-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 6 : Little Tulip ::FIVE:: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    4 ก.ย. 59




Little Tulip 
:: FIVE ::


            แทคอุนอดที่จะหรี่ตาเล็กของตัวเองลงจนคมกริบไม่ได้ยามที่กลับมาแล้วเห็นว่าบ้านสกุลจองของเขาดูเหมือนกำลังมีงานรื่นเริงอะไรสักอย่างอยู่ มันไม่ได้ดูยิ่งใหญ่แปลกตาอะไรเลยสำหรับคนอื่น ทว่าลูกโป่งสีชมพูอมส้มที่ได้เห็นลอยอยู่ติดเพดานห้อง พร้อมด้านล่างที่ผ้าผืนสวยประดับลายทิวลิปถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะสองสามผืน และในแจกันก็มีทิวลิปสีเดียวกับลูกโป่งปักไว้หลายดอก

            ในบรรยากาศที่ดูจะถูกโอบกอดไว้ด้วยทิวลิป พี่สาว น้องสาว พ่อแม่และคุณย่าของเขาที่ปกติน้อยครั้งนักจะยิ้มหรือหัวเราะ ยามนี้กำลังยิ้มกว้างเต็มเรียวปาก ไม่ต่างจากทิวลิปแห่งสกุลหยินที่ยืนยิ้มกว้างจนตาหยีอยู่กับคุณย่ากาอิน

            จะไม่แทคอุนแปลกใจอย่างนั้นหรือ

            "จู่ๆจัดงานอะไรกัน" แทคอุนเดินเข้ามาถามคริสตัล พอน้องสาวคนเล็กเห็นสกุลจองเห็นพี่ชายก็หลุดยิ้มทันที

            "พี่เจส พี่เลโอกลับมาแล้ว" เจสเดินตรงมาหาน้องชายทันทีด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

            "ยังจะมาถามพี่อีก นายสิมีข่าวดีแล้วก็ไม่ยอมบอกกัน" เจสสิกายิ้มกว้าง มือเรียวสวยบรรจงติดแผ่นผ้าลงตรงขอบชายเสื้อเชิ้ตของแทคอุน

            "พอเมื่อเช้ารู้ข่าวปุ๊บ พี่ก็ให้ช่างปักทำให้ทันทีก่อนทุกงานเลย ยินดีด้วยนะเลโอ นายเป็นคนแรกเลยนะที่มีหลานให้กับคุณย่า" เจสสิกายิ้มกว้าง แทคอุนขมวดคิ้วแน่นขึ้น ดึงแขนเสื้อตัวเองขึ้นมาดูแถบผ้าไหมสีขาว ซึ่งถูกปักลงไปด้วยตัวอักษรสีส้มอมชมพูสีเป็นภาษาเกาหลีว่า 'ยินดีด้วยกับว่าที่คุณพ่อ'

            แทคอุนเม้มปากตัวเอง ตาเล็กจ้องมองไปที่ฮัคยอนซึ่งกำลังถูกคุณย่ากาอินลูบหลังพลางคุยอะไรบางอย่างอยู่ด้วยความตั้งใจ แต่เพราะคนเรามักรู้สึกได้เสมอยามที่ถูกจดจ้องนานๆ ยิ่งจ้องเขม็งแบบที่แทคอุนทำอยู่ตอนนี้แล้วด้วย

            ในที่สุดฮัคยอนก็เงยหน้าขึ้นมา ประสานสายตากับดวงตาคมที่ยังคงจ้องมองมา

            ฮัคยอนแน่ใจว่าคุณแทคอุนคงได้ทราบข่าวดีแล้ว

            และเพราะไร้สักรอยยิ้มบนใบหน้านั้น มือน้อยจึงออกแรงจิกเสื้อตัวเองแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว  ในความดีใจทว่าใจดวงน้อยนี้เหตุใดกลับเบิกบานไม่ถึงที่สุดกัน

            "ฮัคยอน เธอฟังฉันอยู่ใช่ไหม"

            "ครับ คุณย่า" ฮัคยอนฉีกยิ้มให้กับหญิงชราที่อยู่ข้างกาย ผละสายตาจากพ่อของลูกในท้องมาเป็นคุณย่าผู้ต้องการทั้งดอกไม้จากสกุลหยินและดอกผลจากทิวลิปดอกนี้

            "คุณย่ารู้สึกดีขึ้นหรือยังครับ เรื่องอาการ.." ฮัคยอนเลือกจะไม่พูดทั้งหมดเพราะจำได้ดีว่าคุณย่าไม่ให้บอกใครเรื่องที่ป่วย

            ฮัคยอนเข้าใจดีว่าทำไม

            การต้องจากไปไม่น่าเศร้าเท่าการเห็นคนที่ตัวเองรักต้องจมอยู่กับการนับถอยหลังไปด้วยกัน ฮัคยอนเลือกเศร้าคนเดียวดีกว่าจะมองคนที่รักเศร้าไปด้วย

            "เดือนหน้าฉันจะเข้าไปตรวจผลอีกรอบ แต่ก็นะ ฉันเชื่อเรื่องสุขภาพใจ ฉันพยายามจะไม่นึกถึงมันนัก แต่ก็ดูแลสุขภาพตัวเองไม่ให้ขาด ตอนนี้ใจฉันก็ดีมากเลยล่ะฮัคยอน ได้ลูกหลานสกุลหยินมาช่วยหนุนเรื่องโชคแบบนี้ฉันก็สบายใจมากทีเดียว" คุณย่ากาอินยิ้มกว้างจนจาหรี่เล็กลง ดูมีความสุขมากจริงๆ จนฮัคยอนนึกไม่ผิดที่เลือกจะบอกข่าวดีให้คุณย่าได้ทราบอย่างที่ควร เพราะไม่อาจรั้งรอเวลาที่บอกคุณแทคอุนก่อนได้

            ให้รอคงไม่มีวันได้บอกอีกพักใหญ่ เพราะเสียงฮัคยอนไม่ได้น่าสนใจ พูดมากไปก็ดีแต่ทำให้รำคาญ

            ฮัคยอนเม้มปากตัวเอง ช่วงนี้เขาไม่อาจห้ามอาการน้อยใจได้อยู่ มันคุกคามในความคิดบ่อยครั้งจนยิ้มกว้างไม่ได้เต็มที่อย่างเคย

            ฮัคยอนพยายามจะไม่คิดอะไรแต่มันก็ยากนัก ฮัคยอนเป็นคนหนึ่งคนที่มีความรู้สึก บวกกับอารมณ์อ่อนไหวของยามแพ้ท้องฮัคยอนก็ดูจะอ่อนไหวขึ้นทุกที

            แต่ฮัคยอนไม่มีใครสนใจ จะอ่อนไหว อ่อนแอน้อยใจ ให้เป็นภาระยิ่งไม่ควรเพราะคนที่ฮัคยอนนึกอยากให้อ้อนให้เอาใจ ไม่ได้สนใจกัน

            นั่นไงล่ะน้อยใจขึ้นมาอีกแล้ว น่ารำคาญจริงฮัคยอน

            ".." ฮัคยอนเบี่ยงตัวหลบเข้าหาผ้าม่านสีทองสวยหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดหัวตาเพื่อซับน้ำตาออกไป ปลายจมูกโด่งรั้นสีน้ำผึ้งแดงน้อยๆยามสูดลมหายใจ

            "ไหวไหม ฮัคยอน" คุณย่ากาอินเอ่ยถาม ความอารีที่เหมือนสายตาของนายแม่ทำให้ฮัคยอนเบาใจขึ้น พยักหน้ารับ

            "ไม่ได้แพ้ท้องอะไรมากหรอกครับ เล็กน้อยเท่านั้นอีกไม่กี่เดือนก็คงหายแล้ว" ฮัคยอนยิ้มบาง พูดราวกับว่ามันเพียงครู่เดียว ทว่าไม่กี่เดือนนั้นทั้งนานและก็เร็วสำหรับฮัคยอนในหลายๆความหมาย ความหมายที่มีแค่ฮัคยอนที่รู้ดี

            "พรุ่งนี้ฉันจะให้แทคอุนพาเธอไปฝากท้อง ไม่ไกลจากสกุลจองมีโรงพยาบาลชั้นดีอยู่ ยิ่งใกล้ก็ยิ่งไปตรวจสุขภาพหลานฉันได้ง่ายๆ" กาอินลูบแผ่นหลังบาง ฮัคยอนเม้มปากตัวเองเล็กน้อยเมื่อไม่ผิดจากที่นึกไว้เลยว่าคุณย่ากาอินต้องทำแบบนี้

            "ไม่ต้องหรอกครับผมไปฝากครรภ์มาแล้ว"

            "หืม เมื่อไหร่กัน" กาอินเลิกตามอง

            "เมื่อวานครับ พอดีสงสัยว่าจะท้องเลยไปตรวจ แล้วเจอคนรู้จักเป็นหมออยู่ที่นั่นพอดี พี่เขาเก่งมากก็เลยฝากครรภ์กับที่นั่นไปเลย โรงพยาบาลนี้ครับ" มือน้อยหยิบใบตรวจและถุงยาให้คุณย่ากาอินดู กาอินขมวดคิ้วน้อยๆ แต่พอเห็นชื่อหมอและชื่อโรงพยาบาลที่การันตีว่าเป็นโรงพยาบาลชั้นดีอีกแห่งก็ไม่ได้ห้ามอะไรแค่บ่นว่าไกลไปหน่อยก็เท่านั้น

            ฮัคยอนยิ้มบางๆรับ รู้ดีว่าตัวเองเป็นเด็กไม่ดี เอ่ยโกหกออกมาเสียทุกถ้อยทุกคำ

            แต่ความลับของฮัคยอนก็ไม่ได้ต่างจากคุณย่ากาอินนัก หากท่านรู้ความจริงในสักวัน ฮัคยอนเชื่อว่าคุณย่ากาอินจะเข้าใจการกระทำของฮัคยอนได้ดีที่สุด

 

 

            "ฮัคยอน" น้ำเสียงแข็งที่เรียกกันพร้อมตาคู่นั้นที่จ้องมองมาบอกฮัคยอนได้ดีว่าจุดหมายของการเดินตามทางเดินยาวนี้ไปที่ห้องของตัวเองจำต้องเดินตรงมาที่ห้องของคุณแทคอุนแทน

            ฮัคยอนรู้ว่าตัวเองตัวเล็กนักและยามนี้ยิ่งรู้สึกตัวลีบเล็กลงไปอีก ฮัคยอนรู้ดีว่าตัวเองมีความผิดหลายอย่าง มือน้อยลูบท้องตัวเองยามที่ก้มหน้าเดินตามร่างสูงใหญ่ของคุณแทคอุนเข้ามาในห้องทำงาน

            ตากลมซึ่งไร้ประกายวาววับอย่างเคยมองตามแผ่นหลังกว้างไปหยุดอยู่ที่โต๊ะสีขาว ของทุกกอย่างที่เป็นของฉลองในวันนี้ยกเว้นอาหารกับลูกโป่งถูกแบ่งพื้นที่อยู่ในห้องรวมทั้งแจกันใส่ดอกทิวลิปด้วย

            "อธิบายเรื่องนี้สิ" ข้อนิ้วยาวหนีบป้ายผ้า 'ยินดีกับว่าที่คุณพ่อ'  ขึ้นมาถาม ฮัคยอนหลบตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกและวาดยิ้มอย่างเคย เป็นเรื่องที่ดีฮัคยอนต้องยิ้มสิยามที่พูดถึงลูกน้อยในท้องตน

            ไม่ได้มีเวลามาเศร้าเสียหน่อย เลิกงี่เง่าได้แล้วฮัคยอน พอเสียที

            "ผม.."

            "ทำไมนายไม่บอกฉันเรื่องนี้ ฉันไม่ควรเป็นคนแรกเหรอที่รู้" แทคอุนถามออกมาเสียงเย็น ฮัคยอนจับสายตาไปดอกทิวลิปในแจกันซึ่งเหมือนกับดอกเละช้ำในถังขยะที่ห้องตนอย่างไม่รู้ตัว

            "นายแม่กับคุณแม่สอนไว้ว่า ถ้าตั้งท้องเมื่อใดให้เอาดอกไม้แทนตนไปมอบให้กับเจ้าของตัวเอง เมื่อวานผมเตรียมทิวลิปแล้วครับ แต่ว่า...ก็เลยไม่ได้บอก" พูดไม่เต็มเสียงนักและช้าเหลือเกิน โชคดีที่คุณแทคอุนเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้วจึงพูดต่อได้จนจบประโยค ฮัคยอนก้มหน้าลงเพราะรู้ดีว่าน้ำตากับลังคลอตาโตของตน ฮัคยอนอยากยิ้มอย่างเคย แต่ก็เกินฝืนอาการแพ้ท้องที่รุมเร้า

            "เมื่อวานนายเอาทิวลิปมาให้ฉันเพราะจะบอกว่าท้องเหรอ" แทคอุนเอ่ยถาม ตาเรียวคมจ้องมองร่างน้อยที่ยืนก้มหน้าซึ่งพยักหน้าให้ตนอยู่

            "เพราะมัวแต่เลือกดอกทิวลิปใช่ไหม นายถึงได้ใช้เวลาไปทั้งวัน" แทคอุนเอ่ยถาม ฮัคยอนพยักหน้ารับแม้รู้ดีแก่ใจว่าตนกำลังโกหก แต่ฮัคยอนต้องโกหกอีกมากนัก

            "ครับ ผมอยากได้ดอกที่สวยๆ"

            แทคอุนเงียบไปมือหนาเกาที่ต้นคอตัวเอง ความรู้สึกผิดเหมือนกระแทกเข้าเต็มหน้าแทคอุนในตอนนี้

            ความเงียบโอบล้อมรอบกายฮัคยอนจนรู้สึกรุมๆในใจ นึกอยากขอตัวไปพักตอนนี้รู้สึกขมคออยากจะอ้วกขึ้นมานิดหน่อยด้วยซ้ำเพราะความอึดอัด

            "..." แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากพูด แค่เพียงเงยหน้าฮัคยอนก็ต้องเบิกตาโตแปลกใจเมื่อเห็นทิวลิปดอกสวยอยู่ตรงหน้าตัว

            "เอาให้ใหม่สิ ต้องทำตามแม่บอกไม่ใช่หรือไง" คนที่กำลังถือดอกทิวลิปยื่นมาให้เอ่ยปากทั้งที่มองไปทางอื่น ฮัคยอนฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มสดใสเสียจนตาเป็นประกายราวกับจะทำให้ดอกทิวลิปยิ่งแย้มบานมากขึ้น

            "รับไปสิ ไม่งั้นจะเอาไปคืนที่แล้วนะ" แทคอุนพูดเสียงแข็งแต่ฮัคยอนก็แอบเห็นว่าใบหูนั้นกำลังแดง มือน้อยรีบดึงดอกทิวลิปมาถือไว้ ในใจพองโตเหมือนครั้งแรกที่ได้เห็นคุณแทคอุน

            คงดีถ้าได้รู้สึกแบบนี้อีกบ่อยๆ ...คงดีถ้ามีเวลา

            " คุณแทคอุนครับ.." ฮัคยอนเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าหล่อผิวขาวละเอียดของแทคอุน ฉีกยิ้มกว้างสวยพร้อมสองมือที่กุมก้านทิวลิปไว้หยิบยื่นให้คนตรงหน้า

            "ทิวลิปดอกนี้คือคำขอบคุณจากผม ที่คุณแทคอุนทำให้ผมได้อุ้มท้องลูกของเรา ให้ผมได้เป็นทิวลิปของสกุลหยินอย่างสมบูรณ์ ขอบคุณนะครับ" ฮัคยอนฉีกยิ้มกว้าง ถ้อยคำยาวๆแสนดี ถูกตอบรับด้วยใบหน้าคมที่พยักหน้ารับพร้อมกับฉวยเอาทิวลิปจากมือฮัคยอนไปครอง

            แม้ไม่ได้ยิ้มกว้างแต่ใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีและหูที่แดงกร่ำของคุณแทคอุนบอกฮัคยอนได้ดีว่า คนตัวโตก็ดีใจเช่นกัน

            ไม่รู้แหละแค่รับทิวลิปไปฮัคยอนก็ถือว่าคุณแทคอุนดีใจแล้ว ฮัคยอนอยากมีความสุขมากๆ ฮัคยอนจะคิดแบบนี้แหละ

            "นี่.."

            "ครับ คุณแทคอุน"

            "คือ.." มือหนาเกาต้นคอตัวเองก่อนจะชี้ไปที่ท้องบาง "แบบว่า ..ขอจับดูได้ไหม" ฮัคยอนกระพริบตาปริบๆก่อนจะฉีกยิ้มกว้างพยักหน้ารับรัวๆอย่างดีใจแบบไม่ปิดบังสักนิด

            "ได้สิครับ ได้เลยครับได้เลย คุณแทคอุนจับได้เลยครับ จะจับตรงไหนก็ได้ จับได้เลยครับ" ร่างน้อยก้าวเดินเข้ามาหา แทคอุนดูไม่มั่นใจนักแต่ก็เอื้อมมือใหญ่มาแตะที่ท้องบาง แค่ฝ่ามือใหญ่แตะลงมาฮัคยอนก็เม้มปากตัวเอง น้ำตาใสคลอดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่

            คุณแทคอุนกำลังแตะเจ้าตัวเล็ก คุณแทคอุนดีใจ ใช่คุณแทคอุนกำลังดีใจที่มีลูกกับเขา พอแล้ว แค่นี้ฮัคยอนไม่ขออะไรแล้ว

            "ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลย" แทคอุนบ่นพึมพำ ฮัคยอนหลุดขำออกมาทั้งที่สองมือน้อยยังเช็ดน้ำตาตัวเอง

            "ยังไม่ถึงเดือนเลยไม่รู้สึกอะไรน่ะถูกแล้วครับ ต้องรออีกสักสามสี่เดือนตอนนั้นก็น่าจะดิ้นซนได้แล้ว" ฮัคยอนเอ่ยบอก จ้องมองใบหน้าคมที่ยังคงมองจ้องหน้าท้องตน มือหนายังวางไว้ให้อุ่นใจ

            "คนเรานี่ท้องเก้าเดือนใช่ไหม ผู้ชายอย่างนายก็เก้าเดือนใช่ไหม" ตาเล็กคมสบมองถาม ฮัคยอนกดยิ้มบางทว่าไร้ความสดใสอย่างเคย แววตานั้นเป็นประกายที่แทคอุนไม่รู้ความหมายแฝงใด แต่ก็สัมผัสได้ถึงความต่างไปบางอย่าง

            "ครับ เก้าเดือน"

            "จะว่านาน แต่ก็แปปเดียวเองนี่" แทคอุนพึมพำกับตัวเอง หากแต่คนฟังอย่างฮัคยอนเม้มปากแน่น น้ำตาที่ซึมค้างด้วยความดีใจเอ่อล้นออกมาด้วยความรู้สึกอื่นอย่างนึกห้ามไม่อยู่

            "ครับ แปปเดียวเอง"  น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าซึมออกมาจนเลอะแก้มสีน้ำผึ้งเนียนของฮัคยอนอย่างห้ามอยู่ต่อให้สั่งตัวเองให้หยุดร้องยังไงก็ตาม

            ดีแล้วที่ร้องไห้จนภาพตรงหน้าเลือนแบบนี้จะได้ไม่ต้องยิ่งมองหน้าคุณแทคอุน ถ้ายิ่งมองจะต้องยิ่งร้องแน่ๆ

            "นี่ ฮัคยอน..." แทคอุนดูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูก มือหนาจะผละออกจากหน้าท้องมาจับไหล่บาง แต่ฮัคยอนใช้สองมือตะครุบข้อมือแกร่งให้จับที่หน้าท้องตัวเองต่อไป

            "ผม ฮึก แค่ แค่แพ้ท้องครับ"รีบบอกเหตุผล " คุณแทคอุน ฮึก เคยบอกว่าไม่ชอบให้ผมแตะตัว แต่ผมขออนุญาตจับได้ไหมครับ ขอจับอีกแปปเดียวก็ได้" พูดไปก็สะอื้นไปดูน่าสงสาร  แทคอุนขมวดคิ้วเหมือนฟังคำไม่ถูกหู

            "พูดอะไรแบบนั้น" วงแขนแกร่งดึงเอาใบหน้าชุ่มน้ำตามาซบที่อก มือหนาจับแผ่นหลังจากที่ร้องอยู่ฮัคยอนยิ่งร้องหนักเสียกว่าเดิม

            "ในฐานะที่ตอนนี้นายท้องลูกฉันอยู่ ฉันจะอนุญาตเป็นพิเศษแล้วกัน จะจับจะกอดก็ทำไป เดี๋ยวลูกฉันขาดความอบอุ่น ไม่ต้องขอ เข้าใจไหม" น้ำเสียงยังเย็นนักแต่ก็ไม่แข็งเท่าเดิม มือหนาลูบผมนิ่มยิ่งทำให้ฮัคยอนสะอื้นจนตัวสั่น 

            อุตส่าห์บอกตัวเองแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามร้อง ต้องยิ้ม แต่ทำไมจู่ๆก็ห้ามไม่อยู่แบบนี้กัน คนอ่อนแอ นึกบ่นตัวเอง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ฮัคยอนได้แต่บอกตัวเองว่าเดี๋ยวพอหายแพ้ท้องเขาก็จะยิ้มได้ วันนี้คือน้ำตาของความดีใจเสียต่างหาก

            ถึงจะต้องการแค่ลูก ให้กอดได้ก็เพราะลูก ฮัคยอนก็ดีใจที่ได้กอดคุณแทคอุน

            เป็นแบบนี้คือดีที่สุดแล้ว เห็นคุณแทคอุนปราณีกันเพราะกำลังท้อง เพราะต้องการแค่ลูกน้อยก็ยิ่งดี

            จะได้ไม่ต้องเลือกให้เสียเวลา เพราะคุณแทคอุนมีตัวเลือกเดียวให้เลือก และตัวเลือกนั้นไม่มีฮัคยอน

            ฮัคยอนกำหนดมันแล้ว และดีนักที่คุณแทคอุนก็ดูคิดตรงกัน

            "นายจะแพ้ท้องไปตลอดทั้งเก้าเดือนเลยไหม"

            "ไม่หรอกครับเดี๋ยวก็หาย" ฮัคยอนรีบบอกเพราะกลัวว่าคุณแทคอุนจะยิ่งรำคาญ ทว่าสองแขนน้อยออกแรงกระชับกอดร่างหนาแน่นขึ้น ซบอยู่ในอกอุ่นมากขึ้น ไม่รู้จะมีโอกาสอีกไหมวันนี้ฮัคยอนไม่ปล่อยกอดอุ่นนี้ง่ายๆหรอก

            เพราะเก้าเดือนมันแปปเดียวเองจริงๆอย่างที่คุณแทคอุนบอกสำหรับฮัคยอน

            ...สั้นนัก


            เส้นปากกาสีส้มค่อยๆวาดลงไปเป็นรูปหัวใจบนปฏิทินอันใหม่ที่ประดับด้วยลายรูปวาดดอกไม้นานาพรรณที่ฮัคยอนสรรหามา วันนี้ผ่านมาห้าสัปดาห์แล้วตั้งแต่ที่ฮัคยอนตั้งครรภ์ รอยยิ้มหวานวาดยิ้มให้กับตัวเองเหมือนทุกวัน

            ปลายนิ้วน้อยสีน้ำผึ้งลูบไล้หน้าท้องของตัวเองที่ยังคงบางนัก อีกแปดเดือนลูกน้อยของเขาก็คงจะตัวโตมากๆเลย จะต้องน่ารักมากแน่ๆ ถ้าจินยองอยู่ด้วยกันคงดีคงจะให้วาดรูปลูกน้อยให้หน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ต้องน่ารักแน่

            ฮัคยอนมองแสงอาทิตย์ที่สว่างจ้าในยามเช้า ยิ้มให้กับตัวเอง

            นี่ต้องเป็นอีกวันที่สดใสของทิวลิป

            "อึก.." ปากอิ่มเม้มเข้าหากัน สองขารีบวิ่งตรงไปที่ห้องน้ำ ทรุดกองอยู่กับพื้นกระเบื้องเย็นเชียบแล้วก็อ้วกเอาอาหารที่มีรองกระเพาะเพียงน้อยนิดออกมาจนหมด

            "โอ่ก.." พักหายใจได้ครู่เดียวก็อ้วกออกมาอีกครั้ง นั่งน้ำตาคลออยู่บนพื้น เจ้าตัวเล็กในท้องจะซนเป็นพิเศษยามเช้า

            "อ้วกอีกแล้วเหรอ" เสียงเย็นๆดังมาจากด้านหลัง ฮัคยอนหันไปมองคนที่แต่งตัวพร้อมไปทำงานซึ่งยืนกอดออกมองอยู่ ร่างน้อยพยักหน้ารับความจริงที่เกิดขึ้น ในใจฟูฟ่องทุกครั้งที่เห็นคุณแทคอุน

            สามสัปดาห์แล้วที่คุณแทคอุนรู้ว่าตั้งท้อง แล้วทุกเช้าก็แวะเวียนมาหากัน บางคืนก่อนนอนก็แวะมาทักทายลูกน้อยในท้อง

            ถึงมาแล้วแทบไม่พูดอะไรเลย แค่เอามือวางบนท้องแล้วคุณแทคอุนอมยิ้มมุมปากคนเดียว ฮัคยอนก็ยิ้มกว้าง ใจเต้นแรงจนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว

            "โอ่กก" รู้สึกหัวใจพองโตได้ไม่นานอาการแพ้ท้องก็เล่นงานให้อ้วกหนักอีกครา แม้จะกำลังอ้วกอยู่ แต่ฮัคยอนก็รู้สึกได้ถึงมืออุ่นๆที่กำลังลูบแผ่นหลังให้กัน

            ไม่มีคำปลอบสักคำ ทว่ามือหนาที่สัมผัสกันอยู่นี้ก็ดีเสียยิ่งกว่ายาวิเศษณ์ไหนๆ

            "ขอบคุณครับ" เอ่ยบอกยามที่วงแขนแกร่งดึงลุกขึ้นจากพื้น ฮัคยอนซับทิชชู่ไปที่ปากและจมูกตัวเองซึ่งขึ้นสีไม่น้อย

            "เดี๋ยวคุณแทคอุนจะออกไปทำงานหรือยังครับ วันนี้ผมกับป้าริเอะจะทำอาหารจีนกัน รอทานขึ้นโต๊ะพร้อมกันหรือว่าให้เตรียมไปให้ที่บริษัทดีครับ" ฮัคยอนเดินออกมาจากห้องน้ำเองเมื่อวงแขนแกร่งไม่ได้คอยประครองไว้แล้ว ตาโตดำขลับจ้องมองสมุดจดบันทึกซึ่งหมายเขียนไว้ให้ลูกน้อยของตนที่วางอยู่บนเตียง ก้าวขาตรงไปหาเอาตัวเองบังไว้ แต่ไม่ได้รีบหยิบจับให้ผิดสังเกต

            ตาเล็กแต่คมกริบของคุณแทคอุนจ้องมองมา

            "ทำอย่างเดียวก็พอ"

            "ครับ?" ประโยคลุ่นๆไร้การขยายก็ยากนักที่ฮัคยอนจะเข้าใจ

            "นายน่ะทำอาหารแค่อย่างเดียวพอต่อจากนี้ ป้าริเอะบอกเข้าครัวทีนึงต้องยืนเป็นสองสามชั่วโมง ยังทำได้อยู่ไหมคิดดูสิ" แทคอุนทำเสียงดุใส่กลับมา แม้เป็นคำดุ แต่ฮัคยอนก็เลือกจะเรียนรู้แล้วว่าแบบไหนบ้างที่กำลังโมโห แบบนั้นที่ไม่ได้โมโหถึงเพียงนั้น

            และตอนนี้ฮัคยอนคิดว่าเป็นแบบหลัง

            "ให้ผมเข้าครัวเถอะครับ เป็นความสุขของผม ยืนบ้างนั่งบ้างก็ได้ นายแม่กับคุณแม่สอนว่ายิ่งท้องยิ่งต้องเดินเหินให้บ่อย ออกกำลังกายจะได้แข็งแรง" ฮัคยอนเอ่ยปากพูดไป ยิ้มหวานมีไม่ขาดยามที่มือน้อยถือวิสาสะจับที่เนคไทของคนตัวโตที่ยังไม่เข้าที่ดีนัก เพราะคุณแทคอุนเคยบอกว่า ไม่ต้องขอ อยากจับอยากแตะก็ทำได้เลย ฮัคยอนก็เลยกล้าทำ

            แล้วคนตัวโตก็ไม่ได้ว่าจริงๆ ฮัคยอนจึงได้ยิ่งยิ้มกว้างจนตาหยี

            "งั้นทำใส่กล่องไปแล้วกัน" เสียงนิ่งๆที่พูดออกมาแบบนั้นทำเอาฮัคยอนพยักหน้ารับหลายที แทคอุนแตะที่มือน้อยว่าจะไปแล้ว ฮัคยอนจึงปัดปกเสื้อให้อีกครั้ง แล้วเดินตามไปด้วย อย่างไรวันนี้เดี๋ยวก็ต้องไปครัวต่ออยู่แล้ว

            ระหว่างทางมันเงียบมากๆ แต่ฮัคยอนก็ยังยิ้ม บางทีเดินผ่านลายผ้าที่เห็นทุกวัน ฮัคยอนก็ชี้ชวนคุณแทคอุนดูบ้าง ถามบ้าง คุณแทคอุนมองบ้าง เมินบ้างก็ไม่เป็นไร

            "นี่.."

            "ครับ คุณแทคอุน"

            "ชอบพวกงานรื่นเริงอะไรแบบนี้ไหม"

            "ครับ?"

            "ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไร เตรียมมื้อว่างไปด้วยเลยนะ มื้อเย็นด้วย วันนี้มีงานดึก" เสียงนิ่งพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วขายาวๆก็ก้าวฉับไปเลย แม้จะสงสัยอยู่บ้าง แต่ฮัคยอนก็อมยิ้มเมื่อหันมามองเห็นว่า คุณแทคอุนเดินมาเป็นเพื่อนกันจนถึงห้องครัว

            วันนี้เหล่าเครื่องครัวทั้งหลายได้รับรอยยิ้มของฮัคยอนเป็นกำลังใจให้แต่เช้า เพราะทุกครั้งที่เตรียมอาหารให้คุณแทคอุน ฮัคยอนจะยิ้มกว้างเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม ฮัคยอนรู้สึกดีที่สุดที่คุณแทคอุนเริ่มติดรสมือฮัคยอนแล้ว จะมื้อว่าง มื้อกลางวัน หรือมื้อเย็นก็ต้องเป็นฮัคยอนทำใส่กล่องไปให้แม้ว่าจะเลิกงานจนดึกดื่นก็ตาม

            นอกจากจำเป็นจริงๆคุณแทคอุนถึงทานอาหารจากที่อื่น จะไม่ให้ฮัคยอนดีใจได้อย่างไร

            "...." มือน้อยที่กำลังหั่นพริกหวานอยู่ชะงักลง

            ดีใจลงไปได้อย่างไรฮัคยอน แล้วอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้คุณแทคอุนจะทำยังไง บ้าจริง ฮัคยอน ทิวลิปโง่

            "คุณฮัคยอนเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" ป้าริเอะเดินมาดูเมื่อเห็นผู้ที่ตั้งท้องหลานคนแรกของสกุลจองนิ่งค้างไป

            "ป้าริเอะครับ ช่วยไปตามเด็กในบ้านที่ฝีมือทำอาหารดีๆมาให้หน่อยครับ วันนี้ผมจะสอนพวกแกทำอาหาร ป้าก็ด้วยนะครับ ผมอยากให้ป้าปรุงได้รสเดียวกับผม" ฮัคยอนพูดด้วยสีหน้าค่อนข้างกังวลแบบที่ริเอะไม่คุ้นเคยนัก

            "เอ๋ ทำไมล่ะคะ"

            "อยากสอนไว้น่ะครับ แต่ป้าริเอะทำอาหารจนได้รสชินมือตัวเองแล้วคงปรับยาก ผมก็เลยอยากได้เด็กในบ้านที่พอทำอาหารได้มาฝึกทำให้ได้รสเดียวกับผม" ฮัคยอนเม้มปากตัวเองเบาๆ มองมือของตัวเอง

            "ก็เผื่อวันไหนผมไม่อยู่ จะได้มีคนทำแทนได้ไงครับ คุณแทคอุนเริ่มติดรสมือผมแล้ว อย่างน้อยก็ควรมีสักคนที่ทำได้เหมือนกันเอาไว้" พยายามที่จะไม่ให้ความร่าเริงหายไปจากน้ำเสียง แต่ทว่าก็ยังซีดเซียวนัก

            "คุณฮัคยอนจะไปไหนหรือคะ อ๋อ ป้ารู้แล้ว หมายถึงตอนที่คุณหนูในท้องตัวโตขึ้นเข้าครัวลำบากจะได้มีเด็กทำแทนใช่ไหมคะ"

            "ครับ แบบนั้นเลย ฝากป้าตามให้หน่อยนะครับ" ฮัคยอนฉีกยิ้มหวาน ริเอะขยับร่างท้วมของตัวเองออกไปตามเด็กสาวในบ้านที่พอเห็นฝีมือทำอาหารบ้างแทบทันที ฮัคยอนจับมีดขึ้นมาแล้วหั่นพริกหวานตรงหน้าต่อให้เสร็จ

            ฟันคมงับริมฝีปากอิ่มตัวเองเข้าหากันน้อยๆ ยามมองกะทะที่กำลังแผ่ความร้อน

            ยิ่งฮัคยอนพยายามตักตวงความทรงจำดีๆให้ตัวเองมากแค่ไหนก็ยิ่งเหมือนผลักไสคุณแทคอุนเข้าไปในกับดักของความทรงจำมากเท่านั้น

            บางทีถ้ามันมากเกินไป ฮัคยอนก็ต้องเลือกแล้วว่าจะเห็นแก่ตัวมีความสุขจากความใจดีของคุณแทคอุนแล้วตักตวงเวลาดีๆมา หรือจะกลับไปเป็นอย่างเดิม ให้คุณแทคอุนได้เหลือที่ของความรู้สึกตัวเองเอาไว้ในจุดที่มันปลอดภัยกว่านี้

           

 

            มือน้อยนวดหัวขมับตัวเอง ก่อนจะละลงมาลูบที่ท้องของตน ถอนหายใจยามที่ทบทวนเรื่องทั้งวันลงในสมุดบันทึกประจำตัว วันนี้ต้องจดข้อสำคัญลงไปว่า ต้องฝึกเด็กๆในครัวอีกมาก มีสามคนที่พอทำอาหารได้ ทำอร่อยเลยมีสองคน แต่ทว่าจะเลียนแบบการปรุง การใช้เวลาในการทำอาหาร การหั่น ทุกอย่างที่มีเอกลักษณ์รายละเอียดเฉพาะตัวจากฮัคยอนไปทั้งหมดยากนัก

            ต้องฝึกกันอีกไม่น้อยแต่ไม่เป็นไรหรอก ฮัคยอนมีเวลาอีกหลายเดือนที่จะเตรียมแม่ครัวคนใหม่ให้กับสกุลจอง

             "แกรก" ต่อให้เขียนเสร็จหรือไม่สมุดบันทึกบนโต๊ะก็ถูกจับใส่ลิ้นชักของโต๊ะเขียนหนังสืออย่างรวดเร็ว ฮัคยอนหันมายิ้มรับบานประตูที่เปิดออกมาได้ทันเห็นหน้าคุณแทคอุนพอดิบพอดี

            "ทำงานเหนื่อยไหมครับ วันนี้ดึกด้วยจริงๆนะครับ" ฮัคยอนลุกขึ้นเดินตรงไปหามีแต่รอยยิ้มทั้งนั้นที่มอบให้คุณแทคอุนจนตาหยี

            "อืม" คนตัวโตครางในลำคอ เพียงแค่นั้นบอกเรื่องราว

            "วันนี้อยากอาบน้ำอุ่นไหมครับ หรืออยากทานอะไรอีกไหม เดี๋ยวผมจะเตรียมให้ อยากอาบที่ห้องไหนครับ ห้องทำงานหรือว่าห้องนอน" แต่ฮัคยอนก็ยังคงเจื้อยแจ้วตามประสาตัวเอง ยืดตัวเต็มความสูงเพื่อเกี่ยวเอาเสื้อสูทออกจากบ่ากว้างให้บุตรชายสกุลจองที่สูงกว่าตนมากโข

            "อาบห้องนี้" ประโยคสั้นง่ายทำเอาคนที่กำลังพูดเก่งอยู่ชะงักไปเสียทันที

            "เอาจริงเหรอครับ"

            "ไม่ได้หรือไง บอกเฉยๆไม่ได้ขอ" พูดออกมาหน้าตาเฉย มือหนาปลดกระดุมเชิ้ตเม็ดแรกดูพร้อมอาบเหลือเกิน แม้จะหน้าเริ่มขึ้นสีเรื่อ เพราะอกขาวแน่นมัดกล้ามที่เผยเข้าตา ฮัคยอนก็กันคนตัวโตไว้ก่อน

            "อาบได้ครับ แต่ผมยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย ขอจัดการก่อนนะครับ มันน่าอาย" คนตัวโตหยุดแต่จากตาที่จ้องเขม็งดูจะยังไม่ยอม

            "นะครับ นะ" ฮัคยอนใช้รอยยิ้มอ้อนเต็มที่

            "อืม แต่ถ้าแม่บ้านเอาของใช้ฉันมาฉันจะอาบแล้วนะ" ทำหน้าดุๆแบบนั้นแต่ฮัคยอนก็ยังยิ้มให้ ร่างน้อยตรงไปที่ห้องน้ำ รีบปิดประตูลงกลอนก่อนคนตัวโตจะตามมาได้ทัน

            รอยยิ้มกว้างหุบลง ตาโตมองจ้องตะกร้าขยะที่เหมือนเป็นความลับนึงของตน ในนั้นมีซองยาที่หมดแล้วจะให้เห็นไม่ได้ จับมัดปากเก็บให้เรียบร้อย

 

            "..." ฮัคยอนอมยิ้มเมื่อเห็นคุณแทคอุนนั่งตัวโตอยู่ปลายเตียง คุยงานด้วยท่าทีเคร่งเครียดไม่ได้เดินเข้ามายุ่งแถวหัวเตียงหรือโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง ร่างน้อยเดินยิ้มแฉ่งไปหา นั่งลงข้างๆ มือก็ซนจับที่เม็ดกระดุมของเชิ้ตตัวโตบนร่างพ่อของลูกในท้องตน

            ฮัคยอนถูกอนุญาตแล้วได้ใจมันก็ใช่เลยล่ะ

            แต่มันมีมากกว่านั้นกับผลที่ฮัคยอนหวัง

            "..ใช่ อีกสองอาทิตย์ เตรียมห้องพร้อมแล้วใช่ไหม..." เสียงทุ้มเย็นยังคุยงาน แต่ตาคมดุจ้องมองร่างน้อยที่มือซนมาเล่นกระดุมเสื้อตัวเอง แต่ฮัคยอนยิ้มแฉ่งไม่สนใจแววตาดุ งัดแกะกระดุมออกอีกเม็ดหน้าตาเฉย

            "อย่าให้มีข้อผิดพลาดล่ะ อืม ..ใช่" หัวคิ้วหนาขมวดหม่น น้ำแข็งเหมือนจะทะลุมาจากตาคู่นั้นแต่ฮัคยอนก็ยิ้มละลายน้ำแข็งเสียเฉยๆ มือน้อยปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออก ใช้สองมือจับสาบเสื้อเชิ้ตหมายจะถอดออก แต่มือใหญ่รวบคว้าไว้ทั้งสองมือ กำข้อมือไว้บีบล็อคไม่ให้ซนได้ต่อ

            "แค่นี้แหละ มีอะไรเพิ่มเติมเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะบอกในที่ประชุม" พูดจบโทรศัพท์ก็ถูกเหวี่ยงไปที่นอนนุ่มด้านหลัง มือหนาที่จับสองมือน้อยไว้รวบกำให้ถนัดขึ้น จนฮัคยอนได้แต่นั่งนิ่งเมื่อบิดข้อมืออย่างไนก็ไม่พ้นการจับกุม

            "ทดสอบความอดทนฉันอยู่เหรอ"

            "เปล่า ค..." น้ำเสียงหวานหายไปยามที่ริมฝีปากอิ่มถูกกลืนเข้าไปในภูเขาน้ำแข็งซึ่งยามนี้เหมือนจะร้อนเสียจนใกล้ปะทุ จูบร้อนๆหลอกล่อทิวลิปน้อยแห่งสกุลหยินนานเท่าไหร่ไม่นึกสน จนแผ่นหลังบางแนบไปกับเตียงนิ่ม ฮัคยอนถึงได้ใช้สองมือที่ได้อิสระดันอกแกร่งเปลือยเปล่าไว้

            "ทำไม่ได้นะครับ ผมพึ่งท้องได้เดือนเดียวเอง มันยังเสี่ยง ต้องรอสักเดือนสี่ก่อน" ฮัคยอนรีบบอกเสียงรัวเร็ว แววตาตื่นๆกับสีหน้ากังวลจัดแบบนั้น แทคอุนเห็นมันเต็มที่ แต่ดวงตาคมที่ยามนี้ไม่นิ่งอย่างเคยก็ทำให้ฮัคยอนได้ลุ้น

            "..." เสียงพ่นลมหายใจไม่สบอารมณ์นำมาก่อนทุกอย่าง 

           "ถ้าแบบนั้นก็อย่ามาทดสอบความอดทนกันมาก" ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยใต้คางใต้รูปของฮัคยอนอย่างเชื่องช้า

            "ฉันไม่ใช่คนมีความอดทนสูง"มือหนาเปลี่ยนเป็นจับปลายคางไว้เหมาะมือ

          "กับบางเรื่อง" แล้วก็ใช้ริมฝีปากหยักลงบดขยี้เอาจูบร้อนไปเสียจนทิวลิปแทบหลอมละลาย ฮัคยอนเชื่อแล้วว่าน้ำแข็งแห่งสกุลจองยามปะทุเดือดนั้นร้อนแค่ไหน

            "อื้อ ทำ ทำ อย่างอื่นได้นะครับ นายแม่สอนมา หลาย หลายอย่างเลย ผม ไอ ไอศกรีม อื้อ ที่สี่ด้วย" ฮัคยอนพูดน้ำเสียงขาดๆหายๆ เพราะ ถูกคั่นด้วยจูบย้ำๆ ในระยะสั้นๆติดกันหลายที ทั้งร่างอ่อนระทวยจนแน่ใจว่าถ้าไม่ตั้งท้องอายุครรภ์น้อยเช่นตอนนี้ ฮัคยอนคงไม่ทำให้คุณแทคอุนขัดใจ

            ลมหายใจร้อนพ่นชิดใบหูทิ้งท้ายแล้วทั้งร่างสูงใหญ่ก็ลุกออกไป  ฮัคยอนยันศอกไปกับเตียง เห็นคนตัวโตหยิบชุดนอนและผ้าขนหนูที่อยู่บนพื้นตรงเข้าห้องน้ำไป พอคิดว่าแม่บ้านที่เอาผ้ามาให้คุณแทคอุนจะเข้ามาเห็นตอนฉากไหนหน้าฮัคยอนก็ร้อนฉ่า ยิ่งมองเสื้อนอนที่ถูกปลดกระดุมไปเกือบครึ่ง กางเกงนอนที่ขอบร่นลงมาเผยสะโพกมน ทั้งตัวที่ยังรู้สึกร้อนๆ ฮัคยอนก็ยิ่งหน้าแดง

             ทิ้งตัวเองนอนบนเตียงฟังเสียงน้ำที่แว่วเข้าหู

            พอสตินึกคิดกลับมา รอยยิ้มก็จางลง มือน้อยยกขึ้นในอากาศ มือที่ยังรู้สึกอุ่นจากการกอบกุมเมื่อครู่

            ฮัคยอนเข้าไปรุ่มร่ามด้วยอย่างได้ใจ เพราะรู้ว่าคุณแทคอุนเป็นคนขี้รำคาญ และ รำคาญฮัคยอนเป็นพิเศษ ฮัคยอนทั้งอยากอยู่ใกล้และพยายามทำให้คุณฮัคยอนยิ่งรู้สึกรำคาญมากขึ้น

            จะได้ตีตัวออกห่างไปสักหน่อย รำคาญจนนึกอยากให้ฮัคยอนไปพ้นหน้ามากขึ้น

            จะได้ผูกพันกันน้อยลง

            ฮัคยอนคงเหงาถ้าคุณแทคอุนขับไล่หรือหนีไปห่างไกลกันจริงๆ เพราะรำคาญ

            แต่ไม่นาน แค่ไม่กี่เดือนฮัคยอนก็ทำใจได้ มากสุดก็อีกแปดเดือน ฮัคยอนก็จะไม่เหงา แต่ถ้าปล่อยให้ทุกอย่างถักทอเข้าหากัน เหมือนเถาวัลย์ที่เกี่ยวรัดกิ่งไม้จนแน่นขนัด สุดท้ายจะลำบากจนต้องลงมีดตัดให้บาดเจ็บ

            เพราะคนที่จากไปสุดท้ายก็ลืม คนที่อยู่สิที่ต้องจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่ 'เคย' มีเพียงลำพัง

            ฮัคยอนทนไม่ได้หรอกที่ทนให้คุณแทคอุนต้องเป็นแบบนั้น

            

           

 

            "แพ้ท้องอีกแล้วเหรอ" เสียงทุ้มทักทาย พร้อมคนตัวโตที่นั่งลงบนเตียง มือหนาแตะลงที่แก้มของฮัคยอน

            "ตื่นเช้ามาอ้วก ก่อนนอนร้องไห้"  แทคอุนขมวดคิ้วแน่น

            "ตัวแสบ" จ้องไปที่หน้าท้องบาง ใช้นิ้วชี้ยาวๆชี้ตรงมา

            "ฮื่ออ ห้ามดุลูกนะครับคุณแทคอุน" ฮัคยอนทำหน้าคว่ำใส่ให้เห็น ใช้สองมือกอดท้องแสดงความปกป้องเจ้าตัวน้อยสุดกำลัง

            "ฉันไม่สู้ด้วยหรอก แม่ลูกเขารักกันต่อไปฉันก็เป็นหมาหัวเน่าแล้วสิ ทิวลิป" พูดจาแบบนั้นทว่ามีรอยยิ้มมุมปาก นานทีปีหนจะหยอกล้อให้ได้เห็น แต่ฮัคยอนกลับไม่รู้สึกสนุกสนานด้วย แม้จะแค่หยอกก็ไม่เอา ร่างน้อยน้ำตารื้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หนักข้อจนไหลออกมาเป็นสาย

            อาจทั้งเพราะฮอร์โมนที่แปรเปลี่ยน หรือหัวใจดวงนี้เองที่รู้สึกเช่นนั้น

            "ฮึก ห้ามนะครับ ห้าม" เสียงสะอื้นดังขึ้นจนแทคอุนทำตัวไม่ถูก ฮัคยอนซบหน้ากับอกแร่ง สร้างความน่ารำคาญให้ตามที่ตัวเองคิดและขอที่พักพิงจริงๆ

            "ห้ามโกรธลูกเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม คุณแทคอุนต้องรักลูกที่สุด ถ้าคิดว่าผมรักลูกมากเท่าไหร่ก็ต้องรักลูกมากกว่านั้นรู้ไหมครับ รู้ไหม" ฮัคยอนเน้นย้ำ สองมือจิกเสื้อคนตัวโตจนแน่น

            "สัญญา รับปากผมว่าจะรักลูกที่สุด ห้ามโกรธ ห้ามโทษลูกไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น สัญญากับผมสิ" ฮัคยอนถามย้ำ น้ำเสียงแข็งแบบที่แทคอุนไม่เคยได้ยิน เหมือนว่ากำลังบอกเรื่องที่สำคัญที่สุดและฮัคยอนที่ยิ้มสวยๆ ขี้เกรงใจจะไม่ยอมเรื่องนี้เด็ดขาด

            "ฮึก คุณแทคอุนสัญญา ไม่งั้นผมจะไม่หยุดร้องไห้ด้วย" น้ำตาไหลออกมาเสียจนชุ่มอกแกร่งเอาง่ายๆ

            "สัญญาสิ สัญญา"

            "รู้แล้วหน่ะ" มือหนาจับไหล่บางที่สั่นเทา

            "นั่นลูกฉันนะ ไม่รักได้ไงล่ะ" แม้พูดแค่นี้ฮัคยอนก็ยิ้มกว้างให้แทคอุนเห็นได้แล้ว แม้จะยังสะอื้นอยู่นิดหน่อยก็ตามยามที่มือน้อยเช็ดน้ำตาตัวเอง 

            "นายนี่แววโอ๋ลูกมาตั้งแต่ท้องเดือนสองแรกเลยนะ ห้ามเลี้ยงลูกตามใจล่ะ โตมาจะเป็นเด็กนิสัยไม่ดี"

            ฮัคยอนอมยิ้มแต่ดวงตายังหมองหม่นกับตัวเอง ทว่าไม่ได้ยิ่งพูดอะไรไปให้น่าสงสัย

            "นอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงตื่นเช้ามาอ้วก ฉันขี้เกียจอุ้มไปส่งห้องน้ำ" แทคอุนบอกไปก็ดึงคนร่างน้อยที่กำลังเช็ดน้ำตาอยู่ให้นอนลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ถึงคอของฮัคยอนแล้วก็ตัวเองด้วย

            "คุณแทคอุนจะนอนที่นี่เหรอครับ"

            "ใช่" แล้วก็ดึงเอาคนที่ตนเอ่ยมอบห้องนี้ให้มาไว้ในวงแขน

            "แต่..."

            "ฉันไม่ได้ขอ ฉันจะมานอน" พูดเท่านั้นแล้วหลับตาหมายถึงงดต่อบทสนทนาและห้ามดื้อ ฮัคยอนกัดปากตัวเองนึกอย่างเซ้าซี้ให้หงุดหงิดรำคาญจนเดินหนีไป แต่ก็ได้แต่นอนจ้องใบหน้าหล่อเหลาของคุณแทคอุนเอาไว้ มือน้อยลูบผิวแก้มและสันจมูกโด่งเบาๆ

            ฮัคยอนตกหลุมรักดวงตาคู่นี้ ตกหลุมทุกอย่างที่เป็นคุณแทคอุนจนหมดหัวใจ

            ฮัคยอนอยากได้แค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นจากความรักของคุณแทคอุน แค่เศษเสี้ยวเล็กๆก็พอ ห้ามให้มาเกินกว่านั้น เพราะฮัคยอนไม่อาจดูแลมันได้

            แต่ขอมอบให้ลูกน้อยแทน

            คุณแทคอุนต้องรักลูกมากแน่ๆ ถึงยอมมานอนร่วมเตียงเคียงหมอนด้วยแบบนี้

            ดีจัง

            "นอนสิ จะดื้อเหรอ" เสียงดุทั้งที่ยังหลับตา พร้อมมือหนาที่ตะปบข้อมือน้อยลงกับเตียงนุ่ม แถมยังไม่ปล่อยออกง่ายๆ เอาไปซุกกอดไว้ตรงอกเสียด้วยซ้ำ

                  ฮัคยอนปิดเปลือกตาลง ต่อเวลาให้ตามใจตัวเองถึงแค่ช่วงสามเดือนแรกนะฮัคยอน เพราะลูกจะไม่แข็งแรงถ้าต้องพยายามไม่เหงาตอนแพ้ท้อง

            พอครบกำหนดแล้วห้ามเอาแต่ใจตัวเองอีกนะ ห้ามนะ ห้าม

 

 








เป็นหนึ่งตอนที่ไบโพล์ลามากสมเป็นฟิคสวนดอกไม้ แต่งไปยิ้มไป หน้านิ่งไป ยิ้ม หน้านิ่งอีก ดราม่าขลุกขลิก สนุกสนานหัวใจคนแต่งพอสมควร ไบโพลามากมายนัก ถถถ

คุณพ่อเขารู้แล้วนะว่าทิวลิปมีเจ้าตัวน้อย 

ไม่ค่อยได้แต่งบ่อย เหมือนเดิมมีความน้ำตาคลอยามแต่ง ถถถ สงสารตัวน้อย

อย่างไรก็ตามทีตอนหน้าจะไปเยี่ยมเยียนที่ทำงานคุณแทคอุนกันสักหน่อยดีไหมเนอะ อิอิ


เมาส์มอยพอแค่นี้แหละเดี๋ยวยาว


แต่จะมากล่าวบทไปถึงดาวร้าว ดาวร้าวไม่จำเป็นต้องร้ายค่ะ ดาวร้ายบางคนมายืนเฉยๆก็ร้าวแล้ว (อ้างอิงถึงอิสเบลลา เทเลอร์ ณ ฟิคไฮเดรนเนียร์เป็ฯต้น หรือยังเฮียอันที่มาร้าวแค่ชื่ออยู่นานหลายตอน )



สุดท้ายอย่าลืมรดน้ำใส่ปุ๋ยเสริมรากทิวลิปน้อยให้แข็งแกร่ง สตรองๆนะคะ รดกันได้แบบชุ่มฉ่ำด้วยวิธีเดิมอย่างเคย ทั้งเมนต์ ทั้งโหวตก็ดีทั้งหมด จะหลอกเพื่อนมาอ่านก็ได้ ที่สำคัญพูดถึงเรื่องนี้อย่าลืมติดแท็ก #ทิวลิปN กันนะคะ ^^

จะรอรับน้ำปุ๋ยน๊าาา > <
 #ทิวลิปN 



____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5451 toto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 18:09

    พระเอกเปลี่ยนไปมากเพราะลูกหรอ

    #5451
    1
    • #5451-1 Butterfly 8ffect (@poisonmoon) (จากตอนที่ 6)
      9 มิถุนายน 2562 / 18:34
      พระเอกก็ชอบทิวลิปมาตั้งแต่เริ่มๆนั่นแหละค่ะ แต่ซึนเก่ง หาข้ออ้างเก่ง พอท้องปุ๊ยก็คือมีข้ออ้างชั้นดีให้ตัวเอง ไม่ต้องอ้างว่าเพราะพี่เจสกลัวผีอะไรงี้แล้ว &#128514;
      #5451-1
  2. #5415 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 03:50
    ฮัคยอนรักตัวเองบ้างก็ได้นะ รักตัวเองมากกว่านี้อีกสักหน่อย น้องทำเพื่อคนอื่นเกินไปแล้ว
    #5415
    0
  3. #5347 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 00:10
    สงสารทิวลิปน้อย ถึงรักมากก็ทำตัวผูกพันไม่ได้ เพราะคิดว่าตัวเองต้องจากไปสินะ งื้ออออ
    #5347
    0
  4. #5312 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 08:27
    น้องน่าสงสารเกินไปแล้วอ่ะ;____;
    #5312
    0
  5. #5292 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 00:58
    อย่างน้อยพี่เขาก็รักลูกเนอะ อยากให้น้องรักตัวเองบ้าง ทำเพื่อคนอื่นตลอดเลย
    #5292
    0
  6. #5267 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:08
    อ่านทีไรต้องเสียน้ำตาให้เหล่าดอกไม้จริงๆ
    #5267
    0
  7. #5156 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:53
    แทคอุนใจดีขึ้นมาแล้ววว ฮัคยอนทำเพื่อคนอื่นมากเกินไปแล้ว
    #5156
    0
  8. #5142 Nonoway13 (@nonoway13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 11:01
    กลัวใจมาก กราฟขึ้นแบบนี้
    #5142
    0
  9. #4832 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 03:17
    ออร่าความพ่อมาแต่ไกล ทิวลิปต้องสู้ๆน้าา
    #4832
    0
  10. #4806 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    ขนาดตอนไม่ม่ายังร้องไห้ ไม่ได้อบอุ่นใจเลย หน่วงมากๆ ยิ่งสิ่งดีๆเกิดขึ้นยิ่งทำให้นึกถึงช่วงเวลาแสนสั้นของฮักนยอนอะ
    #4806
    0
  11. #4737 ssaipran (@ssaipran) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 00:20
    ไม่ให้ไป ทิวลิปต้องรอเลี้ยงหนูน้อยด้วยเส้
    #4737
    0
  12. #4594 ออมม่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 06:55
    หวานแบบหน้านิ่ง ก้อเขินได้เหมือนกันนะ
    #4594
    0
  13. #4184 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 12:40
    แรกๆก็ยิ้มหรอก พอฮักยอนร้องไห้ อีนี่ก็ร้องไห้ตาม ฮืออออออออ
    #4184
    0
  14. #2766 ฝนแจ้แพ้แครอท (@discouraged) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:49
    กลัวใจตอนตาพี่กับน้องรักกันจริงๆแล้วมีเรื่องของเพื่อนที่จะฝากเลี้ยงลูกอ่ะ ฮืออออ ไม่ได้นะ กลัวอีกทีก็ตอนคลอกอะ กลัวน้องเป็นอะไรจริงๆ
    #2766
    0
  15. #2502 |2e@L (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 14:35
    คุณแทคอุนเขารักทั้งแม่ทั้งลูกนะ เขาควรรู้การป่วยของฮัคยอนนะ ฮัคยอนไม่ควรเดียวดาย และต้องเจ็บช้ำระหว่างตั้งท้อง
    #2502
    0
  16. #2229 ltmonkey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 19:47
    จะบอกว่าหวานไหม ก็ไม่รู้อะ อย่างน้อยๆก็ทำให้ยิ้มทั้งน้ำตาได้ ดูเหมือนแทคอุนจะไม่ชอบคนโกหกนะ ถ้ารู้ว่าน้องปิดบังเรื่องโรคจะองค์ลงแค่ไหน

    เราชอบนะที่แทคอุนดูรักลูกรักเมีย นึกว่าจะไม่สนใจกันเลย
    #2229
    0
  17. #1979 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:00
    คุณแทคอุนไม่รู้ว่าฮัคยอนป่วย แล้วถ้าคุณแทคอุนรู้ล่ะ
    #1979
    0
  18. #1826 senning (@senning) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 03:27
    โอ๊ย พี่แทคอุนของน้อง ค่ะๆไม่ได้ขอ บ้านพี่ทั้งหลังจะทำไรก็ทำเลยยยยยย
    #1826
    0
  19. #1825 ohhyes4 (@ohhyes4) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 02:46
    ไม่ไหวแล้ว น้ำตาแตก สงสาร คิดถึงตอนคลอดแล้วหน่วงหัวใจมากเลย ฮืออออออออออออ
    #1825
    0
  20. #1609 gatejung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 13:57
    อ่านแล้ว แลหน่วงอะ สงสารนายเอกอะ ไรท์จ๋า

    อย่าดราม่านะ ใจไม่ดีเลย
    #1609
    0
  21. #1590 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 21:15
    บทจะดีก็ดี ละมุนต่อจิตใจ/0/
    #1590
    0
  22. #1564 ploiespolies (@ploiespolies) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 01:33
    บทอิพี่จะอบอุ่น จะละมุนก็โคตรดีงามมมมม งื้ออออออออออออ
    #1564
    0
  23. วันที่ 5 กันยายน 2559 / 00:12
    ;____;มันดูมีความสุขนะแต่แบบ เรารู้ว่าตัวละครตัวนี้จะมีลิมิตของควมสุขได้แค่ไหน มันทำให้หน่วงอะ แบบฮรืออออออ
    #1558
    0
  24. #1537 AaPlaPa (@AaPlaPa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 21:40
    ทั้งดีใจ ทั้งสงสาร ยอนของเจ้ต้องไม่เป็นอะไรเนาะ
    #1537
    0
  25. #1457 Chaokeay (@Chaokeay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 07:04
    เฉาวนไปค่ะ
    #1457
    0