-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 12 : Little Tulip :: ELEVEN :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    26 เม.ย. 60









Little Tulip 
:: ELEVEN ::



มีความสุข อย่างนั้นหรือ

ฮัคยอนนึกทวนคำเอ่ยของคุณหมอแทคยอนยามที่มือน้อยค่อยๆหยิบชิ้นแอปเปิ้ลเขียวรสเปรี้ยวจัดเข้าปาก ดวงตากลมวาววับมองเพื่อนสาวแสนสวยที่กำลังร้อยถักผ้าพันคออยู่ไม่ไกล 

ฮัคยอนทำอาหารได้ที่หนึ่งในเหล่าพี่น้อง ทว่างานเย็บปักทักทอนั้นไม่ได้ลำดับกับใครเขาเลยสักนิดคว้าที่เจ็ดมาครอบครอง และผู้เลือกคว้าทิวลิปมานั้นกลับเป็นสกุลใหญ่โตที่ทำธุรกิจสิ่งทอและตัดเย็บ แต่ไลลานั้นทำได้ดีจนแทบเทียบเคียงกับแบมแบม สวีทพีน้องน้อยที่แสนถนัดเรื่องนี้้ของเขา

ม้วนไหมพรมของสกุลจองที่อยู่ในมือของไลลาช่างเข้ากันเหลือเกิน

"..." ชิ้นแอปเปิ้ลที่ถูกกัดไปหนึ่งคำถูกกอบกุมค้างไว้ ยามคนท้องผู้ชื่นชอบรสชาติของมันเอาแต่ดำดิ่งในความคิดของตนเอง

ถ้าฮัคยอนมีความสุขก็จะดีกับลูก ฮัคยอนมีความสุขได้ใช่ไหม เพราะฮัคยอนก็อยากที่จะมีความสุข

ความสุขของฮัคยอนก็คือลูก การทำอาหาร แล้วก็คุณแทคอุน

ฮัคยอนก็แค่อยากจะมีความสุขเยอะ ๆ ตอนที่ยังมีโอกาส

"อ๊ะ เสียงรถของคุณแทคอุน" คุณแม่ตัวน้อยโอบอุ้มท้องโตของตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาตัวเขื่อง ไลลารีบวางม้วนไหมพรมแล้วตรงมาช่วยประครองให้ฮัคยอนเดินตรงไปที่หน้าต่างห้องซึ่งมองเห็นถนนที่ตรงเข้ามาจากหน้าบ้าน  ขายาวของแทคอุนก้าวฉับลงจากรถยามที่ส่งกุญแจให้กับคนขับรถนำไปเก็บ

ฮัคยอนวาดยิ้มกว้างยามที่ดวงตาคมช้อนมองขึ้นมาที่หน้าต่าง มองมาจุดที่มีฮัคยอนยืนอยุ่

ฮัคยอนมีความสุขได้ใช่ไหม

"เดี๋ยว เดี๋ยวฉันไปหาคุณแทคอุนที่ห้องทำงานนะ" ฮัคยอนหันมาบอกกับไลลา 

"แต่เดี๋ยวคุณแทคอุนก็ต้องมาหาฮัคยอนนะ เหมือนกับทุกคืน ไม่เห็นต้องเดินให้เมื่อยขาเลย" ไลลาเอ่ยบอก มือสวยแตะแผ่นหลังของฮัคยอน

"แต่ ..." ฮัคยอนเม้มปากตัวเอง 

"ฉันไม่ควรไปหาเหรอ" ก็แค่อยากเจอ อยากได้ยินเสียง อยากถูกกอดจนจมอกของแทคอุนเร็ว ๆ

"ไม่ใช่แบบนั้น ไปสิ เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง"

"ไม่เป็นไรหรอก วันนี้ไลลาไปนอนได้เลยนะ ห้องทำงานคุณแทคอุนไม่ไกลเอง เดี๋ยวฉันไปหาก่อนนะ" ฮัคยอนคลี่ยิ้มหวานยามที่บอก ใช้มือดันหลังตัวเองไว้ ส่วนอีกข้างก็ลูบหน้าท้องนูนยามที่เดินตรงออกไปตามทาง ไลลายิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นท่าทางสดชื่นของฮัคยอนที่มีมากขึ้น

Rrrrr

          ความคิดของไลลาสะดุดลงยามที่โทรศัพท์เครื่องบางใกล้ตัวสั่นสะท้านชื่อของสายที่ต้องการติดต่อมาหา ทำเอารอยยิ้มสวยของไลลาสะดุดลงอย่างง่ายดาย

แต่ก็จำยอมที่ต้องรับสาย 


"..." ฮัคยอนเปิดประตูห้องทำงานของแทคอุนโดยเคาะสั้น ๆ สองครั้งเหมือนอย่างเคย และก็เห็นคนตัวโตนั่งเคร่งเครียดอยู่กับกองเอกสารทั้งที่เพิ่งกลับมาถึงคล้ายหลายวันที่ผ่านมา

ฮัคยอนไม่ได้ทำอะไรมาก เพียงแค่เดินไปนั่งตรงเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของคุณแทคอุน แล้วก็นั่งอยู่แบบนั้น จ้องมองด้วยรอยยิ้มหวานหยดอย่างที่ทิวลิปมักจะทำเสมอ

อยากขอกอดคุณแทคอุน อยากกอดแน่น ๆ ถ้าได้กอดก็คงจะสุขไปทั้งใจเสียยิ่งกว่านี้

ทว่าในขณะที่ฮัคยอนยิ้มกว้างแทคอุนยังคงทำหน้านิ่งเสียจนฮัคยอนนึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถาม ในห้องยังคงเงียบอยู่อีกครู่ 

"ปึง!" เมื่อเสียงปากกากระแทกโต๊ะดังลั่น

"วันนี้ไปทำอะไรมา" แทคอุนถามยามที่เงยหน้าขึ้นจ้องมอง รอยยิ้มของฮัคยอนสะดุดลงเล็กน้อยเพราะอารมณ์มาคุที่ไม่ได้เตรียมใจมาเจอ แต่ก็ยังคงยิ้มให้

"อ๋อ ไปหาคุณหมอมาครับขอโทษที่ไม่ได้โทรบอกคุณแทคอุน" ฮัคยอนไม่เคยโทรบอกแม้สักครั้งเลยต่างหาก ทุกครั้ที่เจ็บท้องจนไปที่โรงพยาบาลก็มีเพียงไลลาไปเป็นเพื่อน

"ห้าครั้ง" แทคอุนเคะนิ้วลงบนโต๊ะ

"ห้าครั้งในหนึ่งเดือน ไม่เยอะไปหน่อยเหรอฮัคยอน ห้าครั้งที่นายไม่บอกฉันเลย ว่านายออกจากบ้านไปหาหมอ ไม่เคยบอก ถ้าฉันไม่ได้ถามจากไลลาจะได้รู้ไหมว่าเดือนนี้นายไปหาหมอมาห้าครั้งแล้ว" แทคอุ่นผ่อนลมหายใจร้อนกรุ่นออกมาา ดวงตาเย็นเฉียบจ้องมองทิวลิปน้อยตรงหน้า 

"ผมขอโทษครับ ที่ไม่ได้บอกผมเห็นว่าคุณแทคอุนงานยุ่ง" เอ่ยบอกเสียงแผ่ว 

"นอกจากไอ้หมอหน้าหล่อนั่น เจอใครอีกวันนี้" แทคอุนถามเสียงดังขึ้นอีกนิด ฮัคยอนนิ่งคิดย้อนไปเมื่อตอนกลางวัน
"พี่จีซู"

"ใช่ไอ้จีซู เรื่องนี้คิดจะบอกไหม ถ้าฉันไม่ถามจากไลลาจะรู้บ้างไหม จะรู้สักเรื่องไหม" แทคอุนเริ่มเสียงดังขึ้นอีกนิด หัวคิ้วขมวดมุ่นมือใหญ่กำกันแน่นอยู่บนโต๊ะทำงาน

"ทำไมนายถึงได้มีความลับกับฉัน ฮัคยอน ฉันรู้สึกมานานแล้วว่านายมีบางอย่างที่ปิดบังฉัน ฉันเลยไปไล่จี้ถามกับไลลา ในที่สุดเธอก็ยอมบอกเรื่องที่นายออกไปพบหมอนอกตารางนัดบ่อย ๆ ทำไมถึงเป็นความลับ ทำไมบอกฉันไม่ได้ฮัคยอน" แทคอุนยิงคำถามใส่ด้วยน้ำเสียงร้อนใจ ความใคร่รู้บางครั้งก็ทำให้คนเป็นบ้า ดวงตาเรียวคมจ้องเขม็งมาไม่หยุด

"ฉันก็แค่อยากให้นายบอกฉันไม่ได้เหรอ ในท้องนายก็ลูกของฉันนะ ฉันก็แค่อยากรู้ ทุกครั้งที่เจอกันนายก็ยิ้มให้ฉันอย่างเดียว ฉันถามก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่ทำไมต้องหาหมอบ่อย ๆ แถมไม่ให้ฉันไปด้วย" 

ฮัคยอนหลบสายตาลงมองมือตัวเอง คงไม่มีเวลาไหนเหมาะแก่การบอกความลับของฮัคยอนเท่ากับตอนนี้

ทว่าการบอกออกไปถึงเรื่องเศร้าที่กำลังจะมาถึงจะได้อะไรขึ้นมา นอกจากการเสียน้ำตาและความเศร้าโศก ฮัคยอนจะทำให้คุณแทคอุนเศร้าและกังวล ฮัคยอนก็ไม่มีความสุขอยู่ดี 

ฮัคยอนก็แค่อยากมีความสุขตอนนี้ ฮัคยอนเป็นคนเห็นแก่ตัว

"นัดพบทั่วไปนี่แหละครับ แต่ผมท้องเป็นครั้งแรก มีอะไรนิดหน่อยก็ไปหาคุณหมอแทคยอนตลอดเลย ตื่นเต้นนี่ครับ ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง" ฮัคยอนพูดด้วยน้ำเสียงชืดชา และดวงตาก็ได้แต่จ้องอยู่ที่พื้นไม้

"โอเค ถ้านายจะยืนยันแบบนั้น แต่ฮัคยอน ฉันรู้สึกว่า นายยังมีอะไรปิดบังฉันอีก" ตาเรียวคมจ้องเขม็งมา ฮัคยอนยังคงคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้ แม้จะดูเหยเกแค่ไหนก็ตาม

"มะ ไม่มีครับ"

"...." เป็นแทคอุนที่เงียบลงแต่ดวงตากลับไม่สงบดังน้ำเสียง ฮัคยอนกระชับมือตัวเองจนแน่น

"ผ ผม ผมไม่มีอะไรปิดบังจริง ๆ นะครับคุณแทคอุน" 

"...." 

"คุณแทคอุน"

"...." 

"...." เมื่อแทคอุนเงียบกริบลง ใช้ความเมินเฉยลงโทษฮัคยอน ฮัคยอนจึงจำต้องเงียบตาม เพราะมีความลับที่ปิดบังไว้จริง ๆ จะยิ้มหวานอย่างเคยก็ทำออกไปไม่ได้ หรือถึงทำได้ก็ไม่แนบเนียนพอ

"ถ้าไม่มีอะไรก็กลับห้องนายไปเถอะ ฉันจะทำงานดึกหน่อย คืนนี้ให้ไลลามานอนเป็นเพื่อนแล้วกัน" แทคอุนบอกเสียงขุ่น ฮัคยอนเหลือบมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ กลัวความลับจะรั่วไหล ความลับของตนไม่ใช่เรื่องเล็ก หากรู้คุณแทคอุนคงโกรธมาก

ฮัคยอนไม่พร้อมจะถูกโกรธ ไม่พร้อมเห็นคนที่ตนรักเสียน้ำตา

ฮัคยอนแค่อยากกอดความสุขไว้แนบอก แม้มันจะเป็นเพียงสายรุ้งแวววาวที่สะท้อนฟองสบู่เปราะบางก็ตาม

"...."

"จะไม่นอนด้วยกันเหรอครับคืนนี้" ทิวลิปน้อยแห่งสกุลหยินเอ่ยถามเสียงแผ่ว

"...." และมีเพียงความเงียบตอบมา ราวกลับมีกำแพงน้ำแข็งกั้นขวางระหว่างสองเรา

"แต่ผมอยากนอนข้าง ๆ คุณแทคอุนนะครับ"

"..." เสียงพ่นลมหายใจอย่างติดรำคาญดังตอบกลับมา ฮัคยอนรู้สึกว่าตนอาจจะคิดผิดแล้วเสียก็ได้ที่เลือกมากวนใจแทคอุนในยามนี้

ทว่าความน่ารำคาญของฮัคยอนในสายตาของคุณแทคอุนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่

ถ้าน่ารำคาญแต่มีความสุข ฮัคยอนก็ยอมโดนรำคาญ

"ผมขอโทษนะครับ ขอโทษทุกเรื่องเลย แต่คืนนี้มานอนด้วยกันนะครับ"

"ฉันอยากอยู่คนเดียว ขอร้องล่ะกลับห้องนายไปก่อน" แทคอุนตอบเสียงเรียบ ดวงตาจับมองเพียงเอกสารตรงหน้าเท่านั้น
ฮัคยอนรู้ว่าตอนนี้คุณแทคอุนกำลังโกรธ 

"ไม่มานอนด้วยกัน งั้นผม ข .. ขอกอดได้ไหมครับ" เอ่ยคำขอออกไป ไม่อยากเอาลูกมาอ้าง ฮัคยอนก็เพียงอยากที่จะกอดคุณแทคอุน อยากกอด

"ขอกอดได้ไหมครับ กอดแค่ครั้งเดียวจะกลับห้อง ไม่กวนใจแล้ว"  โดนเกลียดอีกนิดก็ไม่เป็นไรหรอก

ฮัคยอนก็แค่อยากมีความสุข

"..." สีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์มากเท่าไหร่นักจากแทคอุน แต่ฮัคยอนก็ยังขอ

"ผมขอกอ..."

"ฉันไม่อยากทำ ขอเวลาฉันอยู่กับตัวเองก่อน ขอเถอะ" น้ำเสียงเยือกเย็นแบบน้ำแข็งนั้นควรจะคุ้นเคย แต่ไม่เลย ฮัคยอนไม่คุ้นสักนิด ฮัคยอนคุ้นคุณแทคอุนที่ชอบบอกว่าฮัคยอนขอหอมแก้มแล้วคุณแทคอุนอนุญาตมากกว่า 

"ผมขอ ขอแค่จับมือก็ได้ ได้ไหมครับ" 

"ปึง" ไม่มีคำตอบรับ เพียงแค่บานประตูที่ปิดลงพร้อมแผ่นหลังที่จากไปไกล งานของแทคอุนโดนทิ้งอยู่บนโต๊ะ เหมือนฮัคยอนที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนี้

ฝ่ามือสีน้ำผึ้งว่างเปล่าที่ร้องขอความอบอุ่นวางประสานลงบนหน้าท้องของตน 

ฮัคยอนก็แค่อยากมีความสุข แต่มันคงยากเกินไปกับสิ่งที่ฮัคยอนร้องขอ

ริมฝีปากอิ่มสั่นระริก ฮัคยอนกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว ร้องไม่ได้นะ ไม่งั้นลูกจะเจ็บ ฮัคยอนไม่อยากให้ลูกเจ็บ

ตลอดเวลาน้อยนิดที่ได้อยู่ด้วยกัน ฮัคยอนจะเอาแต่ทำให้ลูกเจ็บไม่ได้

"ยิ้มสิฮัคยอน ยิ้ม คิดถึงแต่เรื่องดีๆไว้" เปลือกตาบางพริ้มหลับลงหยาดน้ำตาคลอหน่วยอยู่เพียงเท่านั้น หาได้ไหลรินลงมา กักกั้นไว้มากสุดเท่าที่ทำได้

'ทำไมถึงได้ชอบทำอาหารล่ะ' รอยยิ้มจาง ๆ พร้อมสีหน้าของคุณแทคอุนยามที่พูดยังชัดในความทรงจำ

"เพราะเวลาที่คุณแทคอุนยิ้มตอนทานอาหารของผม มันดีมาก ๆ เลยครับ"

'ขอฉันจับดูได้ไหม' ความอุ่นของฝ่ามือหนาที่จับลงที่หน้าท้องตอนที่รู้เรื่องเจ้าตัวเล็กก็ยังคงอุ่นในความรู้สึก ฮัคยอนค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมามากขึ้น ทั้งความทรงจำดี ๆ ที่ได้ทำร่วมกับคุณแทคอุน ทั้งเรื่องในวัยเด็ก ยามที่ได้หัวราะและโอบกอดกับพี่น้องของตัวเอง ยามที่ได้หนุนตักฟังนิทานจากนายแม่และคุณแม่ ยามที่ได้รู้ถึงชีวิตน้อย ๆ ในท้องตนครั้งแรก

ฮัคยอนยิ้ม เพราะเป็นอย่างเดียวที่ทิวลิปจะทำได้

โอบกอดความแหลกสลายของตนด้วยรอยยิ้มที่มี เพาะฮัคยอนก็มีอยู่แค่นี้

".." ฮัคยอนเปิดเปลือกตาขึ้น กระพริบตาไล่หยาดน้ำตาออกให้หมด เพดานแสนปราณีตของสกุลจองอยู่ในสายตาของตน ใช้หลังมือน้อยซับน้ำตาตนเอง แผ่นหลังยังสั่นเล็กน้อยยามที่ฮัคยอนโอบอุ้มหน้าท้องเดินอย่างเชื่องช้าเพื่อกลับห้องตัวเอง

ตลอดทางฮัคยอนไม่เจอใคร ในห้องนอนก็ว่างเปล่า แต่การไม่เจอไลลา ไม่ต้องวาดยิ้มเพื่อให้ทุกคนที่พบจอสบายใจยามนี้อาจดีที่สุดสำหรับฮัคยอน  

ร่างอุ้ยอ้ายเดินตรงไปที่เตียง ฉวยผ้าพันคอพิมพ์ลายทิวลิปผืนบางที่ดูซีดเซียวขึ้นมาโอบกอด คลี่กางผ้าพันคอห่มหน้าท้องนูนของตัวเอง 

"อ อุ่นไหมครับตัวเล็ก นี่เป็นของขวัญจากคุณพ่อนะรู้ไหม" ฮัคยอนพึมพำบอกกับลูก และเป็นรอยยิ้มที่ไม่ต้องพยายามมากนักเพื่อสร้างมันขึ้นมา

"ตัวเล็กฝันดีนะครับ คืนนี้เรามาจับมือนอนด้วยกันเนอะ" น้ำเสียงหวานสั่น มือน้อยยังคงลูบหน้าท้องตัวเองไม่หยุด น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าถูกกักไว้ในอกจนเอ่อท่วมหัวใจ

มือน้อยกระชับกอดผ้าพันคอลายทิวลิปผืนอุ่นไว้เสียจนแนบอก

"ค คุณแทคอุนครับ อีกไม่นานแล้วนะครับ  ช่วยทนรำคาญผมหน่อยนะครับ อดทนอีกนิดเดียว ผมจะไม่อยู่กวนใจคุณแทคอุนแล้ว ไม่อยู่แล้วจริง ๆ " ส่งเสียงกระซิบไปในความเงียบงัน เพราะท้องเริ่มนูนใหญ่จึงทำให้ต้องนอนตะแคงข้าง มือน้อยดึงหมอนมาซุกกอดแนบกาย

กลิ่นของคุณแทคอุนทำให้อบอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง

แม้ความจริงแล้วทั้งกายจะเหน็บหนาวแค่ไหนก็ตาม





ความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจแทคอุนจนแน่นยามที่ย้อนกลับมาในห้องนอนแล้วเห็นร่างน้อยของคุณแม่นอนคุดคู้พร้อมหยาดน้ำตาที่ซึมอยู่ตรงแพรขนตา


            แทคอุนรู้ดีว่าวันนี้ตนฟาดงวงฟาดงาใส่ฮัคยอนอีกจนได้ พยายามสงบสติอารมณ์แล้วถึงได้เดินหนีออกไป


            แทคอุนท่องบอกไว้เสมอว่าฮัคยอนกำลังท้อง เขาจะเป็นบ้าไม่ได้ แม้ตอนนี้ตัวเขาก็ดูใกล้เคียงความบ้าเข้าทุกที


            บ้าเพราะความไม่รู้ บ้าเพราะความต้องการจะรู้


            ทั้งเค้นถาม ทั้งหลอกถาม แต่ไม่ได้ความอะไรสักอย่าง หึ ถ้าถามดี ๆ ไม่บอก แทคอุนหาทางเอาเองก็ได้


             "..." เตียงนุ่มยวบลงตามน้ำหนักตัวของแทคอุนยามที่นั่ง มือใหญ่ประครองที่แก้มนิ่มของฮัคยอน ปลายนิ้วลูบเช็ดน้ำตา แตะเบา ๆ ที่กลีบปากอิ่ม


            เปลือกตาบางค่อย ๆ เปิดขึ้นปรือขึ้นมา ฮัคยอนอมยิ้มแทบทันทีที่เห็นว่าแทคอุนนั่งอยู่ตรงหน้า


            "คุณแทคอุน..."


            "ฉันไม่เห็นไลลาเลย งั้นวันนี้ฉันจะอ่านให้แทนก็แล้วกัน" แทคอุนรีบพูดเหตุผลออกมาทันที ดวงตาของทิวลิปน้อยหม่นแสงลงไปเสียหน่อยที่เจ้าของมาหาถึงเตียงนอนไม่ใช่เพราะห่วงใย หรืออยากง้องอน ทว่าเป็นเพราะอยากสานต่องานให้กับไลลาเพื่อนของตนเสียต่างหาก


            แทคอุนหยิบตะกร้าใส่หนังสือนิทานขึ้นมาให้ เมื่อเห็นฮัคยอนทำท่าจะคว้าหยิบ รอยยิ้มหวานส่งให้แทนคำขอบคุณ เมื่อเปิดดูนิทานสองสามเล่ม ฮัคยอนหยิบหนังสือรวมเรื่องสั้นที่ถูกคั่นไว้ขึ้นมาแทน


            "ผมชอบเรื่องนี้มากเลยครับ ขอคุณแทคอุนอ่านให้ฟังได้ไหมครับ แต่ว่าขอเปลี่ยนเจ้ากุหลาบในเรื่อง เป็นทิวลิปได้ไหมครับ" ฮัคยอนเอ่ยขอ ไม่นึกเข็ดหลาบที่แม้แต่ขอจับมือก็ยังโดนปฏิเสธมาแล้ว รอยยิ้มหวานพร้อมคำขอไม่ได้รับการตอบรับ แต่มือหนาเอื้อมจับหนังสือเล่มนั้นมาไว้ในครอบครอง


            "..." แทคอุนกวาดสายตาดูเนื้อเรื่อง มันสั้น ๆ ไม่ยาวนักแต่ก็ทำเอาคนตัวโตหูแดงจัด หน้าร้อนได้เหมือนกัน


            "ฉ ฉันไม่อยากอ่านเปลี่ยนเรื่องได้ไหม" พอสิ้นคำรอยยิ้มที่เคยมอบให้จากทิวลิปน้อยก็เหี่ยวเฉาลงซึ่ง ๆ หน้า ฮัคยอนเม้มปากตัวเอง ยอมรับว่าผิดหวังเสียจนเจ็บหนึบไปทั้งใจแล้ว จะยิ้มบอกว่าไม่เป็นไรก็ยังทำออกมาไม่ได้


            "กุหลา ...ทิวลิปน้อยกับเจ้าชาย" เสียงทุ้มนุ่มละมุนเริ่มเอ่ยเอื้อนออกมาเป็นชื่อเรื่องที่ถูกดัดแปลง แค่นั้นสีหน้าแสนเศร้าสร้อยของฮัคยอนก็เบิกบานมากขึ้นจนเป็นยิ้มกว้าง


            "ในปราสาทสูงเสียดฟ้า เจ้าชายเกิดมาพร้อมสมบัติมากมาย สัตว์เลี้ยงแสนฉลาด และข้ารับใช้ที่แสนภักดี ทุกอย่างในชีวิตของเจ้าชายล้วนแล้วแต่งดงามและเพียบพร้อม ทว่าในสวนกว้างของเจ้าชายกลับขาดดอกไม้ที่สวยที่สุดไป ...เฮ้อ  ทิวลิป ทิวลิปพันธ์ที่ดอกสวยที่สุด ไม่ว่าใครก็ตามก็อยากที่จะได้ประดับสวน ทิวลิปดอกนั้นปลูกอยู่บนภูเขาน้ำแข็งที่ทั้งสูงชันและหนาวเหน็บจนไม่มีใครกล้าเข้าไป


            แต่เจ้าชายพึงปรารถนาในทิวลิป เจ้าชายบุกตะลุยดั้นด้นไปถึงถ้ำน้ำแข็งลึกใจกลางหุบเขา เจ้าชายคว้ากำพร้อมเด็ดทิวลิปกลับปราสาทของตน


            "ถ้าท่านเอาทิวลิปอออกจากที่นี่ มันจะเฉาตาย อย่าทำแบบนั้น" เสียงแว่วเว้าวอนเตือนจากสายลม เจ้าชายจ้องมองทิวลิปตรงหน้า เจ้าชายหลงใหลในทิวลิปจนถอนตัวไม่ขึ้น มีเพียงสองทางเลือก หากไม่นำกลับไปด้วย เจ้าชายก็ต้องอยู่ในถ้ำแห่งนี้เพื่อเฝ้าดูทิวลิป และแน่นอนว่าต่อมานั้นเจ้าชายก็จะต้องตายเพราะความหนาวและไร้ซึ่งอาหาร


            เจ้าชายไม่อาจตัดใจ สุดท้ายก็คว้าทิวลิปออกไปจากถ้ำน้ำแข็ง เจ้าชายให้ข้ารับใช้สกัดน้ำแข็งกลับมาที่ปราสาทของตนก้อนใหญ่ สร้างถ้ำน้ำแข็งไว้ล้อมรอบทิวลิปดอกสวยหวังจะยื้อให้อยู่ด้วยกันนานขึ้น


            เจ้าชายมาชื่นชมความงามของทิวลิปทุกวัน วันแล้ววันเล่า


            และทิวลิปก็เริ่มเหี่ยวเฉาลงตามคำแว่วบอกของสายลม เจ้าชายเฝ้าหาน้ำแข็งมาประคบประหงมแต่ทิวลิปดอกสวยก็โรยราลงทุกวัน ใกล้เวลาแห่งการดับสูญ เจ้าชายกลัวการที่จะเสียทิวลิปไป


            เจ้าชายแบกกระถางทิวลิปแสนบอบบางสู่อ้อมกอด ควบม้าฝ่าไปในราตรีก่อนกลีบดอกสวยจะโรยรา สู่ถ้ำน้ำแข็งที่ทิวลิปควรอยู่


            วางคืนที่เดิม หวังเพียงยื้อชีวิต


            ...แต่ก็ไม่ทัน กลีบดอกของทิวลิปร่วงหล่น กลีบแรกนำทางกลีบอื่นหมอบกรอมพื้นจนหมดสิ้น


            เจ้าชายได้เพียงแต่โอบอุ้มกลีบดอกไร้ชีวิตของทิวลิป


            "ทิวลิปของข้า ข้า ...."แทคอุนเงียบลงถ้อยความของประโยคต่อไปทำให้ใบหูแดงจัดขึ้นมา แม้ว่าเนื้อเรื่องจะเศร้าแค่ไหนก็ตามที


          "  "ทิวลิปของข้า ข้ารักเจ้า อย่าทิ้งข้าไป ข้ารักเจ้า รักเจ้าเหลือเกิน ทิวลิป" เจ้าชายฟูมฟายกับดอกไม้ที่โรยรา


            เดียวดายกับดวงใจเปี่ยมรักที่ไร้ปลายทางจะส่งถึง"แทคอุนเปิดไปหน้าต่อไป และได้พบว่ามันขึ้นเรื่องใหม่แล้ว นิทานก่อนนอนคืนนี้จบเพียงเท่านั้น


            "จบแล้วเหรอ จบแบบนี้นี่นะ ทำไมนายเลือกนิทานก่อนนอนเศร้าแบบนี้ฮัคยอน ตัวเล็กจะฝันร้ายไหมเนี่ย" แทคอุนบ่นออกมาเสียงดัง จบด้วยเจ้าชายกอดต้นไม้ตายนี่นะ โหดร้ายเกินไปแล้ว


            ฮัคยอนมองคนตรงหน้าที่บ่นพึมพำ มือบางแอบเช็ดน้ำตาตัวเอง


            ฮัคยอนก็อยากที่จะให้ตอนจบของนิทานเรื่องนี้ดีกว่านี้ ฮัคยอนรู้ว่ามันเศร้าเกินไป แต่ฮัคยอนก็เพียงอยากจะได้ฟังเท่านั้น


            ถ้อยคำบอกรักจากปากของคุณแทคอุน บอกว่ารักทิวลิปมากแค่ไหน แม้จะเป็นเพียงแค่ในนิทานก็ไม่เป็นไร เพราะหากคาดหวังให้ได้ฟังเองจริง ๆ ฮัคยอนคงหมดหวัง


            อย่างน้อยแค่นี้ก็ได้ แค่ได้ฟังคำบอกรักแม้เพียงนิดนี้ ฮัคยอนก็คงเก็บไว้เป็นฝันดีได้อีกนาน แค่นี้ก็ช่วยซ่อมแซมหัวใจฮัคยอนได้บ้างแล้ว


            "มันเศร้าเกินไป ต่อไปเลิกอ่านเล่มนี้ก่อนนอนนะ ลูกจะต้องสะดุ้งเพราะฝันร้ายในท้องนายแน่ เอานิทานพวกคุณหมีสามตัว คุณหนูน่ารักอะไรก็ได้ จบดี ๆ หน่อยได้ไหม ต้นไม้ก็ตายเจ้าชายก็เศร้า ไม่ผ่าน ๆ" แทคอุนยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด ฮัคยอนยิ้มออกมาได้กับหน้าตาจริงจังเพราะเป็นห่วงตัวเล็กในท้อง


            "ถ้าคุณแทคอุนเป็นเจ้าชายจะทำยังไงครับ"


            "มันไม่มีดอกอื่นเหรอ ฉันหาดอกอื่นแทนแล้วกัน น่าจะง่ายกว่า" คำตอบของแทคอุนทำเอารอยยิ้มของฮัคยอนเจื่อนลง ตาโตหลุบมองท้องของตัวเอง


            "ก็ถ้าไม่มีดอกอื่นแล้วล่ะครับ มีแค่ทิวลิปดอกนี้ดอกเดียว ถ้าคุณแทคอุนเป็นเจ้าชายจะเอาทิวลิปออกจากถ้ำน้ำแข็งไหม"


            "ฉันคงไม่ทำ" ฮัคยอนช้อนตาโตขึ้นมองใบหน้าขาวจัดของแทคอุน "ถ้าทิวลิปจะต้องตายเพราะว่าฉันบ้าฝืนเอามา ฉันคงจะปล่อยไว้ในที่ของมัน ฉันอาจจะไม่มาอยู่เฝ้าทุกวันจนตรอมใจได้เหมือนเจ้าชายซื่อบื้อในนิทาน แต่ฉันคงแวะมาเยี่ยมบ่อย ๆ แล้วก็แน่ใจได้ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหนบนโลก ทิวลิปของฉันก็จะกำลังออกดอกสวยอยู่" แทคอุนอมยิ้มยามที่พูด ดวงตาคู่เรียวเล็กอบอุ่นเสียจนฮัคยอนใจเต้นตึกตัก


            และตกหลุมรักอย่างง่ายดายอีกหน


            "แต่ทิวลิปของคุณแทคอุน อยากอยู่ข้างคุณแทคอุนนะครับ ต่อให้จะต้องโรยราก็ตาม"


            "นี่ ฉันไม่นอนกอดซากต้นไม้หรอกนะ" มือหนาที่เคยละห่างไกล ยามนี้บีบเข้าที่แก้มนิ่มเสียจนเต็มฝ่ามือ แค่แตะจับด้วยฝ่ามือหนา ฮัคยอนก็รู้สึกว่าทิวลิปกำลังถูกรดน้ำจนสดชื่น


            "ไม่กอดซากต้นไม้ งั้น...กอดทิวลิปดอกนี้ได้ไหม" กอดก่อนที่มันจะโรยรา


            "ฉันมีงานต้องไปทำต่อ" ปากว่าแบบนั้นแต่สองแขนก็ดึงจนฮัคยอนมาซุกในอ้อมอกแกร่ง


            "แต่จะนอนกอดให้สักพักก็ได้" มือหนาลูบแผ่นหลังบาง สางเส้นผมนิ่มอย่างเชื่องช้า ฮัคยอนแหงนหน้ามองสายตาอบอุ่นที่จ้องมองมา มือน้อยจับลงที่แผ่นอกแกร่ง สัมผัสหัวใจที่เต้นตุบของแทคอุน ฮัคยอนซุกซบใบหน้าไปกับอกอุ่น ดีใจเมื่อคำขอได้รับการตอบรับ


            ฮัคยอนชอบ ชอบอุณหภูมิตัวของคุณแทคอุน เมื่อแรกแตะต้องนั้นเย็นจัด ทว่ากลับมอบให้แต่ความอบอุ่น


            ตากลมโตมองมือหนาของแทคคุนที่เอื้อมมาวางจับบนหน้าท้องนูนของตนเอง ลูบสัมผัสแผ่วเบาอย่างใส่ใจ


            "..." ฮัคยอนวาดยิ้มกว้าง มือน้อยจับลงบนหลังมือหนาของแทคอุน


            "วันนี้พวกเราจะจับมือกันนอนนะครับตัวเล็ก มีคุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็ตาหนูตัวเล็ก" ฮัคยอนพูดเสียงหวานกับหน้าท้องนูนของตัวเอง แทคอุนหันมามองรอยยิ้มหวานแล้วก็โคลงหัวส่งให้ ก่อนจะเบิกตาโต รีบโค้งตัวมาหาท้องของฮัคยอนยามที่รู้สึกถึงสัมผัสใต้ฝ่ามือ


            "ตัวเล็กจะจับมือนอนด้วยจริง ๆ เหรอครับ หืม" แทคอุนถามเจ้าตัวเล็กที่ดิ้นเบา ๆ ขึ้นมาเมื่อครู่ และตาหนูตัวเล็กก็ยังคงดิ้นอยู่


            "ใช่ครับตัวเล็กอยากจับมือกันนอน เนอะลูกเนอะ" ฮัคยอนอมยิ้มจนแก้มตุ่ยยามที่เอ่ยบอก แทคอุนมองรอยยิ้มหวานแฉ่งของฮัคยอนสลับหน้าท้องนูน ไม่ได้ต่อความอะไร


            แสงไฟในห้องปิดลงจนเหลือเพียงแสงสลัวจากห้องน้ำ ฮัคยอนนอนตะแคงข้างเหมือนทุกที แต่ต่างไปตรงที่มีคนตัวโตนอนตะแคงข้างหันหน้าเขาหาเช่นกัน มือหนาแตะวางซ้อนทับมือน้อยที่จับหน้าท้องของฮัคยอน


            ได้จับมือกันนอนจริง ๆ ตามคำของทิวลิปน้อย


            "เหมือนฉันถูกหลอกให้บอกรักทิวลิปเลยนะเมื่อกี้นี้" แทคอุนพูดด้วยน้ำเสียงไม่ถือสา แต่ก็ทำเอาคนตั้งใจหลอกสะดุ้งไปเหมือนกัน ก็ฮัคยอนตั้งใจหลอกจริง ๆ นี่ ถ้าไม่ทำแบบนี้คงไม่มีหวังจะได้ยินแน่ ๆ


            คำบอกรักสักคำ ก่อนที่จะไม่มีวันได้ยินมันอีก ความสุขของฮัคยอน ต้องหลอกเอามา ขโมยเอามาเสียทั้งนั้น น่าสมเพชแต่ฮัคยอนก็ชินกับมันแล้วล่ะ โอกาสมีน้อยไขว่คว้าอะไรได้ก็ต้องกอดไว้ให้แน่นที่สุด


            'ข้ารักเจ้า รักเจ้าเหลือเกิน ทิวลิป'


น้ำเสียงทุ้มนุ่มยังคงดังชัดในความนึกคิดของฮัคยอน แววตา สีหน้าทุกอย่างของคุณแทคอุนก็ด้วย


            ก่อนทิวลิปจะโรยราหากได้ฟังคำว่ารักเช่นนี้ หัวใจของทิวลิปคงอบอุ่นเหลือเกิน








จบลงด้วยนิทานก่อนในคืนนี้ ถถถ กราฟขึ้นเล็กน้อยกำลังดี ถถถ    ไปงานตลาดกัซมา มีแต่คนมาบอกว่ารอทิวลิปอยู่ ฮื่อออ มา ๆ มาอยู่ดูแลสวนด้วยกันค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ ^^



 ยังคงคอนเซปใครไม่ร้อง คนแต่งร้องค่ะตอนนี้ ถถถถถ
ทุกอย่างกำลังดำเนินต่อไปเนอะคะ แผ่ว ๆ พร่า ๆ ไปตามเส้นทาง อืมม มันก็จะเป็นเช่นนั้นแหละ

บอกไว้ตรงนี้ก่อนว่าคนที่โทรหาไลลาไม่ใช่คุณแทคอุนเด้อ


คิดถึงเราเวลาว่างไหม อิอิ มาแล้วน้า มาเร็วมาไวให้สมกับน้ำปุ๋ยที่ทุกคนใส่ให้ ขออีกน้าา สู้แดดร้อน ขอฉ่ำ ๆ ฉดใฉ รอรับน้ำปุ๋ยฟีเแบ็คทุกช่องทางนะคะ ^^

ไปละ เอ็นดูทิวลิปกันเยอะ ๆ น้าาา




#ทิวลิปN

-------------












____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5457 toto (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 20:40

    ตัวนิทานเศรามาก

    #5457
    0
  2. #5443 poo2momo (@poo2momo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 19:08
    ไม่เอาอย่างนี้สิเจ้าดอกทิวลิปแสนสวย บอกพี่เค้าเถอะนะ
    #5443
    0
  3. #5422 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 03:02
    น้องจะน่าสงสารเกินไปแล้ววว แงงงง มากอดนะฮัคยอน กอดแน่นๆเลยนะคนเก่ง ขอให้ความเศร้าหายไป เพี้ยงงง
    #5422
    0
  4. #5406 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:41
    เห้อม ลูกเอ้ยยย อะไรจะต้องน่าสงสารขนาดนี้ ถึงขั้นต้องให้เค้าอ่านนิทานเพราะอยากฟังคำบอกรักจากเขา แง้ หน่วงๆๆๆ จุกๆไปเลย อยากแบ่งความทุกข์ของน้องมาไว้ที่เราบ้าง อยากให้น้องมีความสุข
    #5406
    0
  5. #5379 Jekkju (@Jekkju) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 00:22
    หน่วงงงงงงงงงง
    #5379
    0
  6. #5353 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 02:05
    ถึงต้องหลอกให้บอกรักผ่านนิทานก็ยอม น่ารันทดไรขนาดนี้ลูก โถ้ววววว
    #5353
    0
  7. #5318 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 07:36
    ถอนหายใจลุนแลงขึ้นทุกตอนละ หน่วงงง ขอเครียดแทนน้องทั้งหมดได้มั้ยคะ น้องท้องเครียดมากคงไม่ดี แต่เราไม่ท้องเราแค่อ้วน อ้าวไม่ใช่
    #5318
    0
  8. #5299 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 12:21
    สงสารฮัคยอน น้องร้องไห้เกือบทุกตอนเลยนะ
    #5299
    0
  9. #5286 Kaewthida22- (@Kaewthida22-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 09:11
    เศร้าจังเลย จะร้องไห้ตาม ????????
    #5286
    0
  10. #5282 forx (@forx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 11:50
    สงสารฮัคยอนนนนน ฮืออ
    #5282
    0
  11. #5263 MyThunDerBoltz (@i-moofahzkung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 20:57
    ฮื้ออออ นี่ต้องเสียน้ำตา น้ำตาคลอ ไปอีกกี่ตอน ฮือออ ทิวลิปน้อยของเรา T_T
    #5263
    0
  12. #5256 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 15:52
    ฮืออออออ ก่อนน้องจะเป็นเราที่ตายก่อน
    เสียน้ำตามากเกินไป
    #5256
    0
  13. #5164 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 19:36
    อ่านแล้วเหมือนเป็นไบโพล่า เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวร้องไห้
    #5164
    0
  14. #5150 Nonoway13 (@nonoway13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:24
    เมื่อไหร่กราฟจะพุ่งคะคุณ หน่วงงง ฮืออออ
    #5150
    0
  15. #5092 Fullmoonk (@Fullmoonk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 21:19
    จะเศร้าไปไหนเนี้ย
    #5092
    0
  16. #4717 yada_nara (@yada_nara) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 22:31
    สงสารอ่ะ หน่วงๆ ใจ มันสุขไม่สุด แงงงง
    #4717
    0
  17. #4711 ออมม่า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 18:29
    สงสารทิวลิป
    #4711
    0
  18. #4551 noeell (@noellekiku) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 05:14
    โอ้ยยยยยยยยยยยยย นิทานก็ทำให้ฉันร้องไห้ ความอ่อนไหวเพราะนิยายเรื่องนี้นี่มากมายเหลือเกินนน
    #4551
    0
  19. #4379 babe j (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 10:36
    เจ็บมากอยากร้องไห้จริงๆT^T
    #4379
    0
  20. #4348 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:14
    นิทานเศร้าไปมั้ย ฮือออออออ
    #4348
    0
  21. #4159 blue lu pinku (@mawlu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 07:09
    ฮืออ จะร้องจริงๆตอนขอกอดก็ไม่ให้กอดจะจับมือก็เดินหนี เศร้าจัง
    #4159
    0
  22. #3844 Catty_bbam (@noocattyjung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 00:54
    ทิวลิปน้อยน่าสงสารจริงๆ ฮืออออ~!! เรื่องนี้เศร้ากว่าเรื่องก่อนๆอีก ว่าคาเนชั่นเศร้าแล้วนะ ทิวลิปเศร้ายิ่งกว่า.. T^T
    #3844
    0
  23. #3821 BKCARE (@BKCARE) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 22:28
    อยากให้คุณแทคอุนรู้ว่าฮักยอนป่วย...
    ฮืออออแต่มันต้องเศร้าแน่ๆ TT
    #3821
    0
  24. #3811 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    อยากให้น้องแข็งแรงไม่อยากให้น้องป่วยอยากให้คุณแทคอุนรู้ว่าน้องเป็นอะไร
    #3811
    0
  25. #3788 PraewaStephanie (@PraewaStephanie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 18:45
    คุณแทคอุนน่ารักขึ้นเรื่อยๆ ตรงข้ามกับคุณฮัคยอนที่จะมีเเต่เครียดเอาๆ เเอบน้ำตาคลอเบาๆช่วงเล่านิทาน ตอนจบของทิวลิปจริงๆจะเป็นเช่นนี้ไหม หวังว่าเจ้าชายคงไม่ปล่อยใฟ้ทิวลิปดอกนี้ต้องตายลงนะคะ เชื่อใจคุณเจ้าชายนะ~
    #3788
    0