-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 7 : Little Tulip :: SIX :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 231 ครั้ง
    29 ก.ย. 59




Little Tulip 
:: SIX ::


      

               "อึก"


               "โอ่กก" เสียงที่แสนคุ้นเคยในยามเช้าดังออกมาจากห้องน้ำอย่างทุกวัน พอเริ่มเข้าช่วงสัปดาห์ที่แปดฮัคยอนรู้สึกได้เลยว่าตัวเองอ้วกบ่อยขึ้น เวียนหัวบ่อยขึ้น ครัวที่ตนแสนรักบางวันก็ต้องกำถือทิวลิปแทนตัวไว้ติดมือพอได้ดม ได้สูดกลิ่นหอม ๆ ของทิวลิปพอจะฝืนอาการอยากอ้วกได้บ้าง ได้ไปนั่งในสวนสักพัก ฮัคยอนถึงได้รู้สึกดีขึ้น


               "ฮึก อึก" ริมฝีปากกลืนเข้าหากันจนแน่น น้ำตามันเอ่อจนล้นลงจากขอบตาอีกหยดแล้วหยดเล่า


               "โอ่กก" แล้วสุดท้ายฮัคยอนก็เกินจะฝืน ทรุดลงนั่งไหล่ตกอย่างหมดแรง ลุกขึ้นใช้น้ำล้างปากตัวเองให้สะอาด มือน้อยซับเช็ดหยาดน้ำตา


               ฮัคยอนแพ้ท้องหนักขึ้น เป็นเวลาเดียวกับคนที่ตนนึกอยากอ้อนจนรำคาญไม่ได้เวียนมาพบเจอกันบ่อย ๆ อีก งานของคุณแทคอุนดูจะหนักมากขึ้น สร้างระยะห่างระหว่างเรามากขึ้น


               มันก็เหมือนจะดี ทว่าฮัคยอนนึกอยากได้สบมองตาเรียวคมคู่นั้นสักหน่อยก็ยังดี


               สองขาเรียวก้าวเดินไปตามทางที่ประดับลายผ้าสวย ๆ ของสกุลจองด้วยความเร่งรีบไม่น้อย หลายวันแล้วที่คุณแทคอุนไม่ร่วมโต๊ะอาหารเช้า แต่สั่งให้เอาไปส่งที่บริษัทแทนเพราะภาระงานที่เร่งเข้ามา


               เลยมีแค่เวลาไม่นานนักที่ฮัคยอนจะได้ใช้เพื่อสบประสานสายตานั้น หรืออย่างน้อยได้แอบมองก็ยังดี


               "..." มือน้อยเคาะประตูห้อง ยืนรออยู่อึดใจก็ยังไม่มีคนขานรับ ฮัคยอนถือวิสาสะเปิดเองเพราะกลัวว่าคุณแทคอุนจะรีบไปทำงานจนพลาดทุกโอกาสดี ๆ


               ฮัคยอนนึกตื่นเต้นและแอบยิ้มกับตัวเองทุกครั้งที่ได้เข้ามาในห้องนอนของคุณแทคอุน แม้จะมีโอกาสได้เข้ามาไม่กี่ครั้งก็ตาม


               "เว้ย” เสียงพ่นลมหายใจเสียงดังมาจากในห้อง ฮัคยอนเดินตามเสียงทุ้มนุ่มไปทันที เห็นคนตัวโตอยู่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยในชุดสูทเนื้อผ้าประณีตของสกุลจอง แต่ที่ใบหน้าหล่อกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดผสานกับเสียงพ่นลมหายใจปนสบถคงไม่พ้นมือหนาที่กำลังพยายามเซ็ตทรงผมให้ตัวเอง ปกติคุณแทคอุนแค่ปล่อยผมตามธรรมชาติหวีให้เรียบเป็นทรงก็ดูดีมาก ๆ แล้ว แต่วันนี้คงมีนัดสำคัญถึงพยายามแต่งทรงผมให้หล่อเหลา


               "..." ในขณะที่ฮัคยอนนึกคิดกับตัวเองว่าจะก้าวเดินเข้าไปอาสาช่วยจัดทรงผมให้ดีหรือเปล่า ก็เป็นจังหวะที่ดวงตาเรียวคมคู่นั้นตวัดขึ้นมาเห็นร่างน้อยจากเงากระจกพอดี พอแน่ใจว่าถูกเห็นฮัคยอนก็ยิ้มหวานแฉ่งมอบให้ทันที


               "นายมาก็ดี ฮัคยอน ทำให้ไอ้ผมบ้านี่เป็นทรงสักทีสิ ฉันจะไปประชุมไม่ทันแล้วเนี่ย" แทคอุนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอารมณ์เสีย ทุกก้าวของฮัคยอนที่ตรงมาหามีแต่รอยยิ้มหวาน


               "งั้นนั่งลงหน่อยครับ ผมยืนไม่ถึง" พอสิ้นคำคนตัวสูงก็ดึงเก้าอี้มานั่ง มือน้อยจับทั้งหวีและขวดใส่เสปย์แต่งทรงผมขึ้นมา จัดแต่งทรงผมด้วยหวีและมือน้อยของตัวเอง สายตาประกอบด้วยรอยยิ้มยามมองเส้นผมตั้งใจเหมือนยามลงครัว


               เป็นภาพที่น่ามอง และฮัคยอนก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกมอง


               แทคอุนมองตั้งแต่ที่หวีแรกลงสัมผัสเส้นผม จวบจนที่มันเริ่มได้ทรงอย่างใจ และมือน้อยฉีดเสปย์ลงไปรักษาทรงผมนั้นไว้ แค่กดฉีดครั้งแรก ฮัคยอนก็เม้มปากจนแน่น ความรู้สึกขื่นคอวิ่งขึ้นมาจากกลิ่นแปลกประหลาดฉุนจัด น้ำเริ่มคลอดวงตาสีสวย ทว่าก็ยังคงรั้งรอ ยังเม้มปากกลั้นความรู้สึกอยากอ้วกไว้จนกว่าจะเสร็จ


               ฮัคยอนไม่อยากให้คุณแทคอุนรู้สึกไม่พอใจกับอาการแพ้ท้องที่ตัวเองเป็น แม้อยากให้รำคาญ แต่ก็อยากให้เอ็นดูกัน


               ฮัคยอนเริ่มโลภมาก และผลสุดท้ายของคนโลภ น้อยนักจะจบอย่างสวยงามสมใจ


               "กึก" เสปย์แต่งทรงผมร่วงลงจากมือเมื่อร่างน้อยวิ่งตรงไปห้องน้ำอย่างไม่อาจอดรนทนได้ไหว "โอ่ก" เสียงอ้วกดังขึ้นอีกครั้งแม้สิ่งที่ขับดันออกมาจะแทบไม่มีอะไรเลย เจ้าของห้องเดินตามเข้ามาในห้องน้ำ มือหนาแตะกลางแผ่นหลังเล็ก ลูบสัมผัสให้รู้สึกดีอยู่แบบนั้น


               ไม่มีสักคำพูดแต่ฮัคยอนรู้สึกว่ามันสบายใจและอบอุ่นมากขึ้นนัก


               "ขอบคุณครับ สายแล้วต้องไปทำงานแล้วใช่ไหมครับ" ฮัคยอนซับทิชชู่ไปกับตาและจมูกของตัวเอง ยิ้มขอบคุณยามมือหนาฉุดรั้งขึ้นมาจากพื้นกระเบื้อง แทคอุนจ้องมองหน้าฮัคยอนอยู่นาน จนคนตัวเล็กเอียงคอยิ้มถาม แล้วจู่ ๆ แทคอุนก็ผละเดินจากไป ฮัคยอนก้าวเดินตามเพราะจุดประสงค์ที่เดินมาหาก็แค่อยากใช้เวลาอยู่ร่วมด้วย


               ฮัคยอนเดินตามไปถึงห้องทำงาน สองขาที่จะเดินไปหาแผ่นหลังกว้างเบนเบี่ยงทางเป็นโต๊ะตัวยาวที่มีผ้าคลุมใหญ่วางเรียงรายไว้สี่ผืนแทน ตาโตดำขลับราวลูกละมั่งเป็นประกายยามที่ยืนจ้องมองผ้าตรงหน้า


               "ทิวลิปปป" ส่งเสียงราวเด็กได้ของเล่น มือน้อยลูบท้องตัวเอง รอยยิ้มหวานวาดเหมือนตาที่หยีลง มือน้อย จับพลิกผ้าคลุมไหล่แต่ละผืนดูอย่างสนใจ


               ทุกผืนมีทิวลิปประดับตกแต่งให้ได้เห็น ทั้งพิมพ์ลายจากรูปวาด จากของจริง มีทั้งที่มีดอกเล็ก ๆ ประดับจนเต็มผืน และทั้งแบบที่เป็นทิวลิปดอกโต ๆ ดอกเดียว


               "สวยจัง" ฮัคยอนจับไปจับมา ก่อนจะยั้งมือตัวเองเมื่อนึกว่ามันอาจจะเป็นงานสำคัญของสกุลจองถึงได้ถูกนำมาวางไว้แบบนี้ หันไปมองคนตัวโตที่ยืนกอดออกมองอยู่พักใหญ่


               "ขอโทษครับที่จู่ ๆ ก็ไปจับ" เสียงหวานอ้อมแอ้มบอก แทคอุนไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่กระชับวงแขนที่กอดอก แล้วเดินเข้ามาใกล้อีกนิด


               "พี่เจสเป็นคนทำแล้วฝากมาให้ นายเลือกไปสักผืนสิพี่สาวฉันจะได้สบายใจ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทำให้ฮัคยอนเบิกตาโต ทั้งแปลกใจแต่ก็ยิ้มไม่หุบ


               "ได้จริง ๆ เหรอครับ"


               "อื้ม" ฟังเสียงยืนยันไป พิจารณามองแต่ละผืนไป มันสวยทั้งหมดเลยเสียจนฮัคยอรเลือกไม่ถูก ตาโตเหลือบมองคนที่ยืนอยู่เคียงใกล้


               "คุณแทคอุนว่าผืนไหนสวยที่สุดเหรอครับ" เอ่ยขอความเห็น และมีมากกว่านั้นที่แอบนึกหวังไว้ในใจคนเดียว แทคอุนยืนพิจารณามองคิดในมุมของลูกชายของสกุลจองที่คลุกคลีกับผ้ามายาวนาน


               "ผืนนั้นมั้ง น่าจะขายได้ง่ายที่สุด" ชี้ไปที่ผ้าพันคอสายทิวลิปแบบรูปวาดที่เป็นดอกเล็ก ๆ ตกแต่งไปทั่วผืน พอสิ้นคำพูดฮัคยอนก็หยิบผืนนั้นขึ้นมาถือไว้


               "งั้นผมขอผืนนี้นะครับ"


               "เอาไปสิ เดี๋ยวบอกพี่เจสให้ว่านายได้ของฝากแล้ว" แทคอุนทำหน้าเดาอารมณ์ได้ยากอย่างทุกวัน แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่น ฮัคยอนพยักหน้ารับแข็งขัน คนตัวโตเดินออกไป ขาก็ก้าวเดินตาม สองมือกอดผ้าพันคอไว้ชิดอกที่มีหัวใจภายในกำลังฟ่องฟู


               "ขอบคุณนะครับคุณแทคอุน" แม้คุณแทคอุนจะไม่รู้ตัว แต่ฮัคยอนถือว่าคุณแทคอุนเลือกผ้าฝืนนี้ให้กับฮัคยอน แม้จะดูขี้ตู่ไปมาก ๆ แต่ฮัคยอนถือว่าคุณแทคอุนให้ผ้าคลุมไหล่นี้เป็นของขวัญกับตัวเอง


               ต่อไปคงได้พูดอวดลูกน้อยในท้องให้ฟังถึงของขวัญที่คุณพ่อของเขามอบให้กับคุณแม่


               ของขวัญที่คนให้ก็ยังไม่รู้ตัวว่าเป็นคนให้


               ไม่เป็นไรหรอก ฮัคยอนโกหกมามากมายและจะโกหกไปอีกมากมาย เพิ่มอีกสักเรื่องก็คงไม่เป็นไร





               มื้อเช้าวันนี้ฮัคยอนฝืนทำกับข้าวได้เพียงอย่างเดียวจริงๆ อาการอยากอ้วกเล่นงานหนักเสียจนต้องเข้ามานั่งพักในสวน มือน้อยกระชับผ้าคลุมไหล่ที่พึ่งได้รับเป็นของขวัญเข้าหาตัว หูรับฟังเสียงน้ำไหลจากบ่อน้ำหินแต่งสวน มือน้อยลูบท้องของตัวเอง หลุดยิ้มออกมาทุกครั้งยามที่ได้มองผ้าในมือตัวเอง


               "ผ้าที่คุณพ่อให้มาอุ่นมาก ๆ เลยนะลูก" แม้จะเป็นเพียงผ้าผืนบางโปร่ง แต่มันอุ่นราวกับผ้านวมที่ห่อหุ้มใจของฮัคยอน


               "ถ้าหนูเกิดมา แม่จะฝากคุณพ่อไว้นะ เอาห่อตัวหนู แทนอ้อมกอดของแม่นะลูก พอหนูโตขึ้นหนูก็จะคิดเหมือนแม่ ..ว่ามันสวยมากๆเลยล่ะ" แม้น้ำตาจะเบลอเลือนการมองเห็น แต่ฮัคยอนก็ไม่นึกเอาผ้าคลุมไหล่มาซับเช็ดน้ำตาให้ด้อยค่าลง เพียรใช้มือน้อยเช็ดน้ำตาตัวเอง


               ยิ้มสิฮัคยอน

               เรื่องดี ๆ ร้องไห้ได้ยังไง


               "...." สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ตัวเล็กแค่แปดสัปดาห์เอง ฮัคยอนจะมัวมาเครียดมาร้องไห้ให้ลูกได้รับผลกระทบไม่ได้


               ฮัคยอนเลือกเอง เลือกทุกอย่างเองตั้งแต่ต้น


               หลายคนมีความลับ ฮัคยอนก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่มันมากกว่าคำว่าความลับ


               ฮัคยอนโกหก เป็นคนขี้โกหก แล้วก็ทำมันมากมายหลายครั้ง


               ครั้งแรกที่ฮัคยอนนึกกล้าโกหกคือการตรวจร่างกายครั้งสุดท้าย เพื่อให้แน่ใจว่าร่างกายของเขาพร้อมแล้วจริง ๆ ที่จะทำหน้าที่ซึ่งผ่านการอบรมมานานของลูกชายสกุลหยิน


               การตรวจใช้เลือดไม่มากนัก แต่ฮัคยอนก็ยังไม่มั่นใจในตัวเอง ฮัคยอนกลัวว่าผลมันจะไม่เป็นอย่างที่หวัง ร่างกายของฮัคยอนเต็มเปี่ยมไปด้วยความเสี่ยงของโรคประจำตัว ฮัคยอนต้องการให้ผลออกมาผ่าน แม้ความจริงไม่ใช่


               เพราะเป็นทิวลิปที่อ่อนแอ จึงคุ้นเคยกับห้องตรวจของนายแม่และคุณแม่มากกว่าใคร ฮัคยอนเปลี่ยนหลอดเลือดของตัวเองกับพี่อี้ชิง แกล้งทำตกแตกแล้วให้ดึงเลือดของพี่อี้ชิงออกมาใหม่


                 แม้ต้องทำการโกหกลงไปครั้งใหญ่ก็ตามแต่ผลออกมาสมดังหวัง ฮัคยอนได้ทำหน้าที่สกุลหยินอย่างสมบูรณ์

             

               ได้ถูกคัดเลือก และครอบครองจากฝ่ามือใหญ่ที่ฮัคยอนตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบสบตา ความรักที่ขอได้เฝ้าถนอมดูแล กับเวลาอีกหกเดือนที่เหลือข้างหน้า


               หลับตาลงตั้งสมาธิยามที่หูก็รับฟังเสียงนกร้อง เสียงสายลมกระทบใบไม้ให้ธรรมชาติที่แสนคุ้นเคยเยียวยา หยาดน้ำตาแห้งหมาดลงยามที่มือน้อยเกลี่ยซับ


               หากมีทิวลิปประดับสวนให้เห็นบ้างคงช่วยได้มากเสียกว่านี้


               แม้ไร้ของจริง แต่ดวงตาโตก็มองทิวลิปในผ้าคลุมไหล่แทนค่ากันไป ให้ผลแทนกันได้ไม่สมบูรณ์แต่ก็ยังดีพอจะเยียวยาใจของฮัคยอน ยกชายผ้าขึ้นมาประทับริมฝีปากลงจูบ


               "คุณฮัคยอนคะ มีคนมาหาคุณค่ะ" เสียงของป้าริเอะทำให้ฮัคยอนลืมตาขึ้นมา มือน้อยสัมผัสตัวเล็กในท้องไปเรื่อย ๆ แม้จะนึกคิดในหัวไม่ตกว่า


               ใครกันจะมาหาเขาซึ่งอยู่ที่สกุลจองบนผืนแผ่นดินเกาหลีแบบนี้

 



               "มาหาผมแน่ใจแล้วเหรอครับ" ฮัคยอนถามซ้ำยามที่ผู้หญิงมากวัยกว่ายิ้มให้ยามที่ถือเชือกวัดเดินหมุนไปรอบรอบตัวฮัคยอน


               "ช่วยกางแขนหน่อยค่ะ" พอเธอพูดฮัคยอนก็ทำตามเสียแทบทันที ตาโตมองป้ายชื่อบนอกของหญิงวัยกลางคนที่มีชื่อและตำแหน่งชัดเจนว่าเป็นคนที่วัดไซส์ ทั้งตัดเย็บเสื้อผ้า ตราเครื่องหมายบนนั้นคือของสกุลจอง


               ฮัคยอนอดจะนึกตื่นเต้นไม่ได้ว่าคนที่เพิ่งไปบริษัทหรือเปล่าที่เป็นคนเชื้อเชิญให้ช่างมาตัดชุดให้กับฮัคยอน


               "คือจะเอาขนาดตัวผมไปตัดชุดอะไรเหรอครับ"   


 "ชุดสูทออกงานค่ะ"


               "งาน? เมื่อไหร่ครับ" ฮัคยอนถามไว้ก่อน เพราะถ้ามันกินเวลาอีกนาน ก็จะต้องเผื่อขนาดให้เจ้าตัวเล็กในท้องได้เติบโต


               หรือหากนานเกินไป ชุดนี้อาจจะไม่ได้ใช้อีกเลยก็ได้ จะตัดไปเสียของกันเปล่า ๆ


               "พรุ่งนี้แล้วค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ดิฉันรับรองว่าทันใส่ไปงานตอนเย็นแน่ ๆ ค่ะ " รอยยิ้มสมมารยาทกรอบการค้าส่งให้ฮัคยอน


               ฮัคยอนนึกคิดจดจำคำพูดของคุณแทคอุนได้เกือบทุกคำ การที่คุณแทคอุนพูดน้อยมันก็ดีอย่างนี้เอง ร่างน้อยพยักหน้ากับตัวเองนึกคิดไปถึงที่คุณแทคอุนเคยถามว่าเขาสนใจงานรื่นเริงบ้างไหม


               พอเอามาผสานรวมกัน ด้วยความนึกคิดของคนช่างตู่อย่างฮัคยอนแล้วก็อดจะใจเต้นแรงขึ้นมาไม่ได้


               เสื้อผ้าชุดนี้อาจจะเป็นคุณแทคอุนจริง ๆ ด้วยที่ส่งคนมาวัดตัวตัดให้


               ไม่รู้แหละ ฮัคยอนถือว่าใช่


               “ใครให้มาตัดชุดให้ผมเหรอครับ” ฮัคยอนเอ่ยถามใจหรือก็สั่น รอลุ้นในคำตอบ


               “คุณแทคอุนค่ะ”


               ใช่จริง ๆ ด้วยหรือ


               คำตอบของผู้หญิงตรงหน้าทำเอาฮัคยอนฉีกยิ้มกว้างเสียกว่าเก่าจนตาหยี ตาโตมองเงาสะท้อนตัวเองจากเงากระจก มือน้อยกระชับหน้าท้องบางของตัวเอง ดีจังเลยนะตัวเล็ก คุณพ่อให้ของขวัญตั้งหลายอย่างแน่ะ


               รอยยิ้มสวย ๆ โอบกอดสกุลจอง รวมถึงหัวใจของฮัคยอนได้อุ่นไม่ต่างจากผ้าคลุมไหล่ผืนสวย




            

            แม้ภายนอกจะเป็นเพียงสวนสวย ๆ ของสกุลจองที่เหมือนเดิมทุกประการเหมือนเมื่อห้านาทีก่อนทว่า ฮัคยอนก็ยังหันไปมอง มองแม้รู้ดีว่าสิ่งที่อยากเห็นจะไม่ได้เห็นในวันนี้

 

            ดูเหมือนว่าคุณแทคอุนจะไม่กลับบ้านคืนนี้เพื่อเตรียมพร้อมกับการเตรียมงานพรุ่งนี้ งานที่ชุดของฮัคยอนกำลังตัดเย็บอยู่ในค่ำคืนนี้ คืนที่คุณแทคอุนอาจไม่ได้นอนเลยสักนิดเพื่อเตรียมงานใหญ่

 

            คืนที่ฮัคยอนอยากเอ่ยคำขอบคุณด้วยปากตัวเอง สำหรับชุดออกงานที่ตระเตรียมให้

 

            "...." ตาโตกลมวาวมองนาฬิกาที่วางอยู่ตรงหัวโต๊ะ มันแจ้งเวลาตามหน้าที่ของมันว่าห้าทุ่มแล้ว หากคุณแทคอุนอยู่บ้านคงเดินมาใช้ดวงตาเรียวคมจ้องมองให้แน่ใจว่าเขาจะต้องนอนแล้ว

 

            แต่คืนนี้ไม่มีทว่าพอหลับตานึกถึงดวงตาคู่นั้น ฮัคยอนก็คิดว่าเขาควรที่นอน

 

            ร่างน้อยเอนกายลงกับเตียงนิ่ม มือข้างนึงลูบหน้าท้องตัวเอง มือข้างนึงกุมผ้าพันคอลายทิวลิปแนบชิดอก พรุ่งนี้ฮัคยอนจะได้ร่วมงานเลี้ยงของสกุลจองงั้นหรือ ตื่นเต้นเหลือเกิน แค่คิดหัวใจก็เหมือนจะระรัวออกมาจากอก

 

 

            ฮัคยอนอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ จัง

 

 

 

 

            "โอ่ก"

 

            ยามเช้ามาถึงไม่ช้าหรือเร็วเกินไป เสียงเดิมดังขึ้นเหมือนเช่นทุกวัน ฮัคยอนลู่ตัวจนไหล่ห่อยามที่โก่งคออ้วกออกมา ปลายจมูกแดงจัดดังทุกวัน ความรู้สึกขมในคอดูจะดีขึ้นสองมือจึงยันพื้นเพื่อลุกขึ้นยืน

 

            "อะ" เพราะนั่งทับขาอยู่นาน ฮัคยอนจึงเจ็บปวดชาไปทั้งขา ใช้มือยันผนังไว้กลัวจะได้ล้ม ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าออกมาด้านนอกห้องน้ำ

 

            เดินไปที่โต๊ะหยิบฉวยสมุดสำหรับจดสูตรอาหาร จุดหมายปลายทางคือห้องครัว ยามที่สองขาเดินมาจนถึงห้องของคุณแทคอุน ก็อดจะยืนมองบานประตูสีอ่อนนั้นไม่ได้ ก่อนที่จะตัดใจเดินผ่านไป

 

            ได้แต่ยิ้มออกมาเมื่อคิดว่าเย็นนี้แล้วที่จะได้พบกัน

 

 

            "วันนี้ไม่ทำงานขึ้นโต๊ะเหรอครับ" ฮัคยอนกระพริบตาปริบอย่างประหลดใจในคำบอกกล่าวของป้าริเอะสรุปแล้วว่าวันนี้บรรดาคุณๆ ในสกุลจองออกไปตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมงานใหญ่ของสกุลจอง เหตุที่ไม่ได้ปลุกเอาฮัคยอนไปด้วย ตามคำบอกของคุณย่ากาอินก็เพราะอยากให้คนที่กำลังท้องกำลังไส้ได้พักผ่อนเยอะ ๆ ตกบ่าย ตกเย็นค่อยว่ากันอีกที

 

            เพราะแบบนั้นยามนี้ฮัคยอนจึงย้อนกลับมาอยู่ในห้องตัวเองอีกครั้ง ฮัคยอนนึกง่วงนอนแม้จะเพิ่งตื่นได้ไม่นาน คงเพราะร่างกายที่กำลังปรับสภาพต้อนรับลูกน้อยในท้อง และฮัคยอนอยากที่จะบันทึกตัวอักษรลงไปในสมุด

 

บันทึกถึงความรู้สึกยินดีที่เกิดขึ้นในวันนี้

 

            "วันนี้เดี๋ยวเราจะได้ไปเที่ยวข้างนอกด้วยกันนะลูก" มือน้อยลูบท้องตัวเองยามที่จรดปากกาลงบนกระดาษ แค่คิดว่าจะได้คอยเดินอยู่ข้าง ๆ คุณแทคอุนก็ดีใจแล้ว ต่อให้ตอนนั้นใบหน้าของคุณชายสกุลจองจะบึ้งตึงแค่ไหนก็เป็นกำไรของฮัคยอนสุด ๆ แล้วล่ะ

 

            "ฮ้าววว วันนี้แม่ต้องได้เห็นคุณพ่อยิ้มออกมาบ้างแหละเนอะ ออกงานทั้งที จะแอบดูให้ชุ่มใจเลยเนอะลูก" ฮัคยอนแค่คิดก็มีความสุขแล้ว ยกมือปิดปากหาวไป มือก็ประณีตตัวอักษรลงสมุดบันทึกเล่มสำคัญอย่างบรรจง

 

            เวลาประมาณสี่โมงเย็นไม่ขาดไม่เกิน เสียงเคาะประตูทำให้ฮัคยอนสะดุ้งตื่นแม้จะนอนกอดสมุดบันทึกแนบอกก็ตาม พอเปิดประตูห้องนอนก็ได้ใช้รอยยิ้มตอนรับพนักงานหญิงวัยกลางคนนามว่าซังอา ผู้ที่ตัดชุดให้กับตนเมื่อวันก่อน ซังอามาพร้อมกับถุงสีเงินใบใหญ่

 

            และยามที่ได้มองชุดนั้นอยู่บนร่างตัวเอง ฮัคยอนก็ใจเต้นตึกตัก

 

            "พอดีตัวเลยนะคะ คุณฮัคยอนชอบไหมคะ" คนตัดเสื้อยิ้มบอก ฮัคยอนยิ้มกว้างพยักหน้ารับจนตาหยี ชุดสูทออกงานสีน้ำตาลสวยงามเข้ากับผิวสีน้ำผึ้งของฮัคยอนได้เฉดที่พอดี การเก็บรายละเอียดผ้าสวยงาม แบบที่ฮัคยอนคิดว่าถ้าแบมแบมน้องน้อยผู้ชื่นชอบการเย็บปักถักร้อยของเขาได้มาเยือนที่แห่งนี้คงมีความสุขมากนักในการเลือกเนื้อผ้าและพูดคุยถึงเทคนิคการตัดเย็บขั้นสูง

 

            "งานจะเริ่มประมาณหกโมงเย็น เดี๋ยวดิฉันจะให้ช่างแต่งหน้าแล้วก็ช่างทำผมขึ้นมาหาเลยนะคะ ถ้าคุณฮัคยอนพร้อม" ฮัคยอนรู้สึกขัดเขินอย่างประหลาดทว่าก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

 

            ซังอาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะต่อสายลงไปหาเพื่อนร่วมงาน ทว่ามันกลับสั่นด้วยชื่อที่เธอไม่คุ้นเคย แต่เพราะเป็นเวลางานเธอจึงรับสาย และเมื่อได้ยินน้ำเสียงจากปลายสาย ก็ยิ่งทำให้เธอเบิกตากว้าง เสียจนแม้แต่ฮัคยอนยังต้องหันมามอง

 

            "อะไรนะคะ คุณแทคอุน รบกวนพูดอีกครั้งได้ไหมคะ" ชื่อที่กำลังคิดถึงทำให้ฮัคยอนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ซังอาอย่างไม่รู้ตัว หัวคิ้วแอบขมวดนิ่วตามใบหน้าของซังอาที่ทั้งเครียดทั้งตกใจ

 

            "จะให้ทำแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ แต่ว่าดิฉัน..." ซังอาจ้องมองมาที่ฮัคยอน สีหน้าแววตาลำบากใจ จนฮัคยอนรู้สึกแปลก ๆ

 

            "ค่ะ ค่ะ ทราบแล้วค่ะคุณแทคอุน ค่ะดิฉันจะรีบจัดการให้ค่ะ" ซังอาพรูลมหายใจออกมาเฮือกยาวยามที่กอดมือถือเครื่องบางไว้แนบอก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าอกลึก ๆ ก่อนที่ดวงตาคมใต้เส้นอายไลเนอร์จะจ้องมองมาที่ฮัคยอนที่ยังคงมองมาอย่างใคร่รู้

 

            ความใดจากคุณแทคอุนกันที่ทำให้สีหน้าท่าทางของคุณซังอาเปลี่ยนไปขนาดนี้

 

            "มีอะไรหรือเปล่าครับคุณซังอา" ฮัคยอนเกริ่นถาม ซังอากลืนน้ำลายหนืดลงคออย่างลำบาก

 

            "คุณฮัคยอนคะ..."

 

            "ครับ"

 

            "คือชุด ...ชุดดิฉันอยากรบกวนให้คุณฮัคยอนถอดคืนมาได้ไหมคะ" ซังอาแทบกลั้นใจยามที่พูดออกมาแม้ว่าปกติเธอจะเป็นคนมั่นใจมากก็ตาม ฮัคยอนเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ ริมฝีปากเผยอออกจากกันยามที่นึกคำที่จะพูด

 

            "...แต่ว่าผมใส่ได้พอดีแล้วนะครับ ไม่มีอะไรตรงไหนที่ต้องแก้ คือ ทำไมถึง... ถึงต้องถอดคืน" ฮัคยอนนึกถาม อยากได้คำตอบอื่นที่ต่างไปที่จากบางเสี้ยวความคิดที่จัดวางตัวอยู่ในอกจนเจ็บเสียดขึ้นมาไม่น้อยในยามนี้

 

            ฮัคยอนอยากฟังเหตุผล ทว่าเป็นใจความอื่น

 

            "คุณแทคอุนให้เอาคืนค่ะ"

 

            ที่ไม่ใช่อย่างที่คิดนี้ ฮัคยอนกลืนริมฝีปากตัวเองเข้าหากัน มือน้อยขยุ้มชายเสื้อเสียจนแน่น ในอกมันเจ็บแสบร้อนขึ้นมาเท่าทวี

 

            "...ทำไมเหรอครับ"

 

            "ไม่ทราบเช่นกันค่ะ แต่เสียงคุณแทคอุนฟังดูจะหงุดหงิดไม่น้อยเลย เอาแต่ย้ำว่าให้ไม่ต้องเอาชุดมาให้แล้ว คืนนี้ไม่ต้องให้มาแล้ว ...ขอโทษนะคะคุณฮัคยอน ดิฉันจำเป็นจริง ๆ ค่ะฮัคยอนสัมผัสได้ว่าซังอาเครียดมากแค่ไหนยามที่หญิงวัยกลางคนโค้งตัวจนต่ำไร้มาดอย่างเคยเพื่อขอโทษเขา ฮัคยอนยังคงเม้มปากจนแน่น ใช้ความสามารถมากมายที่จะส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไรและพยายามหนักขึ้นยามที่สูดลมหายใจร้อน ๆ เข้าปอดที่กำลังเจ็บหยอกในตอนนี้

 

            "  ... ไม่เป็นไรหรอกครับ ค คุณซังอาไม่ได้ ผิด ผิดอะไร"

 

 หากจะผิดก็แต่ฮัคยอนที่ผิด ผิดที่เป็นฮัคยอนมาตั้งแต่ต้น ผิดที่ยังคงเป็นฮัคยอน

 

            ผิดที่เป็นเพียงทิวลิปของสกุลหยินที่คุณแทคอุนไม่โปรดปราน

 

            "เดี๋ยว ฮึก เดี๋ยว ผมถอดคืนให้นะครับ รอ ฮึก รอ ก่อน ฮึก ก่อนนะครับ" ฮัคยอนใช้ความพยายามที่สุดเท่าที่มีแล้วที่จะไม่ให้น้ำตาไหลออกมาตอนนี้ ที่จะพูดจาให้รู้เรื่องกว่านี้

 

            แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงไป

 

            พังทลายเหมือนความหวังเล็ก ๆ ในใจของฮัคยอน

 

            ซังอาเองหน้าเสียน้ำตาคลอยามที่เดินเข้ามาจะช่วยถอดแต่ฮัคยอนส่ายหน้าปฏิเสธ ซังอาค้อมตัวออกไปรอนอกห้อง ฮัคยอนมองภาพตัวเองที่สะท้อนมาจากกระจกเงา

 

            และฮัคยอนไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความเบลอเลือน

 

            สองขาหมดเรี่ยวแรงจนนั่งลงกับพื้น ได้แต่ซบหน้ากับพื้นเตียงเพื่อรองรับน้ำตา มือกำผ้าปูลายทิวลิปออกแรงขย้ำมันระบายความอึดอัดในใจตอนนี้

 

            ทำไม ถึงได้ใจร้ายกับฮัคยอนขนาดนี้ ฮัคยอนรู้ตัวดี รู้ตัวแต่แรกแล้วว่าไม่ได้น่าถูกรัก

 

            และไม่ได้ถูกรัก

 

            เคยถูกห้ามปราม สั่งสอนจนเจ็บหนักล้มป่วยก็เพราะสอดที่จะไปหาถึงบริษัท ฮัคยอนก็ไม่ไปแล้ว ไม่ไปหาแม้ใจอยากไปเพียงไหน

 

            แล้วมาให้ความหวังฮัคยอนทำไม มาถามทำไมว่าอยากไปด้วยกันไหม จะส่งคนมาวัดชุดให้เพื่ออะไร ถ้าสุดท้ายก็จะเอาคืนไปแบบนี้

 

            แค่แกล้งเล่นหรือ คุณแทคอุนแค่เพียงสนุกสนานกับการเหยียบย่ำความรู้สึกฮัคยอนหรืออย่างไร

 

            "ฮึก ใจร้าย ฮึก ใจร้ายที่สุด" ร้องไห้จนหายใจเข้าไปแต่ละครั้งก็ทำได้แค่ให้ยิ่งเจ็บหยอกจนแน่นหน้าอก

           

            น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าซึมลงกับผืนเตียงจนชุ่ม ใบหน้าร้อน ไม่ต่างจากความร้อนที่แน่นอยู่ในอก มือน้อยละออกจากผ้าที่จิกกำไว้ คืบคลานลงมาลูบสัมผัส หน้าท้องของตัวเอง สัมผัสหนึ่งชีวิตที่เป็นเหตุผลให้ฮัคอนอยากจะมีความสุขที่สุด

 

            ดีแล้ว เหยียบย่ำให้จนพอใจ ดีแล้วที่คุณแทคอุนเกลียด เกลียดฮัคยอนมากขนาดนี้

 

            ดีแล้ว

 

            ใช้ความคิดปั้นแต่งแง่ดีออกมาให้ยิ่งชัด เพื่อจะได้มีความสุขมากขึ้น            

 

            ฮัคยอนเพียงแค่ปรารถนาจะมีความสุขให้มากที่สุดกับเวลาที่เหลืออยู่ มากกว่าหมดไปกับความเจ็บปวด ฮัคยอนจึงเลือก เลือกที่จะทำทุกอย่างแม้หลอกตัวเองต่อไป

 

            ทุกอย่างล้วนเต็มไปด้วยข้อดี หากฮัคยอนอยากมองให้มันดี

 

            จากด้วยเกลียดย่อมง่ายดายต่อการเยียวยาจิตใจมากกว่าจากด้วยความรักมากนัก

 

            ทั้งร่างสั่นเทาอยู่แบบนั้นเนิ่นนานหลายนาทีที่เหมือนจะไม่มีวันหยุดลงสำหรับฮัคยอน เมื่อสามารถควบคุมลมหายใจได้ดีมากขึ้น ฮัคยอนนั่งปลดกะดุมเสื้อจากบนพื้น ยันตัวลุกขึ้นเพื่อถอดกางเกงแต่ก็ยืนแทบไม่อยู่จนต้องนั่งลงบนเตียงเพื่อช่วยประครองร่างกายไว้

 

            ชุดแสนประณีตยังโอบกอดร่างกายของฮัคยอน ยามที่มือน้อยหยุดนิ่งเมื่อความรับรู้จ้องมองผ้าพันคอลายทิวลิปที่นึกตู่ว่าได้มาเป็นของขวัญ

 

            ดีเหลือเกินที่คุณแทคอุนไม่รู้ว่าตนได้มอบผ้าผืนนี้เป็นของขวัญให้ฮัคยอนกับลูก เพราะจะได้ไม่มีวันที่จะเอาคืนไปได้

 

            ...อย่างน้อยก็ยังทิ้งความสุขไว้ในโลกปลอม ๆ ของฮัคยอน

           

 

 

           

                   

 

 

 

 

            เสียงดังวุ่นวายยังคงเกิดขึ้นรอบตัวแทคอุนทว่าเขากลับไม่นึกรับรู้ถึงมันเลยสักนิด เขากำลังคิด เยื้องย่ำย้ำอยู่กับคำพูดและการตัดสินใจที่เพิ่งได้ทำลงไป

 

 

            เมื่อวานเขาตัดสินใจให้ซังอาไปวัดตัดชุดให้กับฮัคยอน และเมื่อครู่เขาเองเพิ่งโทรยกเลิกให้ซังอาเอาชุดที่สมบูรณ์ไปส่งให้กับเจ้าของชุด ย้ำชัดว่าให้เอาชุดไว้ที่บริษัท ไม่ต้องเอาไปให้แล้ว และให้ซังอามาที่งานจัดเลี้ยงวันนี้ได้เลย

 

 

            ทั้งคำสั่งและสาเหตุที่สั่ง นั่นทำให้สมาธิที่ควรอยู่แค่กับงานเลี้ยงในวันนี้ของแทคอุนไม่ดีอย่างเคย

 

            ไม่เยือกเย็นมั่นคงดังภูเขาน้ำแข็งอย่างที่แทคอุนพึงพอใจ

 

            'น้องฮัคยอนจะมาด้วยเหรอวะ ดีจังเลยว่ะคิดถึงหน้าตาน่ารักๆจะแย่แล้ว มึงว่าน้องเขาจะชอบดอกไม้ไหม งานส่วนกูเสร็จละ เดี๋ยวกูมานะ กูขอไปซื้อดอกไม้ก่อน' ประโยคโง่ๆ พร้อมรอยยิ้มของคิม จีซูยังคงอยู่ในความคิดเขา

 

            ฮัคยอนต้องชอบดอกไม้สิ ในเมื่อตัวฮัคยอนเองก็คือดอกไม้เช่นกัน

            และเพราะรักดอกไม้เป็นชีวิตจิตใจ คงยิ้มรับกว้างเสียจนน่ารำคาญตอนที่จีซูยื่นช่อดอกไม้ให้

 

            เหตุผลเฮงซวยมันก็แค่นี้ แค่เขาไม่อยากรำคาญตากับการเห็นภาพพวกนั้น ก็ไม่ต้องมา ง่ายที่สุด แค่นั้นเขาก็ไม่ต้องรำคาญแล้ว

 

            ไม่มีอะไรที่เขาต้องมาคอยพะวงว่าจะวาดยิ้มเรี่ยราดให้คนนั้นคนนี้ ยามที่ต้องดูแลจัดการงานเปิดตัวบริษัทเสื้อผ้าแบนด์ใหม่ของสกุลจองที่เปิดพร้อมกันถึงห้าสาขาตามเมืองสำคัญของเกาหลีและจีน

 

            ใช่มันก็แค่น่ารำคาญ มันก็แค่เสียเวลาเขา

 

            มันก็แค่น่าเบื่อเป็นบ้าที่ต้องมาคอยดูแลตัววุ่นวาย

 

            แทคอุนคิดย้ำ ๆ อยู่แบบนั้น ทว่าดวงตาก็จดจ้องมองผ้าพันคอและเสื้อผ้าคอลเลคชั่นที่ตนเป็นคนเสนอให้น้องสาวและพี่สาวตนออกแบบ เป็นคนหยิบยื่นดอกทิวลิปสีส้มอมชมพูแล้วเชื้อเชิญว่ามันน่าจะดูดีแค่ไหนยามที่ออกมาเป็นส่วนนึงของผืนผ้า คอลเลคชั่นเดียวกับที่ฮัคยอนเลือกผ้าคลุมไหล่ไปครอบครอง

 

            ก็แค่อยากรู้ว่าจะทำหน้ายังไง จะยิ้มเสียแค่ไหนถ้าได้มาเห็น

 

            ..จะยิ้มกว้างมากกว่าตอนได้ดอกไม้ของจีซูหรือเปล่า

 

            "โธ่เว้ย" แทคอุนจิกมือกำเข้าหากันแน่นจนชาแต่ก็ยังคงกำอยู่แบบนั้น ตนออกคำสั่งไปแล้ว ชุดสูทที่จะส่งมอบก็ถูกระงับไปแล้ว จะมามัวคิดมากทำไมให้เสียเวลาวะ แทคอุนได้แต่ย้ำคิดแบบนั้นในหัวตัวเอง

 

            "เลโอ ปัญหาในงานนิดหน่อยเองไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นเลย" เจสสิกาแตะหลังน้องชายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เป็นเรื่องปกติที่ทำงานก็ต้องเกิดปัญหา ยิ่งงานใหญ่อย่างวันนี้ ก็มีนั่นนี่ผิดพลาดให้ทั้งสามพี่น้องได้ตามดูแลไม่ขาด

 

            "เรามาดูงานทางนี้กับพี่หน่อยเลโอ ส่วนเรื่องฝ่ายจัดเลี้ยงที่มีปัญหาพี่ให้คริสตัลไปดูแลแทนแล้วล่ะ" แทคอุนพยักหน้ารับคำบอกของพี่สาว สองขายาวก้าวเร่งตามไป ตรงบริษัทคู่ค้าที่เริ่มทยอยมา หนึ่งในนั้นคือจีซูที่กลับมาพร้อมช่อดอกไม้ในมือ

 

            ยังดีที่จีซูมันซื้อกุหลาบแดงมาช่อใหญ่ ไม่ได้โง่ซื้อทิวลิปมาอย่างพวกรู้ดี

 

            ท่ามกลางความวุ่นวายที่ซัดเข้าหาตัวเหมือนเกลียวคลื่น แทคอุนนึกคิดว่า ที่ตัดสินใจไปมันก็คงดีแล้ว

 

            เก็บซ่อนทิวลิปไว้ในรั้วสกุลจอง ไม่ให้สายตาคู่ไหนได้จับมอง จนน่ารำคาญเสียจนต้องนึกถึงเกือบทุกห้วงคิดอย่างที่เขาเป็น

 

 

 

 








อิฉันได้รับมอบวันหยุดมาค่ะ จำนวนเจ็ดวันเต็มจึงได้มาเยี่ยมเยียนทิวลิปเป็นสวนแรกเลย ฮึก
หลังพักหายใจมาครึ่งตอนมาเข้าสวนทิวลิปกันต่อเถิดค่ะ ถถถ มาแบบเล็กน้อย อิฉันก็แต่งไป ร่ำไห้เองไปเจ้าค่ะ ถถถ 
 
หลังจากห่างหายกันไปนาน ได้กลับมาเจอกันแล้วนะคะ ด้วยการฝึกงานและการทำเล่มของไฮเดรนเนียร์และคาเนชั่น ตอนนี้โอเคแล้ว คงได้มาพบปะกันที่สวนอื่น ๆ มากขึ้น แต่อาจยังไม่ถี่เท่าเดิม เพราะว่ายังต้องฝึกงานอยู่ แต่คงไม่ได้หายไปนานแล้วเนอะ


คิดถึงจัง คิดถึงฮัคยอน คิดถึงทั้งทิวลิปและเหล่าชาวสวนทิวลิปเลยค่ะ นานจริง ๆจนvixxคัมแบคละ ถถถ  มีความปลื้มปริ่มฉากในเอ็มวีที่ฮัคยอนเดินกลางสายฝนละร้องไห้มากค่ะ ทัชชิ่งแรง ฮึก จ้อบบบ



ฝากชาวสวนทิวลิปที่น่ารักทุกท่านมารดน้ำใส่ปุ๋ย พรวนดิน ให้ทิวลิปงอกงามกันเถอะนะคะ วิธีรดน้ำ ใส่ปุ๋ยยังคงทำให้ดีต่อใจได้เหมือนเคย ทั้งเมนต์เอย โหวตเอย แชร์ให้เพื่อนมาอ่าน หรือว่าจะเล่นแท็ก #ทิวลิปN ก็ดีทั้งนั้นเลยนะคะ รอน๊าา ^^


 #ทิวลิปN 



____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 231 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5452 toto (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 19:23

    เป็นความใจร้ายที่แบบ เฮ้อออออ พูดออกมาสิคะคุณแทคอุน

    #5452
    0
  2. #5434 theskyandsea (@thesky13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:07
    อ่านตอนนี้ห้ารอบก็ร่องไห้ทุกรอบ แทคอุนนนน กลายเป็นทำร้ายน้องไปแล้ว
    #5434
    0
  3. #5416 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 04:01
    อห ไม่รู้จะพูดอะไรเลย แทคอุนแม่งแบบ อห เอาน้องคืนได้มั้ยอ่ะ ขอน้องคืนเหอะ
    #5416
    0
  4. #5401 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:53
    หวงน้องก็บอกว่าว่าหวงน้องสิ แง้ น้องเข้าใจผิดหมดแล้ว tt แล้วผ้าพันคอก็คือตัวเองคิดตัวเองทำอี๊ก โอ้ยยย พ่อคนซึน นี่น้ำตาไหลให้น้องฮัคยอนรัวๆเลย สงสารน้องอะ tt
    #5401
    0
  5. #5398 tonlhewpinket (@tonlhewpinket) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 12:04
    บ้าบอที่สุด....
    #5398
    0
  6. #5390 Bubble_pp (@pare-phat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:20
    เป็นห่วงน้องก็ไม่ยอมพูดสักทีเบื่อๆๆๆๆๆๆ
    #5390
    0
  7. #5389 Bubble_pp (@pare-phat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:20
    เป็นคนแก้ปัญหาได้บ้าบอที่สุดที่เคยเจอ
    #5389
    0
  8. #5388 Bubble_pp (@pare-phat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:19
    คนปากแข็ง:p
    #5388
    0
  9. #5376 Jekkju (@Jekkju) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 14:31
    แก้ปัญหาได้ห่วยมากกกกพี่แทคอุน55555
    #5376
    0
  10. #5365 Fone (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:21

    อ่านตอนนี้แล้วบีบหัวใจมากกก...ก ฉากที่ทิวลิปน้อยต้องเอาสูทตัวงามออกจากตัว ????????????????????????????

    #5365
    0
  11. #5348 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 00:31
    ที่จริงหวงน้อง แต่ไม่รู้หรอว่าทำน้องเจ็บเนี่ยย
    #5348
    0
  12. #5313 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 21:15
    เนี่ย หึงน้องแล้วมาทำน้องเสียใจ เดี๋ยวปั๊ด
    #5313
    0
  13. #5293 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 01:31
    ก็นึกว่าจะแกล้งน้อง ที่ไหนได้หึงน้องอีกแล้วค่ะซิส เห้อออ น้องเขาคิดว่าโดนเกลียดไปแล้ว สะใจยังล่ะ อยากจะตีแทคอุนแรงๆ
    #5293
    0
  14. #5285 Paprika12 (@Paprika12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 15:56
    ใจร้ายยยยยยย
    #5285
    0
  15. #5268 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:19
    ชิทำเป็นหวง แต่รู้ไหมว่าทิวลิปเสียใจแค่ไหนนนนน
    #5268
    0
  16. #5197 zao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 15:03
    น่าตีแทคอุนจริง ๆ เลยค่ะทำตัวเป็นเด็ก ๆ หวงของไปได้
    #5197
    0
  17. #5188 Mika ichiko (@siberz-3399) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 12:11
    อ่านแล้วก็ร้องไห้ อ่านแล้วก็ร้องไห้...
    #5188
    0
  18. #5157 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:08
    อีคนขี้หึงงงง รู้มั๊ยว่าทำคนอื่นร้องไห้ไปกี่ครั้งแล้ววง
    #5157
    0
  19. #5145 Nonoway13 (@nonoway13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 11:20
    ทิวลิปของอิฉัน ตั้งแต่อ่านมาแลเรื่องนี้ดอกไม้ของอิฉันน้านนน จะห่อเ-่ยว ไร้น้ำ ไร้ปุ๋ยมากเหลือเกิน สงสารรา
    #5145
    0
  20. #4833 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 03:33
    อะไรกัน หึงเองหรอกหรอ!!! สงสารฮัคยอน
    #4833
    0
  21. #4808 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:25
    คือเหตุผลนี้มันทำให้ฮักนยอนเสียใจขนาดไหน ลดความสำคัญตัวเองลงไปขนาดไหน แค่เพราะตัวเองหึง ถ้าเป็นแบบนี้ทำไมไม่ยอกจีซูว่านั่นคือคนของตัวเอง จีซูจะได้ไม่ยุ่ง ทิวลิปจะได้ไม่เจ็บปวด
    #4808
    0
  22. #4596 ออมม่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 18:39
    โอ้โห เหตุผล มันใช่ไหมเนี้ยะ ทำให้ลูกกวางเสียใจ มันน่าัก
    #4596
    0
  23. #4186 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 13:03
    เพราะความหึงหวงล้วนๆ แต่จะรู้มั้ยเนี่ยว่าทิวลิปดอกน้อยที่อยู่บ้านนั้นร้องไห้หนักหน่วงขนาดไหน
    #4186
    0
  24. #2969 Lux Lek Lek (@pompamnaka33) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 02:01
    แต่งให้จบทุกเรื่องเลยนะค่ะชอบมาก
    #2969
    0
  25. #2768 ฝนแจ้แพ้แครอท (@discouraged) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:01
    คนที่เสียใจที่สุดคงไม่พ้น แทคอุน ถ้าสายเกินไป โอ้ยไม่นี่ขนาดไม่ใช่ดรามาพีคๆยังร้องไห้แทบทุกตอนเลย ตายๆๆๆ
    #2768
    0