-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 3 : Little Tulip ::TWO:: 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    8 มิ.ย. 60




Little Tulip 
::TWO::




            บรรยากาศบนโต๊ะทานอาหารในมื้อเช้านี้เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เรียกว่าทุกอย่างดำเนินไปด้วยวิถีภาพนิ่งอย่างเคย ฮัคยอนจ้องมองหน้าของแทคอุนตรงไปตรงมา จดจ้องมองอย่างเคย แต่แทคอุนไม่แลตาขึ้นมามองเลยสักนิด ราวกับว่าตรงหน้านี้ไม่ได้มีคนนั่งอยู่

 

            เหมือนปกติ

 

            เหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักอย่างเดียว พอคิดถึงเมื่อคืน ฮัคยอนก็กรีดยิ้มบางๆให้กับตัวเอง

 

            ยิ่งเศร้า ก็ต้องยิ้มกว้างๆ

 

            ชีวิตคนหนึ่งคนนั้นสั้นนัก เราไม่มีเวลามามัวที่จะเศร้าโศกหรอก อะไรที่จะมีความสุขได้ก็ต้องเก็บเกี่ยวเอาไว้

 

            ตาโตของฮัคยอนสบกับตาเรียวคมของจอง กาอิน คุณย่าใหญ่มองมาอย่างสื่อความหมายที่คงมีแต่ฮัคยอนเข้าใจ ดวงตาโตของฮัคยอนดูลุ่มลึกมากขึ้น พยักหน้าน้อยๆมอบรอยยิ้มบางให้

 

            และทั้งหมดที่สะท้อนอยู่ในแก้วตาใสก็เป็นแทคอุนเหมือนเคย

 

            ความสุขในชีวิตของฮัคยอนคือการได้เห็นว่าคุณแทคอุนโปรดอาหารของตัวเอง อมยิ้มหวานมากขึ้นเมื่อเกาลัดผัดเนื้อ ดูจะถูกปากคุณแทคอุนเป็นพิเศษจากอาหารหลายอย่างบนโต๊ะ ส่วนปลานึ่งขิง ตะเกียบของคุณแทคอุนดูจะไม่ไปหาเท่าไหร่ ขิงอาจจะกลิ่นแรงไป ต้องลองปรับสูตรดูจะได้ถูกปาก

 

            ฮัคยอนเก็บข้อมูลน้อยๆลงสมองเพื่อจะจดบันทึกเก็บไว้ ความจริงฮัคยอนก็พยายามดูว่ารสแบบไหน อาหารแนวไหนที่ถูกบ้านคนบ้านสกุจองไม่ใช่แค่คุณแทคอุน แม้ป้าริเอะจะเป็นคนแนะนำรสที่ถูกปากคุณทุกคนให้แล้วก็ตาม แต่ฮัคยอนสบายใจกว่าถ้าจะคอยดูแลเอง

 

            เขาเคยบอกพี่น้องทุกคน ที่มักจะชื่นชมฝีมือทำอาหารของเขาว่าถูกปากตนเอง ความจริงแล้วเขาไม่ได้ทำเก่งหรอก ฝีมือหรือก็พอๆกับยองแจ บางเมนูอาจสู้พี่อี้ชิงไม่ได้ ยิ่งเป็นขนมหวานก็อาจไม่เทียบลู่หานในบางอย่าง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกทักษะการเรียนทำอาหารเขาชนะ ก็เพราะเขาเลือกว่ารสแบบไหนจะถูกปากคนทานคนไหนมากที่สุด

 

            ความใส่ใจที่ละเอียดอ่อน บวกกับรสมือที่ปรุงแต่งรสชาติได้เหมาะสม คือ เคล็ดลับการทำอาหารของเขา คุณแม่บอกเช่นนั้น และฮัคยอนคิดว่านายแม่กับคุณแม่ไม่เคยพูดผิด

 

            "ของหวานวันนี้ซูเฟลช็อคโกแลตเหรอ ฮัคยอน" คริสตัลดูร่าเริงขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นของหวานที่เธอเองก็ชอบ ฮัคยอนยิ้มกว้างพยักหน้ารับ เขาคิดว่าคุณแทคอุนคงยังไม่ได้ทานเมื่อคืนนี้ และดูอยากทาน แต่เพราะถูกขัดจังหวะโดยเขา ก็เลยทำมาขึ้นโต๊ะให้ใหม่

 

            "ทำยากไหม ฉันเคยแต่ซื้อไม่เคยได้ทานแบบทำสดๆในบ้านแบบนี้เลย" เจสสิกาถามอย่างชวนคุย เมื่อเห็นว่าฮัคยอนเอาแต่จ้องมองแทคอุน ซึ่งน้องชายของเธอที่ปกติโปรดอาหารทั้งคาวหวานยิ่งกว่าอะไรกลับทำน่านิ่งเฉยอย่างน่าประหลาด

 

            "ความจริงก็ไม่ยากมากหรอกครับ เราต้อง..."

 

            "ผมไปทำงานก่อนนะครับ" แทคอุนลุกขึ้นโค้งให้บุพการีทั้งสามแล้วลุกเดินจากไปทันที ไม่แม้แต่จะแตะต้องซูเฟลช็อคโกแลตสักปลายนิ้ว

 

            คุณแทคอุนชอบขนมที่ฮัคยอนทำ ฮัคยอนมั่นใจ แต่ที่ไม่คิดแตะต้องของถูกปาก คงเพราะคนทำไม่ถูกใจมากกว่า

 

            ปากอิ่มขบเม้มริมฝีปากตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆสงบใจ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีก็เงยหน้าขึ้น วาดยิ้มให้คนบนโต๊ะได้เหมือนเดิม

 

            รอยยิ้มหวาน ที่คนมองสัมผัสความร้าวรานได้ไม่ยาก

 

 


 

 

 

 

            "ป้าริเอะทำอะไรครับ" ฮัคยอนเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในครัวหลังจากขึ้นไปเอาสมุดโน้ตที่ห้องนอนเพื่อจดสิ่งต่างๆ แล้วพบว่าป้าริเอะกำลังเรียงซูเฟลใส่กล่อง

 

            ป้าริเอะยังไม่ตอบแต่หันมายิ้มหวานให้ฮัคยอนยิ่งอยากรู้

 

            "คุณแทคอุนสั่งให้ป้าเตรียมของหวานไปให้ที่ทำงานค่ะ เมื่อเช้าทำปั้นปึงไม่ทานแต่ก็ท่าเยอะไปอย่างนั้นแหละ คุณฮัคยอนไม่ต้องคิดมากนะคะ" พอฟังป้าริเอะพูดฮัคยอนก็ยิ้มกว้างจนตาหยีได้จริงๆ ตอนแรกที่ใจมันวูบโหวง ตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที

 

            อย่างน้อยคุณแทคอุนก็ชอบอาหารที่เขาทำจริงๆแหละนะ ต่อให้ไม่ชอบเขาแค่ไหนก็ตาม

 

            "งั้นเดี๋ยวผมทำอย่างอื่นเพิ่มด้วยแล้วกันครับ ทานเป็นของว่างได้ทั้งเช้าทั้งบ่าย ยิ่งตอนบ่ายทำงานหนักจะได้สดชื่น" ฮัคยอนร่าเริงแบบไม่ฝืดฝืนแบบนี้ ริเอะเห็นแล้วก็ใจชื้นขึ้นมาได้

 

            เธอรักความสดใสแสนอบอุ่นที่ไม่เคยวูบดับของฮัคยอนนัก หากยังรักษาความอบอุ่นในตัวเองได้แบบนี้ สักวันจะต้องละลายน้ำแข็งที่เกาะหนารอบข้างกันของบ้านนี้ออกได้แน่ๆ โดยเฉพาะจากคุณแทคอุน

 

            ตากลมโตราวลูกละมั่งของฮัคยอนเป็นประกายวิบวับ มือน้อยสีน้ำผึ้งหยิบอุปกรณ์ทำขนมขึ้นมาเตรียม รอยยิ้มหวานกราดแจกให้เครื่องครัวทุกชิ้นอย่างไม่หวง

 

            ปกติแล้วในครัวเป็นเขตปลอดภัยของฮัคยอน จะเครียด หรือไม่สบายใจ หรือเจ็บกายมาแค่ไหน หากได้เข้ามาในครัว หยิบจับทำอาหารขึ้นมาก็จะดีขึ้น เป็นความสบายใจแบบที่จินยองเดินเข้าห้องวาดรูป

 

            ส่วนฮัคยอนก็ต้องห้องครัวนี่แหละ

 

            และยิ่งคุณแทคอุนชอบสิ่งที่ฮัคยอนสร้างขึ้นในห้องครัวแบบนี้ ห้องครัวยิ่งดูมีความหมายมากกว่าที่เคย

 


 

 

 

 


 

            สอดส่ายสายตาสำรวจตัวเองในกระจก

 

            ชุดวันนี้ที่เลือกใส่มันยิ่งกว่าชุดเมื่อวานอีก ฮัคยอนนึกขอบคุณที่ห้องของคุณแทคอุนไม่ได้ไกลจากห้องตัวเองมากนัก และทางปีกนี้ของบ้านก็ไม่มีห้องใครอื่น ถ้าเกิดเดินออกไปเจอใครเข้าแม้แต่สาวใช้ที่ไม่คุ้นหน้า ฮัคยอนคงเขินจนกัดลิ้นตาย

 

            ในใจประหม่ากว่าเมื่อวานเสียอีก แม้ว่าจะใจชื้นขึ้นมาที่ป้าริเอะบอกว่าคุณแทคอุนจัดการขนมที่เขาทำไปให้จนหมด แม้จะมีมาแค่สองประโยคก็ถือว่าดีสุดแล้ว

 

            'เด็กคนนั้นทำเหรอ' เป็นประโยคตอนเริ่มต้นจะทาน เด็กคนนั้นจะคนไหนอีกถ้าไม่ใช่เขา ฮัคยอนแน่ใจว่าคุณแทคอุนเริ่มทานโดยที่รู้ว่าเขาทำ

 

            'พรุ่งนี้ทำมาอีก' คืออีกประโยคตอนที่ป้าริเอะไปเอากล่องอาหารลงจากรถตอนที่คุณแทคอุนกลับมา 

 

            ถึงจะนิ่งจัดไปสักหน่อยแต่คุณแทคอุนเป็นคนน่ารัก ที่ค่อนข้างซื่อตรงกับตัวเองฮัคยอนคิดแบบนั้น

 

 

 

 

           

            "สู้ ฮัคยอนสู้ๆ" มือน้อยกำให้ตัวเอง เพื่อเสริมสร้างความมั่นใจ เชิ้ตขาวคล้ายเดิมหากบางกว่า และไร้ซึ่งกางเกงขาสั้นตัวบาง ทำเอาหนาวสั่นวาบหวิว ถ้าโดนไล่กลับมาครานี้ ฮัคยอนก็ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรแล้วเช่นกัน

 

            "ก้อกก้อก" เคาะห้องเรียกเบาๆ แนบหูรอฟังว่าในห้องจะขานรับว่ายังไง

 

            "ไม่ต้องเข้ามา" เสียงทุ้มตะโกนกลับมาชัดเจน ฮัคยอนเบะปากน้อยๆ แต่ก็ไม่ยอมหรอก เขาถอยกลับไม่ได้ เวลาร่วงเลยไปมากแล้ว ท้องอีกก็ราวเก้าเดือน เป็นเวลาไม่น้อยเลย คุณหญิงย่าไม่ได้มีเวลาเยอะแยะนะ

 

            ยังไงวันนี้เขาก็จะต้องละลายน้ำแข็งให้ได้ ถึงชั่วคราวก็เถอะ

 

            "ก็บอกว่าอย่าเข้ามาไง.." แทคอุนฟาดเสียงนิ่งใส่ทันที แต่พอเงยหน้าเห็นร่างน้อยที่เผยผิวเนียนละเอียดสีน้ำผึ้งให้เห็นอยู่ตรงหน้าก็สะอึกไปเหมือนกัน

 

            ฮัคยอนใช้จังหวะเวลานั้นในการพูดสิ่งที่เตรียมมา

 

            "ผมจะไม่พูดในสิ่งที่คุณแทคอุนไม่อยากฟัง จะไม่เผลอพูดไม่ว่าจะไร้สติแค่ไหน" ขาเรียวก้าวตรงมาหาแทคอุน มือน้อยปลดกระดุมเสื้อเม็ดที่หนึ่งออก เผยผิวเนียนละเอียด

 

            "ช่วยเติมเต็มหน้าที่ของผมให้ด้วยนะครับ" เม็ดที่สองหลุดออก ฝีเท้าเบี่ยงเบนเส้นทางตรงไปหาเตียงกว้างแทน  พูดอย่างมั่นใจแม้ทั้งใจจะหวั่นกลัวกับผลที่ตามมา

 

            ทั้งไม่สำเร็จและทั้งสำเร็จ

 

            "มีแค่คุณแทคอุนที่ทำได้ ที่จะทำให้ทิวลิปดอกนี้ เป็นทิวลิปแห่งสกุลหยินอย่างสมบูรณ์" เหลือกระดุมอีกเพียงสองเม็ดเท่านั้นที่ถูกกลัดไว้ในรังดุม ฮัคยอนตื่นเต้นจนใจสั่นแต่ก็วาดยิ้มหวานส่งให้แทคอุน  ขาน้อยหยุดอยู่ตรงปลายเตียง จ้องมองหน้าของแทคอุนที่จ้องมองมาตั้งแต่ต้นที่เขาก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้านั้นยังนิ่งเฉย แต่แววตาไม่ใช่ มันลุกโชนราวกับเพลิงไฟ

 

            ไฟที่ฮัคยอนเป็นคนจุดขึ้น

 

            "อยากท้องมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้าท้องนายจะหยุดยุ่งกับฉันใช่ไหมฮัคยอน" แทคอุนลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร่างสูงใหญ่ราวกำแพงเงาทะมึนที่ตรงมา ทำเอาฮัคยอนกลัวไปเหมือนกัน แต่ก็ยังคงวาดยิ้มบางๆส่งให้

 

            "ถ้าอยากได้นัก" แทคอุนตวัดลิ้นเลียมุมปากตัวเอง ตาคู่เรียวนั้นอัดแน่นด้วยเพลิงอารมณ์ที่ย้อนมาแผดเผาตัวฮัคยอนเอง

 

            "ฉันก็ทำให้ แต่อย่ามาหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน"

 

 

 

 


 

[CUT]

 

 

 

 

 


 

            ความรู้สึกที่จุก ร้อนแปลกใหม่อยู่ในร่าง แม้แต่ไม่ค่อยมีสติเหลือดีนัก 

          แต่ฮัคยอนก็วาดยิ้มออกมากับตัวเอง หน้าที่ของเขาเข้าใกล้จุดที่จะสำเร็จแล้วไปอีกก้าวนึง

 

             หน้าที่ที่จะต่อชีวิตให้กับทายาทสกุลจองขึ้นมาบนโลกใบนี้ และอาจหักลบชีวิตที่มีอยู่บนโลกใบนี้ของฮัคยอนลงไป

 

            แต่ฮัคยอนก็ดีใจ เขารอที่จะทำสิ่งนี้มาตลอดในที่สุดก็ได้ทำ

 


            ความร้อนที่ฮัคยอนใช้จุดแทคอุนขึ้นมา คือไฟ เปลวไฟจากไม้ขีดไฟ

            ยามที่ปลุกเร้ากองไฟจนท่วมสะพัด เปลวเพลิงนั้นก็จะกลืนกินไม้ขีดไฟแท่งบางจนดับสูญ

           


            แทคอุนก้าวดวงตามองร่างน้อยที่น้อยปรือตาใกล้จะหนีเขาเข้าสู่นิทราเต็มที มือใหญ่ลูบไล้ผิวแก้มนิ่มของฮัคยอน ผิวสีน้ำผึ้งราวกับช็อคโกแลตนุ่มลิ้น ที่เขาโปรดปราน  ส่วนแข็งขืนที่ยังกระหายครอบครองร่างน้อยเอาไว้ และมีความคิดที่อยากจะทำต่อไปแม้ร่างน้อยนี้จะหลับใหลลงไปก็ตาม

 

            เขาไม่ได้ใจร้าย ก็แค่ทำให้ฮัคยอนสมปรารถนาอย่างที่พร่ำขออยู่ได้

 

            มือน้อยสะเปะสะปะจับที่มือของแทคอุนซึ่งลูบไล้ผิวแก้มของตนอยู่ ตาโตคู่นั้นกำลังจะหลับลง แต่รอยยิ้มหวานวาดส่งมาให้แทคอุน

 


            "ข.. ขอบคุณครับ" เสียงหวานแผ่วเบา แล้วห้วงนิทราก็ขโมยฮัคยอนไป

 

 

            แทคอุนเท้าแขนคร่อมอยู่เหนือร่างน้อย ตาเรียวสั่นระริก ความรู้สึกที่แม้แต่ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีอย่างเขายังบอกไม่ได้เสียดแทงเข้ามาในใจของแทคอุน

 

            ทำไมต้องขอบคุณเขา ขอบคุณทำไมกัน ฮัคยอนเป็นบ้าอะไร ขอบคุณเขาทำไม ขอบคุณที่เขาทำให้เจ็บจนหมดแรงนี่เหรอ

 

            การมีลูกตามคำสั่งสกุลหยินกับใครก็ได้มันสำคัญกับฮัคยอนขนาดนั้นเลยหรือไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            "อื้ออ" ส่งเสียงครางออกมาเบาๆยามที่ร่างกายตื่นขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะฮัคยอนเคยชินกับการที่จะตื่นเช้าเพื่อไปเข้าครัว แม้ร่างกายจะเมื่อยขบและเจ็บหน่วงไปทั้งร่างฮัคยอนก็ตื่นขึ้นมาเองโดยไร้นาฬิกาปลุก

 

            ตาโตสวยจ้องมองนาฬิกาหัวเตียงที่ตัวเลขฟ้องว่า ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากเมื่อคืนทำให้ฮัคยอนตื่นสายกว่าที่ควรไปเกือบสองชั่วโมง

 

            ใจดวงน้อยกังวลหนัก ใกล้จะได้เวลาขึ้นโต๊ะอาหารแล้ว ฮัคยอนต้องรีบลงไปช่วยป้าริเอะสิถึงจะถูก ยังไงก็ไม่ควรละเลยหน้าที่ตัวเองทุกๆหน้าที่

 

            เมื่อตื่นเต็มที่ตาโตสำรวจร่างกายของตัวเอง รู้สึกอุ่นใจทันทีที่เห็นวงแขนขาวราวหิมะที่วาดโอบเอวของตนอยู่บนผ้าห่มนุ่ม ฮัคยอนฉีกยิ้มกว้าง ลูบหลังมือของแทคอุนเบาๆ แทคอุนมีมือที่ใหญ่ แต่นิ้วนั้นเรียวยาวน่ามอง ถ้าถูกกอบกุมไว้ด้วยมือคู่นี้คงจะอบอุ่นน่าดู

 

            สักวันถ้าคุณแทคอุนอยากจะกุมมือกัน มันต้องดีแน่ๆเลย

 

            รอยยิ้มแผ่วบางลง แต่ฮัคยอนก็ไม่ยอมให้ความน้อยใจดึงตัวเองไป สูดลมหายใจเข้าลึกลึก ค่อยๆประครองท่อนแขนใหญ่ออกจากร่างตัวเอง จะมามัวเอ้อระเหยไม่ได้

 

            ขยับร่างกายก็ต้องกัดปากจนแน่น เพราะรู้สึกเจ็บหน่วงไปทั้งร่าง แต่ก็พยายามจะขยับ

 

            "จะไปไหน" เสียงทุ้มเย็นพร้อมลมหายใจร้อนอยู่ที่หลังต้นคอ ฮัคยอนหันไปมองใบหน้าคมที่ฝังอยู่ในหมอนเกือบครึ่งด้วยรอยยิ้มหวานอย่างเคย

 

            "ไปทำมื้อเช้าครับ" เป็นคำตอบที่มีแค่เสียงถอนหายใจยืดยาวกลับมา ฮัคยอนเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อมือใหญ่กดไหล่ตัวเองให้ฝังลงไปกับที่นอน

 

            "ผมต้องไปทำมื้อเช้านะครับ วันนี้คุยกับป้าริเอะไว้เป็นอาหารจีนด้วย ป้าริเอะทำคนเดียวไม่ไหวหรอกครับ" พยายามอธิบายแต่บุตรคนที่สองแห่งสกุลจองไม่ได้ตอบอะไรกลับมา หลับตาแล้วใช้มือใหญ่เกี่ยวร่างน้อยไว้ในวงแขน แขนใหญ่ๆทับอยู่ตรงหน้าท้องของฮัคยอนราวกับเป็นแผ่นเหล็กถ่วงไว้ห้ามไปไหน

 

            "คุณแทคคอุนครับ ผมไม่ง่วงแล้วล่ะครับ ผมอยากลงไปทำมื้อเช้าต่อ คุณแทคอุนครับ" เมื่อไร้เสียงตอบกลับ มือน้อยก็จับที่ฝ่ามือใหญ่จะยกออกจากตัวเอง ตาที่หลับอยู่ลืมขึ้นมาทันที สายตาคมปลาบทำเอาฮัคยอนชะงัก แต่ก็รีบฉีกยิ้มหวานเอาใจ

 

            "ผมขอลงไป..."

 

            "นอน"

 

            "ผม.."

 

            "คนอื่นคงเข้าใจว่าทำไมนายถึงลงไปทำอาหารไม่ได้" เป็นประโยคยาวๆรับเช้านี้สินะ ถึงเสียงจะแข็งแต่ฮัคยอนก็อุ่นใจมากขึ้นจริงๆ

 

            "ผมเข้าใจครับ แต่ว่าอย่างที่บอก ป้าริเอะจะทำอาหารจีนคนเดียวมัน.."

 

            "จะดื้อเหรอ" ปากอิ่มที่ต่อล้อต่อเถียงหาหนทางให้ตัวเองปิดลงฉับ เมื่อถูกนิ้วยาวแตะเหนือริมฝีปาก

 

            "นอน อย่าให้ต้องพูดซ้ำ จะไม่ได้นอน" ครานี้แทคอุนไม่ได้หลับตาลงไปแต่ตาเรียวคมจ้องมองไม่วางตา เมื่อได้รับอนุญาตให้นอน ฮัคยอนก็ทิ้งตัวลงนอน นึกขอโทษป้าริเอะในใจได้ครู่เดียวเพราะร่างกายที่หน่วงหนักมาทั้งคืนยังอ่อนเพลียจึงทำให้หลับต่อไปได้ไม่ยาก

 

            ดวงตาคมกริบของแทคอุนจ้องมองร่างน้อยที่เข้าสู่นิทราไปอีกรอบ ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มและหน้าผากก็แตะอยู่ไม่ไกลจากแผ่นอกแกร่งขาวของตน 

 

            รอยยิ้มมุมปากเล็กๆบ่งบอกว่าแทคอุนพอใจที่ฮัคยอนเงียบและฟังตนเอง

 

 










            การที่ฮัคยอนไม่ลงมาทานมื้อเช้าพร้อมกับแทคอุนที่เข้าบริษัทในตอนบ่าย ดูเหมือนเป็นการบอกที่ทำให้ทุกคนรู้ ว่าทำไมฮัคยอนถึงไม่ลงมาทำอาหารได้จริงอย่างที่แทคอุนกล่าวไว้

 

            แม้จะไม่มีใครพูดอะไรออกมาตรงๆแต่รอยยิ้มแซวของป้าริเอะก็ทำเอาฮัคยอนเขินไปไม่น้อยเช่นกันยามที่ลงมาช่วยทำมื้อเย็นขึ้นโต๊ะ

 

            ตาโตที่จ้องมองหม้อซึ่งน้ำสีน้ำตาลข้นกำลังเดือดปุดกระพริบตาถี่แรง มือน้อยยันขอบโต๊ะไว้เต็มแรง ปากอิ่มของฮัคยอนบดเข้าหากัน

 

            เห็นทีว่าเขาต้องไปกินยารอบใหม่ ดูแล้วยาแก้ไข้จะหมดฤทธิ์ไปเสียแล้ว

 

            คิดเช่นนั้นก็เดินไปหยิบซองแบ่งยาแก้ไข้ที่พกลงมาจากห้องนอนด้วย กลืนลงไปพร้อมน้ำที่จะไม่ทำให้ต้องสัมผัสรสขมมากนัก ฮัคยอนลิ้นไวต่อรสแม้จะกลืนยามานับไม่ถ้วนก็ไม่ชิน

 

            ฮัคยอนรู้ดีว่าการกินยาบ่อยๆมันไม่ดี แต่ก็คงไม่เป็นไร เวลาของมนุษย์เหมือนนาฬิกาที่ไม่มีกำหนดวันหมดถ่าย ไม่รู้แน่ว่าวันไหนถ่านจะหมด ฮัคยอนเองก็อยากเป็นนาฬิกาที่เดินอย่างแข็งขันได้ตลอดเวลา

 

 เมื่อคืนนี้ก่อนที่จะเดินเข้าหาคุณแทคอุนจึงเตรียมตัวอย่างดีนอกจากชุด ฮัคยอนทานยาดักอาการของโรคประจำตัว และยาลดไข้กันไว้ก่อน พอตื่นมาจึงไม่ได้เป็นไข้นอนซม

 

            แต่ก็หนีอาการป่วยไม่พ้นอยู่ดี

 

            "อย่านะฮัคยอน อีกนิดเดียวเนื้อตุ๋นน้ำแดงก็จะเสร็จแล้ว อย่านะ" พึมพำบอกตัวเองเสียงสั่น ตาเริ่มเบลอ ตัวก็ร้อนรุมๆ ฮัคยอนป่วยมาจนรู้ดีว่าจะจัดการตัวเองอย่างไร แต่ก็ไม่เคยชนะอาการป่วยได้เลย

 

            "ว๊าย คุณฮัคยอน" ป้าริเอะร้องเสียงดังเมื่อเห็นร่างน้อยสีน้ำผึ้งโอนเอนราวกับตุ๊กตาล้มลุก ฮัคยอนรีบดันแขนไว้กับโต๊ะวางวัตถุดิบ ปากซีด ตาพล่าแต่ก็เงยหน้าขึ้นมาวาดยิ้มให้กับป้าริเอะ

 

            ยิ้มให้กับใครก็ตามที่ได้มองทิวลิปน้อย ให้ทุกคนได้ชื่นใจ

 

            "ไม่เป็นไรครับ นิดหน่อยเอง ผมทานยาแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้น" เสียงพร่าสั่นบอกแผ่วเบา สองขาเรียวก็สั่นเทาทุกก้าวจากอาการเจ็บเสียดที่ถูกทำทิ้งไว้เมื่อคืน เดินตรงไปที่เตาแก๊ส ท่าทางราวกับจะล้มใส่อุปกรณ์เครื่องครัวที่ทั้งร้อนและมีคมดูอันตรายจนน่ากลัว ริเอะรีบตรงเข้ามากอดประครองร่างน้อยไว้

 

            "คุณฮัคยอนไม่ต้องฝืนหรอกค่ะ อาหารจะเสร็จแล้วเดี๋ยวป้าทำเอง" แค่จับตัวผ่านผิวผ้า ริเอะก็สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างน้อย เสียจนอยากเอ็ด อยากตีให้หายดื้อด้วยความเป็นห่วง

 

            "ไม่เป็นไรครับ"

 

            "เป็นสิคะ ตัวร้อนไข้ขึ้นแบบนี้        ไปพักเถอะค่ะป้าขอ"

 

            "แต่ว่า..."

 

            "ไม่เชื่อมือป้าหรือคะ" พอป้าริเอะทำเสียงดุ ฮัคยอนก็ยิ้มให้ พึมพำบอกว่าป้าริเอะทำอร่อยกว่าตนเสียอีกไม่เชื่อมือได้อย่างไร ขณะที่ตาโตสกาวราวลูกละมั่งนั้นอ่อนแสงปรือลงไป

 

            ริเอะสั่งให้เด็กในบ้านช่วยกันอุ้มฮัคยอนขึ้นไปนอนบนห้อง ยิ่งเห็นฝืนริเอะก็ยิ่งอยากกอดปลอบ


 ไม่รู้จะดีใจไหมที่ฮัคยอนไข้ขึ้นหนักเสียจนหมดแรงจะดื้อกับเธอไปแล้วมือเหี่ยวย่นของหญิงวัยกลางคนเช็ดตัวให้กับร่างน้อยอย่างอ่อนโยน ฮัคยอนพึมพำบ่นเพราะพิษไข้อยู่เป็นพักๆ ยิ่งเช็ดริเอะก็ยิ่งเห็นร่องรอยที่แน่ใจว่า ฮัคยอนได้ทำการละลายน้ำแข็งของสกุลจองสำเร็จแล้ว


            ได้แต่ภาวนาว่าน้ำแข็งนั้นจะหลอมละลายไปอีกนานๆ

 

 

 

 



 

            "อร่อยดีนะ" จอง กาอินชมขึ้นมาเมื่อได้ชิมอาหารตรงหน้า สิ่งหนึ่งที่เธอรู้สึกชอบใจในสกุลหยินอย่างยิ่งก็คือความเป็นแม่บ้านแม่เรือนและรสมือชั้นดีของฮัคยอน มีแค่ประโยคนั้นแล้วทุกคนก็ลงมือทานอาหารกันต่ออย่างเงียบเชียบ

 

            เป็นบรรยากาศเยียบเย็นแบบปกติ เมื่อไร้รอยยิ้มหวานและเสียงเจื้อยแจ้วที่คอยอธิบายอาหารชนิดนั้น ชนิดนี้บนโต๊ะให้ฟัง

 

            ดวงตารีเล็กคมกริบของจอง แทคอุนกวาดมองไปทั่วโต๊ะอาหารแล้วก็นิ่งเงียบเมื่อตำแน่งตรงข้ามตนเองไม่มีคนนั่งอยู่ พลิกข้อมือดูนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม จ้องมองตำแหน่งว่างเปล่า แต่ก็ยังคงทานอาหารต่อไปเสียจนหมด

 

            เมื่อทุกคนทานข้าวเสร็จก็แยกย้ายไปทำกิจกรรมที่ตนเองต้องการ

 

            ทว่าวันนี้บุตรชายคนที่สองของสกุลจองไม่ได้ขึ้นไปอ่านหนังสือ หรือตรวจเอกสารอย่างทุกวัน หากแต่แทคอุนเดินตรงมาตามทางสู่ครัว และหยุดอยู่กลางทางเมื่อเจอคนที่น่าจะให้คำตอบเขาได้

 

            "ป้าริเอะ" น้ำเสียงเย็นเรียบที่เรียกชื่อตนทำเอาหญิงวัยกลางคนที่ถือว่าเป็นแม่นมของแทคอุนแปลกใจ

 

            "คุณแทคอุนมีอะไรกับป้าหรือคะ"

 

            "ใครทำมื้อเย็น"

 

            "คุณฮัคยอนกับป้าค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" แทคอุนนิ่งเงียบไปครู่นึง

 

            "แล้วฮัคยอนไปไหน" ขนาดริเอะเป็นคนฟังเธอยังเลิกคิ้วแปลกใจ คนสงวนคำพูดราวกับกลัวพิกุลทองจะร่างออกมาอย่างคุณแทคอุนเอ่ยถามถึงคุณฮัคยอนหรือ

 

            "พักอยู่บนห้องค่ะ" ฟังแค่นั้นแทคอุนก็หมุนเดินจากไป รวดเร็วด้วยขายาวๆเสียงจนริเอะจะเล่าถึงความดื้อซนอะไรของคุณฮัคยอนฟังไม่ทันสักอย่าง

 

            อยากให้รู้ เพราะหวังว่าถ้าได้รู้ว่าทิวลิปน้อยแห่งสกุลหยินทุ่มเทแค่ไหน ภูเขาน้ำแข็งจะปราณีกันบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

            "...." บานประตูที่เปิดออกอย่างไร้สัญญาณบอกกล่าว ทำให้ฮัคยอนที่พึ่งลุกจากเตียงไปอาบน้ำอุ่นและออกมานั่งจดบันทึกลงสมุดประจำวันเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ หากแต่ยิ่งตระหนกไปเสียกว่าเดิมเมื่อเห็นผู้บุกรุกยามวิกาลที่ยืนตาคมจ้องมาจากกรอบประตู

 

            "คุณแทคอุน" แค่เห็นหน้าแทคอุนฮัคยอนก็ฉีกยิ้มหวานกว้างมอบให้ ราวไม่เห็นดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาที่ตนเองราวคมธนู

 

            "ทำไมไม่ลงไปกินข้าว" แค่ฟังประโยคห่วงใยใจฮัคยอนก็เต้นถี่รัวเสียแทบทันที ยิ้มหวานสวยเสียจนใบหน้าซูบซีดเพราะพิษไข้ดูอิ่มเอมมากขึ้น

 

            "รู้สึกมีไข้นิดหน่อยครับก็เลยไม่ได้ลงไป ผม.."

 

            "นิดหน่อย ทำไมไม่ลงไป ถ้ามีแรงไปเข้าครัวไหวก็ควรจะร่วมโต๊ะอาหารไหว" ประโยคยาวที่ได้ฟังทำเอาฮัคยอนวางสีหน้าไม่ถูก ปากที่จะเอ่ยบอกก็ไม่รู้จะต่อความอย่างไร

 

            "ผม.."

 

            "ถ้าแค่นิดหน่อยก็อย่าสำออย" ถ้อยความที่ฮัคยอนนึกชังที่สุดในชีวิตยามที่ออกมาจากปากของคุณแทคอุนไม่ได้น่าชังอย่างเคย แต่กลับทำให้เจ็บปวดในอกรุนแรงเสียยิ่งกว่าโรคเรื้อรังที่มันติดแน่นมาด้วยกัน

 

            "ถ้าไม่จำเป็น ฉันต้องได้เห็นหน้านายบนโต๊ะอาหารทุกมื้อ" แทคอุนพูดเท่านั้นแล้วหันหลังจากไปพร้อมปิดประตูห้องนอนเสียงดัง

 

        ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเข้าหากันแหงนหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าอกไปลึกสุด แม้จะอึดอัดเพราะต้องกลั้นหยดน้ำตาจนเจ็บแปลบในอก

 

            รอยยิ้มหวานครานี้มิอาจฝ่าม่านน้ำตาออกมาให้ทิวลิปน้อยเฉิดฉายได้

 

            ฮัคยอนนึกชังคำว่าสำออยนัก หากเลือกได้ฮัคยอนก็ไม่อยากจะมีสักอาการเจ็บปวด หากเลือกได้ ฮัคยอนก็อยากแข็งแรงดีอย่างที่ใครๆ เป็น

 

            เขาไม่ได้ร้องขอที่จะน่าสงสาร ไม่ได้ร้องขอที่จะเจ็บป่วยสักนิด

 

            ทั้งที่เขาพยายามจะแข็งแรงดีอย่างใครๆ สุดท้ายก็ได้แค่คำว่าสำออยอย่างนั้นหรือ  นอกจากคุณแม่ นายแม่ และพี่น้องทั้งหกคน ใครต่อใครก็ต่างปรามาสคำว่าสำออยกับฮัคยอนมาแล้วหลายคราเกินจะฟัง

 

            กระทั่งคุณแทคอุนก็ยังเอ่ยปาก

 

            น้ำตาหยดใสกระจายลงบนสมุดตรงหน้าเสียจนน้ำหมึกละลายเปื้อนตามดวงหยดน้ำตา มือน้อยรีบเช็ดน้ำตาออกเสียงให้หมด

 

             "ไม่เป็นไรนะ ฮัคยอน ไม่เป็นไรนะ" มองหน้าตัวเองในกระจก


 ร้องไห้ไม่น่าดูเลย ยิ้มเสียดีกว่า

 

 แล้วก็วาดยิ้มให้ตัวเอง ทว่าครานี้ดวงตาเบลอเลือนทำให้มองไม่เห็นรอยยิ้มสวยอย่างเคย

 

 

 


 



 

            ตาโตจ้องมองมื้อเช้าอีกมื้อที่ตนไม่ได้เป็นคนทำ ได้ลงมาแค่ปรุงรสให้ตามความเคยชินเท่านั้น กังวลว่าจะไม่ถูกปาก แต่เห็นทุกคนทานกันได้อย่างปกติก็นึกเบาใจ แม้วันนี้ร่างกายอ่อนเพลียจนตื่นสาย แต่อย่างไรก็ขุดตัวเองให้ลงมาทานมือเช้าให้ทันการ ทุกๆมื้อจะต้องไม่ขาด ไม่เช่นนั้นคุณแทคอุนจะไม่ชอบใจ

 

            มือน้อยคีบอาหารเข้าปาก ตาโตจ้องมองคนที่นั่งตรงข้ามกัน ที่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจมองฮัคยอนเสียด้วยซ้ำ จะมีหรือไม่มีนั่งอยู่ตรงนี้แทบไม่ต่าง บังคับลงมาแต่ก็มิแลตามอง

 

            ไม่ได้นะฮัคยอน จะมัวงี่เง่าไม่ได้นะ

 

            บอกกับตัวเองแล้วคีบอาหารขึ้นมา แต่เพราะอาการป่วยยังไม่หายดี รสในปากจึงเผื่อนเกินจะรู้รสอร่อย แต่ก็ยังกินต่อไป ให้มีสารอาหารพอต่อร่างกาย

 

 

            สีหน้าที่ไม่ได้สดใสนักของฮัคยอนไม่ได้มีใครเอ่ยทัก แต่บุคคลที่นั่งตรงข้ามกันก็รับรู้ได้ทั้งหมด ทั้งท่าทางการนั่ง อาหารที่คีบเข้าปาก แม้ไม่ได้จ้องมองตรงๆ แต่ในดวงตาคู่เรียวคมก็รับรู้ถึงร่างน้อยผิวสีน้ำผึ้งตรงข้ามตนเองได้เสมอ

 

            รอยยิ้มมุมปากแอบลอบขึ้นมาเพียงครู่เดียว  ม่านน้ำแข็งในดวงตาเล็กคมราวถูกลามเลียด้วยไอความสดใสจางๆ

 

            อาหารวันนี้ค่อยอร่อยอย่างหลายวันที่ผ่านมาหน่อย

 

 

 

 





เรื่องวอแวขอให้บอกฮัคยอน เรื่องความซึนขอให้บอกคุณแทคอุน

แล้วถ้าไม่มีฉากคัทมันจะท้องไม่ได้นะคะ ๕๕๕๕


เรื่องนี้อาจมาช้าบ้าง แต่ก็ขอรับความรักจากทุกคนเป็นน้ำปุ๋ยดูแลเสริมราก บำรุงใบทิวลิปน้อยนะคะ
เราพยายามจะดันให้จบ(หรือผ่านจุดสำคัญๆ ไปเป็นเรื่องๆไป) คิดว่าเรื่องนี้จะแต่งคู่กับสวีทพีนะคะ ยังไงก็ใจเย็นๆน๊า ไม่ทิ้งแน่นอน แค่ช้าบ้าง เรามีหนึ่งสมองสองมืออ่ะตะเองงง

เราทำแบบสอบถามเรื่องรวมเล่ม ของโปรเจค#7flowers แวะเวียนไปเยี่ยมชมรายละเอียดกันได้ค่ะ



สามารถน้ำใส่ปุ๋ย พรวนดิน ทิวลิปน้อยได้ด้วยการโหวต เมนต์ ชวนเพื่อนมาอ่านก็ได้นะคะ ที่สำคัญพูดถึงเรื่องนี้อย่าลืมติดแท็คกันนะคะ #ทิวลิปN จะรอรับน้ำปุ๋ยนะคะ ^^



#ทิวลิปN 


____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5463 bloody_marry (@bloody_marry) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 08:59
    จะร้องเเล้วเเม่ เเทคอุน! ปากตรงกับใจหน่อยมันจะตายมั้ยฮึ! ดูสิน้องทิวลิปร้องไห้เเล้ว!
    #5463
    0
  2. #5448 toto (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:01

    ท้องเลยเถอะสงสารทิวลิป

    #5448
    0
  3. #5412 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 03:03
    อยากดึงน้องมากอดปลอบ โอ๋ๆนะทิวลิป อยากตีแทคอุน มาว่าน้องแบบนี้โครตใจร้ายเลย
    #5412
    0
  4. #5369 AssaKa ChunCha (@aussaka78) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 07:26
    ทิวลิปน้อยแสนดีของพี่
    #5369
    0
  5. #5361 Coz bing (@cozbing) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 00:58
    อยากกอดทิวลิปน้อยไว้ในอกแล้วโอ๋ๆ
    #5361
    0
  6. #5344 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 19:35
    หลงทิปลิปน้อยแล้วก็บอกจิ ท่าเยอะจริงเชียว
    #5344
    0
  7. #5309 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:35
    จะชมอยู่แล้วเชียวอ่ะ มาว่าลูกฮัคสำออยอีก เดี๋ยวแม่เสยควํ่า
    #5309
    0
  8. #5306 hohoho555kiki (@hohoho555kiki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 03:47
    เราเป็นอากาเซ่อะ เราเลยเลือกอ่านแค่กัซ แต่พออ่านกัซจบ เรารู้สึกว่าฟิคดีๆแบบนี้ไม่ควรปล่อยไป เราต้องลองคู่อื่นอ่านดูก่อน ปรากฏว่า มันสนุกมากค่ะไรท์ มันแบบโอ้ยยยยไม่รู้จะอธิบายยังไง คือไรท์แต่งดีมากอะ จนเราที่ไม่ได้ชิปคู้นี้ อ่านแล้วยังอิน ยังเอ็นดูฮัคยอนเลยอะ ฮื่ออออออ ต่อไปนี้จะตามทุกเรื่องละจ้าาาา จะไม่เลือกแล้ววว #เป็นทาสไรท์โดยสมบูรณ์ รักที่สุ้ดดดด
    #5306
    0
  9. #5289 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:27
    พี่เขาจะมีอารมณ์หรอ ฮือออ น้องไม่สบายเฉยๆ ทำไมต้องว่าน้อง ใจร้าย
    #5289
    0
  10. #5262 MyThunDerBoltz (@i-moofahzkung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 00:35
    ทำไมร้องไห้ ตามพี่ยอน พี่ตัวน้อยเราผิดอะไรงะ ฮื้อออ แค่ไม่สบายไมพี่อุนต้องว่าด้วย |_|
    #5262
    0
  11. #5194 zao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 13:01
    เศร้ามากเลยที่ฮัคยอนคิดว่ายิ่งเศร้ายิ่งต้องยิ้มมันดูเจ็บปวดไปหมด แล้วยิ่งตอนที่บอกว่าต้องแลกนี่เศร้าหนักไปใหญ่
    #5194
    0
  12. #5174 Flora (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:05
    สงสารฮัคยอนอ่า แต่อยากให้ฮัคยอนรู้ไว้ว่าแทคอุนเป็นคนซึน ทำไม่สนใจแต่สนใจสุดๆไปเลยเนี่ย
    #5174
    0
  13. #5153 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:58
    แทคอุนคนโคตรซึนนนนน แต่ไปด่าเค้าสำออยเนี๊ยะนะะ ตาบ้าาาเอ๊ยยยยย
    #5153
    0
  14. #4828 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 02:10
    อยากเห็นหน้าเขาทุกมื้อใช่มั้ย!! ไม่เห็นต้องพูดแรงเลยย สงสารเขามั้ยยย เจ็บแทนเลยย
    #4828
    0
  15. #4178 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 11:10
    ซึนเกินอ่ะคุณแทคอุนนนน .เบะปากมองบนเลย ฮันยอนลูกกกก สู้ๆนะ
    #4178
    0
  16. #3273 mooping11 (@0914103197) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 14:24
    ห่วงเค้าก็บอกไปเซ
    #3273
    0
  17. #3255 lanya78 (@lanya78) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 04:51
    ยิ่งทิวลิปทำตัวสดใส ใจคนอื่นเเบบฉันยิ่งเศร้าโอ๊ยยยอิเเม่
    #3255
    0
  18. #2829 mbmbbb (@mbmbbb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 23:11
    หึ้ยยยยยย คือดีงาม ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกกก
    #2829
    0
  19. #2499 |2e@L (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 08:33
    ปากร้าย ทรมานเขาอีก อยากรู้นัก ถ้ารู้ความจริง จะพูดบ่นทำร้ายจิตใจหรือเปล่า ? แต่ภายในใจต้องหาทางช่วยรักษาแน่ ๆ ดูจากการทีทานข้าวต้องมีฮัคยอน
    #2499
    0
  20. #2388 FUCQOFF (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 09:32
    คนนึงก็ซึน ปากหนักเป็นห่วงก็ไม่พูดแล้วยังจะปากร้ายว่าเขาอย่างนั้นอย่างนี้ อีกคนเขาทำอะไรก็ยอมหมด ไม่เถียงไม่สู้เป็นสายนางเอก โรคของฮัคยอนต้องแย่มากแน่ๆเลยไม่งั้นคงไม่เป็นลมในห้องครัว น่าเป็นห่วงจัง :(
    #2388
    0
  21. #2222 ltmonkey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 16:24
    ชอบครต.แทคอุนนะตรงที่เป็นคนเย็นชาภายนอก แต่จริงๆก็มีมุมร้อนแรงในเรื่องที่สนใจ คงเพระาการบรรยายของไรท์ทำให้แทคอุนดูไม่น่าตบเกินไปนัก 555555

    ฉากคัทอ่านแล้วแอบสงสารฮัคยอนเลยอ่ะ กลัวจะหัวใจวายตายหรือขาดอากาศซะก่อน คือเราคิดเองว่าน้องอาจจะเป็นโรคหอบ โรคเกี่ยวกับหัวใจ เยอะไปปะ 555555

    ขอให้น้องหายไวๆนะ คุณแทคอุนก็ใจดี ยิ้มให้น้องบ้าง อย่าใจร้ายกับน้องนักเลยนะ
    #2222
    0
  22. #2124 bibimbua (@bibimbua) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 02:46
    โอยบยน่ารักไปแล้วฮัคยอนนนนนน
    #2124
    0
  23. #1975 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 23:08
    น้องเป็นโรคอะไร
    #1975
    0
  24. วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 23:50
    ซึนไปน้าาาาา
    #1961
    0
  25. #1828 tnctmms (@tnctmms) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 14:46
    ซึนนไปอีกกกกก
    แต่สงสารฮัคยอน
    #1828
    0