-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 9 : Little Tulip :: EIGHT :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    19 พ.ย. 59





Little Tulip 
:: EIGHT ::






            "ทำไมถึงชอบทำอาหาร"

 

            หลังจากที่อ่อนเพลียเพราะอาการแพ้ท้อง ตั้งแต่เช้า วันนี้ของฮัคยอนก็เริ่มต้นด้วยประโยคนี้และมันก็ดำเนินต่อไปมาพักใหญ่แล้ว

 

            ฮัคยอนยืนยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ยามที่เห็นแผ่นหลังกว้างกำลังยืนมองน้ำสีแดงข้นเดือดปุด ในมือมีตะเกียบที่ต้องคอยจิ้มดูว่าเนื้อที่กำลังตุ๋นอยู่นั้นได้ที่หรือยัง

 

            "ทำไมมันเปื่อยช้าจัง" เสียงบ่นพึมพำอย่างหัวเสียทว่าคนพูดก็ไม่ได้ขยับไปไหนนั้นทำเอาฮัคยอนยิ่งยิ้มกว้าง สองขาน้อยดันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อเดินตรงมาหาแต่ยังไม่ทันถึงดี ก็โดนสายตาเรียวคมหันมาดุ

 

            "บอกแล้วไงว่าให้นั่งพักอยู่ตรงนั้น ฉันทำเองห้ามยุ่งนะฮัคยอน" แทคอุนบอกชัดเจนแล้วหันไปสนใจหม้อตรงหน้าต่อ ส่วนฮัคยอนก็ทำตาม นั่งลงทว่าไปดึงเก้าอี้มานั่งเสียเคียงใกล้

 

            ก็ฮัคยอนอยากมองคุณแทคอุนใกล้ ๆ นี่นา

 

            ฮัคยอนชอบจังเวลาที่คุณแทคอุนสงสัยแล้วลงมือทำจนมาอยู่ในครัวด้วยกันแบบนี้ ฮัคยอนไม่เคยนึกเลย ว่าสักวันนึงฮัคยอนจะได้เห็นภาพนี้

 

            มันเริ่มจากเมื่อเช้านี้ ฮัคยอนตื่นเช้าและตามด้วยอาการคลื่นไส้เหมือนเดิมไม่มีผิด สองขาที่เมื่อยอยู่เล็กน้อยเพราะยืนทำอาหารเกือบทั้งคืนคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องน้ำ อาการแพ้ท้องเล่นงานเสียจนฮัคยอนแสบจมูกไปหมด

 

 

            พอก้าวออกจากห้องน้ำก็เจอคนตัวโตยืนกอดอกรอท่าอยู่แล้ว

 

            'ลืมของไว้เหรอครับ ให้ผมหยิบอะไรให้ไหม' ฮัคยอนเอ่ยถามเพื่อว่าคุณแทคอุนมีความจำเป็นอะไร ปกติเวลานี้คนตัวโตควรเตรียมตัวไปทำงานแล้วไม่ใช่ใส่ชุดลำลองอยู่แบบนี้

 

            'จะไปไหน ทำไมไม่นอนพัก' เป็นคำถามที่ทำเอาฮัคยอนยิ้มกว้าง ถามแบบนี้ฮัคยอนถือว่าเป็นห่วงกันนะ

 

            'ทำมื้อเช้าครับ'

 

            'เมื่อคืนยืนทำตั้งหลายขั่วโมง ไม่พอเหรอไง'

 

            'ก็ผมชอบนี่ครับ '   พอได้ฟังคำตอบ แทคอุนขมวดคิ้วยุ่งเมื่อความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง แทคอุนเคยเข้าครัวมาบ้างทำอาหารเมนูง่าย ๆ แล้วก็ไม่เห็นว่ามันจะสนุกสนานถึงขนาดที่ต้องไปทำทุกวันแบบนี้

 

            'ทำไมถึงชอบทำอาหาร' และเพราะฮัคยอนเลือกคำตอบไม่ได้เพราะมีเหตุผลมากมายเหลือเกินที่ทำให้ชอบการทำอาหาร ขายาว ๆ จึงได้เดินตามมาด้วยจนถึงห้องครัว มายืนกอดอกทำเข้มมองอยู่นาน

 

            จนในที่สุดก็นึกอยากลองสัมผัสดูว่ามันสนุกที่ตรงไหนจนลงมือทำเอง

 

            ฮัคยอนทั้งแปลกใจ ทั้งนึกกลัวว่ามันจะไม่สำเร็จง่าย ๆ ทว่าก็ไม่ห้าม ยิ้มกว้างไปเสียด้วยซ้ำยามที่ได้ค่อย ๆ เอ่ยสอนทุกอย่าง ตั้งแต่ เตรียมของ ล้าง หั่น จนถึงลงหม้ออย่างที่กำลังทำในตอนนี้

 

            "นี่ยี่สิบนาทีแล้วนะ ยังไม่เปื่อยอีกเหรอ ปกตินายก็รอนานแบบนี้เลยเหรอไง" แทคอุนจิ้มตะเกียบตรวจสอบเนื้อในหม้อดูอีกครั้ง ใบหน้านิ่งแต่แววตาดูใจร้อนเสียจนฮัคยอนที่นั่งเลือกแอปเปิ้ลเขียวอยู่หุบยิ้มไม่ลงเสียที

 

            "คุณแทคอุนเลือกเมนูที่มันนานเองนี่ครับ ปกติก็ไม่นานหรอกครับ" พูดแบบนั้นแต่ฮัคยอนดีใจมาก ๆ เลยล่ะ ที่คนตัวโตเลือกเมนูที่ต้องใช้เวลานานขนาดนี้ในการเข้าครัว จะได้อยู่ด้วยกันนาน ๆ อีกนิด

 

            ในห้องครัวได้ยินเพียงเสียงน้ำข้นเหนียวเดือดปุดกับเสียงคมมีดตัดผ่านเนื้ออ่อนของแอปเปิล เมื่อเพียงสองคนในห้องเลือกที่จะอยู่กันในความเงียบ ส่วนบรรดาลูกมือทั้งหลาย ถูกป้าริเอะพาออกไปแล้วอย่างรู้งาน

 

            "ว่าแต่วันนี้คุณแทคอุนไม่ทำงานหรือครับ ไม่ใช่วันอาทิตย์เสียด้วย" คำถามเอ่ยไป มือก็ยังหั่นแอปเปิ้ลเคี้ยวไปด้วย แม้เป็นนิสัยไม่ดี ที่ปกติไม่ทำแต่วันนี้ฮัคยอนนึกอดใจไม่ไหว จนบางทีก็หยิบชิ้นขาวบางอมเปรี้ยวของแอปเปิ้ลเข้าปาก

 

            "งานใหญ่ทำตั้งนานเพิ่งเสร็จ ไม่ให้พักกันหน่อยเหรอไง" เสียงตอบเรียบนิ่งเหมือนเคย ทว่าฮัคยอนใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อนึกคิดตามว่า

 

            คุณแทคอุนเลือกช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันเป็นเวลาพักผ่อน

 

            ขี่ตู่มาก ๆ เลยล่ะ ทว่าฮัคยอนก็หุบยิ้มไม่ได้

 

            "นี่ ฮัคยอน" คนเรียกเงียบลงแบบนั้น นานเสียจนฮัคยอนต้องละมือและสายตาจากคมมีดขึ้นมองหน้า บุตรชายคนที่สองแห่งสกุลจองหันหน้ากลับไปเสียอย่างรวดเร็ว

 

            "แล้ววัน ๆ นอกจากทำกับข้าวนี่ทำอะไรบ้าง"

 

            "ก็หาสูตรอาหารใหม่ ๆ ครับ อ่านหนังสือ หรือไม่ก็บทความที่น่าสนใจในมือถือ แล้วก็ไปนั่งฟังเสียงน้ำในสวน ไปดูธรรมชาติครับ สงบดี ผมชอบ ลูกก็ชอบไม่ค่อยงอแงเลยล่ะครับ" ฮัคยอนยิ้มหวานเมื่อพูดคำตอบเสร็จ แล้วห้องครัวก็เงียบอย่างเดิม มือน้อยเริ่มจัดแอปเปิ้ลใส่ไว้ในจานอย่างสวยงาม

 

            แทคอุนยังยืนที่เดิม แต่ไม่ได้มัวสนใจเนื้อตุ๋นน้ำแดงที่คงใกล้เสร็จเต็มที ทว่ายืนมองอยู่แบบนั้น เงียบงันไร้สัญญาณเตือน

 

            ฮัคยอนขนตายาว เป็นสิ่งนึงที่แทคอุนเห็นตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ตาก็โตแถมยังเป็นประกายเสียด้วย ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดนั้น จะรวมตัวกันเป็นก้อนนุ่ม ๆ ยามที่ขยับพูดไม่หยุด แต่ว่าเวลาปกติอย่างที่กำลังตั้งใจทำอะไรอยู่อย่างตอนนี้มันจะเรียบเนียนรับจมูกโด่งรั้นน้อย ๆ หน้าตาฮัคยอนเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เจอกันวันแรก จนวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม ยังให้ความรู้สึกเดิม ๆ

 

            น่ารักดี

            แค่ ...แค่นิดหน่อยนั่นแหละ ไม่เห็นจะเท่าไหร่

 

            ใช่ ก็น่ารักนิดหน่อย น่ามองนิดนึงก็เท่านั้นแหละ

 

            "อาา สุกแล้วนะครับ ปิดไฟได้เลยครับเดี๋ยวจะขม" ร่างน้อยตอนมาดูหม้อบนเตา ร่างนุ่มพากลิ่นหอมมาเบียดจนแทบซุกเข้าไปในอกของแทคอุน คนตัวโตยังยืนหน้าตานิ่งเฉยตามเดิม ยามที่โอบวงแขนกระชับเอวบางเข้าหาตัวเพื่อปิดไฟ

 

            "ตักเอาเนื้อขึ้นมาก่อนนะครับ แล้วก็ตักน้ำซอสมาราดให้ชุ่มหน่อย คุณแทคอุนชอบแบบชุ่มฉ่ำใช่ไหมครับ" คนพูดก็แนะนำไปเสียงเจื้อยแจ้ว แทคอุนยืนอยู่ตรงนั้นที่เดิม มือหนาจับไว้ที่สะโพกอวบยามที่สายตาจ้องมองหน้าคนพูดที่พูดไปยิ้มไป เสียจนตาหยี

 

            รอยยิ้มบางวาดจากริมฝีปากหยัก

 

            ก็น่ารัก ...แค่พอทำให้ยิ้มได้เท่านั้นแหละ

           

 

            "มันจะอร่อยไหม"

 

            "อร่อยสิครับ"

 

            "โม้ ยังไม่ทันชิมเลย" แทคอุนพึมพำ ตะเกียบจิ้มเนื้อที่ยามนี้ถูกตุ๋นจนเนื้อแยกออกจากกันอย่างนุ่มนวลเหมือนตัดตะเกียบลงผิวขนม ทว่ามันคือเนื้อที่ฉ่ำด้วยรสซอสเปรี้ยว หวาน ปนเผ็ดนิด ๆ ที่ตุ๋นนานจนยุ่ยเปื่อยเคี้ยวง่ายในปาก จึงยิ่งให้สัมผัสและรสชาติที่ดีไม่น้อย

 

            "เห็นไหมครับ อร่อยจริง ๆ ด้วย คุณแทคอุนทำเก่งนะครับเนี่ย" ฮัคยอนไม่รอช้าที่จะชมในทันที แทคอุนคีบเนื้อตุ๋นน้ำแดงฝีมือตัวเองเข้าปากอีกหลายคำ แทคอุนยิ้มมุมปากขึ้นเพราะพอใจในอาหารที่ทำออกมา ฮัคยอนยิ้มกวางเสียจนตาหยีกว่าเดิมคีบเนื้อชิ้นพอดีคำเข้าปาก

 

 

            พอเห็นคนชิมยิ้มกว้างจนแก้มยุ้ยแบบนี้ แทคอุนก็พอเข้าใจขึ้นมานิดหน่อย ว่าทำอาหารมันสนุกตรงไหน

 

            "ตัวเล็ก คุณพ่อทำอาหารให้ชิมนะครับ อร่อยเนอะ" มือน้อยแตะท้องตัวเอง ยิ้มแฉ่งพูดเสียเล็กเสียงน้อยกับหน้าท้องบาง แทคอุนละสายตาจากใบหน้าของทิวลิปแห่งสกุลหยินไปมองที่หน้าท้องบางแทน เห็นมือน้อยลูบตัวเล็กในท้องแบบนั้นก็อยากทำบ้าง มือหนาเอื้อมออกมาเก้ ๆ กัง ๆ ตอนแรกฮัคยอนนึกสงสัย แต่พอเห็นมาใกล้หน้าท้องบางก็ยิ้มแฉ่ง มือน้อยจับมือหนามาวางทาบเสียเอง

 

            แทคอุนมองหน้าฮัคยอน สายตานิ่งเหมือนจะตำหนิ ทว่าไม่ได้พูดอะไร  มือข้างนึงคีบชิมเนื้อตุ๋นน้ำแดงที่ตนลงมือทำเอง ส่วนอีกข้างก็วางแนบไว้บนหน้าท้องบางแบบนั้น

 

            ไม่ได้ผละออกและไม่ได้คลายการเกาะกุมมือน้อยที่จับกุมมือของตัวเองตั้งแต่ต้นออก

 

            ฮัคยอนรู้สึกมีความสุขสุด ๆ จนหัวใจฟูฟ่อง แม้แต่แอบเปิ้ลเขียวที่หยิบเข้าปากอยู่ตอนนี้ ยังทำให้รู้สึกว่ารสชาติดีกว่าปกติ

 

            "คุณแทคอุนมีฝีมือด้านนี้นะครับ จะว่าไปรสมือ น้ำหนักมือใกล้เคียงผมอยู่เหมือนกัน มาฝึกทำเสียอีกหน่อย ป้าริเอะได้บ่นอุบแน่ว่าฝีมือดีจนมาแย่งงานกันอีกคน" ฮัคยอนยิ้มกว้างยามที่บอก แทคอุนมองอาหารหน้าตาพอใช้ได้ที่ตัวเองทำออกมา 

 

            "แต่ยังไงที่นายทำก็อร่อยกว่า" ตาเรียวคมเสมองที่ปลายตะเกียบในมือตัวเอง

 

            "ฉันรอกินอาหารฝีมือนายดีกว่า เนอะ ตัวเล็กเรามารอชิมกันดีกว่าอีก" หันมาพยักพเยิดพูดกับหน้าท้องบางใต้ฝ่ามือตัวเอง แล้วก็หันกลับไปสนใจปลายตะเกียบตัวเองต่อด้วยความประหม่าที่ฟ้องจากใบหูแดงก่ำ

 

            ถ้อยคำเอ่ยชมรสมือทำให้ฮัคยอนยิ้มกว้างอย่างเคย แม้จะเคลือบคำขอโทษไว้ด้วยหยาดน้ำในแววตาบางเบาก็ตามที

 



 

 

            ป้าริเอะบอกว่าคนท้องจะชอบนอนเยอะมากเป็นพิเศษ แทคอุนนึกเชื่อตามคำพูดเมื่อมันแค่ไม่นาที ที่แทคอุนเดินออกไปคุยโทรศัพท์กับเลขา พอย้อนกลับมาก็เห็นฮัคยอนนอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องอ่านหนังสือที่เปิดประตูรับสายลมเอื้อยจากในสวนเสียแบบนี้

 

            แทคอุนนั่งลงกับพื้นห้อง นั่งลงแบบนั้น ดวงตาคมจ้องมองคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟา เสียงเบา ๆ ของมวลแมลงดังมาจากในสวน ขับกล่อมทิวลิปน้อยให้ยังคงหลับอยู่แบบนั้น

 

 

            วันนี้แทคอุนว่าง แล้วเลือกใช้ในการตามดูชีวิตทิวลิปน้อยที่ตนเด็ดมาจากรั้วสกุลหยินอย่างเงียบ ๆ จุดประสงค์ดูเป็นไปอย่างที่เขาต้องการเมื่อเห็นรอยยิ้มวาดบนใบหน้านั้นไม่ขาด

 

            เมื่อเช้าซังอาโทรมาหาเขา ซังอาเป็นพนักงานวัยกลางคนที่ทำงานมาตั้งแต่เขายังเด็ก เธอแกร่งและฉะฉาน ทว่าวันนี้เสียงสั่นขอโทษเรื่องชุด เธอบอกว่าไม่อาจสบายใจได้ที่เห็นฮัคยอนร้องไห้แต่ก็คอยเอ่ยปลอบเธอยามที่ถอดชุดคืนมาให้ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนที่เสียใจที่สุดแท้ ๆ ที่ถูกเอาชุดคืนไป

 

            แทคอุนนิ่งฟังและเข้าใจในสิ่งที่ซังอาพยายามขอโทษ ชุดนั้นไม่แค่ถึงมือฮัคยอน ทว่าฮัคยอนได้สวมใส่ไปแล้ว ต้องเสียใจมากแน่ที่ถูกทวงคืนชุดที่ตัวเองใส่ไปแล้ว ทว่าก็ยังคงถอดคืนให้

 

            แทคอุนก็แค่รู้สึกผิดเท่านั้นล่ะถึงได้อยากให้ยิ้มได้เยอะ ๆ ชดเชยที่ร้องไห้

 

            ถึงตอนทำตาละห้อย ปากเบะจะดูน่ารักดีก็เถอะ

 

            น่ารักนิดหน่อยเท่านั้นล่ะ

 

            แค่นิดหน่อย

 

            มือหนาแตะผิวแก้มนิ่มของฮัคยอน เกลี่ยเบา ๆ มาถึงมุมปากที่มักจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา ชั่วครู่เดียวที่ลมหายใจเหนือริมฝีปากอิ่มของฮัคยอนร้อนกว่าปกติ เพราะถูกปะปนด้วยลมหายใจจากปลายจมูกของอีกคน

 

            ชั่วครู่ที่ริมฝีปากหยุ่นถูกแนบชิดและขบเม้มจนขึ้นสีเฉดเข้มจัดมากขึ้น เพียงชั่วครู่ที่คนหลับไม่รู้ตัวว่าถูกแอบขโมยจูบไป

 

            ดวงตาเรียวคมมองผิวแก้มเนียน ในหัวยังคงนึกคิดว่า

 

            ก็น่ารักนิดหน่อยเท่านั้นเอง

 

            และริมฝีปากนุ่มก็ถูกหัวขโมยแห่งสกุลจองลักลอบช่วงชิงไปอีกครั้ง

 

 

              

 

            





            "ที่ฉันเคยบอกนี่ไม่ฟังกันเลยหรือไง"

 

“...” ยามที่ได้ยินน้ำเสียงเย็นนิ่งกระแสดุ  ฮัคยอนควานหาทิชชู่มาซับปากหลังจากที่อาเจียนรับช่วงเช้าของอาการแพ้ท้อง ที่แม้จะทุเลาลงมากในยามนี้ที่ตั้งท้องได้ 12 สัปดาห์ทว่าก็ยังคงมีหลายวันที่มีอาการ

 

            "ว่าไง"

 

            แม้จะยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาทว่าฮัคยอนรับรู้ได้ถึงร่างกายใหญ่โตที่นั่งลงเคียงข้างบนพื้นกระเบื้องห้องน้ำที่แสนเย็น ทว่ายามที่มือใหญ่คู่นั้นแตะลงที่กลางหลัง มันอุ่น

 

            "ฉันเคยพูดว่ายังไง" เสียงทุ้มถามย้ำออกมาอีกครั้งยามที่ได้รับรอยยิ้มแฉ่งของฮัคยอนที่วาดหวานมอบให้ราวกับขอภัยอยู่ในทีแต่ก็ดูทะเล้นแบบที่บอกชัดว่าคงทำอีก

 

            "คุณแทคอุนบอกว่าถ้ารู้สึกคลื่นไส้ให้ปลุกจะช่วยพยุงมา" พูดเสียงแผ่วพูดจบก็เม้มปากตัวเองเข้าจนแก้มป่องมากขึ้น

 

            "แล้วทำไหม หืม" ใบหน้าที่กลมนิ่มมากขึ้นของทิวลิปส่ายไปมาอย่างเชื่องช้า แทคอุนถอนหายใจเฮือกยาวถึงนิสัยอย่างนึงที่แทคอุนเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับฮัคยอน แม้จะเป็นคนใจอ่อนใจดี ทว่าเรื่องไหนที่คนตัวน้อยรู้สึกว่าถูกต้องเป็นจริงแล้วตามที่คิดก็จะทำอย่างนั้นต่อไปไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

 

            อย่างเรื่องที่ให้ปลุกยามที่อยากอาเจียนนี่ก็เหมือนกัน

 

            "ดื้อ" ปลายนิ้วชี้แตะที่จมูกแดงรั้นของคนตัวเล็ก

 

            "ดื้อเนอะ" และแตะลงที่หน้าท้องนูนออกมาน้อย ๆ ของฮัคยอนราวกับจะกล่าวฟ้องกับตัวเล็กที่อยู่ข้างใน

 

            "ไม่ดื้อเสียหน่อย" เสียงบ่นแผ่วเบา ปากอิ่มขยับมุบมิบน่ามันเขี้ยวเสียจนแทคอุนต้องบีบแก้มนิ่ม ๆ เพราะท้องได้หลายสัปดาห์มากขึ้นอย่างอดไม่ไหว คนโดนบีบแก้มไม่ว่าแถมยังยิ้มแฉ่งใส่ให้เสียอีก

 

            แทคอุนไม่ได้ต่อความอะไรอีกเพียงยื่นฝ่ามือใหญ่ของตัวเองมาตรงหน้า มือน้อยของฮัคยอนจับเพื่อยึดพยุงร่างขึ้นจากพื้นห้องน้ำอันแสนเยือกเย็น

 

 

           

            "แกรก" หยาดหมึกสีน้ำเงินเปรอะเลอะเทอะลงบนกระดาษสีขาวเป็นตัวอักษรอย่างประณีตด้วยลายมือสวย ๆ ของฮัคยอน ลมหายใจผ่อนออกมามากขึ้นยามที่หวนนึกว่าไม่ได้บันทึกเรื่องราวลงในสมุดบันทึกที่หมายมั่นอยากจะมอบให้แก่ลูกน้อยนี้ได้บ่อยเท่าที่เคย

            หลายวันมากแล้วที่พื้นที่ในห้องนอนห้องนี้มีความเปลี่ยนแปลง แปรงสีฟันต่างสีเคียงคู่กันอยู่ในแก้วใบใส ผ้าพันตัวผืนใหญ่ที่แขวนปนอยู่ในราวผ้า ชุดนอนและชุดลำลองบางชุด ล้วนแล้วแต่มีเจ้าของเดียวกับไออุ่นที่แทรกซึมอยู่บนพื้นที่ว่างข้างเตียง บนหมอนใบนุ่ม

 

            ไออุ่นที่กรุ่นด้วยกลิ่นคุ้นเคยของชายหนุ่มที่เข้ากันดีเหลือเกินกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากทิวลิป

 

            ทุกพื้นที่รอบข้างราวกับถูกปะปนด้วยความเป็นแทคอุนมากขึ้นทุกที ไม่ใช่ว่าไม่ดี มันดีมาก ๆ สำหรับฮัคยอน ทว่าแค่เสียดายที่ไม่ได้เขียนบันทึกก่อนนอนบ่อยเท่าที่ตั้งใจ ไม่ใช่แค่สมุดบันทึกที่หมายใจจะทำขึ้นเพื่อลูกน้อยในอนาคตเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกสานต่อ สมุดจดบันทึกเล่มอื่นก็เช่นกัน

 

            ฮัคยอนเป็นคนมีความลับจึงหวาดกลัวคำถามและความสงสัย ถึงได้เลี่ยงจะหยิบขึ้นมาขีดเขียนต่อหน้าคนตัวโต

 

            ดังเช่นยามากมายหลากสีที่จัดการนำออกจากซองแล้วใส่กล่อง แปะอักษรย่อที่มีแต่ฮัคยอนเข้าใจ เพื่อป้องกันความสงสัย โชคดีนักที่คำกล่าวอ้างว่าคนท้องนั้นกินยาเยอะหลายแขนงอยู่แล้ว ดูดีมากพอจะทำให้หายสงสัย

 

            "แกรก" เสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นทำให้มือน้อยรีบปิดเล่มสมุดบันทึกในมือ วางลงในกล่องไม้เหลี่ยมคมปิดล็อคลงแม่กุญแจ และวางลงในลิ้นชักซึ่งมีกระดาษซึ่งเต็มไปด้วยหยาดหมึกที่ตั้งใจเขียน ปิดลิ้นชักลงกลอนและหย่อนลูกกุญแจซ่อนใต้โคมไฟ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและคุ้นชินมากพอ

 

            "..." จนยามที่บานประตูเปิดกว้าง จะมีรอยยิ้มหวานรอยยิ้มเดิมรอต้อนรับแทคอุนอยู่อย่างทุกที  จอง แทคอุนกลับมาจากห้องตัวเองหลังจากไปแต่งตัวพร้อมทำงานอย่างทุกวัน

 

            "วันนี้หล่อจังครับ" ฮัคยอนเอ่ยชมพร้อมลุกขึ้นเดินไปหา มือน้อยจัดเนคไทให้เข้าที่ และจับแตะต้องขยับไปทั่วทั้งตัวของแทคอุน แม้ว่าทุกอย่างที่กอปรเป็นผู้ชายคนนี้จะสมบูรณ์พร้อมมากแค่ไหนแล้วก็ตามในสายตาคนมอง

 

            "นี่.."

 

            "ครับ"

 

            "ฉันจะไปทำงานแล้วนะ" น้ำเสียงเนิบช้าทว่าดวงตาเรียวคมเร่งเร้า ใบหูบางนั้นแดงก่ำฟ้องชัด จนฮัคยอนได้แต่ยิ้มกว้างเพราะนึกขบขันกับท่าทีของคนตัวโตและทั้งเขินอายอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

 

            ทว่าก็มีความสุข

 

            "งั้นผมขอหอมแก้มเป็นกำลังใจให้ก่อนไปทำงานได้ไหมครับ" เอ่ยคำพูดดังทุกวันออกไปด้วยเสียงแผ่วติดประหม่าไม่น้อย

 

            "อยากทำก็ตามใจแล้วกัน เผื่อตัวเล็กจะดีใจ" พูดเหมือนไม่แยแส ทว่าตัวสูงใหญ่ย่อลงมา ใบหน้ายื่นเข้ามาใกล้เสียจนฮัคยอนขยับหน้านิดเดียวก็ฝังจมูกลงหอมที่แก้มขาวตรงหน้า

 

            สิ่งที่เหมือนทำจนเป็นกิจวัตรไปเสียแล้ว มันเริ่มจากสัปดาห์ก่อนที่คุณแทคอุนเริ่มกลับไปทำงาน แต่วันนั้นเอาแต่พูดย้ำว่าได้เวลาไปทำงานแล้ว หากก็ยังไม่ยอมเดินไปไหน ทำเอาฮัคยอนนึกงงไม่น้อย จนเหมือนคนเงียบนิ่งจะรำคาญ ถึงได้โน้มตัวลงมาใกล้เสียจนแก้มของจนโดนกับจมูกของฮัคยอน

 

            'ถ้าอยากจะหอมแก้มฉันก่อนไปทำงานก็ขอมาสิ' คนตัวโตเอ่ยปากบอกแบบนั้นแล้วก็หอมแก้มฮัคยอนไปเสียสองฟอดใหญ่ ได้ยินพึมพำใกล้หูว่าเอาคืน ทว่าใบหูคนพูดนั้นหรือแดงจัด แล้วก็ยังมาเอ่ยบอกกันอยู่ทุกเช้าว่าจะไปทำงานแล้ว ฮัคยอนพอเข้าใจจึงถามขอหอมแก้มไปให้สมใจคนบอกและสมใจตัวเอง

 

            "มีความสุขในการทำงานนะครับ" ฮัคยอนเอ่ยบอก มอบรอยยิ้มหวานให้ยามที่จมูกโด่งห่างใบหน้าตนไปหลังจากกดฝังเข้ามาที่แก้มนิ่มเสียสองที

 

            "ตอนเย็นผมกับตัวเล็กจะรอทานข้าวด้วยนะครับ"

 

            "อืม" ทิ้งถ้อยคำไว้ง่ายดาย พร้อมฝ่ามือใหญ่ที่แตะจับทิ้งความอุ่นไว้บนหน้าท้องนูน

 

 

เสียงถอนหายใจพรูออกมายามที่มองหน้าปัดนาฬิกาแจ้งถึงวันที่ในวันนี้ ตาโตของฮัคยอนละจากตัวเลขบนข้อมือเป็นจานชามใส่อาหารรสอ่อนที่หมดเกลี้ยงของตัวเอง เพราะอาการแพ้ท้องทำให้ฮัคยอนนั่งร่วมโต๊ะใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นรสของอาหารจัดจ้านหลากหลายไม่ได้ จึงได้เลี่ยงออกมากินที่โต๊ะสีขาวในสวนเสียจนกลายเป็นเหมือนโต๊ะอาหารอีกที่ของฮัคยอน

ปกติฮัคยอนจะกินคนเดียว แต่ก็มีหลายครั้งที่หากว่าง ทั้งเจสสิกา คริสตัล หรือแม้แต่แทคอุนเองจะมาร่วมโต๊ะอาหารเป็นเพื่อน

 

            ฮัคยอนหนักใจ เพราะวันนี้คือวันที่ต้องพาตัวเล็กในท้องไปตรวจกับคุณหมอแทคยอน ยังดีที่อย่างน้อยวันนี้ก็เบาใจได้ตรงที่ว่าคุณแทคอุนมีไปตรวจมาตรฐานของร้านสาขาใหม่ที่ต่างจังหวัด จึงไม่ต้องหาเหตุผลหลีกเลี่ยงให้ไม่ไปโรงพยาบาลด้วยกัน

 

            ครั้งนี้บอกคุณย่ากาอินและคนสกุลจองไปตามตรงเลยก็แล้วกันว่าไปหาหมอที่โรงพยาบาล ครั้งก่อนฮัคยอนกังวลอยู่ไม่น้อยก็เลยเอ่ยปดว่าไปเลือกวัตถุดิบในการทำอาหารจึงได้หายไปนาน ฮัคยอนไม่ได้ชื่นชอบการโกหก ไม่เคยนึกอยากทำ แต่เมื่อเลือกเดินทางมาเส้นทางนี้แล้วจึงเอ่ยปดออกไปอยู่บ้างไม่น้อย

 

            แม้ใจจะปรารถนาแค่ไหนจะถ่ายทอดความสัจจริงให้ได้รับรู้

 

            "..." มือน้อยลูบสัมผัสหน้าท้องตัวเอง เพียงแค่คิดปลอบใจตนว่า มื้อเย็นจะได้ทานอาหารร่วมโต๊ะกับคุณแทคอุนรอยยิ้มก็วาดกว้างมากขึ้น ดวงใจผ่อนแผ่วความหมองหม่นลง

 

            "ตัวเล็กครับวันนี้ไปหาคุณหมอแทคยอนกันเนอะ"

 

 

            มื้อเย็นวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าซึ่งตั้งอยู่กลางศาลาสีขาวกลางสวยซึ่งประดับประดาดวงไฟสวยงาม ตรงหน้าคืออาหารรสอ่อนสามสี่อย่าง พร้อมผลไม้อย่างแอปเปิ้ลเขียวและขนมหวานอีกสองชนิดวางอยู่ไม่ไกล

 

            ฮัคยอนทานได้เยอะขึ้นเมื่อช่วงนี้อาการแพ้ท้องเบาลง ทว่าก็ยังคงเงยหน้าขึ้นมองแทคอุนอยู่เป็นพัก ๆ ไม่ต่างจากคนที่กำลังทานอาหารอยู่มองมาที่ฮัคยอน

 

            "วันนี้ไปหาหมอมาเหรอ" น้ำเสียงนิ่งเปรยขึ้นมา ฮัคยอนยิ้มรับแม้ใจจะเต้นแรงขึ้นปนความกังวล

 

            "ครับ"

 

            "ตัวเล็กเป็นยังไงบ้าง"

 

            "แข็งแรงดีครับ คุณหมอชมใหญ่เลย" ฮัคยอนอมยิ้มยามที่เอ่ยบอก แทคอุนพยักหน้า

 

            "แล้วนายล่ะเป็นไงบ้าง" ยามถาม ดวงตามิได้มองที่จานอาหาร หรือหน้าท้องนูน ทว่าจ้องมองดวงตาของฮัคยอน มองอย่างไม่คาดคั้นเลยแม้แต่น้อยทว่าฮัคยอนหลบตาลง

 

            "ก็ดีครับแพ้ท้องน้อยลงแล้ว คุณหมอบอกว่าจะเริ่มแพ้ท้องน้อยลงเรื่อย ๆ แต่จะทานอาหารได้เก่งมากขึ้น" เอ่ยบอกทว่าดวงตายังจับจ้องปลายตะเกียบตัวเอง

 

            "อืม ดีแล้วล่ะ" สิ้นคำก็เงียบเนิ่นนานจนที่สุดฮัคยอนก็ช้อนตาขึ้นมอง และตาคมคู่นั้นก็ยังคงจ้องมองกันอยู่

 

            "นี่..."

 

            "ครับ"

 

            "เขานัดล่วงหน้าใช่ไหม ที่..พาตัวเล็กไปหาหมอ"

 

            "..ครับ" น้ำเสียงเริ่มแปลกไปฮัคยอนรู้ตัว

 

            "ครั้งหน้าบอกกันหน่อยนะ" คนพูดหลบตาลง มือหนาเกาคอตัวเอง ใบหูนั้นหรือก็แดงมากขึ้น

 

            "ฉันอยากไปส่ง"

 

            และคำที่นึกกลัวอยู่ลึก ๆ ก็ถูกเอ่ยออกมา

 

            ถ้อยคำแสนดีที่ส่งผลหลายสิ่งกับหัวใจของคนฟัง อย่างแรกสุดคงเป็นความตื้นตันดีใจที่ไม่เคยนึกถึง ฮัคยอนเองไม่อยากเลยแม้สักนิดที่จะกีดกัน คนตัวโตในการไปหาหมอเพื่อถามไถ่และพูดคุยกับคุณหมอเรื่องของลูกน้อยในท้องตน

 

            ทว่าอย่างที่สองคงเป็นความรู้สึกเบื้องลึกหลังรอยยิ้มหวานที่มอบให้ 'คล้าย' คำตกลง ซึ่งฮัคยอนรู้ตัวว่ากำลังพยายามทำให้มันดูปกติที่สุด

 

            ใต้ร้อยยิ้มที่กำลังใคร่ครวญคิดว่าควรอ้างคำโป้ปดใด เพื่อมิให้คุณแทคอุนได้ไปด้วยกันตามดังที่ใจหวัง

 












เมื่อคืนวานแต่งเสร็จแล้วค่ะ กะว่าจะลงวันนี้ตอนกลางวัน แต่ว่าเซฟทับ ไหล์หายไปหมดเลย ฮืออ แล้วกลัวว่าจะลืมว่าใช้คำประมาณไหนออกไปบ้าง วันนี้ก็เลยรีบแต่งใหม่ให้เสร็จแล้วก็เอามาลง เมื่อเช้าตอนมาเช็คไฟล์แล้วเห็นว่ามันหายไป ไฟล์ทับคือแบบ จิตหม่นเลยค่ะ จะร้องเสียดาย          


สัญญาแล้วว่าวันนี้จะมาลงก็มาเนอะ แต่งใหม่เอาก็ได้  ฮึกก ยังไงก็ช่วยรดน้ำใส่ปุ๋ยเติมพลังให้หัวใจดวงนี้ได้ชุ่มฉ่ำด้วยนะคะ 


เราเปิดเทอมแล้วล่ะค่ะ เลยอาจจะผลุบๆโผล่ๆกันอีกยกนึง เรื่องราวกำลังดำเนินต่อไปปปป จริงๆก็แอบอยากเจอหลานแล้นเนอะ แต่ยัง ๆ ยังเหลืออีกหลายตอน เรายังรอเขียนฉากที่คิดไว้ที่อยากเขียนมากๆอยู่เลย ถถถถ



เรื่องนี้น่าจะมีประมาณสิบสี่ถึงสิบหกตอนค่ะ ไม่แน่ใจว่ากันอีกทีเนอะ แต่น่าจะไม่คลาดเคลื่อนจากนี้นัก


จนกว่าจะถึงวันยังไงก็ฝากชาวสวนทิวลิปที่น่ารักฝากดูแลทิวลิปดอกสวยกันนะคะ รดน้ำ ใส่ปุ๋ย โรยลงมาค่ะ ฮึก ต้องการอย่างชุ่มฉ่ำใจ วิธีรดน้ำใส่ปุ๋ยยังคงเหมือนเคย จะโหวตก็ดี เมนต์ยิ่งเีมาก ๆ หรือจะแชร์ แนะนำหลอกเพื่อนมาอ่าน ถถถ ก็ได้ หรือจะเล่นแท็ก ก็ดีมาก ๆ เลยค่ะ ปุ๋ยชั้นดี เวลาที่พูดถึงเรื่องนี้ ติดแท็ก #ทิวลิปN เป็นน้ำปุ๋ยให้เราน้าาา


หลายตอนแล้วควรเพิ่มตัวตัวละครกันเล็กน้อยเนอะ พักผ่อนหน่อยใจกันไปบ้าง เราว่าเรื่องควรดำเนินต่อกันแล้วเนอะ ตะเองเนอะ 

คิดถึงชาวสวนทุกคนเลยนะคะ จุ๊บ จ๊วบบบบ



 #ทิวลิปN 



____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5454 toto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:02

    จะไม่บอกใครจนคลอดจริงหรอ แล้วจะมีใครรู้ก่อนมั้ย

    #5454
    0
  2. #5442 poo2momo (@poo2momo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 17:40
    พี่เนียนค่ะ อยากอยู่ใกล้น้องฮัคยอนก้อบอกเถอะ
    #5442
    0
  3. #5418 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 04:29
    ซึนเก่งงงง แหมมม อยากให้น้องหอมก็บอกดีๆก็ด้ายย หมั่นไส้จังเลยยย เหมือนจะทำตัวน่ารักขึ้นนะแทคอุน แต่คดีเยอะไปหน่อย ยังหักล้างไม่ได้นะ
    #5418
    0
  4. #5403 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:12
    ขอยาดขำ จ้าาาา แบบ อยากให้น้องฮัคหอมแก้มก็บอกเถอะ ซึนสุดขั้วจริงๆ555555555555 น่ารักนิดเดียวยังขนาดนี้ ถ้าน่ารักมากๆจะขนาดไหนจ้ะ /-\

    เห้อม เนี่ย แล้วหนูจะเก็บความลับได้แค่ไหนกันหื้ม คุณเขาเริ่มอยากไปด้วยแล้ว;-;
    #5403
    0
  5. #5350 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 01:11
    แหมๆๆ ขี้ตู่เนาะ มาบอกว่าน้องอยากหอมแก้มตัวเองเนี่ยยย
    #5350
    0
  6. #5315 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 06:54
    นี่น่ารักแค่นิดเดียวจริงๆด้วยค่ะคุณ จริ๊ง!!555555555 อยากหอมน้องก็บอกดีๆดิทำมาเปง
    #5315
    0
  7. #5296 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 02:26
    แหน่ะ ใครอยากหอมแก้มใครกันแน่55555555555
    #5296
    0
  8. #5270 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:43
    ปากแข็งให้น้อยหน่อยคุณพ่อ
    #5270
    0
  9. #5160 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:38
    เกลียดความซึน55555555 อ่านตอนนี้ค่อยยิ้มได้หน่อย
    #5160
    0
  10. #5147 Nonoway13 (@nonoway13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 11:47
    ใครอยากหอมใครแน่คะคุณ
    #5147
    0
  11. #4842 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 11:33
    ชอบความจะไปทำงานแล้วนะ555555555 หมั่นไส้อะ55555555
    #4842
    0
  12. #4699 ออมม่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 11:19
    ทิวลิป จะเลี่ยงแทคอุน ได้สักกี่ครั้งกัน
    #4699
    0
  13. #4329 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:05
    ตอนนี้มีความน่ารักกรุบกริบ แต่คนสวนคนนี้แอบหมั่นไส้คุณแทคอุนอยู่นิดหน่อยในความซึนนั้น โอ้ยยยย อินี่สบถคำว่าเกลียดพร้อมๆกับการยิ้มไปหลายรอบมากกกกก
    #4329
    0
  14. #2821 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 18:41
    ความอย่าพึ่งแตกเลยเนอะ กลัวว่าจะได้ทะเลาะกันอีก คุณเขายิ่งขี้เหวี่ยงอยู่
    #2821
    0
  15. #2531 Seefahhh (@seefahhha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:45
    แหมมมพ่อคนซึน ถถถถถถถ อยากให้น้องหอมแก้มก็ไม่พูดไปตรงๆล่าาา หมั่นไส้จริงๆ 555555
    เป็นตอนที่อบอุ่นจังค่ะ แต่ก็หน่วง ไม่ได้เม้นเลยแต่เรารู้สึกมาตลอดในทุกตอนเลยว่าพอน้องมีความสุขมันจะตามมาด้วยความจริงที่น้องเตรียมใจมาตลอด เราก็รู้สึกสุขไม่เต็มที่ตามน้องสงสารและอยากให้ทิวลิปแชร์ความรู้สึกกับพี่เค้าบ้างจัง เราอยากเห็นน้องยิ้มโดยไม่ต้องกังวลอะไร ยิ้มโดยที่ไม่ต้องฝืนหรือต้องกดความเศร้าอะไรเอาไว้อีก
    #2531
    0
  16. #2505 |2e@L (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:50
    ถถถถ อยากให้เขาหอมแก้มก่อนไปทำงาน พูดบอกออกมาดี ๆ ก็ได้ไหม~

    อยากให้ตามไปได้จัง อยากให้รู้ความลับ เผื่อจะตระหนักและใส่ใจมากขึ้น
    #2505
    0
  17. #2250 Nuttait852 (@Nuttait852) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 15:44
    เย้ๆๆเลโอเริ่มรักเอ็นเเล้ว คนซึนนน.
    #2250
    0
  18. #2249 My'natosang (@natosang31) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 13:27
    เราจะอดใจรอเพื่อให้ทิวลิปน้อยเติบโตขึ้น เราของเอาใจช้วยน๊าสู้ๆคะ และเรารอที่จะรับทิวลิปกลับบ้านอยู่น๊า #สู้ไปไวโจ๋
    #2249
    0
  19. #2242 Theblackgirl (@Theblackgirl) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 20:32
    รัดทิวลิปเอ็นมากเลยค่ะ จะรอนะคะ สู้ๆค่ะ ไรท์ fighting!!!!
    #2242
    0
  20. #2241 Pathanya (@Pathanya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 20:48
    พี่เลโอคนซึน อยากให้เมียหอมแก้มก็ท่าเยอะ
    #2241
    0
  21. #2240 Pathanya (@Pathanya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 20:47
    เป็นกำลังใจให้ทิวลิปน้อยน้าาา ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะมีอุปสรรคอะไรอีกมั้ย แต่ก็ช่วยเข้มแข็งเถอะนะเราไม่อยากให้เธอเสียน้ำตา
    #2240
    0
  22. #2239 PA5IS (@jinniphr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 00:27
    หน่วงๆ แต่ก็เป็นกำลังใจให้ทิวลิปน้า ??ไรท์สู้ๆ
    #2239
    0
  23. #2238 Yu_yuki (@Banz_Nongyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 00:34
    ห้ะจะดำเนินเรื่องต่อ!!

    ขอม่าน้อยๆได้ไหมอ่าาาาสงสารทิวลิป

    แทคอุนเริ่มที่จะรักฮัคยอนบ้างแล้วสิ^^
    #2238
    0
  24. #2237 Virgonic (@Virgonic) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 20:54
    เป็นไรที่น่ารักและอบอุ่นมากอ่ะตอนนี้ อยากให้เป็นงี้ต่อไป ไม่อยากให้รู้ความจริงหรือเป็นไรเลย ยิ่งถ้าพลอรักเอ็นแล้ว ยิ่งไม่อยากอ่ะ งืออ รอนะคะไรท์
    #2237
    0
  25. #2236 เพชรกานต์ (@petcharakarn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 10:26
    ว้ากกกกก มีความเป็นครอบครัวอบอุ่นมากค่ะ ปลื้มมมมม ไม่อยากให้ถึงตอนที่รู้ความจริงเลย ทำใจไม่ได้ค่ะ;^;
    #2236
    0