-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 4 : Little Tulip ::THREE:: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 273 ครั้ง
    8 มิ.ย. 60







Little Tulip 
::THREE::




ร่างน้อยนั่งมองสวนสวยของบ้านสกุลจองใกล้กับน้ำตกไม้ไผ่ขนาดกลางที่ส่งเสียงคลื่นน้ำไหลฟังสบายหูสบายใจ ได้ออกมารับอากาศบริสุทธิ์ ต้นไม้ร่มรื่น ฮัคยอนรู้สึกว่ามันทำให้เขาแข็งแรงง่ายขึ้นกว่าการนอนซมอยู่บนเตียงเสียอีก เพราะธรรมชาติร่มรื่นแบบนี้ที่ทำให้วันนี้ฮัคยอนรู้สึกว่าอาการป่วยไข้ของตัวเองหายสนิทแล้ว หลังจากที่ป่วยอยู่ราวสามวัน


คงเพราะเป็นดอกไม้กระมังการอยู่กับธรรมชาติถึงดีเหลือเกิน


ระบายยิ้มออกมายามที่เห็นผีเสื้อปีกสวยบินผ่านไปล้อเล่นกับมวลดอกไม้ ยิ่งยิ้มกว้างเสียจนตาหยีเมื่อเห็นว่าดอกไม้ดอกนั้นคือดอกกุหลาบสีขาว เพียงแค่นี้ก็เต็มตื้นด้วยความอบอุ่นไปทั้งหัวใจ กุหลาบขาวคือคุณแม่ชิงเหม่ย ส่วนโบตั๋นคือนายแม่ปิงปิง


คิดถึงคุณแม่กับนายแม่เหลือเกิน 


"ติ้ด ติ้ด" เสียงเตือนของมือถือที่ตั้งเวลาไว้ทำให้ฮัคยอนลุกขึ้นจากเก้าอี้ในสวนแล้วเดินตรงไปตามทางทอดยาวสู่ห้องครัว เพราะถึงเวลาทำอาหารว่างเพื่อไปให้คุณแทคอุนที่บริษัท ฮัคยอนชอบที่ได้ใช้แต่ละวันทำอะไรเพื่อใครสักคน


 และยิ่งคนคนนั้นเป็นคุณแทคอุนด้วยแล้วก็ยิ่งรู้สึกดี



                 



"ให้ผมเป็นคนเอาขึ้นไปเหรอครับ" ฮัคยอนชี้นิ้วเข้าหาตัวเองยามที่ตาโตเป็นประกายเอ่ยถามป้าริเอะซ้ำอีกครั้ง มืออวบขาวของคุณป้าแม่บ้านจับรอบข้อมือน้อยของฮัคยอนที่ถือตะกร้าไว้


"ขึ้นไปเถอะค่ะคุณฮัคยอน ไหนๆก็มาแล้ว คุณแทคอุนได้เห็นหน้าจะได้มีแรงทำงานเพิ่มไปอีก" ป้าริเอะยิ้มหวาน ดันแผ่นหลังบางให้เข้าไปในลิฟต์ ฮัคยอนทำตามด้วยความประหม่าไปหมด แต่รู้ดีแก่ใจว่าคุณแทคอุนไม่มีทางจะเห็นหน้าเขาแล้วมีแรงเพิ่มหรอก นอกจากแรงอารมณ์โมโห


ลิฟต์พาฮัคยอนมาชั้นที่ป้าริเอะกดเลขให้ ทางเดินยาวดูเคร่งเครียดเป็นระเบียบต่างจากชั้นล่างที่เต็มไปด้วยผ้าสวยๆเต็มพื้นที่ ฮัคยอนขบปากตัวเองน้อยๆตามที่เดินไปตามทาง ร่างน้อยผอมบางคอยมองป้ายชื่อห้องเรื่อยๆจนถึงห้องที่เขียนว่าจอง แทคอุน


มือน้อยเคาะลงไปและรอสัญญาณตอบ เมื่อได้ฟังคำอนุญาตก็เปิดเข้าไปทันที


รอยยิ้มหวานคือสิ่งแรกที่ฮัคยอนประดับใบหน้าไว้เพื่อรอเจอกับแทคอุน ส่วนใบหน้าบึ้งตึงกับดวงตาคมที่จ้องมาคือสิ่งที่ได้รับตอบแทน


"ขอโทษที่รบกวนนะครับ" ฮัคยอนโค้งตัวทักทายแทคอุนและผู้ชายตัวโตอีกคนที่อยู่ในชุดสูทและแฟ้มงานเล่มโตบนโต๊ะ ดูแล้วน่าจะกำลังคุยงานอะไรติดพัน


"จานอยู่ตรงนั้น" แทคอุนชี้ไปที่ห้องด้านนอกซึ่งเป็นห้องพักผ่อน ที่มีตู้เย็นและชั้นใส่อุปกรณ์ชงเครื่องดื่มซึ่งกั้นด้วยกระจกใสมองเห็นได้ ฮัคยอนพยักหน้ารับแล้วถือตะกร้าในมือออกไปด้วย ทุกกริยามีรอยยิ้มหวานประกอบไม่เปลี่ยน


แทคอุนตวัดดวงตาจ้องมองกระดาษตรงหน้า ต่างจากคนตัวโตอีกคนอย่างคิม จีซู ผู้เป็นทั้งเพื่อนและตัวแทนจากบริษัทคู่ขาที่ยังเอาแต่จ้องมองตาม ชะเง้อคอจ้องมองร่างน้อยหลังกระจกใส


"ใครวะ" จีซูเอ่ยปากถาม และก็ได้คำตอบปกติอย่างที่มักจะได้จากจอง แทคอุน เพื่อนที่รู้จักกันมานาน นั่นคือความเงียบ แทคอุนยังคงจ้องมองเอกสารตรงหน้าราวกับไม่ได้ยิน จีซูยักไหล่ชินเกินกว่าจะเก็บเป็นอารมณ์ เลือกใช้วิธีเดิมๆ ในการถามต่อไป


"เอาของกินมาให้มึงด้วย พ่อครัวใหม่เหรอ" มีเพียงความเงียบเหมือนเดิม


"หรือคนใช้ใหม่"ก็ยังเงียบ


"ชื่ออะไรวะ" ไม่มีความสนใจอะไรสะท้อนกลับมา จีซูเท้าศอกกับโต๊ะจ้องมองร่างน้อยที่ยืนอมยิ้มยามที่ถือจานตรงมาที่ประตูห้องอีกครั้ง


"น่ารักดีว่ะ" แทคอุนตวัดดวงตาขึ้นมองหน้าจีซูที่ยังคงยิ้มยามที่จ้องมองออกไปนอกห้อง แทคอุนมองตามก็เห็นเป้าหมายในสายตาเพื่อนก็คือฮัคยอน


"น่ารักตรงไหน มึงตาถั่วหรือไง" แทคอุนตอบกลับมา หน้าตาที่นิ่งราวฉาบน้ำแข็งดูกรุ่นขึ้นมา จีซูเลิกคิ้วมองเพื่อนตัวเอง


"ใส่ถ่านแล้วหรือไงมึงถึงได้ตอบกูได้" จีซูเย้าแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ

 
"มึงดูรอยยิ้มสิแม่งโคตรน่ารักเลย ผอมไปหน่อยแต่ก็ไม่มีอะไรเสียหาย มึงมองไม่น่ารักมึงนั่นแหละตาถั่วไอ้แทคอุน" จีซูเอ่ยปากบอก ยิ้มกว้างจนตาหยีรับรอยยิ้มของฮัคยอนยามที่เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาใหม่อีกครั้ง


"น่ารักตรงไหน หุ่นอย่างกับไม้กระดาน ไปตัดแว่นไปมึงคงสายตาเสีย" แทคอุนพูดใส่หน้าจีซู แต่มีคนได้รับฟังคำวิจารณ์มากกว่าหนึ่งคน ฮัคยอนวางจานใส่บราวน์นี่สองชิ้นพร้อมส้อมตามจำนวนขนมลงบนโต๊ะ รอยยิ้มกว้างเฉาลงไปครู่นึงก่อนที่จะยิ้มกว้างออกมาใหม่ 


ไม่เป็นไรหรอก เป็นดอกไม้ก็ต้องบานสิถึงจะได้มีค่าน่ามอง


"ชื่ออะไรเหรอ พี่น่าจะโตกว่าพี่ชื่อจีซูนะเป็นเพื่อนไอ้น้ำแข็งนี่"จีซูยิ้มกว้างมอบให้ ฮัคยอนรีบโค้งรับและแนะนำตัวกลับ


"ผมชื่อฮัคยอนครับ ยินดีที่ได้รู้จักพี่จีซูครับ" ยิ้มหวานมอบให้กับจีซูอย่างไม่มีหวง 


"ชื่อฮัคยอนเหรอ ยิ้มสวยมากเลยนะรู้ตัวไหม" พอถูกชมต่อหน้าฮัคยอนก็ไปต่อไม่ถูก มือน้อยเกาแก้มตัวเองแก้เก้อ 


"ขอบค.."


"ไม่มีงานทำเหรอฮัคยอน" เสียงทุ้มดุพร้อมดวงตาเล็กเขม็งที่จ้องมองมาทำเอาประโยคขอบคุณต่อไม่ครบความ ฮัคยอนวาดยิ้มให้แทคอุน


"เหลือรอทำมื้อเย็นครับ คุณแทคอุนอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ" ฮัคยอนเอ่ยถาม แทคอุนระบายลมหายใจเสียงดังเมื่อจีซูยังคงเท้าคางจ้องมองฮัคยอนที่เอ่ยปากคุยกับตัวเอง


"กลับไปได้แล้วไป" ฮัคยอนได้คำขับไล่เป็นคำตอบของคำถาม 


"ครับ" ยิ้มรับคำไล่ โค้งให้เล็กน้อยทั้งสองคนและเดินตรงไปที่ประตูห้อง


"มึงไปไล่น้องฮัคยอนทำไม กูยังไม่ได้คุยกับเขาเลย"


"...." แทคอุนไม่ตอบจีซูแค่จ้องตาใส่ จีซูยักไหล่


"มึงหวงน้องเขาเหรอ ตกลงเป็นแค่พ่อครัวป่ะวะเนี่ย" 


"ไม่ได้หวงแค่เกะกะห้องกู เห็นแล้วรำคาญตา" เสียงทุ้มแข็งราวกับแท่งน้ำแข็ง และมันก็แทงเข้าไปในใจคนฟัง ประตูห้องน่าจะปิดเร็วกว่านี้ ฮัคยอนจะได้ไม่ทันได้ยินอะไร


ก็รู้ว่าน่ารำคาญ เป็นตัวเกะกะ แต่การไม่รับรู้มันดีกว่ามาก มากๆเลยล่ะ


ได้แต่ยิ้มบางๆกับตัวเอง ยามที่เก็บของลงในกระเป๋าเพื่อเอากลับสกุลจอง อาจเป็นความน่ายินดีของคุณแทคอุนก็ได้ ที่ฮัคยอนจะอยู่ให้รำคาญได้ไม่นานมากเท่าไหร่


มีข้อดีเพิ่มอีกข้อแล้วนะ


ยิ้มกว้างออกมาให้ตัวเองยามที่เดินตรงไปหาลิฟต์เพื่อลงไปหาป้าริเอะ รอยยิ้มกว้างที่มีน้ำตาหยดใสไหลผ่านไปมือน้อยเช็ดออกยามที่เห็นเงาตัวเองสะท้อนกระจกลิฟต์คืนมา


เป็นทิวลิปก็ต้องสดใสสิ มีเวลามามัวแต่เศร้าที่ไหนกัน






                     






ผ้าขนหนูในมือน้อยถูกแขวนและนำไปตากลม ขาเรียวเดินตรงไปที่ถังขยะเพื่อเอาแท่งซึ่งเป็นกลายเป็นขยะในยามนี้ไปทิ้ง ผ่านครั้งแรกไปราวห้าวันแล้วฮัคยอนคิดว่าถ้ามันสำเร็จก็คงได้ผลออกมา


และผลที่ได้ก็มีเพียงแค่ขีดเล็กๆขีดเดียว


ฟันคมงับปากอิ่มของตัวเอง เพราะยังไม่ท้อง ฮัคยอนก็ควรจะไปทำให้ตัวเองท้องอีกครั้ง แต่ทว่ากว่าจะได้รับความเมตตาในครั้งแรกก็สร้างความรำคาญใจให้คุณแทคอุนไปมากโข ครั้งนี้ก็คงต้องตอแยด้วยอีกหลายครา


ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง โดนไล่มาก็ช่าง ฮัคยอนก็จะกลับเข้าไปใหม่ จะถูกผลักไสอีกกี่ครั้งก็ไม่สำคัญ ฮัคยอนก็เข้าหาคุณแทคอุนจนกว่าจะได้ผลอย่างที่ต้องการ


ยิ้มกว้างกับตัวเองยามที่คิดแบบนั้น เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าหมายจะไปเลือกชุดที่จะใช้เข้าไปทำการหลอมละลายน้ำแข็งอีกครั้ง คราแล้วเชิ้ตขาวไร้กางเกงได้ผล ครานี้ฮัคยอนควรเอาชุดไหนดี ชุดคลุมอาบน้ำที่ผูกเชือกตรงเอวหลวมๆดีไหมนะ น่าจะถอดได้สะดวก คุณแทคอุนจะได้ไม่ต้องเสียเวลา


ความคิดที่กำลังตกแต่งชุดให้ตัวเองสะดุดลงยามที่เสียงเปิดประตูห้องดังมาจากด้านหลัง คนที่ไม่เคยคิดว่าจะเข้ามาในห้องยืนอยู่ตรงหน้าฮัคยอน


"คุณแทคอุนมีอะไรหรือเปล่าครับ" ยิ้มกว้างจนตาหยียามที่เดินตรงมาหา แทคอุนยืนตัวโตจ้องมองหน้าของฮัคยอน เมื่อเข้ามาถึงช่วงวงแขนร่างน้อยก็ถูกจับ ยังไม่ทันประมวลเสร็จว่าควรรู้สึกเช่นไร ร่างน้อยก็ลอยหวือขึ้นไปบนเตียงของตัวเอง ใบหน้าน่ารักนิ่วลงยามที่รู้สึกเจ็บเพราะกระแทกแม้เตียงจะนุ่มแค่ไหนก็ตาม


"ถอดชุดออก" คำสั่งที่ได้ฟังเต็มไปด้วยความแข็งทื่อเย็นชาแบบที่ทำเอาฮัคยอนใจสั่นถี่ มีความกลัวแทรกซึมขึ้นมาไม่น้อยแต่ฮัคยอนก็จับกระดุมเสื้อตัวเอง แต่ดูเหมือนจะไม่ทันใจ เมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบนเตียง มือใหญ่จับที่ปกเสื้อของร่างน้อยแล้วออกแรงฉีกจนกระดุมร่วงกราว


"อ๊ะ คุณแทคอุนทำอะไรครับ" ฮัคยอนหวีดร้องอย่างตกใจ เช่นไรเขาก็กำลังปลดกระดุมออกอยู่แล้วไม่เห็นจำเป็นต้องมาทำแบบนี้เลย


"ทำไม ไม่อยากท้องแล้วหรือไง"แทคอุนจ้องมองหน้าฮัคยอน ปากอิ่มเม้มหากัน พยักหน้ารับ 


อยากสิ ฮัคยอนอยากท้อง อยากทำให้คุณย่ากาอินกับสกุลจองดีใจ อยากเป็นทิวลิปที่สมค่าสกุลหยินควรเป็น


"อ๊ะ คุณแทคอุน" ฮัคยอนตกใจอีกครั้งเมื่อถูกกำดึงกางเกงนอนออกจากตัวไปทั้งสองชิ้นจนร่างกายเปลือยเปล่า แรงที่คุณแทคอุนออกตอนดึงออกไปมันไม่น้อยเลย 


ทั้งที่เป็นคุณแทคอุนเหมือนเดิมแต่ฮัคยอนรู้สึกว่าไม่เหมือนกันเลย กับคุณแทคอุนที่อยู่บนตัวเองในครั้งแรกนั้น ตาคู่นั้นดูเต็มไปด้วยความรู้สึกกว่าตาที่ไม่ยินดียินร้ายคู่นี้


มือหนากดแผ่นอกบางลงกับเตียง ริมฝีปากของแทคอุนเข้าประกบลงบนริมฝีปากอิ่มบดเบียดขยี้ลงไปเสียจนร้อนผ่าว ฮัคยอนอ้าปากรับลิ้นร้อนพยายามที่จะตอบกลับรสจูบร้อนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ความ ไม่ประสา หัวปั่นไปหมดกับจูบที่ร้อนแรงจนตั้งสติไม่ทัน


ผิวเนื้อเนียนถูกบีบเค้นจนเจ็บปื้นไปหมดทั้งตัว น้ำตาคลอดวงตาโตของฮัคยอนกับทุกสัมผัสที่ดูจาบจ้วง


"ไม่เห็นต้องรุนแรงเลยครับ ยังไงผมก็เต็มใจอยู่แล้ว" ฮัคยอนพึมพำบอก ตาโตคลอน้ำตาจ้องมองหน้าของแทคอุนที่จ้องมองมา ตาคู่คมนั้นเรียบนิ่งแต่ก็แฝงความคุกรุ่น


เหมือนกำลังโมโหอะไร ฮัคยอนใช้เสี้ยววินั้นทบทวนตัวเองว่าทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า บนโต๊ะอาหารมื้อเย็นนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีใช่ไหม


"นอนคว่ำ" คำสั่งมาให้ได้ยิน ฮัคยอนพยายามทำตามแต่เพราะมีคนตัวโตนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างขาแบบนี้จึงทำไม่ได้โดยง่าย

"...."

"ฮึก.." ผวาออกมาจนเผลอสะอื้นยามที่ทั้งร่างถูกจับเหวี่ยงพลิกให้คว่ำลง ฮัคยอนเบามากอยู่แล้ว แต่แทคอุนก็ยังใช้แรงไม่น้อยในการจับให้นอนคว่ำลงจนรู้สึกเจ็บ ฝ่ามือหนากดเฟ้นไปที่ราวเอวบางอย่างแรงจนฮัคยอนนิ่วหน้า สองขาถูกจับให้คุกเข่าแยกออกห่างจากกัน เป็นท่าที่ทำเอาใจสั่นหวิว แต่ก็ทำได้แค่กำหมอนแล้วชิดใบหน้าลงไป 


มันเป็นสิ่งที่ฮัคยอนเต็มใจทำ แต่ทำไมถึงได้กลัว สั่นกลัวไปหมดแบบนี้


















[CUT]














ในที่สุดค่ำคืนนี้ฮัคยอนก็ได้มองเห็นหน้าคนที่สุขสมกับร่างกายตนเองไปถึงสองครั้ง สายตาของแทคอุนที่จ้องมองมายังคงมีความไม่พอใจคลอเคลือบแต่ก็ถูกแทรกแซงไปด้วยความเร่าร้อนราวกับมีไฟอยู่ในดวงตาคู่นั้น 


ฮัคยอนนอนนิ่งอยู่บนเตียงตามท่วงท่าที่ถูกจับให้ สะโพกมนเจ็บชาจนแทบไม่รู้สึกอะไร ทั้งร่างเจ็บช้ำไปกับแรงกด และแรงฟอนเฟ้น ตาโตสั่นระริกจ้องมองคนตัวโต


แทคอุนยังอยู่ในชุดทำงานชุดเดิม มีเพียงกางเกงขายาวที่รูดซิบออกกว้างเปิดเผยอยู่เหมือนแค่มาทำอะไรให้สมใจตัวเองก็เท่านั้น


"ฮัคยอน" ถูกเรียกชื่อบ้างก็ทำให้เจ้าของชื่อยิ้มบางๆออกมาได้แล้ว ยิ้มให้กับความเจ็บปวดทั้งหมดที่ถูกตรีตราลงบนร่าง


"ค..ครับ" เสียงสั่นอย่างไม่ตั้งใจแต่ร่างกายที่ตอบสนองกับความเจ็บปวดก็ทำงานได้อย่างดี



"คราวหน้าน่ะไม่ต้องไปที่บริษัทฉันอีก" เป็นหยดน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาจากดวงตาโต 


นี่กระมังความผิดของฮัคยอน


"เข้าใจไหม" ใบหน้าน่ารักพยักรับคำสั่ง อย่างรัวเร็ว 


          "หวังว่าจะท้องนะ" แล้วคนตัวโตก็ลุกขึ้นจากเตียง หันหลังเดินจากไป ริมฝีปากของฮัคยอนสั่นระริกเม้มเข้าหากัน 


ประตูบานนั้นปิดลง เหลือแค่ร่างของฮัคยอนที่นอนอยู่บนเตียง ทั้งร่างเจ็บช้ำจนได้แต่นอนนิ่งๆจ้องมองเพดานที่เบลอเลือนเพราะน้ำตาซึ่งเอ่อล้น  สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆอยู่ครู่นึง ต่อให้จะเจ็บร่างกายแค่ไหน ก็พยายามที่จะขยับร่างกายไปที่โต๊ะข้างเตียง บนสมุดบันทึกประจำวันคือยาแก้ไข้ที่จำต้องกินเข้าไปก่อนจะได้ไม่ป่วยหนัก 


ครานี้คงแย่กว่าครั้งแรก ต้องระวังไว้จะเป็นภาระมากมายขนาดนั้นไม่ได้  จะเป็นคนสำออยอีกไม่ได้


กล้ำกลืนเม็ดยาลงไปในคอน้ำที่ช่วยหล่อลื่นเม็ดยาดูจะเป็นน้ำตามากกว่าน้ำสะอาดในขวดที่วางไว้ข้างกันซึ่งกำลังกลืนลงคอ


ทิ้งร่างลงแนบกับพื้นเตียง ร่างกายท่อนบนเมื่อยขบแต่ร่างกายท่อนล่างเหมือนกับกำลังจะแหลกลงไป เปลือกตาบางปิดหลับลงแต่ก็ไม่อาจกั้นน้ำตาที่ทะลักออกมาหยดต่อหยดจนเป็นสายธารชุ่มบนผิวแก้มสีน้ำผึ้งเนียนได้


ครั้งนี้ฮัคยอนถือว่าตัวเองไม่อาจละลายน้ำแข็งได้ และความเย็นจัดของน้ำแข็งกัดกินจนแสบผิว เจ็บเสียจนกลีบดอกสีชมพูอมส้มสวยงามของทิวลิปชอกช้ำ


เพราะฮัคยอนอยากท้องหรือถึงจะทำยังไงก็ได้ เพราะอย่างไรก็ยินยอมหรือถึงจะใจร้ายด้วยแค่ไหนก็ได้ เพราะฮัคยอนร้องขอหรือถึงไม่มองหน้ากัน ไม่เรียกชื่อกันเลย เหมือนทำกับตุ๊กตาไร้หัวใจ หรือฮัคยอนในสายตาคุณแทคอุนก็เป็นแค่นั้น


มันเป็นแค่หน้าที่สำหรับคุณแทคอุนใช่ไหม การเอ็นดูฮัคยอนจึงไม่จำเป็น


ฮัคยอนนี่มันเกะกะรำคาญตาขนาดนั้นเลยหรือ การไปหาที่บริษัทถึงได้ถูกลงโทษแบบนี้ 


"ฮึก อ อึก" น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากขอบตาทั้งที่ทั้งหัวมันปวดหนึบ เปลือกตาบางปิดลงหลับปี๋ด้วยความเจ็บปวด ร่างกายมันล้าจนทำได้แค่หลับไปเพื่อใช้ห้วงนิทราในการพักฟื้นตัวเอง



ถ้าไม่มีฮัคยอนบนโลกใบนี้แล้วคุณแทคอุนจะต้องมีความสุขมากแน่ๆเลย

อย่างน้อยก็มีข้อดีอีกข้อแล้วนะ ฮัคยอน









                      





ปีศาจในกรงน้ำแข็งหลุดออกมาอีกครา


และครานี้ปีศาจใช้เพลิงโทสะในการเผากรงน้ำแข็งนั้นจนหลอมละลาย ขายาวหยุดยืนอยู่บนตรงกลางระหว่างทางที่มุ่งกลับไปห้องตัวเอง


ปลายจมูกโด่งพ่นลมหายใจหนักหน่วง


เมื่อครู่เขาทำลงไปเป็นความตั้งใจแต่ก็ครึ่งเดียว ตอนแรกแค่จะบอกว่าอย่าไปที่บริษัทอีก อย่าไปยืนล่อตาให้จีซูมองจนตาเป็นมัน แต่พอเห็นร่างน้อยยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มให้เขา ขยับเยื้องมาหาด้วยเรือนร่างเย้ายวน ใจที่กรุ่นอารมณ์ก็ทะยานออกมา


กับเฉพาะบางเรื่องเท่านั้นที่เขาจะร้อนยิ่งกว่าไฟ ฮัคยอนเป็นเรื่องล่าสุด แล้วไฟก็ลามเผาไปแล้วเรียบร้อย


เขาจับร่างน้อยโยนขึ้นเตียงและทำตามใจตัวเอง พอเห็นตาโตคู่นั้นคลอน้ำตาก็รู้สึกแปลกๆจนไม่อาจมองต่อได้ จำต้องพลิกร่างให้คว่ำลงกับเตียงจะได้ไม่ต้องมองหน้า ไม่ต้องเห็นน้ำตาให้ใจมันรู้สึกแปลกไปกว่านี้


'ผิวเนียนมาก กูอยากลองจับพิสูจน์ชิบหาย ถ้ามึงไม่ได้เป็นอะไรกับน้องฮัคยอนกูขอนะ ถูกใจกูว่ะ' ประโยคโง่ๆจากเพื่อนของเขายังติดอยู่ในหัวไม่หายไปไหน และที่น่ารำคาญคือมันมาพร้อมกับความรู้สึกไม่ชอบใจ


ทำไมเขาต้องไม่ชอบที่จีซูดูถูกอกถูกใจกับฮัคยอนนักหนาด้วย ทำไมต้องไม่พอใจที่รอยยิ้มหวานนั้นเผื่อแผ่ให้คนอื่นไม่ใช่แค่เขา
 

เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเสียหน่อย 


ใช่แล้ว เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขาก็ทำไปตามหน้าที่ที่ควรทำ มันก็แค่เซ็กส์ แล้วถ้าฮัคยอนท้องก็แค่นั้น จะได้เรียบร้อยกันเสียที 


ใครจะไปรู้สึกอะไรกับตัววุ่นวายแบบนั้นกัน








ประตูห้องนอนถูกบิดเปิดด้วยมือหนา ขายาวก้าวเดินตรงไปที่เตียงและทันทีที่ถึง ร่างสูงใหญ่ก็นั่งลงเตียง


มือหนาจับลงบนผิวแก้มของคนที่นอนหลับไปทั้งน้ำตา 


แทคอุนให้เหตุผลตัวเองไม่ได้ แต่เขาก็ย้อนคืนมา พ่นลมหายใจแรงๆยามที่ดึงผ้าห่มที่คลุมร่างน้อยอยู่ออกแล้วแทรกตัวเข้าไปด้านใน ดึงร่างที่คุดคู้อยู่บนตียงเข้ามาในอ้อมกอด 


กระชับวงแขนแน่นขึ้นและดูเหมือนคนในอ้อมกอดจะพอใจ ร่างที่สั่นของฮัคยอนนิ่งขึ้นน้ำตาที่เอ่อล้นดูจะแห้งเหือดมากขึ้น บางทีในฝันของฮัคยอนคืนนี้ อาจมีบางฝันดีแทรกแซมลงมาในฝันร้ายบางก็ได้


แทคอุนก็แค่กลัวตื่นมาแล้วจะดื้อลงไปทำอาหารอีกก็เท่านั้นแหละ 

ก็แค่กลัวจะไม่มีใครคอยพูดเรื่องวิธีทำอาหารบนโต๊ะอาหารเฉยๆ

        คืนนี้มันก็แค่หนาวแล้วผ้าที่ห้องเขามันไม่อุ่นเท่าที่ห้องนี้ก็เท่านั้นเอง



ก็แค่นั้นเอง...






 


            ฮัคยอนกำลังฝัน

 

            กำลังฝันอยู่แน่ๆ ฝันดีเสียด้วย ...ดีจัง อย่างน้อยในฝันก็ยังดี

 

            "..." ตาโตของฮัคยอนปรือมองใบหน้าคมที่อยู่ใกล้เสียจนไม่เห็นอื่นใดนอกจากตาเรียวคม จมูกโด่งและผิวขาวละเอียดของคุณแทคอุน ฮัคยอนยิ้มกับตัวเองแม้จะรู้สึกโรยแรงก็ตาม

 

            โลกรอบข้างเต้นตุบๆเหมือนความปวดในหัว ฮัคยอนรู้ดีว่าตัวเองกำลังไม่สบายอีกแล้ว ฮัคยอนเคยชินกับอาการป่วย นึกดีใจที่เมื่อวานคว้าเปิดกล่องยาและกินทุกตัวที่จำเป็นไปหมดแล้ว เมื่อคืนมันรุนแรงเสียจนร่างกายหลั่งรินเลือดออกมา ..แต่ฮัคยอนกินยาไปแล้วน่าจะไม่เป็นปัญหาอะไรอีก

 

            อย่างนั้นฮัคยอนขอจ้องมองความฝันของตัวเองอย่างนี้ต่อไปก็แล้วกัน ..อย่าสิตาอย่าปิดลงมาสิ เขาอยากมองหน้าคุณแทคอุนต่อ

 

            ความมืดมิดเข้ามาครอบครองเพราะเปลือกตาที่ร้อนช้ำ ...ก่อนวูบสุดท้ายของสติ ฮัคยอนก็ทำได้แค่ตัดพ้อตัวเองว่าเหตุใดร่างกายห่วยๆนี้ไม่เคยได้อย่างใจฮัคยอนเลย

 

            ไม่ได้สิจะคิดแบบนั้นไม่ได้ นี่เป็นของขวัญที่คุณแม่กับนายแม่ให้ฮัคยอนมา ถึงจะไม่แข็งแรงแต่ฮัคยอนต้องรักร่างกายนี้เหมือนที่คุณแม่ทั้งสองรัก

           

 

            "...." แทคอุนขมวดคิ้วตัวเองเมื่อเห็นดวงตาซึ่งจ้องมองตัวเองปิดลงไปอีกครั้ง

 

            ความร้อน

 เขาตื่นเพราะสิ่งนั้น ผิวกายของฮัคยอนที่แนบชิดแผ่นอกเขาอยู่ร้อนเสียจนเขาตื่นขึ้นมา ในเช้าหลังครั้งแรกฮัคยอนเพียงแค่ดูอ่อนเพลีย ดูเจ็บป่วย แต่ก็ไม่ได้เป็นไข้หนักถึงเพียงนี้ไม่ใช่หรือไง

 

            "ขออนุญาตค่ะ" เสียงใจดีดังขึ้นพร้อมเสียงเปิดประตู ป้าริเอะยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมอุปกรณ์เช็ดตัวและมื้ออาหารรสอ่อนสำหรับคนป่วยที่เตรียมขึ้นมาตามความต้องการของจอง แทคอุน ..น้ำแข็งก้อนนี้ก็หาได้เย็นเยียบเท่านั้นไม่

 

            ถ้าไม่ได้หมดสติแบบนี้ คุณฮัคยอนต้องดีใจจนยิ้มกว้างแน่ที่ถูกห่วงใยเช่นนี้ ริเอะคิดในใจตัวเองยามที่ดูแลร่างน้อยให้ดีขึ้น

 

            ในห้องผ่านไปด้วยความเงียบ ริเอะดูแลร่างน้อยบนเตียงในส่วนที่ทำได้ ไม่ได้เปิดเนื้อตัวเช็ดจนลึกซึ้งเกินควร มืออวบปลุกร่างน้อยให้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฮัคยอนปรือตาขึ้นมามองหน้าริเอะชั่วครู่นึง สมองตื้อๆก็ลำดับเหตุการณ์จนเข้าใจได้

 

            ยันร่างกายลุกขึ้นพิงพยักเตียงตามแรงช่วยเหลือของคุณป้าสูงวัย ช้อนที่ถูกตักจ่อปากไม่ได้รับการทานเมื่อตาโตของฮัคยอนเหลือบไปเห็นคนที่พึ่งอยู่ในความฝันของตนเมื่อครู่นี้

 

            ถ้ามองกันด้วยสายตาลึกซึ้งแบบในฝันเมื่อครู่คงดีไม่น้อย

 

            "คุณแทคอุน.."

 

            "ปัง"

 

             เอ่ยเรียกไม่ทันจบดี ร่างสูงใหญ่ก็เดินตรงออกไปจากห้องราวกับแค่ได้ยินเสียงฮัคยอนก็เกินจะทนฟัง

 

            อีกไม่นานแล้วล่ะ ถ้าครั้งนี้สำเร็จ

 

            ก็คงอีกไม่นานที่จะต้องทนรำคาญกัน

 

            ร่างน้อยรู้สึกหนาวเหน็บบาดลึกลงไปในใจตัดกันกับความร้อนข้างในตัว ลมหายใจยิ่งร้อนผ่าวราวกับเป็นสิ่งอันตรายหากถูกสูดลงลึก แต่ฮัคยอนก็ทำได้เท่านั้น สูดมันเข้าไปเพื่อเยียวยาร่างกายนี้

 

            "คุณฮัคยอนคะทานข้าวกันเถอะค่ะ.." ริเอะจ่อช้อนมาใกล้ปาก ฮัคยอนยิ้มหวานที่สุดเท่าที่ทำได้ส่งให้ในอาการเจ็บป่วยนี้

 

             จะเป็นคนสำออยน่ารำคาญไม่ได้ อ่อนแอป่วยเองก็ต้องดูแลตัวเองสิฮัคยอน   

            "ผมทานเองไหวครับ" เอ่ยบอกตามความคิดด้านในใจ แล้วมือสั่นก็รับช้อนมาถือไว้เองค่อยบรรจงตักเนื้อข้าวข้นกลิ่นหอมของโจ๊กอุ่นๆขึ้นทาน คำแล้วคำเล่าอย่างเชื่องช้า ริเอะได้แต่นั่งมองอย่างเป็นห่วงแต่ก็รู้ว่าฮัคยอนบทจะดื้อก็ดื้อเสียจนน่าตี

 

            ฮัคยอนหยุดฝืนกิน วางมือลงเมื่อเห็นว่าปริมาณข้าวมากพอจะรองกระเพาะไม่ให้ถูกกัดจากยามากมายที่ตนต้องทานในยามนี้

 

            "นี่ยาค่ะ" ฮัคยอนยิ้มรับแต่มือบางกลับแตะที่ถ้วยยาเล็กๆในมือของป้าริเอะ

 

            "คุณป้าช่วยหยิบกล่องสีส้มบนโต๊ะให้ผมหน่อยครับ" ฮัคยอนพูดด้วยเสียงแผ่วเชื่องช้า ริเอะส่งกล่องมาให้ตามคำขอ แม้มือจะสั่นแต่ก็แกะยาทุกชนิดของตนออกมาได้อย่างดี เม็ดยาหลากขนาดหลายสี ราวห้าเม็ดวางกันเรียงรายอยู่ในมือ น้ำเปล่าใสคือสิ่งที่ทำให้เข้าไปในร่างกายง่ายขึ้น

 

            "ขอบคุณครับ" เอ่ยคำขอบคุณยามที่เอนร่างกายลงนอนบนเตียงด้วยการช่วยเหลือจากป้าริเอะ หญิงสาวสูงวัยมองกล่องสีส้มที่ถูกวานเอาไปไว้ที่เดิม ในนั้นมียาหลายอย่างจนเต็มเจ็ดช่องของมัน แต่ละชนิดไม่มีชื่อติดแต่มือน้อยหยิบจับคล่องแคล่วแสดงว่าจดจำได้ดีว่าอะไรคืออะไร

 

            "ยาอะไรเหรอคะคุณฮัคยอน" ร่างน้อยที่นอนตาปรืออยู่ชะงักไปครู่นึงก่อนจะยิ้มจางๆให้

 

            "ยาแก้ไข้น่ะครับ ผมแพ้ยาปกติก็เลยต้องทานเองโดยเฉพาะ ไม่มีอะไรหรอกครับ" ฮัคยอนตอบเท่านั้นแล้วก็หลับไป หยิบยืมห้วงนิทราในการเยียวยาร่างกาย หวังว่าจะตื่นไปทันมื้อเย็นนะ

 

           

 

 

 

 

            "ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะคะคุณแทคอุน" ริเอะแปลกใจไม่น้อยที่เปิดประตูออกมาก็เจอคุณชายสกุลจองยืนตัวโตอยู่แถวหน้าประตูห้องนอนของทิวลิปจากสกุลหยิน

 

            "..." แทคอุนไม่ได้ตอบเพียงแค่กอดอกตัวเองยืนมองมาเงียบนิ่งเท่านั้น เป็นท่าทางปกติที่ริเอะเห็นจนเคยชิน จึงโค้งตัวให้เล็กน้อยแล้วเดินเลี่ยงไปพร้อมของในมือ

 

            "..เป็นยังไงบ้าง" ริเอะแทบเดินพ้นบริเวณนั้นแล้วตอนคำถามนี้ดังขึ้น และก็แอบยิ้มตอนที่หันมาเอ่ยตอบ

 

            "ทานยาแล้วค่ะ ถ้าได้พักเยอะๆก็คงจะดี คุณแทคอุนช่วยบอกคุณฮัคยอนให้ดื้อน้อยลงหน่อยเถอะค่ะ เมื่อวันก่อนก็ฝืนไปเข้าครัวทั้งที่ป่วยจนล้มพับไป ป้าต้องช่วยประครองขึ้นมาพัก กลัววันนี้จะเป็นแบบนั้นอีก จะไม่หายไข้กันเสียทีริเอะเอ่ยบอกอย่างเป็นห่วง แต่ประโยคยืดยาวก็ได้รับการตอบรับเป็นเพียงสายตานิ่งจากแทคอุน ริเอะถอนหายใจน้อยๆแล้วก็เดินจากไป

 

            ทางเดินอันหรูหราและประดับประดาด้วยผ้ามีราคาของบ้านสกุลจองเงียบสนิทอย่างเคย แทคอุนกดสายตาไปที่บานประตูตรงหน้ายามที่คิดอะไรในหัวตัวเอง

 

            สุดท้ายก็บิดลูกบิดประตูแล้วก็เข้าไปในห้องที่ตนพึ่งออกมา จ้องมองเจ้าของห้องที่นอนฟุบหลับอยู่บนเตียงเหมือนเมื่อเช้า

 

            นั่งลงที่ข้างเตียง เอื้อมมือไปจับหน้าผากสีน้ำผึ้งเนียนนิ่มมือที่ยามนี้ร้อนน้อยกว่าเดิมมากนัก ตาโตไล่มองเสื้อยืดสีครีมตัวโตที่ตนสวมใส่ให้กับร่างน้อยเมื่อเช้า มองผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างอยู่

 

            เขาเคยได้ยินมาว่าผิวหนังจะถ่ายทอดความร้อนออกจากกันได้ดี บางทีอาจดึงพิษไข้ออกมาเร็วขึ้นและคืนนี้ฮัคยอนก็อาจจะหายป่วยได้

 

            มือหนาตลบผ้าห่มออก แทรกตัวเข้าไปด้านใน ดึงร่างน้อยของทิวลิปดอกเล็กจากสกุลหยินเอามาซุกอกตนอีกครา กอดไว้หมายถ่ายเทความร้อนมาจากร่างน้อย

 

            พี่เจสสิก้ากลัวผี เขาก็แค่กลัวมาตายในบ้านให้พี่สาวเขาต้องกังวลใจก็เท่านั้นล่ะ

 

 

 

 

 

 

            เป็นเวลามืดมากแล้วที่ฮัคยอนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ..เขาไม่ปวดหัวแล้ว ไม่ได้ตัวร้อนจัด ร่างกายเขาคงเคยชินกับพิษไข้ที่ได้รับ แม้จะรู้สึกกรุ่นๆในลมหายใจนิดหน่อยก็ตาม ในห้องว่างเปล่า มีเพียงแสงจันทร์สาดเข้ามาจากม่านที่ถูกเปิดออกรับแสง

 

            ฮัคยอนดีใจที่ตนดีขึ้นจนใกล้หายป่วย แต่ก็นึกรู้สึกไม่ดีที่ตื่นมาไม่ทันลงไปทำหรือทานมือเย็นตามคำที่เคยรับปากคุณแทคอุนไว้

 

            ครานี้เดินไหว ลุกไหว ฮัคยอนขยับร่างกายที่เมื่อยขบลงจากเตียง มองชายเสื้อสีครีมคลุมขาตนไร้สิ่งใดด้านใน เดินอย่างเชื่องช้าไปที่ห้องน้ำเพื่อตรวจเช็คอะไรบางอย่าง

 

            ร่างน้อยยกขาก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำ ลมหายใจยังคงร้อนๆ รดรินผิวเนื้อ คว้าหยิบทิชชู่ติดมือลงมาด้วย ยันสองขาเรียวสีน้ำผึ้งขึ้นตั้งฉาก ใช้ทิชชู่แตะไปที่ช่องทางด้านหลังของตน ยิ้มกับตัวเองยามที่ไม่เห็นหยาดเลือดใดติดกระดาษมาด้วย เลือดคงจะหยุดไหลแล้วตามที่ควรเป็น ตามยาที่ได้กิน

 

            ฮัคยอนทิ้งร่างลงแนบกับผิวเย็นๆของอ่างน้ำ ยิ้มกับตัวเอง นึกว่าดีจังที่เลือดทุกหยดทำงานของมันอย่างที่ควรเป็น ในอ่างนี้หนาวเย็นเสียจนแม้จะเมื่อยล้าร่างกาย ฮัคยอนก็ดันตัวเองลุกขึ้น ความสูงของขอบอ่างกับความลื่นก็ใจร้ายกับคนป่วยไม่น้อยเลย

 

            ".."

 

            "ซุ่มซ่าม" เสียงดุดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแกร่งที่รวบรับเอวบางเอาไว้ ฮัคยอนจ้องมองใบหน้าหล่อของคุณแทคอุนที่กำลังจ้องมองมา

 

            "ขอบคุณครับ" ส่งให้ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพร้อมรอยยิ้มหวาน ร่างสูงใหญ่คลายมือออกจากเอวบาง แล้วเดินนำออกไป ตาโตหม่นแสงลงเล็กน้อยที่ถูกปล่อยออก แต่ก็เดินตามออกไปอย่างเงียบๆ

 

            "พอฉันคลาดสายตา นายก็จะทำอะไรที่ฉันไม่ชอบไปทุกทีเลยเหรอ" แทคอุนกอดอกตัวเองยามที่เอ่ยคำตำหนิ ฮัคยอนอ้าปากขึ้นหมายอธิบาย แต่ก็เงียบลงเมื่อรู้ดีว่านั่นเป็นความลับของเขา เป็นสิ่งที่ไม่ควรให้รู้

 

            ว่าสินค้าจากสกุลหยินชิ้นนี้ไม่ค่อยได้มาตรฐานอย่างที่ควรเป็นนัก

 

            "ขอโทษครับ" ฮัคยอนเอ่ยปากด้วยใจตามความนั้นหาใช่เอ่ยไปลอยๆ ร่างน้อยนั่งลงบนเตียงจ้องมองนาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มที่ควรทานยาแก้ไข้อีกครั้ง แต่ก็ไม่อาจหยิบตลับยาสีส้มขึ้นมาให้คุณแทคอุนสงสัยอย่างที่ป้าริเอะสงสัย

 

            "ลงไปทำไมในอ่างน้ำนั่น จะอาบน้ำหรือไง ป่วยอยู่ไม่ใช่เหรอ"แทคอุนกอดอกถาม ฮัคยอนก็แค่ยิ้มหวานส่งให้ ยามที่หันความสนใจไปที่ผ้าห่มอุ่น

 

            "ครั้งหน้าจะไม่พลาดมื้อเย็นอีกนะครับ" ฮัคยอนเอ่ยปากบอกเปลี่ยนเรื่อง เห็นริมฝีปากหยักของแทคอุนขยับก็นึกภาวนาอย่าให้เป็นคำว่าสำออยมาบาดใจกันอีกเลย

 

            "วันนี้ที่นายไม่ได้ลงไป คุณย่าถามถึงนาย" ฮัคยอนพยักหน้ารับ คอแห้งเสียจนนึกอยากจะเอี้ยวตัวหยิบน้ำบนโต๊ะ แต่ก็ทำได้แค่เหลียวไปมอง

 

            "คุณย่าถามว่าจะได้หลานหรือยัง" ดวงตาโตของฮัคยอนหม่นแสงลงกว่าเดิมยามที่นึกถึงการทำลูกครั้งล่าสุด

 

            "..ครั้งนี้คงต้องรออีกสองสามวันก็น่าจะรู้ผลแล้วล่ะครับ" ฮัคยอนตอบเสียงแผ่ว มือน้อยจับท้องตัวเอง ตาโตจ้องมองไปที่ปลายสายตาทำได้แค่จับจ้องช่วงอกกว้างของคุณแทคอุนไม่กล้าที่จะมองหน้า

 

            "แล้วถ้ายังไม่ท้องอีกล่ะ" คำถามทำเอาฮัคยอนเม้มปาก เขารู้ว่าคุณแทคอุนคิดเช่นไร คุณแทคอุนเป็นผู้ชายในวัยที่พร้อมมีลูกร่างกายแข็งแรง ถ้าเขาแข็งแรงพอครั้งแรกก็น่าจะตัดความรำคาญให้คุณแทคอุนได้แล้ว แต่ก็ยัง...

 

            "ผมท้องได้จริงๆนะครับ" ฮัคยอนเปิดประโยคขึ้นมา แทคอุนขมวดคิ้วลงอย่างห้ามไม่อยู่กับประโยคที่ไม่ได้อยู่ในความนึกคิดของตนเองเลย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยค้านเมื่อฮัคยอนพูดต่อ

 

            "ผ ผมแข็งแรงมากพอที่จะท้องได้จริงๆนะครับ นายแม่ท่านตรวจร่างกายพวกเราอยู่บ่อยครั้ง แต่ถ้า ถ้าครั้งนี้ยังไม่ท้องอีก หากยังมีครั้งหน้าอีกหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้ผลตามที่ควรเป็น" ฮัคยอนเม้มริมฝีปากตัวเอง ขบมันเข้าหากันเบาๆ กับหนทางจัดการที่ตนเคยคิดไว้ ถ้าเกิดว่าตนไม่อาจเป็นทิวลิปที่น่าภูมิใจของสกุลหยินได้

 

            หนทางที่จะชดเชยให้กับสกุลจองได้บ้าง

 

            "ผมรู้ว่าสกุลจองเสียเงินไปจำนวนไม่น้อยเลย ผมรู้ว่าย่อมหวังผลที่ตามมา หาก หากเกิดว่าผมไม่ท้องอีกหรืออาจรบกวนคุณแทคอุนมากเกินไป นายแม่กับคุณแม่ย้ำพวกเราเสมอว่าเป็นแค่ของคนที่เด็ดตัวเองไป แต่ถ้ามันจำเป็น ผมจะคุยกับนายแม่ให้นะครับ เรื่องเงินนายแม่น่าจะยอมคืนให้ตามจำนวนที่สกุลจองเสียไป ถ้าผมไม่ท้องจริงๆ ส่วนตัวผม คุณแม่ก็คง ..คง..."ฮัคยอนพูดต่อไม่ออก เขาคิดถึงครอบครัวที่จากมา แต่ก็ไม่ได้นึกอยากจากคนที่เป็นเจ้าของตน

 

            แต่สักวันก็ต้องจาก หากก่อนหน้านั้นอยากทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ไม่ใช่ในรูปแบบอื่นแบบนี้

 

            "..!.." ฮัคยอนสะดุ้งเมื่อถูกจับเข้าที่ต้นแขน เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเงาที่ซ้อนทับอยู่เหนือขึ้นไป ตาเรียวเล็กคมดุกำลังจ้องมา

 

            "นายพูดจาไร้สาระอะไร นายจะด่าฉันไร้น้ำยาจนต้องส่งดอกไม้คืนสกุลหยินเลยหรือไง ห๊ะ ปัญญาอ่อน" แทคอุนขมวดคิ้วแน่นเสียจนใบหน้านั้นดุไปกว่าเดิม เหมือนแรงกดที่เพิ่มมากขึ้น

 

            "ผม.."

 

            "หมายความว่ายังไงกัน จะเอาคืนไปใส่ตะกร้าล้างน้ำขายใหม่หรือยังไง หรือมีใครให้รอกลับหา หรือเจอเป้าหมายใหม่ ไหนบอกว่ารักนักรักหนาไง จะบ้าเหรอ ถ้านายคิดว่าคนแบบนายมันหาง่ายนัก บ้านฉันคงไม่เสียเงินไปครึ่งร้อยล้านหรอก ฉันคงไม่ต้องมาเสียเวลาเล่นกับดอกทิวลิปอยู่แบบนี้หรอก!" ไม่บ่อยครั้งที่คุณแทคอุนจะพูดยาวและทั้งยาวทั้งเสียงตะคอกกันแบบนี้ ฮัคยอนคงไปทำให้รำคาญใจขึ้นอีกแล้ว

 

 

            "ผมแค่อธิบายให้คุณแทคอุนสบายใจครับ ผมไม่ได้นึกอยากไปไหนทั้งนั้น อยากอยู่ที่นี่กับคุณแทคอุนให้นานที่สุด ยังไงผมก็จะพยายามจนกว่าจะท้อง อาจจะเกะกะตาคุณแทคอุนไปบ้างแต่ผมก็คงต้องขอรบกวน ผมไม่ไปไหนแน่ ไม่อยากไปไหน ..ถ้าไม่จำเป็น" ฮัคยอนอธิบายด้วยดวงตาที่อ่อนแสงลง แทคอุนดูจะนิ่งมากขึ้นเมื่อฟังจบ แรงที่กดจับต้นแขนก็ดูจะคลายออกมากขึ้น

 

            "หายป่วยหรือยัง" นิ้วชี้ยาวเกลี่ยที่ใต้คางมนออกแรงเชิดขึ้นสูงจนตาโตที่ยามนี้เป็นประกายราวละมั่งน้อยคล้ายปกติ

 

            "ก็ดีขึ้นมากแล้วครับ" ฮัคยอนตอบตามจริง แม้ยังไม่ดีมากจะเจ็บเนื้อเจ็บตัว แสบคอ และลมหายใจกรุ่นๆอยู่นิดหน่อยก็ตาม

 

            "ก็ดี" ปลายนิ้วชี้ยาวกรีดลงแผ่วเบามาตามลำคอระหงของฮัคยอนผ่านลูกกระเดือกน้อยๆที่หลบลึกอยู่ไปจนถึงร่องอกเสียจนร่างกายพึ่งหายไข้รู้สึกผ่าวร้อนขึ้นมา ..แต่ไม่ใช่เพราะพิษไข้

 

            "กลัวไม่ท้องนักนี่ ทำซ้ำอีกครั้งแล้วกัน จะได้รับประกันผล" น้ำเสียงเย็นนิ่งเอ่ยบอก ฮัคยอนยังรู้สึกกลัวลึกอยู่ในอก ช้อนตามองคนตัวโตที่เริ่มเขี่ยนิ้วรั้งเสื้อยืดสีครีมไปมา น่ากลัวว่าจะถูกฉีกอีก

 

            แต่ฮัคยอนเต็มใจ แม้จะพึ่งหายไข้ก็ตามที

 

            ถือว่าได้รับความเมตตาอีกครั้ง ..แต่ครั้งนี้น้ำแข็งจะบาดผิวฮัคยอนจนเจ็บแสบหรือจะหลอมเหลวเป็นน้ำอุ่นรดรินให้ทิวลิปน้อยก็ไม่อาจคาดเดา

 

            "ครั้งนี้ไม่รุนแรงได้ไหมครับ" ทำได้แค่ร้องขอ

 

            "ผมเต็มใจทำทุกอย่าง แบบไหนก็ได้ ตามคลาสเรียนที่นายแม่สอนบางอย่างเป็นทักษะเรื่องบนเตียง ผมตั้งใจเรียนแล้วก็ได้อันดับดีๆมาไม่น้อยเลยนะครับ" ฮัคยอนรีบบอก แม้จะไม่ค่อยมีแรงแต่เขาได้อันดับสองในการนั่งลงบนเบาะติดสปริงนับร้อยครั้ง ซึ่งฮัคยอนรู้ว่าทักษะนี้มีเพื่ออะไร เขาคิดว่าน่าจะทำให้คุณแทคอุนพอใจได้ หรือจะทักษะอื่นอีก มีคลาสเรียนไหนที่พอจะช่วยได้บ้างนะ

 

            "อ๊ะ" ขณะที่ความคิดร้อนพันในหัวกำลังวิ่งวนไปเสียหมด แผ่นหลังบางแนบลงบนเตียงนุ่ม ใบหน้านิ่งเฉย ดวงตาเรียวคมจ้องมองมาจากบนตัว

 

            "พึ่งหายไม่ใช่หรือไง แค่นอนเฉยๆไปก็พอ" คำตอบนั้นทำให้ฮัคยอนใจชื้นขึ้นมาเล็กๆ หรือคุณแทคอุนจะใจดีให้เขาได้พักร่างจากพิษไข้ต่อไปอีกสักคืน

 

            "คืนนี้ฉันทำเอง แค่เรียกชื่อฉันดังๆก็พอ" แต่การที่มือหนาโยนผ้าห่มออกไปจนพ้นทาง แล้วใช้ตัวใหญ่โตทำหน้าที่นั้นแทนบอกได้ดีว่าคืนนี้จะไม่ใช่การพักผ่อน

 

            "ผม.." คำพูดที่กำลังจะเอ่ยกลืนหายไปในรสจูบร้อนที่ได้รับ ..มันนุ่มนวลมากกว่าที่เคยได้รับมามากนัก และแค่นั้นทำให้ฮัคยอนตวัดสองแขนรอบคอของร่างสูงใหญ่ ด้วยหัวใจที่พองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

            "ท้องสักทีจะได้หยุดพูดเรื่องไร้สาระให้ฟังอีก มันน่ารำคาญ" แต่ต่อให้พองโตแค่ไหนก็สูบเหี่ยวลงยามได้ฟังน้ำคำปนเสียงลมหายใจก่อนที่รสจูบร้อนจะสานต่อลงมาอีกครั้งจนฉุดคร่าทุกความคิดไปจากทิวลิปดอกน้อย

 

            ครั้งนี้คำขอให้ปราณีกันดูจะได้รับการรับฟัง มันนิ่มนวลมากพอไม่ทำให้ฮัคยอนกังวลจนต้องรีบคว้ายาแก้ไข้เข้าปาก

 

            สำหรับฮัคยอนมันเป็นการร่วมรัก ทุกครั้งที่ได้ทำมันกับคุณแทคอุนแม้จะใจร้าย แม้จะมีถ้อยคำเสียดแทงใจก็ยังคงเป็นเช่นนั้น 

     ..แม้สำหรับคุณแทคอุนจะเป็นแค่เซ็กส์ตามหน้าที่ไม่น่าจดจำก็ตามที

















จะท้องไม่ท้องกันน๊าาาา
หายไปนานมากหนึ่งเดือนเห็นจะได้ท่ามกลางความวุ่นวายและไฟนอล ถถถถ
กลับมายาวๆกับทิวลิปน้อยในครั้งนี้ เกินสามสิบเปอร์เซ็นต์แต่ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ยาวไปเกือบแปดพันคำกันไปเลย เอาให้หายคิดถึง
 


เรื่องซึนนี่คุณแทคอุนชนะเลิส ด้วยความซึนก็จะใจร้ายไปหลายสิ่ง ฮัคยอนลูกหนูต้องสตรองนะ
อย่างเช่นพระเอกทุกเรื่อง ใจร้ายนักบาปกรรมก็จิตามมาในอนาคต

อย่างเคยไม่มีฉากเรทมันจะท้องไม่ได้นะเคอะ และครั้งเดียวท้องมันก็เกินไป จริงแมะ 
เรทที่สองนี่ไม่มีฉากนะคะ เดี๋ยวจะเกินหน้าเกินตาเข้าของดอกไม้สวนอื่นๆ ถถถ

 

ชาวสวนทิวลิปที่น่ารักทุกคนอย่าลืม รดน้ำใส่ปุ๋ยด้วยการเมนต์ โหวตได้อย่างเคย พูดถึงเรื่องนี้อย่าลืมติดแท็กนะคะ #ทิวลิปN เราจะได้เข้าไปรับน้ำปุ๋ย ทิวลิปน้อยจะได้เบิกบาน หรือจะชวนเพื่อนมาอ่านด้วยกันก็ดีงามนะคะ ^^


อิมเมจจีซูค่ะ มาจอยกันมาจอยกัน










#ทิวลิปN






____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 273 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5449 toto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 13:29

    ท้องเลยๆ ดูดิจะน่ารำคาญรึป่าว

    #5449
    0
  2. #5439 poo2momo (@poo2momo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 13:59
    แหมแทคฮุนหึงก้อบอกเถ้ออ ฮัคยอนดูแลตัวเองดีๆนะ
    #5439
    0
  3. #5430 Chanaeun_Aun (@sujuelt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:28
    ชอบจังเลยคำแก้ตัวแทคฮุนเนี้ย
    #5430
    0
  4. #5413 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 03:26
    ดีแต่พูดแย่ๆใส่น้องอ่ะ รำคาญเหมือนกันนน
    #5413
    0
  5. #5375 Jekkju (@Jekkju) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 06:11
    ปากร้ายนักนะ
    #5375
    0
  6. #5345 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:14
    มีแต่คำร้ายบาดใจ เดี๋ยวเถอะจะได้เจอกรรมตามทันแบบไรท์ว่า เอาหนักๆเลยนะคะ 55555
    #5345
    0
  7. #5327 nymphbp (@hurry) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:35
    รำคาญญญ คนปากแข็งเด้อออออ
    #5327
    0
  8. #5310 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:59
    บอกรำคาญแต่ก็มาหาน้องถึงห้อง ละแบบ ปากแข็งอ่ะคนอะไร น่าตีจริง
    #5310
    0
  9. #5290 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 00:06
    นอกจากพี่เขาจะขี้หึงตาใสแล้วยังมีความย้อนแย้งในตัวเองสูง555555555555555 สงสารน้อง
    #5290
    0
  10. #5264 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:37
    ร้าวร้านดวงใจ รุนแรงกับน้องทำไม น้ำแข็งบ้า รู้ว่าหึงแต่ก็มีสติหน่อยได้ไหม ฮือออ
    #5264
    0
  11. #5195 zao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 13:41
    ทำไมปากร้ายจังเลยแทคอุนพูดจาทำร้ายน้ำใจกันมากไปแล้ว
    #5195
    0
  12. #5175 Flora (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:56
    เกลียดความย้อนแย้งของแทคอุนจะร้ายก็ไม่ร้ายซะทีเดียวจะดีก็ไม่ดีซะทีเดียว จะเอายังไงเราทีมฮัคยอนแล้วจะด่าก็ด่าไม่ได้จะให้ปันใจให้ก็ปันไม่ออก เรารักฮัคยอนของเราอย่าแกล้งอย่าทำให้ช้ำสิ
    #5175
    0
  13. #5154 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:22
    อ่านไปร้องไห้ไปปป ฮัคยอนจะมองโลกในแง่ดีไปถึงไหนนนนน
    #5154
    0
  14. #5140 Nonoway13 (@nonoway13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 10:07
    สงสารฮักนยอนน
    #5140
    0
  15. #4829 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 02:43
    สงสารมาก ใจร้ายมากกก ใจร้ายแต่หาข้ออ้างมาดูแลนี่น่ารักนะ
    #4829
    0
  16. #4803 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 20:51
    เจ็บแปลบใจทุกครั้งที่ฮักนยอนคิดในใจอะไรแบบนั้นออกมา หน่วงๆในอกจนร้องไห้เลยอเ
    #4803
    0
  17. #4736 ssaipran (@ssaipran) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 23:33
    เหนื่อยมากกกกก อ่านเรื่องนี้ละปรับอารมณ์เหนื่อยยมากกกก เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวเศร้า ทิวลิปคนดีท้องได้แล้วววว
    #4736
    0
  18. #4180 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 11:54
    ปากแข็งอะไรเบอร์นี้อ่ะ หนักกว่าคุณเจบีอีกนะคะคุณแทคอุน ถ้าน้องเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆจะทำยังไงค่ะคุณ ถนอมบ้างไรบ้าง น้องก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรขนาดนั้น ไอที่บอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลย นี้โอ้ยอยากจะเข้าไปตบตีกับความคิดคุณแทคอุนจริงๆ // หนูฮัคยอนของชั้น ไม่เอาไม่ร้องเนอะ ทำเอาน้ำตาไหลตามเลย งื้ออออ หนูท้องได้ลูก หนูแข็งแรงพอที่จะมีน้องตัวน้อยๆได้ลูกกกกกก
    #4180
    0
  19. #3256 lanya78 (@lanya78) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 04:53
    หึงก็บอกว่าหึงสิค้าาาาา ทิวลิปน้อยเค้าคิดไปถึงไหนถึงไหนเเล้ว ระวังจะเจ็บซะเองนะค้าาา
    #3256
    0
  20. #2830 mbmbbb (@mbmbbb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 23:34
    เหนื่อยใจเเทน55555
    #2830
    0
  21. #2500 |2e@L (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:23
    พระเอกจริงใช่ไหมนี่ ปากแบบ โอย สงสารยัยทิวลิปน้อย เจ็บทั้งตัวทั้งใจ อยากจะทะลุเข้าไปเขย่า ๆ คัณแทคอุน หึ้ย!

    มีความรู้สึกว่าช่วงท้าย ๆ นายเอกเราจะตีความพระเอกผิดนะ แต่ความผิดพระเอกอ่ะ เพราะที่พูดแต่ละอย่าง ไม่อาจมองดีได้เลย
    #2500
    0
  22. #2389 FUCQOFF (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 10:28
    เกลียดความซึนของจองแทคอุน บทจะหึงก็ยังซึน เป็นห่วงก็ซึน เพลาๆลงบ้างก็ได้ค่ะคุณชาย แค่นี้ดอกไม้ของคุณชายชอกช้ำแล้ว TT
    #2389
    0
  23. #2224 ltmonkey (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 17:39
    อยากเข้าสวนจังเลยค่ะ อยากไปหยิบจอบหยิบเสียมมา กำด้ามจอบแน่นมาก คุณพระเอกคะช่วยทำตัวให้มันดีๆหน่อยได้ไหมคะ ทำไมใจร้ายรุนแรงกับฮัคยอนจังเลย (ลึกๆก็แอบชอบ) 55555
    #2224
    0
  24. #2125 bibimbua (@bibimbua) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 03:00
    ฮรืออออ อย่าใจร้ายสิ
    #2125
    0
  25. #2110 PN97:MEIXIAN (@princessicecool) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 17:55
    ลูกแม่~
    #2110
    0