-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 5 : Little Tulip ::FOUR:: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    12 พ.ค. 60





Little Tulip 

::FOUR::

          

 

            นี่คงเป็นเช้าวันนึงที่สดใสของฮัคยอน

 

            เป็นเช้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มหวานเสียจนตาโตราวลูกละมั่งน้อยเป็นประกายสดใส ดวงตาคู่สวยกวาดมองรอบห้องนอนของตนในบานสกุลจอง เริ่มจากโต๊ะ ที่ยามนี้เปลี่ยนผ้าปูใหม่เป็นลายพิมพ์รูปวาดดอกทิวลิปสีชมพูอมส้มสวยงาม เข้ากันกับผ้าปูเตียงและปอกหมอน รวมทั้งปฏิทินตั้งโต๊ะอันใหม่ที่ฮัคยอนเตรียมทั้งหมดมาจากสกุลหยิน

 

            เพื่อวันนี้ เพื่อเฉลิมฉลองการเริ่มต้นใหม่ ของทิวลิปดอกนี้

 

            มือน้อยควานคว้าแท่งสีขาวที่วางอยู่ข้างปฏิทินอันใหม่ขึ้นมาดู รอยยิ้มหวานวาดประดับใบหน้าอย่างน่ามอง

 

            สองขีดแดงที่เห็นผ่านสายตาทำเอาฮัคยอนใจสั่นระรัวด้วยรอยยิ้มกว้างตั้งแต่เช้า แลกกับที่ร่างกายเจ็บป่วยเพิ่มอีกวัน หลังจากการได้รับความเมตตาจากคุณแทคอุนเมื่ออาทิตย์ก่อนนั้น คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก

 

            ในที่สุด ฮัคยอนก็ได้เป็นทิวลิปของสกุลหยินอย่างสมบูรณ์เสียที

 

            ยิ้มกว้างกับตัวเอง มือน้อยประครองแท่งตรวจครรภ์ไว้แนบหน้าท้องแบนเรียบ มืออีกข้างเช็ดน้ำตาแห่งความปิติยินดี ตาโตทอประกายอ่อนโยนจ้องมองท้องอันแสนแบนราบของตนเอง

 

            ในนี้กำลังก่อกำเนิดชีวิตสำคัญอยู่หรือ นี่น่ะหรือความรู้สึกที่เขาและพี่น้องทั้งหกคนเพียรพยายามเรียนรู้ทักษะมากมาย ฝึกฝนฝีมือในการทำหน้าที่แม่และภรรยาที่ดี ความรู้สึกอุ่นๆในหัวใจนี้ใช่ไหม คือผลของการที่ฮัคยอนพยายามดูแลร่างกายตัวเองมาอย่างดี

 

            ฮัคยอนนึกวางแผนให้ตัวเองตามจินตนาการที่มีเข้ามาในความคิดหลายครั้ง และพอได้รู้ตัวว่าท้องแล้วจริงๆ ฮัคยอนก็ตื่นเต้นและรู้สึกอุ่นล้นไปทั้งอก

 

            มือน้อยหยิบสมุดบันทึกสองเล่มใหญ่ที่หน้าปกเป็นรูปวาดของทิวลิปดอกน้อยแสนสวยออกมาจากในกระเป๋า ฮัคยอนเตรียมสมุดบันทึกนี้ไว้เพื่อที่จะเขียนทุกความรู้สึก ทุกเรื่องราวที่อยากจะบอกกับลูกน้อยในท้องตัวเอง

 

            ตัวอักษรจะจารึกคงทนตลอดไป แม้ในวันที่คนเขียนไม่อาจพูดได้ด้วยปากตัวเอง

 

            มือน้อยหยิบสมุดเล่มเล็กที่ใช้จดบันทึกประจำวันขึ้นมา เปิดดูในสิ่งที่ต้องทำต่อไป ฮัคยอนลูบท้องตัวเองอย่างเชื่องช้ายามทบทวนสิ่งที่เตรียมเอาไว้

 

 


 

 

           

            "รอคุณหมอในนี้สักครู่นะคะ" รอยยิ้มและน้ำเสียงหวานของพยาบาลสาวเอ่ยบอกไว้ ฮัคยอนยิ้มรับแล้วนั่งรอในโรงพยาบาลหรูแห่งนี้ต่อไปเพียงลำพัง

 

            ไม่ใช่เรื่องง่ายมากเท่าไหร่นักที่ฮัคยอนจะขอออกมาข้างนอกโดยที่คุณป้าริเอะไม่ตามมาด้วยความเป็นห่วง ยิ่งฮัคยอนเผลอบอกไปว่าจะมาโรงพยาบาล คุณป้าร่างอวบยิ่งดูจะกังวลเสียยกใหญ่ จนฮัคยอนต้องโป้ปดไปว่าออกมาเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่าซึ่งเคยรู้จักกันตอนอยู่เมืองจีน ถึงได้ออกมาที่นี่ได้สำเร็จ

 

            ฮัคยอนไม่ได้ตั้งใจที่จะหลอกลวงใคร หรือเก็บงำเรื่องที่ตนตั้งท้องแล้วเลยแม้แต่น้อย

            แต่ยังไม่อาจบอกได้ในตอนนี้ ...เพื่อหลีกเลี่ยงคำถามหลายๆอย่าง

 

            ตาโตจ้องมองมือถือเครื่องบางในมือตัวเอง ชื่อของคุณแทคอุนอยู่ที่อันดับบนสุดที่หมายอยากจะโทรไปหา ไปบอกข่าวดี บอกความรู้สึกดีที่เอ่อล้นใจ ทว่าก็ต้องรอคอยเวลาอีกครู่นึง

 

            ฮัคยอนพอจะรู้ว่าคุณแทคอุนไม่มีทางพามาโรงพยาบาลหรอกหากได้รู้ว่าตนตั้งท้อง แต่คุณย่ากาอินอาจจะบังคับให้ทำแบบนั้น ฮัคยอนไม่อยากให้คุณแทคอุนหรือคนในบ้านสกุลจองรู้ความลับของตัวเอง

 

            "คุณหยิน ฮัคยอนใช่ไหมครับ" เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ฮัคยอนหันไปมองและพยักหน้ารับตามคำเรียก สีหน้าไม่สบายใจที่ส่งตรงมาให้ทำให้ฮัคยอนแน่ใจแล้วว่านี่คงเป็นหมอที่ตนต้องทำการฝากครรภ์ด้วยในอนาคต

 

            โรงพยาบาลนี้อยู่ห่างจากสกุลจองมากกว่าอีกหลายโรงพยาบาลละแวกนั้น ทว่าเป็นโรงพยาบาลที่ค่อนข้างพิเศษ สำหรับคนที่ไม่ค่อยสมบูรณ์นักอย่างฮัคยอน


            'นายแพทย์อ๊ค แทคยอน' คือชื่อจากป้ายบนอกที่ฮัคยอนมองเห็น คุณหมอหนุ่มมีสีหน้าหนักอกหนักใจกับผลในมือ แล้วในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมามองฮัคยอนที่ยังคงยิ้มหวานอยู่เสมอ

 

            "จากผลตรวจร่างกายของคุณฮัคยอน มันค่อนข้างที่จะเสี่ยงนะครับ คือ..." อ๊ค แทคยอนคิดอยู่นานในที่สุดเขาก็เลือกพูดขึ้นมาแบบนี้ คราแรกที่ได้รับรู้ว่าตนจะได้ดูแลกรณีผู้ชายท้องได้โดยธรรมชาติสำหรับแทคยอนมันทั้งตื่นเต้นและแปลกใจ แต่พอได้รับผลตรวจเลือดและตรวจร่างกายแทคยอนจึงได้เข้าใจ

 

            ฮัคยอนไม่ได้เจาะจงเลือกโรงพยาบาลแห่งนี้อย่างไร้จุดหมาย

 

            "ผมค่อนข้างแน่ใจว่าคุณทราบอยู่แล้วว่าคุณป่วยเป็นโรคนี้เพราะคุณฮัคยอนทานยาปรับสภาพร่างกายมาก่อนแล้ว และจากแฟ้มประวัติการรักษาที่คุณนำมาให้ผมด้วย รวมทั้งการเป็นคนสกุลหยินของคุณทำให้ผมแน่ใจว่าคุณฮัคยอนตั้งใจและมีความพร้อมที่จะมีบุตร แต่ผมก็ยอมรับว่าไม่ค่อยอยากเสี่ยงที่จะรับเป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณเท่าไหร่" สิ้นประโยครอยยิ้มหวานสวยเสมอมาของฮัคยอนเจื่อนลงไปแทบทันที

 

            "แต่ในเกาหลีนี่ผมเลือกมาที่โรงพยาบาลนี้เลยนะครับ ผมแน่ใจว่าคุณจะดูแลลูกของผมได้" ฮัคยอนรีบบอกอย่างร้อนใจ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฮัคยอนคาดหมายเอาไว้

 

            "มันก็ค่อนข้างน่าหนักใจนะครับคุณฮัคยอน  Thrombocytopenia ด้วยภาวะเกล็ดเลือดต่ำของคุณ ระหว่างการตั้งครรภ์ก็เสี่ยงค่อนข้างมากแล้ว แต่เวลาที่คลอด มันเสี่ยงมากทั้งแม่และเด็ก โดยเฉพาะตัวคุณฮัคยอนเองที่อาจจะมีอาการแทรกซ้อน หรือเลือดไหลไม่หยุดจนเสียชีวิต" แทคยอนบอกถึงความลังเลของตน มันมีความเสี่ยงที่เขาอาจจะต้องแนะนำให้เลือกในอนาคต ซึ่งแทคยอนยอมรับว่าตนค่อนข้างลำบากใจ


            "ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ" ฮัคยอนระบายยิ้มออกมา มือน้อยลูบหน้าท้องของตัวเอง อีกไม่นานก็จะมีหัวใจอีกดวงเต้นอยู่ในนี้ หัวใจที่จะเติบโตและแข็งแรงต่อไปในอนาคต ตาโตเป็นประกายสดใสทว่าก็เจือความหม่นของฮัคยอนจ้องมองคุณหมอตรงหน้าตน

 

            "คุณหมอมีแค่ชีวิตเดียวที่จะต้องกังวล"

           

 





 

 

            ฮัคยอนเดินอยู่ระหว่างทางเดินยาวที่ประดับประดาไปด้วยผ้าราคาแพง และสวยงามของบ้านสกุลจอง รอยยิ้มหวานติดริมฝีปาก ส่วนในมือนั้นคือทิวลิปสีชมพูอมส้มดอกสวยอวบดอกใหญ่ที่ฮัคยอนแวะร้านดอกไม้หรูเฟ้นหามาเพื่อมอบให้กับคุณแทคอุน

 

            ตามคำสั่งสอนที่นายแม่กับคุณแม่สอนมา หากตั้งท้องแล้วก็ต้องนำดอกไม้ซึ่งเป็นดอกแทนตนไปมอบให้กับเจ้าของตัวเอง เพื่อเอ่ยบอกถึงการถือกำเนิดของชีวิตที่เราสองได้สร้างร่วมกัน

 

            ฮัคยอนรู้ว่าควรที่จะบอกคุณย่ากาอินเป็นคนแรกถึงข่าวดีของลูกน้อยในท้องที่ได้ถือกำเนิดขึ้นมา ทว่าคนแรกที่ฮัคยอนอยากให้รู้คือคุณแทคอุน

 

            มันคงจะดีมากๆเลยถ้าคุณแทคอุนจะรับทิวลิปดอกนี้ไปครองแล้วดีใจกับหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดมา

            ถ้าเป็นแบบนั้นฮัคยอนคงยิ้มหวานที่สุดให้กับตัวเองมากกว่านี้

 

            "..." เคาะมือน้อยลงไปที่บานประตูห้องทำงาน วันนี้คุณแทคอุนไม่ได้ลงไปร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นเพราะภาระงานที่ติดพัน คุณป้าริเอะจึงเป็นคนนำอาหารขึ้นมาให้

 

            รอคอยคนที่อยู่ภายในให้ขานรับ ทว่าก็ยังมีเพียงความเงียบงัน ฮัคยอนเคาะมือลงไปอีกครั้ง และเมื่อไร้การตอบรับจึงเปิดประตูออก ยื่นใบหน้าผ่านบานประตูเข้ามาแล้วก็ยิ้มกว้างกับตัวเอง สองขาเรียวก้าวตรงมาที่โต๊ะทำงาน บนเก้าอี้ตัวโตมีร่างสูงใหญ่ของคุณแทคอุนในเชิ้ตขาวปลดกระดุมเม็ดบนเอนกายหลับตาอยู่

 

            ร่างน้อยหอมละมุนยืนมองใบหน้าหล่อเหลาผิวขาวละเอียดของคุณแทคอุน เอื้อมมือน้อยสีน้ำผึ้งไปแตะตรงระหว่างหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันหมายจะนวดคลึงให้คลายความเหนื่อยล้า แต่เพียงแค่แตะลงไปดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นก็ลืมเปิดขึ้นมาเสียก่อน

 

            ฮัคยอนฉีกยิ้มหวานกว้างให้เป็นอย่างแรกเมื่อได้สบดวงตาคม แทคอุนจ้องมองมาเงียบงันราวกับจะแทงทะลุเข้าไปให้ถึงจิตวิญญาณของคนถูกมอง

 

            "ใครให้นายเข้ามาแตะตัวฉัน" น้ำเสียงเย็นเฉียบเป็นอย่างแรกที่ได้ยินเข้าหู ฮัคยอนรีบชักมือกลับมาหาตัวเอง ใช้ทั้งสองข้างประครองดอกทิวลิปเอาไว้

 

            "ผมมีของจะเอามาให้คุณแทคอุนครับ" ฮัคยอนไล่ความรู้สึกหม่นๆออกไปจากใจตนด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่มอบให้กับคนตัวโต แทคอุนพ่นลมหายใจมือหนาบีบนวดคอตัวเองเพื่อคลายเมื่อยล้าจากการงีบหลับผิดท่าทาง

 

            "ให้ผมช่วยนวดให้ไหมครับ คุณแม่สอนพวกเรามาด้วยว่าควรแบ่งน้ำหนักมือนวดยังไงให้สบาย" ฮัคยอนเอ่ยบอกอย่างเอาใจ

 

            "อย่ามายุ่ง น่ารำคาญ" แทคอุนพึมพำเสียงแข็ง ดูเหมือนความไม่พอใจจะโอบล้อมรอบกายคุณแทคอุนเป็นกำแพงใหญ่ที่เกิดกว่าฮัคยอนจะเข้าไปหาได้ ดวงตาโตหม่นแสงลง แต่ก็หวังว่ารอยยิ้มนี้จะฝ่าผ่านกำแพงหนาไปได้

 

            วันนี้ฮัคยอนจะมาบอกข่าวดีไม่ใช่หรือ ต้องรู้สึกดี ต้องยิ้มกว้างไว้สิ

 

            แทคอุนถอนหายใจ ตาเล็กจ้องเขม็งมา สองมือใหญ่เริ่มหยิบจับแฟ้มงานมากมายขึ้นมาดูอีกครั้ง ไม่ได้สนใจร่างน้อยตรงหน้า หลังจากฮัคยอนหายป่วย ภาระงานของแทคอุนก็ดูจะหนักขึ้น มีการทำสัญญาซื้อขายผ้าจากแบนด์เสื้อผ้าแบนด์ดังเข้ามาเมื่อวันก่อนทำเอาแทคอุนหัวหมุนเพราะงานยุ่งพวกนี้

 

            แต่ไม่ว่าจะงานยุ่งแค่ไหนก็ไม่มีอะไรน่าหงุดหงิดใจได้เท่ากับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแทคอุนตอนนี้อีกแล้ว

 

            "วันนี้ไปไหนมา" น้ำเสียงแข็งเอ่ยถามถึงสาเหตุที่ทำให้หงุดหงิดไปหมด วันนี้แทคอุนกลับมาจากที่ทำงานเร็วกว่าปกติ เพราะกลับมาเตรียมลายผ้าแบบโบราณซึ่งเก็บไว้ที่ห้องหนังสือ แล้วก็ได้รับรู้ว่าดอกทิวลิปที่ตนทนลำบากไปหิ้วมาจากเมืองจีน เกเรไม่อยู่บ้าน หนีหายออกไปก็ไม่รู้ตั้งแต่เช้า จนบ่ายก็ยังไม่กลับ

 

            น่าโมโหสุดคงเป็นประโยคที่ริเอะ แม่บ้านสูงวัยแจงว่าเหตุผลที่ฮัคยอนไปคือพบเพื่อนเก่าสมัยอยู่จีน เพื่อนแบบไหนกันถึงจำเป็นให้ออกไปหาถึงที่ห่างไกล ทั้งที่ไม่เคยจะมีสักวันที่ฮัคยอนจะออกไปหาใคร

 

            "จู่ ๆ เป็นใบ้ขึ้นมาหรือไง ปกติพูดมากจนไม่อยากจะฟัง" แทคอุนกระแทกเสียงใส่กับคำถามที่อยากรู้ ยิ่งเห็นสีหน้าอึดอัดลำบากใจจากร่างน้อยตรงหน้ายิ่งพาลให้หงุดหงิดนัก

 

            ฮัคยอนเม้มริมฝีปากตัวเอง เขายังไม่นึกอยากให้คุณแทคอุนรู้ว่าไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลไหนกับใคร แม้จะย้ำชัดกับคุณหมอแทคยอนว่าห้ามบอกใครก็ตามเกี่ยวกับเรื่องโรคของเขาว่ามันจะมีผลต่อการตั้งครรภ์ ถ้าคุณแทคอุนรู้ก็อาจจะไปถามแล้วได้รับคำตอบมา ให้ไม่รู้ไปเสียก่อนนั้นดีกว่า ขอเพียงแค่ลูกปลอดภัย ฮัคยอนก็ยินดีให้ความลับนี้ตายไปกับตัวเขาเอง

 

            "ผมไปหาซื้อของมาให้คุณแทคอุนครับ" เอ่ยเหตุผลที่คิดว่าพอฟังได้ที่สุดด้วยรอยยิ้ม พร้อมชูดอกทิวลิปให้มือขึ้นมาให้เห็นว่าของที่ว่าคือสิ่งใด แทคอุนขบฟันเข้าหากันจนแน่น จ้องมองคนหน้าซื่อแต่โกหกออกมาหน้าตาเฉยตรงหน้า

 

            "งั้นเหรอ ดอกไม้ดอกเดียวนี่ไปหาทั้งวันเลยงั้นสิ" แทคอุนจ้องเขม็งถามเสียจนฮัคยอนต้องหลบตาลงอย่างไม่อาจจ้องมองเพื่อให้ตาคมจ้องลึกสะสางเข้ามาในความคิด

 

            "ครับ" หลุบตาตอบเสียแผ่วแทคอุนกระแทกแผ่นหลังตัวเองกับเบาะนั่งอย่างแรง ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่ฮัคยอนด้วยความเงียบราวภูเขาน้ำแข็งที่จงใจใช้ความเย็นกัดกินผิวดอกทิวลิปให้บอบช้ำ

 

            ฮัคยอนกลืนน้ำลายลงคอในความเงียบงันซึ่งแฝงความกรุ่นโกรธไว้ในบรรยากาศ มือน้อยลูบท้องตัวเอง บอกให้ตนใจเย็น ไม่ต้องคิดสิ่งใดให้มากความ หยิบยื่นดอกทิวลิปสีชมพูแสนสวยออกไปให้คนตรงหน้า

 

            "ผมอยากมอบดอกทิวลิปให้คุณแทคอุนครับ คุณแม่สอนพวกเรามาเสมอว่าให้มอบดอกไม้แทนตัวเองกับเจ้าของ.." น้ำเสียงหวานหยุดลงยามที่รอยยิ้มหวานวาดกว้างเพราะมือหนาใหญ่รับเอาก้านทิวลิปไปจากมือของฮัคยอนแล้ว

 

            "คุณแทคอุนครับตอนนี้เรา.."

 

            "ปึก!" น้ำเสียงหวานชะงักพลันดังใจที่กำลังพองโตนั้นถูกของแหลมคมทิ่มแทงจนแหลกลาน ยามที่โดนดอกทิวลิปปาย้อนกลับคืนมาเข้ากลางอก ทิวลิปดอกน้อยแสนสวยกองอยู่บนพื้นด้วยกลีบดอกที่หลุดช้ำเพราะถูกปาจากมือของแทคอุนใส่ฮัคยอน

 

            "ฉันไม่อยากได้ ฉันไม่ชอบดอกไม้" น้ำเสียงแข็งเย็นชา เรียกน้ำตาให้หล่นจากขอบตาโตได้มากเสียกว่าความเจ็บจากแรงปะทะ

 

            "หรือจะพูดให้ถูกคือฉันไม่ชอบทิวลิป" น้ำเสียงไพเราะเอ่ยย้ำด้วยถ้อยคำใจร้ายให้ทิวลิปดอกน้อยแห่งสกุลหยินได้ฟัง 

 

            หากไม่ชอบทิวลิปนักแล้ววันนั้นคุณแทคอุนไปหยิบฉวยทิวลิปออกมาจากสกุลหยินทำไมกัน ...หยิบมาทำไมทั้งที่แสนเกลียดชัง

 

            แม้พยายามจะไม่นึกน้อยใจให้ยิ่งเจ็บช้ำ แต่ก็ไม่อาจห้ามความคิดได้ในยามนี้

 

ฮัคยอนย่อตัวลงหยิบทิวลิปดอกน้อย ลูบไล้กลีบดอกบอบบางซึ่งบอบช้ำอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่พร่ำบอกว่าให้ทำงานอย่างสดใส ยามนี้รู้สึกปวดปร่าไปทั้งอก

 

            "..." ฮัคยอนยืนจ้องมองเจ้าของของตัวเอง ในมือประครองทิวลิปดอกน้อยช้ำไว้ในมือ นึกอยากหยิบยื่นให้อีกครั้งแต่ก็รู้ดีว่าคงไม่พ้นถูกขว้างปาทิ้งอีก

 

            "..งั้นผมขอตัวนะครับ" เอ่ยปากบอกน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจดวงน้อยผุพังลงทุกก้าวที่เดินไป แผ่นหลังน้อยสั่นไหวยามที่ขาเรียวก้าวเดินไป ตาโตมองเห็นเพียงดอกไม้ในมือหาใช่ทางเบลอเลือนอย่างที่ควร

 

            "ฮัคยอน.." แต่ก็หยุดฝีเท้าทันทีที่ได้ยินชื่อตน

 

            "แล้วเวลาจะโกหกน่ะ ช่วยจำด้วยว่าพูดอะไรไป ตอนเช้าบอกคนในบ้านว่าจะไปหาคนอื่น แต่มาบอกฉันว่าไปซื้อดอกไม้ ฉันไม่รู้ว่านายไปหาใคร แต่ถ้าคิดจะทำงามหน้าอะไร ก็ช่วยจำใส่สมองไว้ด้วยว่านายเป็นสมบัติของสกุลจอง อย่าให้เขาด่าย้อนมาถึงบ้านฉันแล้วก็สกุลของนายเองได้" น้ำเสียงเรียบนิ่งคุกรุ่นในอารมณ์  ฮัคยอนขบเม้มริมฝีปากตัวเองกลั้นเสียงสะอื้นเพื่อให้เดินไปพ้นขอบประตูห้องนี้

 

            คำหยามเหยียด ความใจร้ายที่ได้รับวันนี้ ฮัคยอนไม่นึกถือโกรธคุณแทคอุน โกรธก็คงต้องโกรธตัวเอง ที่แค่จะก้าวเยื้องไปทางไหนก็ไม่เข้าตา น่ารำคาญ

 

หากสักวันคุณแทคอุนรู้ทุกคำโกหกที่ฮัคยอนจะเอ่ยพูดต่อไปจากนี้เพื่อปกปิดเรื่องสุขภาพของร่างกายแย่ๆ คงจะนึกเกลียดกันเสียยิ่งกว่าเดิม

 

            หรืออาจจะดีใจก็เป็นได้

 

            หมดสิ้นเสียทีสิ่งน่ารำคาญตา

 

 

 

 

 

 

            ทันทีที่กลับมาที่ห้องของตัวเอง แม้จะมองผ้าลายใหม่สีสันสดใส แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฮัคยอนรู้สึกสดชื่นขึ้นเลย ร่างน้อยนั่งลงบนพื้น ซบหน้าผากไปกับเตียงนุ่ม ทิ้งหยดน้ำตาให้ร่ำร้องสะอื้นออกมา บอกตัวเองว่าให้แค่วันเดียวเท่านั้น ให้ร้องไห้แค่วันนี้เท่านั้น

 

            ทุกวันต่อไปจากนี้อีกราวสามร้อยวัน ฮัคยอนจะต้องสดใส จะต้องเป็นทิวลิปที่สวยงาม มีแต่รอยยิ้ม และอุ้มชูดูแลลูกน้อยของสกุลจองให้แข็งแรงและเติบใหญ่

 

            ชีวิตที่เหลือ จะต้องมีเพื่อให้ลมหายใจใหม่ได้ชื่นชมโลกใบนี้ต่อไป

 

            มือน้อยสีน้ำผึ้งประครองดอกทิวลิปช้ำๆที่ยามนี้กลีบดอกหลุดหายไปเสียแล้วหนึ่งกลีบไว้บนมือ ลูบสัมผัสแผ่วเบา น้ำตาหยดลงบนกลีบดอกสวย ริมฝีปากอิ่มขบบดเข้าหากัน

 

            "ขอโทษ ฮึก ขอโทษนะที่ทำให้ต้องช้ำแบบนี้" พึมพำกับดอกไม้แทนตนในมือ หากเพียงแต่ไม่ได้ถูกส่งมอบจากฮัคยอน เจ้าของผู้ครอบครองอย่างคุณแทคอุนก็คงจะรับไปดูแลอย่างดี

 

            แต่เพราะมันมาจากคนน่ารำคาญถึงได้เป็นแบบนี้

 

            มือน้อยจับลงที่เอวบางของตนเอง แล้วสิ่งมีชีวิตเล็กๆนี้เล่า หากวันนึงเติบใหญ่ขึ้นมา เพราะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฮัคยอน เพราะเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดที่ฮัคยอนจะมอบให้คุณแทคอุนไว้ จะถูกขว้างปาให้เละช้ำอย่างทิวลิปดอกนี้ไหม

 

            และหากในยามนั้นไม่มีฮัคยอนที่คอยดูแลแล้ว ในยามนั้นมีเพียงคุณแทคอุน หากคุณแทคอุนไม่รักลูกของฮัคยอนล่ะ

 

            ฮัคยอนเม้มกลีบปากเข้าหากันจนแน่น หัวคิ้วขมวดมุ่นด้วยความกังวล หัวใจรู้สึกแสบร้อนที่สุดยิ่งกว่าความใจร้ายไหนที่ได้รับ สองมือเช็ดน้ำตาตัวเอง ขยับยันกายลุกไปที่ตู้ข้างเตียง หยิบถุงยาซึ่งได้มาจากโรงพยาบาลออกให้พ้นทาง ฉวยเอาสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดู

 

            ชื่อและเบอร์โทรซึ่งวางเรียงตัวกันเป็นชื่อสวยๆเหมือนกับเจ้าของชื่ออยู่กรอบสายตาของฮัคยอน หยุดครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็กดเบอร์โทรออกไปหาปลายสาย

 

            เฝ้ารอหลายชั่วอึดใจในที่สุดก็ได้ยินเสียงขานกลับมา

 

            "ฮัลโหล ฉันฮัคยอนเองนะ อื้ม เธอยังหางานพิเศษทำอยู่ใช่ไหมไลลา ฉันมีงานนึงจะแนะนำให้เธอ รายได้ดีมากๆ เลยล่ะ ไม่ไกลจากที่เรียนของเธอด้วยนะ" ฮัคยอนยิ้มกว้างกับตัวเองเมื่อได้ยินน้ำเสียงหวานตื่นเต้นจากปลายสาย

 

            ไลลา หรือ ไป่ ซินอี๋ เป็นเพื่อนที่น่ารักและแสนดีที่สุดคนนึงที่ฮัคยอนรู้จัก เป็นผู้หญิงที่ใจดีผู้มีความสวยพร้อมทั้งรูปร่าง หน้าตาและจิตใจ

 

            "ดูแลคนท้องน่ะ แล้วก็เป็นพี่เลี้ยงเด็กต่อเลย อื้ม เป็นงานระยะยาว"

 

            ถ้าเป็นไลลาคงรักลูกของฮัคยอนได้ไม่ยาก

 

            และถ้าเป็นไลลา ..คงจะทำให้คุณแทคอุนรักได้ไม่ยากเลย

 

            "ขอบคุณมากนะที่เธอรับงานนี้ไลลา อื้ม ฉันเข้าใจว่าช่วงนี้เธอกำลังปรับตัวกับที่เรียนใหม่  อีกสักสองสามเดือนค่อยมาเริ่มงานก็ได้ อื้ม ได้ๆ"  อย่างน้อยก็คงเบาใจลงไปได้อีกเรื่อง ต่อให้ตายลงไปก็ยังคงมีคนที่คอยอยู่ดูแลลูกน้อยของเขา หาใช่ถูกละเลยเพราะเป็นเพียงเด็กน้อยนำโชคดีที่จำต้องให้เกิดมาเท่านั้น

 

            รอยยิ้มกว้างหม่นลงไม่ต่างจากดวงตาโตคู่สวย ยามที่คิดถึงความจริงที่รอคอยเขาอยู่ ไม่ว่าสุดท้ายตลอดการตั้งท้องนี้ผลจะออกมาอย่างไร สุดท้ายฮัคยอนจะต้องจากไปหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ให้คุณแทคอุนกับไลลารักใคร่กันไว้ก่อนย่อมเป็นเรื่องดี

 

            ไม่เป็นไรหรอก อย่างไรคุณแทคอุนก็ไม่มีวันรักฮัคยอนอยู่แล้ว

 

            ดีแล้วล่ะที่ไม่รัก

 

            ...จะได้ไม่ต้องมีใครเสียใจ










                      ✲








หลานตัวน้อยของทิวลิปน้อยถือกำเนิดขึ้นแล้วค่ะ หลานน้อยตัวเล็กของยัยตัวน้อย


สำหรับใครที่หมั่นไส้อยากฉีกอกภูเขาน้ำแข็งจอมซึนอย่างคุณแทคอุน บอกได้เลยค่ะว่าดาบนั้นคืนสนองคุณเขาแน่ๆค่ะ อิอิ


ตอนแรกที่แต่งเสร็จรู้สึกแบบ ตอนนี้ยังไม่ค่อยม่าอ่ะ แต่พอมานั่งตรวจคำผิด อ้าว น้ำตาซึม ถถถ ตอนนี้มารวดเดียวเต็มร้อยเลย พอดีอยากแต่งดราม่าก็เลยเพลินมือจนครบตอนเลย ^^ ตอนนี้มีประเด็นอยู่หลายจุดเลย ขออย่ามองข้ามกันเลยนะคะ งือออ กลัวคนอ่านจะเก็บประเด็นไม่ครบเหมือนกัน แต่ก็อยากอัพครบตอนเลย เราอัพครบตอนละนะ อย่ามองข้ามกันเลยเนอะคะ เนอะ


สำหรับโรคของฮัคยอน เราไปปรึกษานุ๊กซี่ผู้มีความรู้เรื่องการแพทย์ เพราะเราเองนั้นไม่รู้เรื่องเลย บอกแนวโรคที่ต้องการ น้องแนะนำมา เราก็ไปหาข้อมูลของโรคนั้นๆและก็เป็นโรคนี้นั่นเอง ภาวะเกล็ดเลือดต่ำค่ะ อ่านไปก็อย่าไปจริงจังมากนะคะ ถือเสียว่าสนุกสนานบันเทิงใจเป็นฟิคไปเนอะคะ ฟิคๆๆๆ


 ชาวสวนทิวลิปผู้น่ารักช่วยกัน รดน้ำ ใส่ปุ๋ย พรวนดิน บำรุงทิวลิปดอกน้อยกับตัวเล็กในท้องด้วยนะคะ การบำรุงก็ง่ายๆแต่น่ารักเหมือนเคย เมนต์เอย โหวตเอย หลอกเพื่อนมาอ่านก็ดีน๊าา แล้วอย่าลืมนะคะพูดถึงเรื่องนี้ติด #ทิวลิปN กันเถอะ ^^

 

แท่น แท๊น ดาวร้าวของเรื่องนี้สาวน้อยไลลา มาแต่รูปกับชื่อไปก่อน ตัวจริงยังไม่เนอะค่ะเนอะ
(ขอเปลี่ยนชื่อนะคะ ตอนแรกจะใช้ชื่อจริงไอรีนเลย แต่คิดไปคิดมาดาวร้าวนี่ยืมแค่เมจพอ ไม่เอาชื่อมาด้วยดีกว่าเนอะ เลยเป็นชื่อไลลานะ เป็นคนจีนเลย ไป่ ซินอี๋ ไม่ต้องกลัวงงชื่อนัก เพราะมักจะเรียกแค่ไลลานั่นแหละ ถถถ)





#ทิวลิปN



____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5450 toto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 16:03

    ทิวลิปน่าสงสาร

    #5450
    0
  2. #5440 poo2momo (@poo2momo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 14:38
    งื้อออฮัคยอนเข้มแข็งจัง
    #5440
    0
  3. #5414 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 03:36
    สงสารน้องงง แงงงง แทคอุนโครตใจร้าย ใจร้ายเป็นบ้าเลย ดีแต่พูดทำร้ายจิตใจ แย่มากๆ โอ๋นะฮัคยอน โอ๋ๆนะคะ กอดกันๆๆๆ เข้มแข็งเพื่อลูกนะ
    #5414
    0
  4. #5396 laya Pattarawatin (@xoxo888) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 01:25
    อื่อหื้อ หน่วงมากอ่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สีอ่าที่เรา อ่าน ตามซีรีย์ดอกมั้ย หนูลูกก หน่วงทุกเรื่อง ตาปูดเพราะร้องไห้ตามทุกเรื่องเลย แง ดอกไม้น้อยๆถูกเลี้ยงมาแบบ ให้ขี้ใจน้อยกันมากอ่า เอ็นดู ฮื่อออ อิน
    #5396
    0
  5. #5392 khun_Na (@khun_Na) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 02:20
    เสียน้ำตาไปเปงลิตรแน้วฮืออออ
    #5392
    0
  6. #5383 KAMEWz (@kamewz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 21:53
    T_T ใจร้ายจังเลยคุณเเทนอุน
    #5383
    0
  7. #5367 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 21:44
    โคตรหน่วงอ่ะ
    #5367
    0
  8. วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 13:23
    ร้องไห้ทุกตอนเลยอ่ะ ต้องแกร่งแค่ไหนถึงยอมให้คนอื่นมาดูแลลูกและหลัวที่ตัวเองรักเนี่ย โอ้ยยยยยแกรรรรรรร๊
    #5364
    0
  9. #5346 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:28
    ทิปลิปน้อยต้องสตรองแค่ไหนที่จะให้คนมาเลี้ยงลูกกับดูแลคนที่ตัวเองรักเนี่ยย
    #5346
    0
  10. #5340 Zhilan (@zhilan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 01:38
    หน่วงสมใจมาก ชอบบบบ เสพติดความหน่วง
    #5340
    0
  11. #5332 sasiwimol4904 (@sasiwimol4904) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 14:13
    ร้องไห้อีกทุกตอนเลยยยย
    #5332
    0
  12. #5311 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 08:10
    ใจร้ายไปแล้วโว้ยยย จอให้ลูกไม่รัก นังคนบ้าบอ
    #5311
    0
  13. #5291 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 00:25
    พี่เขาจะใจดีของน้องหน่อยไม่ได้เลยหรอ ดอกไม้ยังมาโยนใส่กันเลยอะ ใจร้ายเกินไปแล้ว ไม่อยากรู้ก็จะไม่บอก!!!
    #5291
    0
  14. #5266 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:49
    เดี๋ยวให้ลูกไม่รักเลย ใจร้ายกับแม่มากๆ
    #5266
    0
  15. #5196 zao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 13:57
    มาอ่านรวดเดียวหลาย ๆ ตอนติดนี่จะดีเพรสแล้วอ่าสงสารมากเลยทำอะไรไปก็ดูขัดใจแทคอุนไปหมด
    #5196
    0
  16. #5176 Flora (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 00:15
    อ่านแล้วมันปวดใจมากค่ะ จะร้องT T
    #5176
    0
  17. #5155 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:32
    แทคอุนโคตรใจร้ายเลยอ่ะ ทำไมทำแบบนี้
    #5155
    0
  18. #4830 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 02:55
    ร้องไห้เลยยย
    #4830
    0
  19. #4804 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 20:59
    ร้องไห้อีกแล้ว ฮือ ไม่ไหวแล้ว หน่วงอะไรแบบนี้ ฮักนยอนนน น่าสงสารจังเลย อยากกอดปลอบ อยากให้กำลังใจ ฮืออ
    #4804
    0
  20. #4549 noeell (@noellekiku) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 04:29
    หน่วงอ่ะ หน่วงเ-้ยๆ อ่านไปละมันอึดอัดในอกแบบชอบบบบบ ฮืออออออ คนที่สดใสไม่ได้แปลว่าเจ็บไม่เป็นสักหน่อยTT ไรต์เขียนดีจนเราร้องไห้ตามเลยโอ้ยยยยยย
    #4549
    0
  21. #4182 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 12:10
    ทำไมทิวลิปดอกนี้ถึงได้แต่คิดอะไรเพื่อคุณแทคอุน ฮือออออออ ทำไมต้องร้องไห้
    #4182
    0
  22. #2832 mbmbbb (@mbmbbb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 23:47
    หืออออออ นั้มตาTT
    #2832
    0
  23. #2763 ฝนแจ้แพ้แครอท (@discouraged) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:35
    อ่านแล้วสงสารน้องมาก คิดภาพความยุ่งเหยิง เฮ้อ แล้วถ้าน้องคลอดแล้วเรื่องโรคน้องอีก โคตรน่าสงสารเลยอะ
    #2763
    0
  24. #2501 |2e@L (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:19
    น่าสงสารไปแล้วฮัคยอน แล้วทำไมถึงคิดว่าผญอื่นจะมารักลูกตัวเองได้ ฮัคยอนอา ดูแลตัวเองนะ ต้องอยู่อุ้มชูลูกของตัวเองนะ

    โกรธคุณแทคอุน ใจร้ายเกินไปแล้ว
    #2501
    0
  25. #2390 FUCQOFF (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:05
    สงสารฮัคยอนจัง สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง กลัวแทคอุนไม่รักลูกจนต้องวางแผนล่วงหน้าเผื่อตัวเองเป็นอะไรไปอีก คุณแม่ต้องแข็งแรงอย่าเป็นอะไรนะ
    #2390
    0