-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 17 : Little Tulip :: SIXTEEN :: END 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    13 มิ.ย. 60







Little Tulip 
:: SIXTEEN ::





            เช้าแล้ว


            ฮัคยอนบอกกับตัวเอง ลืมตามองแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ผ่านหน้าต่างเข้ามา ยามค่ำคืนนั้นพยาบาลจะพาเลออนไปนอนรวมในห้องทารกแรกเกิดกับเด็กคนอื่น ๆ และจะนำมาพบกับฮัคยอนเมื่อถึงเวลาดื่มนมในตอนสายของวัน


            แต่ตอนนี้ยังเช้ามากนัก ฮัคยอนหันไปมองที่โซฟาตัวโต ทว่าคนที่นอนอยู่บนนั้นตัวโตกว่าเสียจนช่วงขายาวเลยออกมาอย่างทุกวัน แทคอุนยังคงนอนหลับอาจเพราะเมื่อคืนนี้นอนดึกกว่าที่เคย


            หลังจากที่ครอบครัวสกุลจองกลับบ้านไปเพื่อพูดคุยเรื่องอาการป่วยของคุณย่ากาอินที่บ้าน แทคอุนทำเพียงแค่ตามออกไปส่งที่รถ และรับสายโทรศัพท์ในยามค่ำคืนจากคริสตัลเท่านั้น ตลอดทั้งคืนแทคอุนยังอยู่เป็นเพื่อนและคอยดูแลฮัคยอน


            แทคอุนพูดไม่เยอะนักเหมือนปกติ แต่แววตาที่ดูเคร่งขรึมนั้นก็ทำให้ฮัคยอนรู้สึกไม่ค่อยสดชื่นนัก แม้จะเจอะเจอความเงียบจากแทคอุนอยู่บ่อย ๆ ก็ตามที


            ฮัคยอนลองคิดดูดี ๆ แล้ว คนตัวโตอาจจะไม่ได้โกรธฮัคยอน อาจจะเพียงแค่ตกใจกับข่าวร้ายที่ไม่คาดคิดมาก่อน ฮัคยอนลองคิดดูว่าถ้าหากต้องรู้ข่าวญาติใกล้ชิดคนไหนของตนกำลังป่วยหนักก็คงอยู่ในความเครียดแบบนี้เหมือนกัน


            แต่บางมุมในใจก็ยังคงกังวล ...


            ฮัคยอนขยับตัวลุกขึ้น บาดแผลในร่างกายนั้นดีขึ้นแล้วทั้งแผลทำคลอดและความอ่อนเพลีย แม้จะยังเจ็บอยู่ไม่น้อยยามขยับตัวก็ตาม แต่แผลที่ดูจะส่งผลกับฮัคยอนมากที่สุดคือแผลที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้าง ฮัคยอนลงน้ำหนักเดินบนพื้นได้แต่ก็ต้องมีแทคอุนคอยพยุงเดิน


            แต่ยามนี้ฮัคยอนแตะสองเท้าลงกับพื้น ความเจ็บเมื่อยของร่างกายทำเอาต้องเม้มปากจนแน่น ค่อย ๆ ก้าวขาขยับเดินอย่างเชื่องช้า แม้ว่าเป้าหมายที่ต้องการจะห่างในระยะที่เป็นแทคอุนคงก้าวสองก้าวก็ถึงแล้ว


            ฮัคยอนยืนอยู่ข้างโซฟา ค่อย ๆ นั่งลงตรงช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างช่วงตัวกับแขนของแทคอุน ฮัคยอนนั่งมองใบหน้าที่นิ่งสงบ แตะมือไประหว่างคิ้วที่ขมวดยุ่งของแทคอุน


            "พี่เลโอ" ฮัคยอนกระซิบพูดเสียงแผ่ว เพราะแค่อยากพูดไม่ได้มีจุดมุ่งหมายให้แทคอุนตื่นขึ้นมา


            "ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่ ๆ ครับ ผมคงช่วยอะไรไม่ได้แต่ตลอดมาก็ภาวนาขอให้คุณย่ากาอินมีสุขภาพแข็งแรงอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ และผมจะภาวนาต่อไป" นิ้วโป้งของฮัคยอนเค้นน้ำหนักลงมากขึ้นในการนวดผ่อนคลาย ไล่ปลายนิ้วไปตามแนวคิ้วจรดที่สันกรามคม


            "อย่าโกรธกันเลยนะครับที่ผมไม่ได้บอกเรื่องคุณย่ากับพี่ ผมไม่ได้อยากปิดบังเลย"


            "อะ" ฮัคยอนสะดุ้งโหยงยามที่ถูกรวบสะโพกเข้ามาด้วยแขนยาว


            "แล้วใครบอกว่าพี่โกรธฮัคยอน" ตาเรียวคมของแทคอุนเปิดขึ้นมองจ้องมา คนตัวโตขยับตัวตะแคงพร้อมดันฮัคยอนเข้ามาให้มีที่นั่งมากขึ้น


            "หืม ใครบอกว่าพี่โกรธ"


            "ก็พี่เลโอดูเหมือนโกรธ" ฮัคยอนบอกเสียงแผ่ว เพราะเรื่องความเป็นความตายเป็นเรื่องสำคัญฮัคยอนเองก็กังวลด้วยเช่นกัน


            "ทำไมพี่ต้องโกรธฮัคยอน"


            "ก็ผมรู้เรื่องที่คุณย่าป่วยแล้วไม่บอกพี่ ผมขอโทษ ต่อไปผมจะบอกทุกเรื่องกับพี่เลย อย่าโกรธเลยนะ" มือใหญ่ขาวจัดของแทคอุนเอื้อมมาจับคางของฮัคยอนพาโน้มลงมามองตนที่นอนอยู่ข้างใต้


            "เด็กโง่ ใครจะไปโกรธนายล่ะ พี่กำลังคิดเรื่องของคุณย่า คุณย่าเป็นผู้หญิงที่เก่งและแข็งแรงมากจนพี่กับทุกคนไม่เคยคิดเตรียมใจถึงวันที่ท่านจะจากไปเลย พอมาคิดว่าท่านป่วยหนักมันก็พาลให้คิดย้ำอยู่แบบนั้น" สีหน้าของแทคอุนเคร่งเครียดมากขึ้นยามที่พูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ฮัคยอนแตะนิ้วลงที่ระหว่างคิ้วของแทคอุนอีกหนแตะมันแผ่วเบาจนแทคอุนเลิกขมวดคิ้ว ตาเรียวคมจ้องมองฮัคยอน


            "พี่เลโอ พี่คิดไหมว่าการที่เราเจอกัน ได้อยู่ด้วยกันตอนนี้ก็เพราะว่าคุณย่ากำลังป่วยหนัก" ฮัคยอนบอกเสียงแผ่ว ฮัคยอนเองก็กังวลเหมือนกัน


            "เคยมีคนบอกพี่ไว้นะ ว่าไม่สำคัญว่าใครจะเป็นคนถือทิวลิปเข้าไปในห้องครัววันนั้น เพราะความจริงสิ่งที่เกิดขึ้นคือพี่ที่ถือเข้าไป และนั่นไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" แทคอุนพูดทวนถึงประโยคในสมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลที่ฮัคยอนเคยเขียนเอาไว้


            "ใช่ ต้นเหตุที่เราเจอกันเพราะคุณย่าป่วยแล้วขอให้พี่ไปที่สกุลหยิน ส่วนผลที่ตามมาคือพี่เลือกทิวลิป เราเจอกัน เรามีเลออนด้วยกัน และพี่คิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่แย่เลยสักนิด" ปลายนิ้วยาวขาวจัดแตะริมฝีปากของฮัคยอน สัมผัสอย่างถนอม


            "เรื่องที่ผ่านมามันผ่านไปแล้ว อย่ามัวแต่คิดถึงมันเลย มามีความสุขกันดีกว่า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มสร้างความรู้สึกอบอุ่นครอบครองหัวใจของฮัคยอน รู้สึกดีจนยิ้มกว้างออกมาอวดสาตาคนมอง


            "คุณย่ายังบอกเลยนะว่าอาจจะโชคดีจนรักษาหายก็ได้ เพราะอาการก็ดีขึ้นอยู่เรื่อย ๆ ท่านบอกว่าท่านเองยังไม่เครียด ถ้าใครกล้าเครียดแทน ท่านจะตีให้ตายเลย" แทคอุนยันตัวลุกขึ้นนั่งจนระดับสายตาประสานมองกับทิวลิปตัวน้อย


            "พี่ยังอยากอยู่ช่วยฮัคยอนเลี้ยงเลออน ไม่อยากถูกคุณย่าตีตาย เลยว่าจะเลิกคิดเรื่องนี้ละ" สองมือใหญ่ประครองใบหน้าของฮัคยอนไว้ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้จนฮัคยอนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อน


            "พูดเยอะขนาดนี้แล้วเข้าใจหรือยัง"


            "เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณนะครับ" คนที่กว่าจะพูดยาว ๆ ได้แต่ละครั้ง ตอนนี้ยอมพูดอธิบายให้ฮัคยอนสบายใจเสียจนยาวเหยียดจะไม่เข้าใจได้ยังไงกันล่ะ ทั้งเข้าใจทั้งรู้สึกดี


            "ต่อไปอยากรู้อะไรก็ถาม ก็พูดอย่างที่ชอบทำนั่นแหละ เพราะหน้าไม่รับแขกเนี่ยแก้ไม่ได้หรอก เคยคุยกับพี่เจสกับคริสตัลแล้วว่าหน้าหยิ่ง ๆ ของพวกเรามันเกินเยียวยา" แทคอุนหลุดยิ้มออกมายามที่พูดจบ เปลี่ยนใบหน้านิ่งสนิทที่ดูดุให้เป็นมิตรมากขึ้นอย่างง่ายดาย


            "ยิ้มแทนหน่อยก็แล้วกัน เป็นทิวลิปที่สดใสอยู่ข้าง ๆ แทนพี่ได้ไหม" ฮัคยอนฉีกยิ้มกว้างเสียยิ่งกว่าเดิม พยักหน้าติดต่อกันหลายครั้ง


            "จะยิ้มตลอดเวลาเลยครับ จะทำหน้าตาเป็นมิตรกับทุกคนแทนพี่เลโอเองดีไหมครับ" มือน้อยจับแก้มทั้งสองข้างของแทคอุนบ้าง เอียงคอมองคนตัวโตด้วยรอยยิ้มหวานจนตาหยี


            "ดี แล้วก็ไม่ดีด้วย"


            "ทำไมเหรอ หวงผมล่ะสิ" เอ่ยหยอกเสียงดัง จนได้เห็นใบหูของแทคอุนที่เริ่มแดงอีกหน


            "อืม" ทว่าพอคนตัวโตครางเสียงรับกลับมาเท่านี้ ฮัคยอนเสียเปรียบจนหูแดงจัดไม่ต่างกัน


            “แล้วลุกลงมาจากเตียง เดินมาเองไม่เจ็บเท้าแล้วเหรอ” ตาเรียวคมมองสำรวจฝ่าเท้าที่ยังพันไว้ด้วยผ้าพันแผล


            “เจ็บนิดหน่อยเอง” ฮัคยอนตอบด้วยรอยยิ้มแฉ่ง แค่มองก็รู้แล้วว่าดื้อตาใส


            “ดื้อตลอดเลย”


            “ผมไม่ดื้อนะ ไม่ดื้อเสียหน่อย” ฮัคยอนเถียงเสียทุกครั้งยามโดนบอกว่าดื้อ คนตัวโตไม่ได้ทุ่มแรงเถียงกับฮัคยอนต่อ แค่เพียงแตะนิ้วโป้งลงบนปากอิ่ม ฮัคยอนก็เงียบลงยิ่งออกแรงเน้นไปตามกลีบปากเคล้าคลึงแบบนั้น หูของฮัคยอนก็เริ่มแดงจัดมากขึ้น


            แม้แทคอุนจะนึกชอบเวลาที่ทำให้ฮัคยอนเขินได้ก็ตาม แต่ริมฝีปากก็ละเลียดหาความหวานจากริมฝีปากอิ่มของฮัคยอนอย่างอดทนรอไม่ไหว


            ฮัคยอนลูบสองมือลงจากสันกรามของแทคอุนเป็นโอบรอบลำคอไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวแทน ลิ้นชื้นๆที่รู้สึกตรงร่องปากทำให้ฮัคยอนเผยอเปิดริมฝีปากให้ได้เข้ามาทักทาย ฮัคยอนได้ยินเสียงลิ้นที่เกี่ยวพันกัน ได้ยินเสียงริมฝีปากที่ขบดูดกันดังก้องอยู่ในหัวที่เริ่มอื้ออึงขึ้นทุกที


            สติและความนึกคิดเบลอเลือนราวกับเทียนต้องเปลวไฟที่เริ่มหลอมละลาย


            "อื้อ" กัดริมฝีปากตัวเองที่เดือดตุบไว้จนแน่นเมื่อถูกผละรสจูบออก ริมฝีปากกับปลายจมูกโด่งของแทคอุนลากสัมผัสดูดดึงตั้งแต่ใต้คางของฮัคยอนไปจนถึงลำคอ สูดดมและลิ้มรสหอมหวานของทิวลิปน้อยที่ติดตรึงผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด


            "อ๊ะ เจ็บ" ฮัคยอนหลุดเสียงออกมาเมื่อยามที่ถูกนิ้วโป้งเค้นลงบนแผ่นอกที่คัดตึง งับปากลงพยายามกักเก็บเสียงไว้ นึกขอโทษในใจเมื่อเห็นคนตัวโตชะงักไป


            ดวงตาเรียวคมของแทคอุนเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พัดกระหน่ำราวกับภูเขาไฟที่ใกล้ปะทุ ทว่ากลับหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น จดจ้องมองหน้าของฮัคยอน


            "ทำต่อก็ได้นะครับ ไม่เป็นไร" ฮัคยอนรีบร้องบอก ฮัคยอนรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกร้อนรุ่มเพราะอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า แต่คนที่เข้ามาจุดประกายฮัคยอนนั้นร้อนนำไปแล้วถึงไหนต่อไหนแล้ว


            แทคอุนมองดวงตากลมวาว ปากอิ่มที่เห่อแดงของฮัคยอน ทั้งกลิ่นหอมและรสผิวนุ่มเด้งของฮัคยอนยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น ถ้าไม่มีเงื่อนไขด้านสุขภาพมากมายของฮัคยอน แทคอุนคงไม่พยายามนั่งนับเลขอยู่ในใจอย่างตอนนี้


            และนับได้ไม่เกินสาม


            "..." คนตัวโตเด้งลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ฮัคยอนรีบคว้าแขนของแทคอุนไว้ก่อนที่จะก้าวฉับเดินหนีกออกจากห้องไป


            "ไม่ต้องออกไปหรอก พี่เลโอ"ฮัคยอนรีบบอกเสียงดัง ใช้สองมือจับยึดแขนของแทคอุนจนแน่นเพื่อลุกมายืนเคียงข้าง


            "ถึงจะได้ที่สี่มา แต่ว่าผมคิดว่าตัวเองเรียนทักษะนี้ได้ดีมากเลยนะครับ"





         



[CUT]










           

            "ด ดีไหมครับ" ฮัคยอนถามตามตรงอย่างนึกกังวล ฮัคยอนไม่ได้ตั้งใจจะไอออกมาแต่ก็เกิดขึ้นไปแล้ว ฮัคยอนกลัวทำได้ไม่ดี


            "...." แทคอุนไม่ได้ตอบแต่พยักหน้า แล้วเอาแต่จ้องมองหน้าฮัคยอนไม่ละสายตา ฟันคมกัดริมฝีปากตัวเอง ผสานกับแวตาเจ้าเล่ห์แฝงความจริงจังและคุกคามนั้น ทำเอาฮัคยอนต้องก้มหน้าหนีสายตา


            "ต ต่อไปไม่ต้องออกไปห้องน้ำข้างนอกหรอกครับ ใช้ห้องน้ำนี้ก็ได้ จะใช้ผมก็ได้" คนช่างพูดเอ่ยบอกด้วยเสียงแผ่วเบา


            มือใหญ่ลูบไล้แก้มและผมนิ่มของร่างน้อย ลมหายใจร้อนแผ่วพร่าชิดใบหูของฮัคยอน


            "เก่งมากเลยรู้ไหม" เป็นคำชมในหลายวาระสิ่ง คนถูกชมไม่กล้าถามอะไรอีกเหมือนอย่างที่เคยเป็น กลัวจะยิ่งหน้าร้อนหูร้อนไปกว่านี้ ได้แต่พยักหน้าขึ้นลงรับเสียหลายครั้งเพียงเท่านั้น


            "นอกจากทักษะกินไอศกรีมนี่แล้ว ที่สกุลหยินสอนอะไรมาอีก" แทคอุนอดไม่ได้ที่จะถาม มันน่าสนใจน้อยที่ไหนกัน


            "หลายอย่างเลยล่ะครับ" คำตอบของฮัคยอนทำเอาแทคอุนเลียริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว ยามที่ขบคิดนึกถึงอะไร 'หลายอย่าง' ที่แสนน่าสนใจ






            "เลออนน เลออน น่าเกลียดน่าชังที่สุด เลออนลูกกก" ฮัคยอนหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางของไลลาที่เอาแต่ยิ้มกว้างแล้วก็ใช้เสียงสองเรียกเลออนตั้งแต่เข้ามาถึง ฮัคยอนประครองเลออนส่งให้ไลลาอุ้มบ้าง ไลลายิ้มกว้างรับเจ้าเล็กมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน


            "จำป้าไลลาได้ไหมลูก นี่ป้าไลลานะที่คุยกับเลออนบ่อย ๆ ตอนอยู่ในท้องคุณแม่ฮัคยอน" ไลลาถามเลออนด้วยเสียงสอง เลออนนอนกระพริบตาดำขลับมองหน้าไลลา แกว่งแขนขาเพียงเท่านั้น แต่ก็ถือว่าน่ารักถูกใจไลลาแล้ว


            "ฉันกลับบ้านไปแค่สี่วันเองนะฮัคยอน กลับมาหลานก็คลอดแล้ว ตอนฉันไปที่บ้านสกุลจองแล้วตกใจมากเลยนะ พอป้าริเอะบอกก็รีบตามมาที่นี่เลย"


            "ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอกนะ พอดีทางนี้ก็มีเรื่องยุ่งนิดหน่อย" ไลลาวาดยิ้ม ไม่นึกถือสา ฮัคยอนคลอดก่อนกำหนดแบบนี้ไม่แปลกที่ทางนี้จะวุ่นวายกัน


            "ถึงจะคลอดก่อนกำหนด แต่เห็นนายกับเลออนแข็งแรงก็ดีแล้วล่ะ" ไลลายิ้มบอก รู้ดีว่าเพื่อนตัวเองป่วยง่าย แม้ฮัคยอนไม่เคยบอกก็ตามว่าเป็นโรคอะไรตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมด้วยกัน


            "ช่วงนี้ก็หน้าตาสดใสขึ้นกว่าตอนคลอดมากเลยนะ รู้ตัวหรือเปล่า"ไลลาบอก ฮัคยอนพยักหน้ารับคำ


            ฮัคยอนก็รู้สึกว่าตัวเองสดใสขึ้นมีความสุขขึ้น อาจเพราะตั้งแต่ลืมตาฟื้นขึ้นมาก็เหมือนได้มีชีวิตใหม่ เรื่องราวความกลัวที่เกาะติดหัวใจและความนึกคิดมาตั้งแต่เด็กได้พ้นผ่านไปแล้ว


            "อ้าว ไลลามาแล้วเหรอ" แทคอุนที่ออกไปโทรศัพท์ที่ระเบียงเอ่ยทักเมื่อเดินเข้ามาเจอไลลา ตอนนี้เป็นช่วงยามเย็นของวันเมื่อไลลามาถึง


            "สวัสดีค่ะพี่แทคอุน" ไลลาโค้งทักทาย คนโดนทักเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น ตาเรียวคมหันไปมองฮัคยอน


            "พี่จะลงไปหาจีซูข้างล่าง เอาอะไรไหมฮัคยอน"


            "เอานมสตอเบอร์รี่ก็ได้ครับพี่เลโอ" คนฟังแค่พยักหน้าแล้วก็เดินหายไปจากห้อง พอหันมามองที่ไลลาก็เห็นรอยยิ้มและสายตาแซวที่มองมา


            "แหน่ะ แหน่ะ"


            "ฮื่ออ อะไรล่ะ ไลลา"


            "ฉันหายไปแค่สี่วันแต่รู้สึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นเยอะมากเลยนะ เล่ามาเลย ฮัคยอน" ไลลาอุ้มเลออนมานั่งที่ช่องว่างบนเตียง นั่งฟังฮัคยอนที่เริ่มเอ่ยปากเล่าให้ฟัง


 


            "ดีที่สุดเลยไม่เสียแรงที่ฉันคอยลุ้นมาตลอด" ไลลายิ้มกว้างเมื่อได้ฟังเรื่องราวเกือบทั้งหมดที่ฮัคยอนเล่าให้ฟัง ฮัคยอนเล่าเรื่องอาการป่วย เล่าเรื่องที่ปรับความเข้าใจกับแทคอุนจนดี เล่าหลายอย่าง ยกเว้นเรื่องที่ชวนไลลามาอยู่ด้วยกันเพราะหวังให้รักกับแทคอุนและเลี้ยงเลออนต่อ เพราะตอนนี้ฮัคยอนสามารถทำหน้าที่นั้นต่อไปได้แล้ว และรู้ดีว่าไลลาต้องโกรธแน่ถ้ารู้ว่าฮัคยอนยื่นมือเข้าไปช่วยจับคู่ให้


            "ขอบคุณไลลามากเลยนะที่คอยอยู่เป็นเพื่อนกัน"


            "นายเป็นเพื่อนฉันนะ ฮัคยอน นี่ก็หลานของฉันด้วย" ไลลายังคงยิ้มหวานให้เสมอไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ฮัคยอนมองลึกเข้าไปในแววตาของไลลา แม้จะมีบางเรื่องที่ปกปิดไว้ แต่ฮัคยอนก็เป็นคนเชิญชวนไลลาเข้ามาในชีวิตของแทคอุน ถ้าหากไลลาก็เผลอตกลงไปในหลุมรักแบบที่ฮัคยอนเป็น...


            "เธอคิดยังไงกับพี่เลโอเหรอ ไลลา คิดว่าพี่เขาเป็นคนยังไง" ไลลานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อฟังคำถาม


            "เป็นคนแปลก ๆ เป็นพวกซึน แล้วก็ปากไม่ตรงกับใจแบบเพื่อนที่มหา'ลัยชอบพูดเลยล่ะ นายรู้ไหมว่าเขาชอบแอบมาถามฉันเกี่ยวกับเรื่องของนายแหละ ฮัคยอน แต่ขอร้องว่าไม่ให้บอกนาย ไม่ให้เล่าให้ฟัง ถามหลายอย่างเลย ฉันคิดว่าเขาต้องชอบนายมากแน่ ๆ เลย แต่พอเจอหน้านายก็ทำหน้านิ่ง ๆ แต่ก็เห็นแอบยิ้มทุกที" ไลลาได้โอกาสก็เผานายจ้างอย่างเต็มที่ ฮัคยอนยิ้มกว้างตามด้วยความขัดเขิน ในแววตาของไลลาไร้ความรู้สึกใดที่มากเกินไป นั่นทำให้ฮัคยอนสบายใจ ไม่ว่าเมื่อไหร่ไลลาก็ยังคงแสนดีเสมอกับฮัคยอน


            "พี่เลโอถามเรื่องฉันตลอดเลยจริง ๆ เหรอ"


            "จริงสิ" พอไลลาย้ำ ฮัคยอนก็ยิ่งเขิน ยิ่งไลลามองมาด้วยสายตารู้ทันแบบนั้นก็ยิ่งพาลให้หน้าร้อนไปหมด


            "แล้วกลับบ้านไปตั้งหลายวัน ที่บ้านเป็นยังไงบ้าง" ฮัคยอนรีบถามกลับก่อนโดนแซวจนยิ้มไม่หุบอีก


            "ก็เหมือนเดิม ไม่เคยผิดอย่างที่เดาไว้เลย กลับไปก็ถูกพาไปดูตัวน่ะ" ไลลาถอนหายใจเฮือกยาว ยื่นเลออนส่งคืนให้ฮัคยอนที่เอื้อมมือมารับ


            "แล้วโอเคไหม"


            "ก็ถือว่าคนนี้คิดอะไรคล้าย ๆ กันมากที่สุดตั้งแต่เคยดูตัวด้วยมา แต่พบกันเพราะดูตัวน่ะ ฉันก็เลยมีอคตินิดหน่อย ก็ไม่หน่อยหรอก เฮ้อ" ไลลาทำหน้าคิดหนัก เป็นสีหน้าแบบที่มีความหมายแฝงว่าหากเป็นการพบเจอเองตามท้องถนนหรือร้านอาหาร อาจจะทำให้ชอบได้มากกว่านี้


            "สักวันไลลาต้องเจอคนที่อยากอยู่ด้วยไปทั้งชีวิตแน่ อย่าเพิ่งรีบหนีไปบวชนะ ศึกษาโลกอีกสักสิบปีก่อนเนอะ" ฮัคยอนเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงร่าเริง เพราะใจความคล้ายที่แม่บอกไว้ก่อนกลับมาเกาหลี ไลลาเลยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา


            "จ้า เดี๋ยวจะอยู่กับทางโลกก่อนก็ได้ จะคอยมาเยี่ยมนายกับหลานแล้วกัน เอ้อ ฮัคยอน นายคลอดแล้ว ฉันอาจจะขอตัวไปเตรียมเรื่องเรียนนะ ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว" คำขอของไลลาถูกตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้างและใบหน้าน่ารักที่พยักขึ้นลงตอบรับ


            ฮัคยอนรู้ตัวดีว่ารบกวนไลลามามากแค่ไหน


            แต่ถ้าที่ผ่านมาตอนที่ตกอยู่กลางวงล้อมของความเครียด ความกังวลหลังความตายมากมาย ถ้าตอนนั้นไม่มีไลลาทำให้ฮัคยอนเบาใจด้วยความคิดว่าถ้าตัวเองต้องตายอย่างน้อยลูกกับแทคอุนก็มีไลลาดูแลคงจะแย่


เพราะไลลา ทำให้ฮัคยอนลดความเครียดและเป็นห่วงได้ไม่น้อยเลย


            "ขอบคุณไลลามากจริง ๆ นะ" ไลลามอบยิ้มแสนสวยสำหรับคำขอบคุณนั้น มือเรียวขาวของไลลาแตะแก้มของเลออน อย่างแสนเอ็นดู







            "เลออนชอบที่นี่ไหมครับ" ฮัคยอนเอ่ยถามลูกน้อยในอ้อมกอดของตน สองมือจับประครองให้เลออนพิงตัวไว้ที่หน้าอกนิ่ม ให้ดวงตาดำขลับคู่นั้นได้มองโลกกว้างตรงหน้า ชื่นชมกับธรรมชาติของสวนสวยในสกุลจอง


            อาจเพราะเป็นคนสกุลหยิน จึงชื่นชอบธรรมชาติเป็นพิเศษ ฮัคยอนชอบมานั่งที่เก้าอี้สีขาวกลางสวนแห่งนี้ตั้งแต่ตอนที่ท้องเลออน ฟังเสียงน้ำตกหินที่ผ่อนคลาย ชมดอกไม้ ต้นไม้ ดูผีเสื้อ รับสายลมเย็น ๆ และไอแดดอบอุ่น


            "เฮะ แหะ" เลออนหัวเราะออกมาจนเห็นลิ้นสีชมพูเหมือนเยลลี่เมื่อถูกลมเย็นพัดใส่ ฮัคยอนยิ้มเสียจนตาหยีเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กก็ดูจะชื่นชอบที่นี่ไม่ต่างกัน


            หลังออกจากโรงพยาบาลห้องของฮัคยอนก็ถูกขโมยพื้นที่จับจองด้วยของเกี่ยวกับเด็กทารกเสียทั้งสิ้น ตั้งแต่เปลนอน อุปกรณ์อาบน้ำ จนถึงอุปกรณ์เกี่ยวกับการให้น้ำนม หลายสิ่งหลายอย่างของเลออนวางอยู่เต็มห้องปะปนกับของของฮัคยอนและแทคอุน ยิ่งทำให้ฮัคยอนรู้สึกอบอุ่นใจ


            ห้องแคบลงแต่มีความหมายมากขึ้น


            "เลออนดูนู่นสิ คุณผีเสื้อกำลังบินมา" ฮัคยอนชี้ไปที่ผีเสื้อปีกสีฟ้าครามที่บินผ่านมา เลออนมองตามปลายนิ้วของผู้เป็นแม่ เอื้อมคว้านิ้วของฮัคยอนมากำไว้ ฮัคยอนหอมแก้มยุ้ยของเลออนให้สมความน่ารักของลูกชาย


            "อะ" ฮัคยอนหันขวับไปดูด้านหลังเมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นพร้อมผ้าคลุมไหล่สีส้มอมชมพูซึ่งถูกโอบคลุมด้วยอ้อมกอดจากคนที่นั่งลงเคียงข้าง


            "ขอบคุณครับ พี่เลโอ" ฮัคยอนฉีกยิ้มกว้างขอบคุณ แทคอุนไม่ได้พูดอะไร ตาเรียวคมมองหน้าฮัคยอนแล้วละสายตามาที่เลออน มือใหญ่แกว่งไกวทักทาย จนในที่สุดก็ถูกเลออนกำนิ้วไว้จนแน่นอีกคน


            สองไม้สองมือเล็ก ๆ ของเลออนเต็มไปด้วยนิ้วชี้จากพ่อแม่ของตน เจ้าตัวเล็กซุกหน้าถูไถหาความนิ่มซุกไปได้ชั่วครู่ก็ง่วงเสียจนยอมปล่อยนิ้วออกแล้วเกาะซุกอกของคุณแม่


            "โดนลมเย็น ๆ สบายตัวก็ง่วงสินะเรา หืม" แทคอุนถามด้วยรอยยิ้ม นิ้วใหญ่ลูบผิวแก้มของเลออน จับปลายผ้าที่คลุมให้ฮัคยอนขึ้นมาห่อพันบังลมให้เลออนด้วย


            ฮัคยอนจดจ้องมองลายผ้าอย่างตั้งใจ ลายที่เห็นคือทิวลิป ทิวลิปแบบเดียวกับผ้าผืนเก่าที่เคยตู่เอาว่าเป็นของขวัญ ผ้าพันคอซึ่งทิ้งไปแล้วเพราะเปรอะเลอะหยาดเลือดเกรอะกรังจากการถูกคุณหมอนำมาพันที่เท้าของเขาเพื่อปฐมพยาบาลให้


            แทคอุนสบตาจ้องมองหน้าของฮัคยอน เมื่อเห็นว่าร่างน้อยเอาแต่มองผ้าที่ตนคลุมไหล่ให้


            "อันนี้ตั้งใจให้" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอกราวกับรู้ทันความคิด "ที่จริงผืนที่แล้วก็ตั้งใจให้" แทคอุนพูดแค่นี้แล้วก็เงียบไป ราวกับว่าจะไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่มให้หูแดงจัดไปมากกว่านี้ แต่ฮัคยอนก็เข้าใจมันได้ ถึงความรู้สึกที่แทคอุนต้องการมอบให้


            แทคอุนจึงได้รอยยิ้มแสนสวยของทิวลิปเป็นของขวัญเมื่อเช่นทุกครั้ง


            "พี่เลโออ่านบันทึกเล่มสีน้ำตาลของผมไปถึงไหนแล้วเนี่ย เลิกอ่านเถอะนะครับ" ถึงจะรู้สึกดีที่เจ้าของทิวลิปรับรู้ถึงทุกความรู้สึกของกันเพราะอ่านจากสมุดบันทึกที่เคยเขียนไว้ แต่บางทีฮัคยอนก็นึกขัดเขินไม่น้อยเมื่อคิดว่าตัวเองเขียนอะไรตั้งมากมายไว้ในสมุดบันทึกแล้วแทคอุนก็อ่านและรับรู้มันทั้งหมด


            "ก็อ่านไปเยอะแล้วล่ะ สมุดเล่มนั้นดีออกนะได้รู้ทุกความรู้สึกของฮัคยอน ที่พี่เคยคิดว่าฮัคยอนพูดเยอะแล้ว แต่ความรู้สึกที่เขียนไว้ในสมุดเยอะกว่าเสียอีก" แทคอุนพูดด้วยสีหน้าแบบเดิมไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย แต่แววตาที่จดจ้องมองฮัคยอนนั้นทอประกายอ่อนโยนมากขึ้น ขาดเพียงคนถูกมองที่ไม่ได้หันมาเห็น


            "ฮื่ออ เหมือนโดนว่าเลยอะ" ฮัคยอนแหวขึ้นมา แล้วก็หัวเราะเสียงใส แทคอุนอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างตาม


            ต่อให้โดนต่อว่าก็ยังคงหัวเราะ ต่อให้กำลังร้องไห้ก็ยังคงหาสิ่งสวยงามเพื่อให้ตัวเองวาดยิ้มได้ต่อไป


            ฮัคยอนคือความสดใสมากจริง ๆ สำหรับชีวิตที่เย็นชืด นิ่งเงียบดังภูเขาน้ำแข็งของจอง แทคอุน


            "ส่วนอันนี้ ฮัคยอนน่าจะอยากได้คืน" ของที่มอบให้ถูกหยิบยื่นพร้อมกับมือใหญ่ที่รับเลออนไว้ในอ้อมกอด ตาโตสีน้ำตาลเข้มมองสมุดบันทึกเล่มเดียวกับสีดอกทิวลิปแทนตนที่แสนคุ้นเคย เอ่ยขอบคุณยามรับกลับคืนมา


            "เปิดสิ" แทคอุนเอ่ยบอก และฮัคยอนก็ทำตาม


            หน้าแรกที่เคยเขียนถึงไลลาให้ช่วยตั้งชื่อลูกชายในท้องให้นั้นหายไป กลายเป็นหน้าถัดมาที่ปรากฏเป็นสิ่งแรก


            คำว่า 'ถึง... ที่ฮัคยอนเคยเว้นไว้สำหรับชื่อลูกถูกเขียนเติมลงไปแล้วด้วยลายมือของแทคอุน


            'ถึง จอง แทฮัน เจ้าตัวเล็กเลออนของ คุณพ่อแทคอุนกับคุณแม่ฮัคยอน'


            ฮัคยอนฉีกยิ้มกว้างจนห้ามไม่อยู่ หยาดน้ำตาเล็กคลออยู่ที่ดวงตาเพราะความรู้สึกดีที่ท่วมท้นขึ้นมาในใจ ความรู้สึกอบอุ่นที่ผู้มอบตั้งใจให้


            "ต่อไปมาอ่านบันทึกเล่มนี้ให้เลออนฟังด้วยกันนะ ต้องอยู่ด้วยกัน ช่วยกันเลี้ยงลูก อย่าทิ้งพี่ไปไหนนะฮัคยอน" แทคอุนบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังและร้องขอ  นิ้วยาวเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากใบหน้าของฮัคยอน


            แทคอุนรู้ดีว่าชีวิตของเขาไม่สามารถขาดฮัคยอนได้อีกแล้ว เขาไม่สามารถเผชิญความทรมานแบบหน้าห้องคลอดที่ทำได้แค่รออย่างนั้นได้อีก


            "จะให้ไปไหนล่ะครับ ก็ครอบครัวของผมอยู่ตรงนี้" ฮัคยอนยังคงยิ้มเหมือนเคย ยิ้มแบบที่ทำให้หัวใจคนมองอิ่มเอมและเต้นรัวได้เสมอ


            "อย่างนั้นวันนี้พี่เลโออ่านให้ผมกับเลออนฟังนะ เดี๋ยวผมอุ้มเลออนเอง" ฮัคยอนวางสมุดบันทึกใส่ในมือของแทคอุน โอบอุ้มเลออนที่ยังคงหลับปุ๋ยมาไว้ในอ้อมกอด ขยับตัวเข้าไปใกล้เอนตัวพิงอกคนตัวโต ที่เปิดช่วงแขนโอบกอบให้ฮัคยอนยิ่งแนบชิดเข้าไปมากขึ้น


            สองแขนยาว ๆ ของแทคอุนราวกับปราการน้ำแข็งแสนอุ่นที่โอบกอดฮัคยอนกับเลออนไว้


            "อ่านเลยครับพี่เลโอ ผมชอบเสียงของพี่มากเลยนะตอนอ่านนิทานให้ฟัง" ฮัคยอนเร่งด้วยรอยยิ้มและแววตาที่รอคอย


            "หนักนะครับ" ฮัคยอนร้องเสียงหลง เมื่อถูกคนตัวโตดึงขึ้นมานั่งตัก


            "พี่ก็แค่เมื่อยคอ" คนตัวโตตอบกลับอย่างง่ายดาย แล้วกดคางตัวเองไปกับไหล่แคบของฮัคยอนราวกับหาที่พักพิง ฮัคยอนไม่ได้ทักท้วง จะสละช่วงไหล่ให้คนตัวโตบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไร ฮัคยอนเอนพิงแทคอุนมากขึ้น จนช่วงคอระหงอยู่ในระดับเดียวกับสายตาและจมูกของแทคอุน


            ในยามที่ทิวลิปน้อยแห่งสกุลหยินเผลอ บางครั้งก็ไม่รู้ตัวว่านักเล่านิทานแห่งสกุลจองแอบขโมยสูดกลิ่นหอมไปจากผิวคอและเส้นผมไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว


            "เริ่มตั้งแต่หน้าแรกเลยนะครับ" ฮัคยอนร้องบอก แทคอุนเปิดย้อนกลับไปที่หน้าแรก


            "ถึง จอง แทฮัน เจ้าตัวเล็กเลออน.." เพียงเริ่มเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยอ่าน เลออนก็ขยับตัวถูไถหน้าอกฮัคยอนมากขึ้นราวกับรู้ความ ฮัคยอนกระชับกอดลูกชายแน่นขึ้น แม้ตนจะเขียนขึ้นเอง แต่กลับฟังทุกข้อความที่แทคอุนอ่านให้ฟังด้วยรอยยิ้มกว้าง


            "..." เสียงทุ้มนุ่มของแทคอุนเอ่ยพูดด้วยสำเนียงหวานอยู่ข้างหู แขนข้างที่ไม่ได้ถือสมุดบันทึกยังคงโอบกอดไว้รอบเอวของฮัคยอน


            ฮัคยอนวาดยิ้มสวยแบบที่ตัวเองอยากทำ เป็นรอยยิ้มที่เกิดจากหัวใจเอ่อล้นด้วยความรู้สึกดี


            ความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นเพราะคนที่อยู่เคียงข้างกัน

 


            ทิวลิปเป็นดอกไม้ที่ชอบอากาศเย็นอย่างนั้นหรือ ทว่าฮัคยอนคิดว่าตนชอบความอบอุ่นมากกว่า


            อุ่นเหมือนอ้อมกอดของแทคอุน

          

 



END













ถึงทิวลิปจะเป็นดอกไม้เมืองหนาว แต่ว่าก็ชอบความอบอุ่นนะคะ ^^



เป็นตอนจบ(เรื่องหลัก)ที่ยอมรับว่าใจหาย แต่ก็เป็นตอนที่อมยิ้มตลอดการพิมพ์เลยค่ะ ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีนะคะ เพราะปกติแต่งเรื่องนี้ไม่ค่อยได้อมยิ้มแต่งจนจบตอนสักเท่าไหร่ ถถถถถ


     สำหรับตอนจบของเรื่องนี้ ถือว่าดำเนินมาตามเส้นเรื่องที่เราตั้งใจไว้ เรารู้สึกพอใจแล้วค่ะ ในที่สุดฮัคยอนก็ได้ของขวัญจริง ๆ ไม่ขี้ตู่แล้วเห็นไหม เด็กดี รอยยิ้มแสนสวยสดใสของฮัคยอนละลายน้ำแข็งจอง แทคอุนได้นะลูก ^^ *กอด* ((ถึงความจริงคนเขียนจะเกิดทีหลังก็ไม่สำคัญค่ะ เห็ฯอะไรน่ารักๆเป็นลูกตลอด ถถถ))  (ส่วนตอนพิเศษนี่ก็ดูจะเป็นจุดที่เอาไว้รองรับความเวิ่นเว้ออยู่สักหน่อยเหมือนกัน บางจุดก็ใส่ลงเรื่องหลักไม่ได้มันจะเสียเส้นเรื่อง แต่จะพยายามให้มันกระชับได้รูปที่สุดค่ะ ถถถ)

ถึงยังไงเราก็อยากให้เรื่องราวจบในจุดของเรื่องที่เราตั้งใจไว้ค่ะ การมีจุดสิ้นสุดที่เหมาะสมจะทำให้ระยะทางที่ผ่านมามีค่าขึ้น เราคิดแบบนั้นนะคะในเรื่องของงานเขียน 


     ขอบคุณชาวสวนทิวลิปที่น่ารักมาก ๆ ทุกคนนะคะ เรามีความสุขมากๆเลยค่ะ ตั้งแต่วันแรกที่ลงทิวลิปจนมาถึงทุกวันนี้ก็ได้แต่ขอบคุณในความเอ็นดูที่ทุกคนมอบให้กับทิวลิปน้อยอย่างฮัคยอน ขอบคุณที่รักและเห็นใจความซึนของแทคอุน ขอบคุณที่เอ็นดูเจ้าหลานชายตัวน้อยอย่างเลออน ขอบคุณทุก ๆ ฟีดแบคที่มอบให้เป็นเหมือนน้ำปุ๋ยชั้นดีที่มอบให้กับทิวลิปนะคะ มีความสุขมาก ๆ เลยล่ะค่ะ ที่ได้ใช้เวลากับทุกคนในสวนแห่งนี้ แม้จะเคลียร์โปรเจกต์เจ็ดดอกไม้เสร็จแล้ว (ซึ่งต้องรอให้เสร็จก่อนนะคะ) ก็มีความคิดที่ว่าอยากแต่งบางพล็อตจังให้กับคู่เลโอเอ็น ถ้ามีโอกาสคงจะได้เจอกันอีก ^^


 ถึงจะจบแล้วก็ยังคงรดน้ำใส่ปุ๋ยได้ตามอัธยาศัยเลยนะคะ เราคนงานสวนผู้มีหน้าที่ขุดดินลงแปลงคนนี้ยินดีรอรับน้ำปุ๋ยชั้นดีเสมอค่ะ  สาดมาให้ชุ่มๆตามช่องทางเดิมได้เลยค่ะ ทั้งเมนต์ในตอน และในแท็ก #ทิวลิปN หรือจะเชิญชวนเพื่อนให้มาอ่านด้วยกันก็ได้นะคะ ถถถถ

ส่วนใครที่คิดถึงทิวลิปสามารถแวะเวียนมาอ่านในสวนได้เสมอเลยนะคะ เราไม่ปิดเรื่องหรือปิดตอนค่ะ ^^ 



ส่วนรวมเล่มจะเปิดให้สั่ง+โอนเงินจองวันที่ 1/6/60 เวลา 18.00 นะคะ  ส่วนพรุ่งนี้จะลงรายละเอียดราคาและเลขบัญชี ข้อมูลต่างๆให้ สำหรับคนที่ต้องการทางทวิตกับเพจนะคะ แต่ว่าจะไม่ลงราคาค่ะ เผื่อบางคนจะมือลั่น ถถถ เดี๋ยวราคาจะเห็นพร้อมกันตอน 18.00 วันที่ 1 มิถุนานะคะ ตอนนี้กำลังดีลแฟนอาร์ตอยู่ มาแค่ภาพร่างก็กรี๊ดแล้วค่ะ ชอบ ถถถถ



ขอบคุณที่เอ็นดูทิวลิปมาตลอดและฝากเอ็นดูทิวลิปต่อไปด้วยนะคะ ^^




 


#ทิวลิปN


------











____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5464 p-my (@palm_preechaya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 09:01
    กลับมาอ่านกี่รอบก็ยังชอบอยู่เหมือนเดิมเลย ค่ะ น่ารักมากจริงๆ
    #5464
    0
  2. #5462 toto (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 17:41

    จบแล้ว ต้องตามไปอ่านเรื่องอื่นๆอีกแน่นอนค่ะ

    #5462
    0
  3. #5433 Sainatee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 14:27

    ดีมากๆๆๆๆ เป็นเรื่องที่จะเก็บไว้ในใจอีกเรื่องค่ะ ขอบคุณสำหรับเรื่องที่ดีมากๆอย่างนี้

    #5433
    0
  4. #5431 porzaza182546 (@porzaza182546) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 16:38
    กลับมาอ่านอีกรอบ ก็ยังน้ำตาแตก แล้วก็ยังเขินเสมอเลย ฮือ ขอบคุณทิวลิปที่กลับมาหาเจ้าของ แล้วก็ขอบคุณพี่เลโอที่รักทิวลิป มันแบบจะร้องไห้ ขอให้หลังจากนี้มีแต่ความสุขนะทิวลิป ได้อยู่กับพี่เลโอกับหนูเลออน ต้องมีความสุขมากๆเเน่เลย ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้นะคะ เราชอบมากเลย กลับมาอ่านกี่รอบก็ยังอินเหมือนเดิม ขอบคุณนะคะ ;-)
    #5431
    0
  5. #5427 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 12:57
    จบแล้นนน น้องมีความสุขแล้วว เย้ๆๆๆๆ มีความสุขสดใสแบบนี้ตลอดไปเลยนะฮัคยอน ขอให้น้องเลออนแข็งแรง เป็นเด็กดีด้วยน้า ขอบคุณไรเตอร์สำหรับฟิคที่สนุกขนาดนี้นะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ
    #5427
    0
  6. #5410 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 16:38
    คูมไรท์เขียนออกมาได้ดีมากๆๆๆๆๆๆๆกอไก่ล้านตัวเลยค่ะ คือกราฟอารมณ์ของเรื่องมันจะขึ้นๆลงๆตลอดเวลาไม่น่าเบื่อเลย ดีใจจริงๆที่ได้เห็นน้องฮัคยอนมีความสุขเสียที คุณคนซึนก็เลิกซึนแล้วด้วย แฮปปี้มากๆ อุแง้ หลานยายก็น่ารัก โตมาเป็นเด็กดีน้าลูกกก>< ขอบคุณสำหรับฟิคเรื่อนี้นะค้าาา<3
    #5410
    0
  7. #5395 theskyandsea (@thesky13) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 20:45
    แวะมาอ่านเป็นรอบที่ห้า ไม่ว่าจะอ่านกี่รอบก็สนุกทุกรอบ ยิ่งเลโอเอ็นด้วยแล้วดีใจมากๆที่ไรท์แต่งคู่นี้ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #5395
    0
  8. #5373 nnuueeii. (@nuei2541) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:17
    สนุกมากๆเลยค่ะ ทิวลิปของเราปลอดภัย ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเราก็ดีใจไปด้วย
    #5373
    0
  9. #5366 Fone (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 20:32

    เขียนออกมาได้ดีมากกกกจริงๆค่ะ ชอบมากดูอบอุ่น อ่านล่ะน้ำตาคลอ ไรเตอร์เก่งมากนะคะ ในการบรรยายฉากต่างๆรวมถึงความรู้สึก สรรสร้างออกมาได้ดียอดเยี่ยมจริงๆ (ขอแอบนอกเรื่องไปหาสวีทพี เคยอ่านๆอยู่ล่ะ ใจหายวูบวกับฉากๆนึง ได้แต่คิดว่าไรทเตอร์คิดได้อย่างไร พลิกออกมาได้ดีจริงๆ) เป็นกำลังใจให้นะคะ ??’???’?❤??‘???????‘?????????⚘⚘⚘⚘⚘⚘

    #5366
    0
  10. #5362 Coz bing (@cozbing) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 11:23
    ฮื่อออจบแบบอบอุ่นใจรักทิวลิปน้อยย
    #5362
    0
  11. #5358 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 16:09
    ขอบคุณไรท์มากนะคะสำหรับนิยายดีๆเรื่องนี้ ทิวลิปน้อยหนักหน่วงจริงๆทั้งเรื่องสุขภาพของตัวเองหรือความเย็นชาจากน้ำแข็งของคนพี่ แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยความอบอุ่นและรอยยิ้มที่ทิวลิปน้อยมีให้เสมอ น่ารักที่สุด // ที่จริงเราต้องไปอ่านลิลลี่ก่อนหรอเนี่ย บร้าที่สุด 555555 จะตามไรท์ไปทุกเรื่องเล้ยย
    #5358
    0
  12. #5336 poppytetee (@poppytetee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 10:46
    เป็นเรื่องที่หนักหน่วงมากจริงๆ นี่ไม่เคยอ่านคู่นี้มาก่อนเลยเพราะนี่จะอ่านแต่ฟิคกัซ แต่นี่ชอบโปรเจ็คนี้มากๆคิดว่าถ้าพลาดไปซักเรื่องต้องเสียดายมากแน่ๆเลยตัดสินใจอ่าน แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆค่ะ อ่านแล้วร้องไห้แทบทั้งเรื่องแต่ก็อมยิ้มแทบทั้งเรื่องเหมือนกัน คือมันอิ่มอกอิ่มใจมากๆเลย ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่าน
    #5336
    0
  13. #5335 polaloi (@ranchana2003) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:04
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆ
    #5335
    0
  14. #5331 MinkMagic (@panisara96) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 00:02
    คิดถึงง เลยกลับมาอ่านอีกรอบ ยังชอบเหมือนเดิมเลยย
    #5331
    0
  15. #5330 nymphbp (@hurry) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:18
    อ่านมา3สวนแล้วว ดีทุกสวนงานน้ำตาทุกสวน55555 น่ารักกกก ตอนสุดท้ายน่ารักมากจริงๆ
    #5330
    0
  16. #5326 p-my (@palm_preechaya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:50
    ตอนจบคือดีมากเลยค่าา ติดตามเรื่องอื่นตลอดเลยแล้วเรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่อง ผ่านไปแปปเดียวดอกไม้ก็จะครบแล้ว อยากให้มีดอกไม้เยอะๆเลย แหะๆ



    สู้ๆนะคะ
    #5326
    0
  17. #5323 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 13:21
    โอ้ยคือมันดี ต่อไปก็ยิ้มกว้างๆไปเลยนะ
    #5323
    0
  18. วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 13:04
    อ่านทุกเรื่อง ร้องไห้ทุกเรื่อง ฮืออออ อ่านรวดเดียวจบ ใจมันรับไม่ไหว น้ำตากำลังจะหมดไป แต่จบดีมากจริงๆTT สงสารน้องง แต่ตอนนี้มีคส.แล้วว เลออนหนูลูกน่ารักเหลือเกินน
    #5307
    0
  19. #5305 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 14:47
    เป็นครอบครัวอบอุ่นแล้ว น้องไม่ต้องฝืนยิ้ม แต่ยิ้มออกมาจากใจจริงๆ มีความสุขแล้วเนอะทิวลิป ขอบคุณมากๆนะคะที่แต่งเรื่องนี้ออกมา ชอบมากจริงๆค่ะ สนุก จะร้องตามน้องตลอดเลย ยังติดตามสวนต่อๆไปนะคะ
    #5305
    0
  20. #5304 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 14:47
    เป็นครอบครัวอบอุ่นแล้ว น้องไม่ต้องฝืนยิ้ม แต่ยิ้มออกมาจากใจจริงๆ มีความสุขแล้วเนอะทิวลิป ขอบคุณมากๆนะคะที่แต่งเรื่องนี้ออกมา ชอบมากจริงๆค่ะ สนุก จะร้องตามน้องตลอดเลย ยังติดตามสวนต่อๆไปนะคะ
    #5304
    0
  21. #5277 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 16:44
    เพราะชอบอากาศเย็น เลยอยู่กับเจ้าชายน้ำแข็งได้ ^^
    #5277
    0
  22. #5257 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 16:57
    จบดีมากกกก เราร้องจนไม่มีน้ำตาเลยเนี่ย
    ดีใจที่น้องมีความสุขกับพี่เลโอซักที
    เป็นพระเอกที่ซึนมากกกกเลยนะ
    เรารอเรื่องต่อๆไปนะ
    #5257
    0
  23. #5238 Monster (@maco) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:08
    ในที่สุดทิวลิปก็มีความสุขซักที >O<
    เราชอบการบรรยายของไรท์มากเลย อ่านลื่นมากกก <3 <3
    #5238
    0
  24. #5229 JaoJane (@JaoJane) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 21:33
    โอ้ยยย ขำ5555 พีคแล้วพีคอีก ชอบบบบ
    #5229
    0
  25. #5200 ์Nanny-V (@veesi3) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 08:46
    ยินดีด้วยนะทิวลิป มีความสุขแล้ว
    #5200
    0