่ก็รู้สำนึกดีว่า จะเป็นการแตะเนื้อต้องตัวที่จาบจ้วงมากเกินไปในสถานการณ์ที่ไม่ได้มีเหตุจำเป็นนอกจากว่าคริสอยากจะทำ

 

            ร่างสูงใหญ่จึงผลุบหายไปในห้องน้ำสีขาวสะอาดตาของอี้ชิงเพื่อเตรียมการบางอย่าง

 

 

            "สบายไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความตื่นเต้นปิดไม่มิดเมื่อเห็นท่อนขาขาวจมลงในน้ำอุ่นหอม ๆ ทั้งสองข้าง น้ำแช่เท้าคลายเมื่อยที่คริสตระเตรียมเองทุกขั้นตอน

 

            "ดีครับ อุ่นกำลังดีเลย" รอยยิ้มหวาน ๆ กับลักยิ้มที่จมลึกลงในข้างแก้มทำเอาคริสยิ้มไม่หุบ ใจมันเบิกบานขึ้นมาทันที รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรได้ดีมีประโยชน์จริง ๆ

 

            ร่างน้อยเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้สีขาวที่อีกฝ่ายเตรียมไว้ ผ่อนลมหายใจอย่างสบายตัวสองมือประคองกอดหน้าท้องนูน ลูบเบา ๆ อย่างอารี

 

            เฉกเช่นที่ดวงตาคู่วาวสวยคู่นั้นผินมองมาที่พ่อของลูก

 

            "ขอบคุณนะครับคุณคริส" เอ่ยบอกเป็นรางวัลในการพยายามทำดีของอีกฝ่าย คำชมนั้นได้ผลทันตาเห็นเมื่อคริสหลุดยิ้มให้เห็นมากขึ้น

 

            อี้ชิงคิดว่าการที่คริสแสดงออกทุกอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาทั้งดีและร้ายนั้นเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย ทว่ายามนี้อี้ชิงรู้สึกว่ามันเป็นข้อดีมากกว่า

 

            "ชอบใช่ไหมล่ะ ลิลลี่"

 

            "ครับ" คำตอบรับนั้นทำให้ร่างสูงใหญ่ตัดสินใจทำในสิ่งที่ลังเลอยู่ เพียงสองก้าวจากมุมห้องน้ำ คริสก็มาอยู่หน้าอ่างไม้ใบสวยที่ท่อนขาขาวจมแช่อยู่ภายใน คู่เข่าแข็งแรงยอบลงกับพื้นจนระดับสายตาของคริสต่ำกว่าอี้ชิงที่นั่งอยู่บนเกาอี้ไปเล็กน้อย

 

            แต่ก็สอดประสานกันได้อย่างดี

 

            "ฉันข้อจับขานายนะ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขอติดประหม่าเล็กน้อย

 

            การเอ่ยขอที่ทำให้คนถูกขอวางสีหน้าไม่ถูก แต่ก็พยักหน้าให้ได้เห็น

 

            "...." เสียงน้ำแหวกตัวเมื่อได้รับคำอนุญาต มือหนาใหญ่ช้อนจับฝ่าเท้าขาวของลิลลี่ไว้ก่อนจะค่อย ๆ ออกแรงเคล้นนวดให้ใต้น้ำอุ่นที่ทำให้ยิ่งรู้สึกสายตัว

 

            อี้ชิงจ้องมองใบหน้าคมที่กำลังจ้องมองขาตัวเอง ท่าทางตั้งอกตั้งใจแบบนี้ของคริสยิ่งขับดันให้ใบหน้าเดิมก็หล่อเหลายิ่งคมคายกว่าเก่า

 

            มือน้อยลูบจับเจ้าตัวเล็กในท้อง ฉายยิ้มออกมาเมื่อคิดว่าลูกชายคนโตจะเป็นอย่างไรหากกำเนิดเกิดมาคล้ายคลึงกับผู้ที่รับลิลลี่มาจากขอบรั้วสกุลหยินผู้นี้

           

            อี้ชิงเชื่อว่าจะต้องเป็นเรื่องที่ดีกว่าแย่แน่ ๆ

 

            "จั๊กจี้เหรอ" คำถามมาพร้อมกับดวงตาคมที่เหลือบมอง สองมือหนาลดแรงที่กุมเท้าแม่ของลูกออก

 

            "เปล่าครับ" อี้ชิงยิ้มกว้างกว่าเก่า ส่ายหน้าปฏิเสธ พอเห็นแบบนั้นคริสก็ออกแรงนวดเท้าทั้งสองข้างลามขึ้นมาน่องกลมอวบของอี้ชิงให้ต่อ

 

            รอยยิ้มของลิลลี่ทำให้บรรยากาศรอบกายตอนนี้ยิ่งอุ่น กลิ่นหอมจากอ่างแช่ก็ทำให้ยิ่งผ่อนคลาย  คริสเคยเข้าสปาหรือสถานที่พักผ่อนหย่อนใจมาบ้างแต่ไม่เคยรู้สึกสบายใจขนาดนี้ทั้งที่ตนไม่ได้ถูกปรนนิบัติอะไรด้วยซ้ำ

 

            ต่างไป เพราะที่แห่งนี้มีอี้ชิงหรือ

 

            ดูเหมือนลิลลี่จากสกุลหยินจะเป็นคำอธิบายเดียวที่สมเหตุสมผล

 

            "ลิลลี่"

 

            "หืม ครับ"

 

            "ตอนนี้นายท้องใหญ่ขึ้นและคงจะต้องใหญ่มากไปกว่านี้ ฉันคิดว่านายควรจะมีคนที่มาคอยนอนเป็นเพื่อนคอยดูแลใกล้ชิดตอนกลางคืนนะ เผื่อจะลุกไปเข้าห้องน้ำ เผื่อตอนเช้าเวียนหัว เดี๋ยวจะเป็นอันตรายเอา" คริสเปรยขึ้นมาในสิ่งที่ตัวเองคิด

 

            "ถ้านายสบายใจที่จะให้สาวใช้หรือป้าแม่บ้านคนไหนมาคอยดูแลก็เลือกมาได้เลยนะ ฉันจะจัดการให้" คริสรีบบอกต่อ ว่าข้อเสนอนี้ตนไม่ได้หว่านล้อมให้เป็นตัวเอง แต่เขาคิดเช่นนี้จริง ๆ ใครก็ได้ขอแค่มาคอยอยู่ดูแลใกล้ ๆ แทนเขาที่ทำตัวเองเสียสิทธิ์นี้ไป

 

            ใครก็ได้ที่อี้ชิงเลือกเองเพื่อความสบายใจ

 

            "อย่างที่คุณคริสว่าผมก็เห็นด้วยนะครับ ถึงผมจะมั่นใจในสุขภาพร่างกายของตัวเอง แต่ท้องโตขึ้นทุกวันก็ไม่สะดวกและขยับยากมากกว่าปกติมากพอดู ถ้ามีคนคอยอยู่ใกล้ ๆ ก็คงดูแลเจ้าหนูน้อยได้สบายมากขึ้น"

 

            "แล้วอยากให้ใครมาล่ะ ฉันจะได้ตามให้คืนนี้เลย" คริสบอกเสียงเรียบ ทั้งที่อยากเสนนอตัวเองใจจะขาด

 

            "ผู้หญิงบ้านนี้แต่ละคนส่วนใหญ่ก็ตัวเล็กกว่าผมตอนนี้ทั้งนั้น พอมีลูกมาตัวผมก็บวมขึ้นน้ำหนักก็ไม่ใช่น้อย ๆ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นสงสัยจะไม่ไหว แล้วถ้าให้ผู้ชายคนอื่น ๆ มาแตะเนื้อต้องตัว มานอนใกล้ชิดในห้องนี้" อี้ชิงเงียบลงเมื่อดวงตาคมเงยขึ้นมาสบ

 

            "ผมว่าคุณคริสน่าจะเหมาะสมที่สุดนะครับ"

 

            อี้ชิงเห็นชัดเชียวว่าตาคมคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับแค่ไหน

 

            "จริงเหรอ จริง ๆ นะ ลิลลี่ เลือกแล้วเปลี่ยนไม่ได้นะ" คริสรีบพูดเร็วปรื๋อ รอยยิ้มฉายชัดไม่คิดปิด มือหนาที่สั่นเล็กน้อยรีบเอื้อมมากุมมือน้อยไว้จนแน่น

 

            "ครับ"

 

            "เลือกได้ดีลิลลี่ เลือกได้ดี" คริสสีหน้าแช่มชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน มือหนาที่บีบมือน้อยไว้ออกแรงมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัวแต่ก็ไม่มากเกินไปจนอี้ชิงรู้สึกเจ็บ

 

            "งั้นฉันจะขึ้นไปเก็บของ ไม่สิฉันกำลังนวดให้นายอยู่ ฉันจะนวดต่อ เดี๋ยวนะ เดี๋ยว" คริสพึมพำจริงจัง ดูเครียดยิ่งกว่าต้องอนุมัติงบประมาณหลายล้านหยวนเสียอีก

 

            "รู้ละคืนนี้ฉันอาบน้ำแล้วเดี๋ยวนอนที่นี่เลย พรุ่งก็ค่อยไปเก็บของจำเป็นลงมาดีไหม ดีสิ ฉันนี่ฉลาดจริง ๆ ใช่ไหมลูก" ใบหน้าหล่อเหลาแนบไปกับหน้าท้องนูนดุนจมูกไปกับที่หลบภัยของเจ้าตัวเล็กอย่างได้ที

 

            "คืนนี้ปะป๊าจะมานอนด้วยนะครับ" พึมพำบอกเสียงแผ่วเบา แอบกดจมูกหอมไปอีกนิดผ่านผิวเนื้อท้องกลม ๆ ของลิลลี่

 

            "อาาา ดูสิฉันทำมือกับเสื้อนายเปียกหมดเลย" ก่อนจะถอนหายใจเสียงเครียดเมื่อเห็นว่ามือเปียก ๆ ของตัวเองสร้างความชื้นกับผ้าเนื้อดีบนตัวอี้ชิง

 

            "ไม่เป็นไรหรอกครับคุณคริส"

 

             "งั้นฉันนวดให้อีกหน่อยแล้วกัน จะได้นอน นายกับลูกคงง่วงแย่แล้วลิลลี่" เสียงบอกพลางฮึมฮัมอย่างอารมณ์ดี มือหนาจุ่มลงน้ำจับฝ่าเท้าของอี้ชิงบีบอีกหน

 

            ผู้ชายตัวโตตรงหน้าดูมีความสุขจนอี้ชิงระบายยิ้มยามมอง

 

            ถือเสียว่าเป็นรางวัลสำหรับความพยายามและความดีที่อู๋ อี้ฟานพยายามทำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็แล้วกัน

 

            อี้ชิงอยากให้คุณชายสกุลอู๋รู้ว่า แม้จะไม่ได้สัมฤทธิ์ผลทันตาเห็น ความดีนั้นไม่อาจกลบฝังสิ่งผิดพลาดที่เคยทำได้มิด ความจำเลวร้ายยังคงอยู่ อี้ชิงยังคงจำมันได้เสมอ

 

            ทว่าความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมอบให้อี้ชิงและลูกไม่ได้สูญเปล่า

 


"ผมช่วยถือไหมครับ"


            "ฉันถือไหว ลิลลี่" เอ่ยปากพูดแล้วก็อดไม่ไหวที่จะยิ้มออกมา ดวงตาเรียวคมมองร่างน้อยข้างกาย ที่เวลานี้ไม่น้อยเท่าที่เคย เพราะร่างกายของอี้ชิงนั้นอวบขาวขึ้นกว่าเดิมมาก


โดยเฉพาะบริเวณท้องที่โตนูนโย้ขึ้นรับน้ำหนักของเจ้าหนูซึ่งยามนี้ได้ยี่สิบแปดสัปดาห์แล้ว เหมือนสองแขนอวบและแก้มขาวยุ้ย


            แต่แก้มจะกลมแค่ไหน ก็ยังเห็นลักยิ้มชัด ๆ ทุกครั้งที่จ้องมอง


            น่ารักจัง คนหนึ่งคนจะทำให้รู้สึกสบายตา สบายใจได้ขนาดนี้ทุกครั้งที่มองได้อย่างไรนะ


            "ผมเริ่มยาวแล้วนะอี้ชิง ตัดหรือจะมัดเป็นจุกน้ำพุดี" ปลายนิ้วใหญ่เรียวยาวของคริสเกลี่ยเส้นผมนิ่มสีดำขลับของคนผิวขาวจัด อี้ชิงแตะฝ่ามือใหญ่ที่เจ้ากี้เจ้าการจะรวบผมหน้าม้าของตัวเองไม่แรงนัก


            "ขืนมัดจุกน้ำพุมา ทั้งคุณเลขา ทั้งพนักงานเห็นเข้าก็ขำผมแย่เลย" อี้ชิงพูดไปก็ส่งสายตาไปหาพวกอย่างแมร์รี่เลขาหน้าห้องของคริส ที่ทั้งคู่เดินมาถึงพอดี


            "คนน่ารักทำทรงไหนก็น่ารักค่ะ" หญิงสาวยิ้มหวานพลางบอก ก่อนหัวเราะรับคู่ไปทั้งเจ้านายลูกน้อง อี้ชิงถอนหายใจทว่าก็ยังมีรอยยิ้ม


            "เดี๋ยวค่อยไปเล็มออกดีกว่าครับ แล้ววันนี้เราจะไปทานมื้อกลางวันที่ไหนกันดีครับ" คนตัวขาวพาเปลี่ยนเรื่องออกมาเสียไกลจากประเด็นเรื่องผมของตัวเอง ได้คำตอบเป็นร้านอาหารจีนแบบโบราณที่อี้ชิงติดใจ


            ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันแล้ว ให้ได้พักก่อนประชุมที่จะเริ่มตอนบ่ายโมงตรงซึ่งคริสต้องเข้าร่วม พ่อของลูกจึงพาลิลลี่ตัวน้อยกับลูกชายที่กำลังโตขึ้นทุกวันตามหน้าท้องที่นูนใหญ่ไปกินข้าว เหมือนทุกที


            หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่โรงงานที่ 5 หลังการตามล่าอย่างเปิดเผยหนนั้น พวกที่เคยคิดร้ายก็หายเงียบไป ทางคริสเองก็วางตัวนิ่งกับเรื่องนี้ทว่าคอยติดตามข่าว สอดส่องดูอยู่เสมอ แต่พวกนั้นก็เงียบหายไป จึงยังคงสงบรอท่าที เพราะกิจการของโฮมทาวน์เองก็ขยับขยายตัวอย่างยิ่งใหญ่ ธุรกิจเจริญรุ่งเรืองก้าวกระโดด


            ออเดอร์ใหญ่ เช่นการเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ของโรงแรมเครือสกุลปาร์คในจีนและการสร้างสาขาใหม่ ก็มีเข้ามาหลายออเดอร์ เงินสะพัดหลักพันหลักหมื่นล้านหยวน จนทำงานกันไม่หวาดไม่ไหว ท่านรองประธานอย่างคริสทำงานจนแก้มแทบตอบ


            พองานเยอะ งานเหนื่อยใจงี่เง่ามันก็อยากงอแง อยากให้ลิลลี่ตัวหอมตัวนุ่มมาอยู่ที่ทำงานด้วยทุกวัน ต่อให้ไม่ต้องอาศัยโชคตามความเชื่อของพี่อี้เฟยเท่าไหร่แล้วก็ตาม


            อี้ชิงเองอยู่บ้านก็รู้สึกเบื่อ ๆ มาเดินเล่นที่นี่ นั่งศึกษาเกี่ยวกับการบัญชีของบริษัทยามที่ผู้ช่วยเลขาของแมร์รี่อีกสองคนว่างสอนก็เพลินดี บางหนอี้ชิงก็เอาพวกงานออกแบบเฟอร์นิเจอร์มาดู มาช่วยทำบ้างก็มี ดีกว่าอยู่เฉย ๆ


            "หืมม กลิ่นโกโก้หอมจัง" ร่างน้อยหยุดฝีเท้าเมื่อเดินลงมาถึงล็อบบี้ ปกติคริสจะออกทางลิฟต์ส่วนตัวที่ตรงไปลานจอดรถทันที แต่หลัง ๆ มานี้อยากให้คนท้องได้ขยับร่างกายคลายเมื่อยด้วยการเดินสักหน่อย และดูท่าการเดินผ่านประตูทางเข้าวันนี้ ว่าที่คุณแม่จะเจอของถูกใจ


            "อยากดื่มเหรอ ปกติไม่เคยเห็นชอบโกโก้" ดวงตากลมมองคนตัวเล็กกว่าข้างกายที่ยิ้มตาหยี สองมือขาวแนบกับหน้าท้องนูน


            "สงสัยลูกชายคุณคริสอยากจะดื่มมั้งครับ อ๊ะ ดิ้นขึ้นมาเชียว" อี้ชิงมุ่นคิ้วเล็ก ๆ กับแรงกระทุ้ง มือหนารีบแนบทาบหาจุดดิ้นซุกซนของเจ้าตัวเล็กตามทันที หัวเราะออกเสียงทุ้มต่ำเมื่อลูกชายตัวดีดิ้นแรง ๆ บอกแล้วว่าอยากดื่มโกโก้


            "งั้นแวะซื้อโกโก้ให้หน่อยเถอะ ไม่งั้นเจ้าหนูงอนแน่" คริสโอบลิลลี่ในอ้อมแขนตรงไปที่ร้านเครื่องดื่มที่ตั้งอยู่ในบริษัทซึ่งส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วบริเวณ พนักงานต่างรีบทำความเคารพท่านรองกันจะละหวั่น คริสพยักหน้ารับและสนใจเพียงปากสีแดงสดที่กำลังขยับสั่งโกโก้


            "คุณคริสเอาอะไรไหมครับ"


            "เอาเหมือนที่นายสั่งหนึ่งแก้วแล้วกัน อยากรู้ว่าที่เจ้าหนูของป๊ะป๊าอยากดื่มมันอร่อยไหม"


            "ได้ครับ" อี้ชิงหัวเราะเสียงใสแล้วสั่งให้ทันที เอื้อมแขนยาวขยับเก้าอี้ตัวหนามาใกล้ ๆ ให้คนท้องได้นั่ง ส่วนตัวเองก็รับหน้าที่รอโกโก้หอมฉุยสองแก้วจากหน้าเคาท์เตอร์ มาส่งให้แม่ของลูกถึงที่


            "หอมจังครับ รสก็ดีด้วย" อี้ชิงเอ่ยชมยามที่ยกขึ้นดูด


            "มาฉันถือให้" คริสรับน้ำเย็น ๆ ทั้งสองแก้วมาถือไว้ในมือ มีเวลาสี่สิบนาทีที่จะไปจัดการกับมื้อกลางวันเพื่อมาเข้าประชุมให้ตรงเวลา ถ้าเร่งเดินทางออกไปหน่อยก็คงพอดี


            "คุณคริสครับ อ๊ะ"


            คริสรู้สึกเย็นวูบทั่วหน้าอก ไม่ต้องมองก็ยังรู้ว่าโกโก้เย็นในมือของตนที่ถืออยู่นั้นหกออกมาเลอะเทอะเสื้อเชิ้ตสีขาวและสูทกรมท่าจนหมดรูปแล้วแน่ ๆ และคงเป็นดวงของคริสที่เลอะโกโก้จนเปียกชุ่ม ทั้งที่คนซึ่งตนชนจนทำให้เกิดอุบัติเหตุเล็ก ๆ นี้อย่างอี้ชิง ไม่มีแม้โกโก้สักหยดกระเด็นไปเปื้อนเสื้อให้ด่างพร้อย


            "คุณคริส ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆครับที่จู่ ๆ ก็หยุด ไม่ได้ตั้งใจให้คุณเปื้อนแบบนี้" อี้ชิงรีบกระวีกระวาดหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับคราบโกโก้ให้เท่าที่คนท้องยี่สิบแปดสัปดาห์จะเร็วได้


            เมื่อครู่เจ้าตัวเล็กดิ้นแรงจนอี้ชิงปวดหนึบไปหมดหยุดชะงักกลางครัน ทำให้คนตัวโตที่เดินตามหลังมาชน ดูสิทำเสื้อป๊ะป๋าเปื้อนเลย


            "ไม่เป็นไร ๆ ลิลลี่ ฉันมีเสื้อสำรองอยู่บนห้อง นายไม่ได้ตั้งใจนี่" คริสบอกเสียงนิ่ง จริง ๆ ก็ไม่ได้ยินดีนักแต่ก็ไม่รู้สึกโกรธอะไร ที่จริงเห็นสายตาเป็นห่วงกับมือน้อย ๆ ซับเช็ดเสื้อให้ก็รู้สึกอุ่น ๆ ในใจดีอีกแบบ


            ถ้ามองในแง่ดี ก็ย่อมต้องเห็นอะไรดี ๆ


            "งั้นเรารีบไปเปลี่ยนกันเถอะครับ เดี๋ยวต้องทานข้าวอีก คุณคริสกลับมาไม่ทันประชุมบ่ายก็แย่เลย" ร่างน้อยบอกเสียงกังวล คริสเองก็เห็นด้วย ดวงตาคมของร่างสูงใหญ่สอดส่ายหาคนที่ต้องการก่อนจะกวักมือเรียก เพียงครู่เดียวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในสูทสีดำสุภาพก็วิ่งตรงมาหา


            "คุณฉี คุณช่วยไปเอารถผมจากที่จอดรถวนมารอให้ข้างหน้าตึกด้วยนะ เดี๋ยวผมกับภรรยาจะลงมาเอา" คริสยื่นกุญแจรถออสตันมาตินคันสวยของตัวเองให้กับเจ้าหน้าที่ซึ่งตนคุ้นเคย


            "ได้ครับท่านรอง"


            "คุณจำรถผมได้ใช่ไหม" ถามย้ำให้แน่ใจเพราะปกติคริสจะไปเอารถด้วยตัวเองเสมอไม่เคยใช้พนักงานคนไหน พอฉียืนยันว่าจำได้แม่นยำ คริสก็พยักหน้าให้อีกฝ่ายไปทำตามคำสั่งที่ตนมอบให้


            "เพราะผมซุ่มซ่ามแท้ ๆ คุณคริสก็เลยต้องเสียเวลาแบบนี้" อี้ชิงบอกเสียงอ่อยจนคริสนึกอยากจะดึงมาหอมหัว หอมขมับปลอบโยนสักทีแต่มันดูจะเกินไปจึงแค่โอบกอดกระชับเข้าหาตัวอย่างที่เริ่มทำบ่อย ๆ จนคุ้นเคย


            ตั้งแต่ได้มานอนร่วมเตียงในห้องเดียวกัน คริสก็ไม่พลาดโอกาสเลยสักคืน อี้ชิงหลับไปแล้วเมื่อไหร่ก็ขอหาเศษหาเลย หอมนิดจับหน่อย กอดอีกบ่อย ๆ ไหนจะตอนที่คนท้องอุ้ยอ้ายลุกมาเข้าห้องน้ำ หรือลุกจากเตียงตอนเช้าอีกล่ะ คริสคอยช่วยโอบช่วยอุ้มอยู่เสมอนั่นแหละ


            อี้ชิงขอไม่ขอก็ทำให้หมด ได้รางวัลเป็นการได้จูบหน้าท้องขาวทักทายเจ้าลูกชายที่โตขึ้นทุกวันเป็นรางวัลให้ชื่นใจตลอด


            นี่ถ้าอี้ชิงคิดคำขอที่อยากจะขอตนออกเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม


            คริสสาบานเลยว่าจะให้อย่างไม่มีข้อแม้ ขอโฮมทาวน์เลยก็ได้นะ เดี๋ยวยกหุ้นให้แล้วแถมบริหารต่อให้ด้วย พอคิดถึงตรงนี้คุณชายสกุลอู๋ตัวโตก็หัวเราะออกมา


            ทำเอาร่างน้อยที่รอลิฟต์ตัวที่ใกล้ร้านกาแฟที่สุดอยู่ด้วยกันข้าง ๆ หันมามองอย่างแปลกใจ


            "คิดอะไรครับ ยิ้มกว้างเชียว"


            "อยู่กับนายแล้วมีความสุข ยิ้มไม่ได้เหรอลิลลี่"


            "ถ้ามีความสุขก็ยิ้มเถอะครับ"

            "แค่มองหน้านาย ฉันก็..."


            ตู้ม!!!!


          ปังงงง! เคร้ง!


            เสียงระเบิดดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงโลหะที่ขยับตัวเพราะแรงสั่นสะเทือนซึ่งมาจากด้านในตัวอาคาร ความเสียหายกลืนกินพื้นที่ของตึกโฮมทาวน์ทันทีที่เกิดการระเบิดขึ้น


สองแขนยาวรีบดึงลิลลี่ที่กำลังตั้งท้องมาไว้ในอ้อมกอดและย่อตัวลงเพื่อดูสถานการณ์ เสียงหวีดร้องดังขึ้นทันทีหลังสิ้นเสียงระเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้เกิดกลิ่นควัน และความเสียหายไม่น้อยแก่ตึกบริหารงานหลักของโฮมทาวน์


            "อี้ชิง นายเป็นอะไรไหมอี้ชิง" คริสตื่นตระหนก สองมือจับไปทั่วร่างขาวในอ้อมกอดตน ไม่สนใจความเสียหายอื่นใดแม้แต่ตัวเอง นอกจากคนตรงหน้า ที่ยามนี้สีหน้าไม่แช่มชื่นอย่างเคย นอกจากความกลัวและตกใจคือความเจ็บปวดมากล้นจนคนมองรู้สึกใจไม่ดี


            "อี้ชิงตอบฉัน นายโดนเศษอะไรกระเด็นมาโดนเหรอ เป็นอะไร" คริสคุกเข่าลงเพื่อมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างร้อนใจ มือขาวของลิลลี่จิกหัวไหล่แข็งแรงจนแน่น ยามที่ใบหน้าหวานขมวดมุ่นยุ่งเหยิง


            "ลูก อะ ผม ปวดท้อง เหมือนจะ อาา จะ..." อี้ชิงพูดเสียงแผ่วประสานห้วงหายใจ


            เพราะพี่ใหญ่แห่งดอกไม้ทั้งเจ็ดในรุ่นปัจจุบันแทบไม่เคยป่วยไข้หรือเจ็บปวดทางร่างกายหนักหนา เฉกเช่นผู้ที่ได้รับพรแห่งสกุลหยินมาเกินใคร ทำให้เมื่อได้เจอกับความเจ็บทางร่างกายมากขนาดนี้


อี้ชิงจึงรู้สึกไม่คุ้นชิน ยิ่งเจ็บและทรมานอย่างยากจะรับมือกว่าพี่น้องคนอื่น


            ลิลลี่แห่งสกุลหยิน รู้สึกตัวเองได้ว่าเหตุการณ์ระเบิดกระตุ้นร่างกายที่ตั้งครรภ์จนถึงยี่สิบแปดสัปดาห์ให้ทั้งเครียดและตื่นเต้นมากเกินไป


            "จะ จะคลอดเหรอ อี้ชิง ลิลลี่" คริสพึมพำอย่างตระหนกไม่แพ้กัน หลังเหตุการณ์ระเบิดที่ดูอันตรายนี้มันบีบคั้นไปหมด เหมือนมีแค่สติเท่านั้นที่จะพอช่วยคริสได้


            แล้วมันจะไปทำได้ง่าย ๆ หรือไงวะ ในเวลาแบบนี้


            แต่คริสจะต้องพยายาม เขาไม่อยากให้อี้ชิงเครียดไปกว่านี้อีก


            "ท่านรองครับ! ท่านรอง ดูเหมือนว่าระเบิดจะมาจากรถของท่านที่ลุงฉีไปเอาให้ครับ" เสียงกระหืดกระหอบตรงมารายงานผู้บริหารใหญ่ที่สุดที่เจอเป็นคนแรกยิ่งทำให้คริสเครียดหนัก


            หมายความว่างานนี้มันเล็งเป้ามาที่คริสตรง ๆ อย่างไม่มีการเกรงกลัวอะไรทั้งนั้น แล้วรถคันอื่นในตึกจะไว้ใจได้ยังไง จะมีระเบิดซ่อนอยู่อีกไหม


ไม่มีอะไรไว้ใจได้เลย


            "คะ คุณคริส อา อา อึก .... ลูก อื้ออ" เสียงแผ่วร้องบอกอีกหน มือของอี้ชิงออกแรงมากขึ้น ความทรมานที่ฟ้องชัดว่าเวลากระชั้นมากขึ้นทุกทีเห็นชัดผ่านดวงตาคู่สวยที่แดงริ้วคลอด้วยน้ำตา


            "อดทนก่อนนะลิลลี่ อีกแปปเดียว แปปเดียวเท่านั้น" คริสรีบหยิบมือถือของตัวเอง ตอนนี้ตนไม่ไว้ใจรถคันไหนในอาคารนี้ทั้งนั้น จะรถพยาบาลก็ระแวงว่าจะมีการจัดฉากจนไม่อาจนิ่งนอนใจ


            คริสต้องตัดสนใจให้ดีที่สุดเพื่อความปลอดภัยของอี้ชิงกับลูก


            "ฮัลโหล เฉินมึงรีบมาหากูที่บริษัท อี้ชิงจะคลอด ที่นี่เพิ่งมีระเบิด ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว มาเดี๋ยวนี้เว้ย! เออ ขอบคุณมาก ขอบคุณ" คริสร้องบอกปลายสายเสียงสั่นเมื่อเพื่อนรักที่ตนขอความช่วยเหลือเพิ่งออกมาหามื้อกลางวันทานไม่ห่างจากบริษัทของตนนัก


            "ลูกชายของป๊ะป๊าต้องอดทนนะ อย่าทำให้คุณแม่เจ็บนะ ไม่เป็นไรนะอี้ชิง ทุกอย่างจะไม่เป็นไร" คริสบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่พยายามนิ่งให้มากที่สุด แม้ว่าฉากรอบข้างนั้นสร้างความหวั่นผวามากแค่ไหนก็ตาม


ผลจากเหตุระเบิดเมื่อครู่ทำให้มีเปลวเพลิงที่กลายเป็นควันซึ่งเริ่มปกคลุมตัวอาคาร ผู้คนกรูวิ่งอย่างหวาดกลัวและกังวล


            อู๋ อี้ฟานยื่นท่อนแขนของตัวเองให้สองมือน้อยจิกกำระบายความเจ็บที่กระตุ้นขึ้นมาเป็นระลอก ๆ แขนอีกข้างโอบประคองร่างอุ้ยอ้าย โดยมีพนักงานอีกสองสามคนมาช่วยประคองคนท้องและช่วยกันไม่ให้คนที่กำลังตื่นตระหนกวิ่งมาชนอี้ชิงกับคริส


            คริสอยากพาอี้ชิงออกไปรอนอกอาคารแต่ก็กลัวว่าพวกที่วางระเบิดจะเตรียมสไนเปอร์มารอจบงานในกรณีที่ผิดพลาดเช่นนี้ จนกว่าที่รถของเฉินจะมาตนก็ไม่ไว้ใจอะไรอีก จึงได้แต่พาอี้ชิงมาหลบอยู่หลังกำแพงหินส่วนที่สร้างขึ้นมาอย่างไม่เคยคิดว่ามีประโยชน์ใช้งานกระทั่งวันนี้ 


            "คริส .. คุณคริส " เสียงหวานสั่นเครืออยู่ไม่ไกลจากคนในอ้อมกอดยิ่งทำให้คริสกระชับกอดร่างน้อยมากขึ้น


            “ฉันสัญญานายกับลูกจะปลอดภัยลิลลี่ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” กระซิบบอกไม่ห่างใบหู กดจูบย้ำที่ข้างขมับชื้นเหงื่อให้รู้ว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้


            ดวงตาคมเป็นประกายวาบเมื่อเห็นรถของเฉินขับเข้ามาจอดพร้อมกระจกหน้าที่ลดเปิดลงให้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเพื่อนรัก


            "ฉันจะอุ้มนายนะอี้ชิง" คริสบอกก่อนจะรีบรวบร่างของคนท้องใกล้คลอดไว้ในอ้อมแขนเพื่อพาขึ้นไปนั่งบนรถโดยมีความช่วยเหลือจากเฉิน จิตแพทย์ผู้ต้องรื้อฟื้นความรู้ทางแพทย์ด้านกายภาพรีบวิ่งไปนั่งเบาะหลังเป็นเพื่อนคนท้องทันทีเพื่อคอยดูแลและปลอบโยน


            คริสกระโดดนั่งที่นั่งคนขับแทนเจ้าของรถเมอร์ซีเดสสีแดงสดพุ่งทะยานไปตามท้องถนนทันทีด้วยความแรงราวลูกธนูน้าวจากศร


            แต่ก็ยังไม่แรงเท่าที่ใจของคริสต้องการ


            อี้ชิงกับลูกต้องปลอดภัยสิ


ต้องไม่เป็นอะไร ต้องไม่เป็นไร คริสท่องบอกในใจของตัวเองซ้ำ  ๆ แทบจะเป็นบทภาวนาดึงให้สติคริสยังมั่นคง


            ซึ่งมีอีกหนึ่งความคิดแทรกเข้ามาอย่างชัดเจนว่า คนที่ทำเรื่องนี้ มันต้องชดใช้!!






มาจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ระเบิดมาละ โย่วๆๆๆ


และข่าวดีสำหรับชาวสวนลิลลี่ พี่ใหญ่ผู้ปิดโปรเจกต์ #7flowers  

ลิลลี่ชิงชิง จะทำการเปิดพรีเล่มในวันที่ 9/มีนาคม/2019 เวลา 12 :00 หรือเที่ยงวันนั่นเอง

สามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมและสั่งได้พร้อมกันวันที่ 9 มีนาคม เวลา เที่ยงตรง
ผ่านทางลิ้งนี้ค่ะ >>> https://goo.gl/forms/nbvzuRNCarPRDgH92 <<<

โดยที่ราคาเล่มจะอยู่ที่ 550 (ไม่รวมส่ง (ems70บาท) ไม่รวมกล่องอ่อน(กล่องอ่อนสีขาวแสนสวย 80 บาท)) 

ซึ่งหากใครสั่งจองมาเป็น 50 คนแรกก็จะได้รับสร้อยหินนำโชค มูนสโตนไปครอบครองเลยค่ะ


มารับลิลลี่ไปกันเยอะ ๆ นะคะ ลิลลี่จะเปิดพรีออเดอร์แค่ครั้งเดียว และไม่มีรีปรินท์นะคะ  เปิดยาว ๆ เลย ไปจนถึง 17 พฤษคม 2019 เพราะว่าตอนพิเศษเยอะมากกกตามธรรมเนียมของ 7flowers เล่มสองทั้งเล่มคือตอนพิเศษ  55555


หยอดหย่อนฟีดแบคมาให้กันได้น้าา ฮุยเล่ๆ


#ลิลลี่ชิงชิง



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.123K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,728 ความคิดเห็น

  1. #3702 NLHH12 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 14:38
    คุมพ่อสุดยอดมากค้าบ
    #3,702
    0
  2. #3688 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 00:22
    อือหือ น้องช่วยคุณพ่อไว้จริงๆ ก็ว่าอยู่ว่าน้องจะดิ้นทำไม พอมาถึงตอนระเบิดก็รู้เลย...ไรท์บรรยายดีมาก เห็นถึงความโชคดีจากสกุลหยินได้ชัดเจนมาก โดยที่ไม่ต้องบรรบายอะไรมากเลย
    #3,688
    0
  3. #3674 toto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 20:31

    ลูกช่วยชีวิตจริงๆ

    #3,674
    0
  4. #3665 Yaning_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 02:28
    ขอบคุณหลานชายที่ดิ้นจนทำให้ม๊าต้องชนป๊าจนเสื้อเลอะ ไม่งั้นระเบิดไปยกครัวแน่ๆ มันเล่นแรงมาขนาดนี้เฮียก็ต้องเล่นกลับแรงๆเลยนะ
    #3,665
    0
  5. #3655 poo2momo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:35
    สงสารลุงฉีโดนเต็มเปา คนร้ายเข้ามาได้ไงอ่ะ นอกจากว่ามีหนอนบ่อนไส้ อี้ชิงต้องไม่เป็นไรนะลูกคงตกใจเสียงระเบิด
    #3,655
    0
  6. #3645 APK (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 14:25

    ชิงชิง คุณหลาน อย่าเป็นไรนะ จัดการมันเลยค่ะคุณพี่ ใครมันทำชิง

    #3,645
    0
  7. #3609 TwilightPrincess (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 19:59

    ทำไมมันไม่เลิกลาเสียที จะเอาอะไรนักหนา ถ้าหลานฉันเป็นอะไรนะ(อินๆ)


    #3,609
    0
  8. #3594 hunhunie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:28
    เลว เลวสิ้นดี ถ้าอี้ชิงคลอดก่อนกำหนดหล่ะมันอันตรายนะน้องแค่7เดือนนะเว่ย ใครจับตัวมาชดใช้ให้ได้แรงเกินไปแล้วมากเกินไปจริงๆ
    #3,594
    0
  9. #3472 colmegeegee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 09:32
    คิดจะฆ่ากันให้ตายเลยรึไง เลวจริงๆ
    #3,472
    0
  10. #3363 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:47
    เอาละเฮียคริสใครมันทำลิลลี่กับลูกต้องชดใช้!! เกือบโดนระเบิดทั้งครอบครัวไปล๊าวววว

    ปล.ขำไรท์บอกระเบิดมาละจ้า ไม่ใช่นะเบิดภูเขานะ นี่ระเบิดตึกเลย 5555
    #3,363
    0
  11. #3359 plabongjung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 09:30
    โชคดีมากๆเลยที่ไม่ได้ขึ้นรถไปก่อน ขอให้ลุงฉีแกปลอดภัยนะคะ จับคนร้ายได้ไวๆนะคุณคริสมันโหดร้ายเกินไปจะเอาชิวิตคุณคริสและครอบครัวเลย
    รักในความโชคดีของลิลลี่ ❤️
    #3,359
    0
  12. #3354 Love (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:14

    เกือบไปแล้ว แง

    #3,354
    0
  13. #3312 jiab155 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:09
    เป็นบุญของคริสจริงๆ

    คริสน้อยช่วยไว้แท้
    #3,312
    0
  14. #3310 real_krislay (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 13:20

    น้องมารอพี่ที่ท่าน้ำทุกวันเลยยย

    #3,310
    0
  15. #3309 Sirius (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 11:54

    อยากอ่านลิลลี่แย้วววมาต่อเถอะะะะะะ

    #3,309
    0
  16. #3308 zao (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 12:12

    คู่พี่ใหญ่มีเรื่องให้ลุ้น ให้ตื่นเต้นตลอดเลยฮรือออ ตัวแสบในท้องลิลลี่ก็เพิ่ง 28 wk น้องต้องเครียดมาก ๆ แน่เลยลิลลี่ถึงปวดมากขนาดนั้น

    #3,308
    0
  17. #3307 Bestnbl (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:07
    ลุ้นๆๆๆๆๆๆ
    #3,307
    0
  18. #3306 ppploycb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:37
    เห้ยยยยย นี่มันลอบกัดกันชัดๆ พวกนิสัยไม่ดี ไม่อยากคิดเลยถ้าโกโก้ไม่หกจะเกิดอะไรขึ้น ต้องขอบคุณตาหนูในท้องที่อยากกินโกโก้ เพราะความโชคดีของลิลลี่ ต้องถึงโรงพยาบาลกันอย่างปลอดภัยนะ
    #3,306
    0
  19. #3304 p-my (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 07:24
    อู้ยย ทำไมเล่นแรงกันขนาดนี้เลยอ่ะ อี้ชิงก็ท้องอยู่ นี่ถ้านั่งรถไปแล้วระเบิดแบบ....โอร๊ยย ไม่อยากคิดด ยังไงสกุลหยินก็มีแต่ความโชคดีใช่มั้ยลิลลี่ ตัวน้อยจะต้องปลอดภัย
    #3,304
    0
  20. #3303 Aom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 07:22
    หลานป้าคือเทพลงมาจุติใช่ไหมลูกก
    #3,303
    0
  21. #3301 bibimbua (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 01:02
    โอ้ยยยย คือลูกช่วยทั้งคู่ไว้มากๆ แงงงงง
    #3,301
    0
  22. #3300 annpcy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:34
    ใช่พี่มันต้องชดใช้ เล่นแรงเกินไปแล้ว ทำไมรู้สึกเหมือนว่าคนทำจะเป็นคนใกล้ตัว
    #3,300
    0
  23. #3298 0806_k (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:20
    โอ้ยยย ระเบิดมา แอคชั่นดราม่าที่แท้ ฮืออออ ลุ้นมาก

    แบบนี้คุณชายอู๋ตัวน้อยก็คลอดก่อนกำหนดสินะคะ ยังไงก็ขอให้แข็งแรงนะ โชคดีของสกุลหยินสินะที่ช่วยไว้ ถ้าลูกไม่ดิ้นจนอี้ชิงหยุดเดินละทำโกโก้หกใส่คริสก็คงเป็นสองคนนี้ที่จะโดนระเบิดไปเต็มๆ สินะ
    #3,298
    0
  24. #3297 PandaPhung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 19:57
    โอ้ยยยยยยย บีบหัวใจไปหมดแล้ววว ลุ้นแบบสุด คืออะไรก็ไว้ใจไม่ได้แล้วอ่ะ สงสารคุณฉีอ่ะ เค้าไม่ได้ผิดอะไรเลย ฮืออออ
    #3,297
    0
  25. #3294 Yufjj (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:24
    ตะหนูส่งสัญญาณเตือนพอดีเลย ไม่งั้นละก็นะ ไม่กล้าคิดต่อ ฮืออออ อดทนหน่อยนะลิลลี่
    #3,294
    0