-END- [LeoN] Little Tulip #ทิวลิปN {#7Flowers} mpreg Vixx เลโอเอ็น

ตอนที่ 11 : Little Tulip :: TEN :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    12 พ.ค. 60








Little Tulip 
:: TEN ::



ไลลาปรับตัวได้อย่างรวดเร็วกับบ้านหลังใหม่ รอยยิ้มสดใสรับผิวขาวสวยใบหน้าหวานของหญิงสาวทำให้คนในบ้านนึกเอ็นดูได้ไม่ยาก ไลลามีมารยาทที่ดี ทุกอย่างดีไม่มีที่ติจนฮัคยอนเองได้แต่ชื่นชมในใจ

 

            ฮัคยอนเลือกไม่ผิดเลย

 

            "ฮัคยอน นี่ทิชชู่จ้ะ" เสียงหวานพร้อมมือเรียวของไลลาหยิบยื่นทิชชู่มาให้ ฮัคยอนยิ้มพลางรับทิชชู่มาซับน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยตา เอนหลังพิงกับเบาะนุ่ม ยามที่ไลลาแตะทักทายหน้าท้องนูนอายุครรภ์ 28 สัปดาห์ของตน

 

            มันคือกิจวัตรที่ทุกวันไลลาจะมาทักทายเจ้าตัวเล็กทั้งตอนเช้าและก่อนนอน มาทำความรู้จักกันไว้

 

            "ตัวเล็กวันนี้ป้าไลลามาหาแล้วนะครับ หลับสบายไหมเอ่ย" ฮัคยอนมองไลลาทักทายกับลูกน้อยในท้องของตน หวนคิดถึงพ่อของเจ้าตัวเล็ก

 

            พอมีไลลามาดูแลเพิ่ม คุณแทคอุนก็ดูเหมือนจะกลับไปโหมงานหนักได้มากขึ้น มีบางคืนที่กลับมาดึก แต่หลายคืนก็ได้พบและพูดคุยกับไลลา ฮัคยอนคอยสังเกตดูท่าทีของคุณแทคอุน ถ้าเทียบกันในช่วงแรกที่เจอกัน คุณแทคอุนคุยกับไลลาเยอะกว่าที่คุยกับฮัคยอนมากทีเดียวแม้จะนิ่ง ๆ ไปเสียหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ไม่เลวนัก

 

            "ฮึก.." เสียงสะอื้นของฮัคยอนทำให้ไลลารีบเงยหน้าขึ้นมามอง พอเห็นคุณแม่ตัวน้อยร้องไห้หนักขึ้น มือขาวค่อย ๆ ใช้ทิชชู่เช็ดน้ำตาให้ฮัคยอน

 

            ฮัคยอนไม่ควรร้องไห้ ไม่ควรเจ็บในอกอยู่แบบนี้ ไม่ควรน้อยใจ

 

            ไม่ควรเลย ไม่ควร

 

            "เจ็บตรงไหนหรือเปล่าฮัคยอน ร้องไห้หนักกว่าเมื่อกี้อีก"

 

            ฮัคยอนเพียงส่ายหน้าเท่านั้น จวบจนน้ำตาแห้งหมาดลง ถ้าไม่ดึกจนเกินไป ไลลาจะอยู่เป็นเพื่อนฮัคยอนจนกว่าที่พ่อของเจ้าตัวเล็กจะกลับมา บางวันเล่านิทาน บางวันก็ร้องเพลงให้ลูกในท้องของฮัคยอนฟัง

 

            "..." ไลลาลดนิทานในมือตัวเองลงยามที่เห็นร่างน้อยของฮัคยอนเอนซบกับเตียงนุ่ม เปลือกตาสีนวลหลับพริ้ม ไลลาเก็บหนังสือนิทาน จัดหมอนหนุนให้เข้าที่ หยิบผ้าห่มขึ้นห่มให้กับร่างน้อย นั่งลงบนเตียง เอียงหูแนบฟังเสียงของเจ้าตัวเล็กในท้อง

 

            "วันนี้ป้าไลลาไปนอนก่อนนะครับ อย่าดื้อกับคุณแม่ฮัคยอนนะครับ" ไลลายิ้มหวาน รอยยิ้มที่คนซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาในห้องได้เห็นมันเช่นกัน

 

            "ฮัคยอนหลับแล้วเหรอ" แทคอุนเดินตรงเข้ามาที่เตียง ชุดทำงาน ถูกปลดเหลือเพียงเชิ้ตขาวรับบ่ากว้างเท่านั้น

 

            "ค่ะ ฮัคยอนหลับไปแล้วค่ะ" แทคอุนละสายตาจากรอยยิ้มของหญิงสาวตรงหน้ามองไปที่ดวงตาซึ่งหลับพริ้มของฮัคยอน

 

            "วันนี้เธอคงเหนื่อย ขอบคุณมากที่ดูแลฮัคยอนกับลูกอย่างดี"

 

            "ฮัคยอนเป็นเพื่อนของฉันนี่คะ ถึงไม่ถูกจ้าง ฉันก็ยินดีที่จะดูแลเพื่อนกับหลานของฉันค่ะ" ไลลาหันไปมองคนท้องบนเตียงนอน รอยยิ้มสวยไม่จางหายไปไหนเลย

 

            "ไปนอนได้แล้วล่ะ ฝันดี"

 

            "ฝันดีเช่นกันค่ะ คุณแทคอุน" ไลลาโค้งรับด้วยรอยยิ้มยามที่เดินออกไปจากห้อง แทคอุนปลดกระดุมเสื้อตัวเองยามที่เดินไปชำระล้างร่างกายไล่ความเหนื่อยล้า จังหวะที่ร่างน้อยของคนท้องพลิกตัวตะแคลงไปอีกฝั่งข้าง

 

            เปลือกตาบางปรือขึ้น น้ำตาหยดใสคลอจากหน่วยตาหยดซึมลึกลงในหมอนใบนิ่มที่ฮัคยอนนอนหนุนอยู่ ฮัคยอนเพียงแค่เผลอวูบหลับ จึงตื่นขึ้นมาโดยง่ายเมื่อได้ยินเสียงพูดคุย และพยายามจะไม่ทำตัวให้เป็นจุดสนใจว่าตนตื่นแล้ว หรือต่อให้พยายาม  ก็ไม่น่าจะมีใครสนใจ

 

            ความสัมพันธ์ระหว่างคุณแทคอุนกับไลลาดูจะคืบหน้าไปได้อย่างดี ดีมากเหลือเกิน

 

            ดีอย่างรวดเร็วจนฮัคยอนรู้สึกตั้งตัวไม่ทัน

 

            เรื่องความรักของแทคอุนที่ฮัคยอนอยากให้เป็นมันง่ายก็ที่ตรงนี้แหละ  ไลลาไม่มีเส้นมาตรฐานหรือกำแพงไหนที่ต้องก้าวข้ามไป เพราะฮัคยอนไม่เคยทำได้

 

            แม้แต่ถ้อยคำบอกฝันดีที่ฮัคยอนไม่เคยได้รับฟัง ไลลาก็ยังได้มันไปครอบครองอย่างง่ายดาย

 

            ความรักที่ฮัคยอนไม่มีวันทำได้ แต่ถ้าเป็นไลลาต้องทำได้แน่ ต้องได้รับความรักจากคุณแทคอุนแน่

 

            ดีแล้วล่ะ ก็ดีแล้วล่ะ

 

            "...ฮึก"

           

 

            บรรยากาศในครัวเช้านี้ต่างไปจากเดิมเล็กน้อย เพราะท่ามกลางกลิ่นอาหารหอมเย้าจมูก ร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ฮัคยอนที่คอยแบกท้องหยิบจับทำกับข้าวอย่างที่เคย ทว่าเป็นร่างขาวเพรียวของไลลาที่ยืนควบคุมอาหารจานอร่อยไม่ห่างไปไหน

 

            ฮัคยอนให้เหตุผลกับไลลาและป้าริเอะว่าตัวเองท้องโตมากแล้ว และเจ็บปวดเมื่อยขาเสียจนยืนนานแทบไม่ไหวจึงขอให้ไลลาลงครัวแทน ให้ทำอาหารแบบที่ฮัคยอนเคยทำ ด้วยรสมือของหญิงสาวนั้นอร่อยเทียบเคียงฮัคยอนได้อย่างดีเสียจนไม่น่าห่วง ฮัคยอนรู้สึกโง่ชะมัดที่เคยวุ่นวายหาคนมารับช่วงต่อทำอาหารจากตัวเองเสียใหญ่โต ในเมื่อความจริงแล้วไลลาทำอาหารได้อร่อยกว่าที่ฮัคยอนทำได้

 

            ฮัคยอนลูบหน้าท้องนูนของตัวเอง คลี่ยิ้มบางยามที่เห็นอะไร ๆ ก็ลงตัวได้อย่างดี

 

            ไลลาแทบจะเป็นจิ๊กซอร์ที่สมบูรณ์แบบของสกุลจอง ของคุณแทคอุน ดียิ่งกว่าตัวฮัคยอนเสียอีก

 

            "นี่แอปเปิ้ลเขียวค่ะคุณฮัคยอน" ป้าริเอะยิ้มหวานอย่างเคยยามที่ถือจานใส่ชิ้นแอปเปิ้ลเขียวรสเปรี้ยวแหลมฝานหั่นเป็นชิ้นจนพูนวางลงตรงหน้าของฮัคยอน

 

            "ขอบคุณครับ" คุณแม่ตัวน้อยเอ่ยบอก มือหยิบแอปเปิ้ลเข้าปาก หูยังได้ยินเสียงเครื่องครัวกำลังถูกใช้งาน สายตามองอุปกรณ์แต่ละชิ้นที่เคยหยิบจับรังสรรค์มื้ออาหารกำลังถูกใช้งานแบบเดียวกันด้วยฝีมือของไลลา เธอทำทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่วลงตัว

 

            "ไม่ชินเลยนะคะ เวลาที่ไม่เห็นคุณฮัคยอนยิ้มไปทำอาหารไปในครัว" ริเอะเอ่ยขึ้นมา มือก็ยังง่วนปลอกผลไม้ชนิดอื่นเพื่อขึ้นโต๊ะอาหาร

 

            "ผมเพิ่งมาทำอาหารที่ครัวสกุลจองไม่กี่เดือนเองนะครับ" ฮัคยอนยิ้มบอก ยอมรับว่ารู้สึกใจเต้นปนเสียดายเช่นกันที่ไม่ได้ลงครัวเองอย่างเคย

 

            "ไม่กี่เดือน แต่ริเอะชินมากเลยนะคะ พวกคุณท่านก็คงชินกับรสมือคุณฮัคยอนกันหมดแล้ว"

 

            "เดี๋ยวทุกคนก็ชินกับรสมือของไลลาครับ ไลลาทำอร่อยมากเลยใช่ไหมครับ"

 

            "อร่อยค่ะ เฮ้อ คงต้องรอให้คุณหนูน้อยคลอดก่อนสินะคะป้าถึงจะได้ชิมฝีมือคุณฮัคยอนอีก" ป้าริเอะเปรยขึ้นมา ฮัคยอนไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่หยิบแอปเปิ้ลชิ้นพอดีคำเข้าปาก มือน้อยลูบหน้าท้องนูนของตัวเอง ความคิดฟุ้งกระจายเหมือนกินอาหารหอม ๆ ที่คลุ้งไปทั่วห้องครัว

 

 

            ฮัคยอนมองคนตัวโตในชุดนอนที่นั่งลงเครื่องข้างกันบนเตียง วันนี้คุณแทคอุนกลับมาถึงบ้านเวลาเดียวกับที่ไลลาบอกลาฮัคยอนเพื่อกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง

 

            มือน้อยจับเส้นผมดำสนิทของแทคอุนที่หมาดแห้งจากการเป่าผม จ้องมองเสี้ยวหน้าที่ยังคงจริงจังกับหน้าจอบางของแท็บเล็ตในมือ ไม่มีทีท่าว่าแทคอุนจะหันกลับมามองกัน

 

            “ผมนอนแล้วนะครับ” ฮัคยอนหยิบหมอนไปโตมารองหนุนหลัง เอนกายเพื่อเตรียมนอน ยามนั้นสายตาคมหันมาจ้องมองไม่คลาดสายตา มือหนาช่วยจัดแจงท่านอนจนฮัคยอนยิ้มแฉ่งออกมาได้

 

            "ช่วงนี้ไม่ได้ทำอาหารเองเหรอ"

 

            "ใครบอกครับว่าผมไม่ได้ทำเอง"

 

            "ดูถูกเกินไปแล้ว ฉันกินอยู่ทุกวันจะไม่รู้หรือไงว่าเหมือนหรือไม่เหมือนเดิม" มือหนาบีบแก้มย้วยของฮัคยอนอย่างมันเขี้ยวยามที่ทิวลิปน้อยทำตาโตใส่อย่างแปลกใจ

 

            "ครับ ให้ไลลาทำอร่อยไหมครับ"

 

            "อื้ม" ตอบแล้วก็เงียบไป ตาเรียวคมหันไปมองจอบาง ๆ ในมือต่อ

 

            "ให้ไลลาทำก็ดี นายชอบไปยืนนาน ๆ เป็นสองสามชั่วโมงอยู่ในครัว" แทคอุนสรุปข้อดีในมุมของตัวเองออกมาให้ฟัง ฮัคยอนพยักหน้ารับแม้จะไม่มีใครเห็นก็ตาม ร่างน้อยเอนกายลูบหน้าท้องบาง ยังคงจดจ้องรอคอยอยู่ต่ออีกพัก แต่ในคงคงมีเพียงแค่ความเงียบ

 

            “ฝันดีนะครับ”

 

“อื้ม”

 

มีเสียงตอบกลับมาเพียงเท่านั้น ฮัคยอนรออยู่อีกพักใหญ่ตาโตไม่ละไปจากคนตัวโต มือน้อยลูบโอบหน้าท้องนูน

 

ที่ทำทั้งหมดก็เพียงแค่รอ นึกอยากฟังถ้อยคำบอกว่าฝันดีก่อนหลับใหลบ้างเหมือนกัน

 

            ทว่ายิ่งรอดูแล้วยิ่งไร้วี่แวว

 

 

           

            ผ่านไปไม่กี่นาทีคุณแม่ตัวน้อยก็ถูกห้วงนิทราลักพาตัวไป เสียงหายใจยาวเป็นจังหวะดังขึ้นมาในอากาศ

 

แทคอุนหันไปมองร่างน้อยข้างตัวที่หลับใหล มือหนาแตะที่หน้าท้องนูน จูบเจ้าตัวเล็กอย่างเชื่องช้า มือหนาลูบแก้มนิ่มของฮัคยอนที่ค่อนข้างเย็น ผ้าห่มผืนอุ่นถูกยกคลุมถึงปลายคางมน

 

            จมูกโด่งฝังลึกในแก้มนุ่มสีน้ำผึ้ง ก่อนจะหันมาสนใจงานในแท็บเล็ตเครื่องบางต่อด้วยรอยยิ้มกว้างเสียจนคนยิ้มตาหยี

 






 

            ทั้งที่ทุกอย่างดูจะเป็นไปได้ดีตามที่ฮัคยอนเคยนึกวาดวางไว้ ไลลาผู้หญิงแสนสวยผู้เพียบพร้อมทั้งนิสัยและหน้าตาจะเข้ามาละลายน้ำแข็งก้อนยักษ์อย่างคุณแทคอุนได้อย่างไม่เจ็บเนื้อเจ็บตัว ได้ความรักจากคุณแทคอุนไปครอบครอง

 

 

            ทุกอย่างดูราบลื่น คุณแทคอุนคุยกับไลลาบ่อยมากขึ้น คนในสกุลจองก็ดูจะต้อนรับไลลาได้อย่างดี

 

            ฮัคยอนที่ตั้งครรภ์ยามนี้ได้ 32 สัปดาห์ ควรจัดการเวลาที่เหลืออีกไม่กี่เดือนของตัวเองด้วยรอยยิ้มที่สดใส ทว่าฮัคยอนกับยิ่งดูซูบซีดลง ดวงตาที่เคยเปล่งประกายเหมือนละมั่งน้อย ลดความใสสกาวลงราวกับคืนเดือนมืดที่ไร้ซึ่งทั้งจันทราสดใสและดวงดาราใด

 

เมื่อมอบหมายหน้าที่ต่าง ๆ ในสกุลจองให้ไลลาดูแล ฮัคยอนก็มีเวลามากขึ้นที่จะเขียนบันทึกเล่มน้อยได้เพิ่มจากเดิมหลายหน้า

 

            "..." ปากกาด้ามสวยถูกวางละบนโต๊ะ ยามที่สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ความคิดก็ล่องลอยดุจปุยนุ่นบนฟากฟ้า

           

            "อื้อ" ฮัคยอนเม้มปากตัวเอง มือน้อยจับที่ท้องของตน อาการปวดจี๊ด ๆ ที่ท้องเริ่มเล่นงานหนัก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้ ช่วงหลังเป็นบ่อยครั้ง ฮัคยอนมักจะโทรไปหาคุณหมอแทคยอนหรือเข้าไปพบทุกครั้งที่เป็นแบบนี้

 

            แต่มันก็ยังคงเป็นอยู่ ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้นสูดลมหายใจ แต่ในใจก็ยังนึกกังวล ฮัคยอนลูบท้องอย่างเป็นห่วงลูกน้อยที่อาศัยร่างตนอยู่

 

            "ตัวเล็ก แม่ขอโทษ โอ๋ๆ เดี๋ยวถามคุณหมอกันนะครับ ตัวเล็กไม่เจ็บนะครับ" สองขาลุกขึ้นเดินไปหยิบมือถือ คุณหมอแทคยอนบอกว่าฮัคยอนมีปัญหาเกี่ยวกับการท้องเมื่อใดก็ให้โทรไปหาได้เลย และฮัคยอนก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องลูกมากกว่าจะเกรงใจ ฮัคยอนต่อสายหาคุณหมอแทคยอน แจ้งวันนัดหมายใหม่อย่างเอาแต่ใจตน

            "ขอบคุณครับ คุณหมอแทคยอน" ยิ้มบางๆยามเอ่ยขอบคุณ คุณหมอแทคยอนบอกให้ฮัคยอนเข้าไปหาได้ที่ห้องตรวจในวันนี้เลย เพราะตอนบ่ายไม่มีคิวนัดตรวจ จะมีอีกทีก็เป็นช่วงเย็น

           

 

            "ฉันอยากเข้าไปในห้องตรวจเป็นเพื่อนนายมากกว่าไปซื้อนมปั่นนะฮัคยอน" ไลลาทำหน้าตาเคร่งใส่ฮัคยอนที่ยืนยิ้มแฉ่งเอาใจ มือสีน้ำผึ้งจับแขนขาวจัดของไลลาบีบเบาๆ ส่งสายตาอ้อนขอ

 

            "ก็นมปั่นของที่นี่อร่อยที่สุดแถมคิวยาวมากด้วย ไลลาไปซื้อนมเสร็จเราก็ตรวจเสร็จพอดี นะนะ" ฮัคยอนยามอ้อนน่ารักน่าตามใจน้อยเสียที่ไหน

 

“แบบนี้ทุกทีเลย มาที่โรงพยาบาลกี่ครั้งก็ให้ฉันไปหาของอร่อย นี่โรงพยาบาลหรือร้านอาหารเนี่ยมีแต่ของอร่อย” ไลลาถอนหายใจแต่ก็พยักหน้ารับ เดินตรงไปหาร้านนมเจ้าอร่อยที่อยู่อีกฝากโรงพยาบาลตามคำขอของฮัคยอน

 

            พ้นหลังบางของเพื่อนแสนดี ฮัคยอนก็แววตาเศร้าสร้อยลงแทบทันที ขาอวบเดินตรงเข้าห้องตรวจตามที่นัดหมายไว้

           

 

 

            "หน้าตาของคุณตอนนี้มันโทรมสุด ๆ เลยนะคุณฮัคยอน วันก่อนว่าโทรมแล้วแต่ครั้งนี้ยิ่งแย่กว่าเยอะ"

 

            "เหรอครับ ตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมครับ" ปลายเสียงมีอารมณ์มากขึ้นยามเรื่องที่ถามเกี่ยวกับลูกน้อย

 

            "ตอนนี้ยัง แต่หมอจะฉีดยาบำรุงเพิ่มให้ เพราะคุณแม่ดูไม่ไหวแล้วนะครับ" คุณหมอแทคยอนถอนหายใจเสียงดัง

 

            "หมอเคยเตือนคุณแล้วใช่ไหมเรื่องความเครียด คุณไม่ควรเครียด หมอถามนะ นี่ยังไม่ได้บอกคุณพ่อของเจ้าตัวเล็กทุกเรื่องใช่ไหม" ฮัคยอนพยักหน้ารับคำคาดเดา แทคยอนถอนหายใจเฮือกยาว

 

            "มางั้นเล่าให้หมอฟัง หนักใจอะไรเล่าได้เลย ถึงจะไม่ใช่หมอทางจิต แต่ผมรับฟังได้ ดีกว่าเก็บไว้คนเดียว มันจะยิ่งเครียดนะครับ" คุณหมอแทคยอนนั่งรอข้างเตียงที่ฮัคยอนนอนอยู่ เป็นสัญญาณบอกว่าพร้อมที่จะรับฟังแม้จะยาวนานแค่ไหน

 

            "ผมต้องเล่าเหรอครับ"

 

            "ครับ ต้องเล่า ถ้าคุณแม่ไม่อยากเครียดจนเจ้าตัวเล็กป่วย

 

            "..." ทั้งสายตากดดัน ทั้งเรื่องของลูก และทั้งใจที่ปรารถนาจะผ่อนปรนความแน่นอกแน่นใจลงบ้าง ฮัคยอนค่อย ๆ เอ่ยเล่าเรื่องทุกอย่างออกมา ทั้งเรื่องการคัดเลือกดอกไม้สกุลหยิน ทั้งเรื่องของไลลา และเรื่องความรักของคุณแทคอุนกับไลลา

 

            "หมอขอถามอะไรได้ไหม.." แทคยอนเปรย หลังจากเงียบฟังจบมาพักใหญ่

 

            "คุณไม่คิดจะบอกเรื่องอาการป่วยของคุณให้คุณแทคอุนรู้ คุณไม่ต้องการให้หมอโดนฟ้องเรื่องที่ทำการคลอดไม่ดีจนคุณอาจจะเสียชีวิตได้ แล้วคุณจะทำยังไง เมียมาคลอดลูก แต่เหลือแค่ลูกกลับไปไม่มีแม่นี่ผมจะบอกคุณแทคอุนยังไง"

 

            "ตอนแรกผมคิดไว้ว่าจะบอกคุณแทคอุนว่า ผมมีคนอื่น แล้วก็หนีตามผู้ชายคนไหนไปสักคน คุณแทคอุนคงเศร้า แต่คงน้อยกว่าการที่ต้องรู้ว่าผมตาย แต่คิดแบบนั้นแล้ว คุณแทคอุนอาจจะโกรธลูกก็ได้ ผมไม่อยากให้เขาโกรธลูกเพราะว่าเกลียดผม" น้ำเสียงแผ่วพร่าเอ่ยเล่ายามที่บอก

 

            "ผมจะเขียนจดหมายไว้อธิบายเรื่องทุกอย่าง คุณหมอจะไม่โดนฟ้องแน่ๆ ไม่ต้องกังวลนะครับ" มือน้อยแตะหน้าท้องตัวเอง เพราะมีอีกหนึ่งชีวิตเติบโตอยู่ภายใน ท้องของฮัคยอนจึงอุ่น อุ่นไปทั้งหัวใจของคนเป็นแม่

 

            "ไลลาน่าจะช่วยปลอบคุณแทคอุนได้ไม่ยาก ไลลารู้ดีว่าจะต้องเลี้ยงดูทารกด้วยความรักอย่างไร ตอนนั้นคุณแทคอุนจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์" อบอุ่นสมบูรณ์แบบที่ฮัคยอนก็ทำไม่ได้

 

            "ทำไมถึงเอาแต่คิดเรื่องความตายล่ะครับคุณฮัคยอน ยิ่งคิดแบบนั้นใจก็ยิ่งห่อเหี่ยวนะ"

 

            "ความน่าจะเป็นมันมากกว่านี่ครับ แล้วมันทำอารมณ์ได้ง่ายกว่าการกลัวครับ ผมเคยกลัวมาตั้งแต่เด็ก ผมเปลี่ยนมันเป็นพลังในการทำหน้าที่ของผม จนตอนนี้ผมคิดว่าการทำใจให้ชินไว้ดีที่สุด มันทำให้ผมมีเวลาที่จะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับช่วงเวลาที่ผมจากไป" ฮัคยอนลูบปลายนิ้วกับท้องของตน แทคยอนมองตาม ใจของคุณหมอที่ทั้งเผชิญความตาย และฉุดรั้งคนกลับมาจากความตายนับไม่ถ้วน รู้สึกเข้าใจในตัวฮัคยอนและเวลาเดียวกันมันก็แสนเศร้า

 

            "จริง ๆ ผมหวังว่าจะได้เห็นทุกอย่างกับตาตัวเอง แต่ก็คงโลภไป ก็เลยได้แต่คิด ผมอยากให้ลูกเกิดมา ผมอยากให้แกวิ่ง ให้แกหัวเราะ ให้แกร้องไห้ ให้ได้โอบกอด ให้รัก ถูกรัก แทนผม ใช้ชีวิตต่อจากนี้แทนผม

   

            คงไม่มีคุณแม่ที่กำลังจะให้กำเนิดชีวิตใหม่คนไหน พร้อมรับที่จะเสียเวลาอันมีค่าที่จะได้เห็นหน้าลูกของตัวเอง ได้โอบกอดไว้แนบอกไป ฮัคยอนรู้ว่าตัวเองเสี่ยง แต่ทว่าก็ยังคงยอมที่จะเสี่ยง

 

            มันอาจจะเป็นเรื่องโง่  แต่หากถามก็เป็นเรื่องโง่ที่แทคยอนเองก็อาจจะทำแบบนั้นเหมือนกัน

 

            "ถ้าคุณฮัคยอนคิดแบบนั้น ทำไมไม่ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้มีความสุขล่ะครับ ไขว้คว้าอ้อมกอดไว้ให้อุ่น อะไรที่มีความสุขก็ทำซะ เอาจริง ๆ นะ อย่าหาว่าหมอขู่เลย" ถึงจริง ๆ หมอจะขู่ก็ตาม

 

            "ลองคิดภาพดูนะเวลาที่คุณแม่เครียดหรือร้องไห้ ก็เหมือนลูกโป่งที่บีบเข้ามาแล้วตัวเล็กที่อยู่ในท้องคุณแม่ก็จะอึดอัด จะเสียใจ จะเครียดตามไปด้วย" แทคยอนใช้น้ำเสียงหลอกล่อข่มขู่เต็มที่ ยอมรับเถอะว่าพูดไม่จริงทั้งหมด แต่ก็เป็นห่วง

 

            "คุณฮัคยอนไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กเจ็บใช่ไหมครับ" ฮัคยอนกุมท้องตัวเอง ส่ายหน้าเป็นระวิง สีหน้ากังวลเสียยิ่งกว่าเดิม

 

            "นั่นไงเครียดอีกแล้ว ไม่เครียดนะ อะไรมีความสุขก็ทำไม่ต้องฝืน เวลาเศร้าให้คิดแต่เรื่องดี ๆ ยิ้มเยอะ ๆรู้ไหมครับ"  พอเห็นฮัคยอนคลี่ยิ้มบางแล้วพยักหน้ารับ คุณหมออย่างแทคยอนก็พยักหน้ารับได้อย่างสบายใจมากขึ้น

 

            ก็แค่อยากให้ฮัคยอนมีความสุขมากขึ้นจริง ๆ

 

 

               ฮัคยอนยังคงปล่อยความคิดไปกับถ้อยประโยคของคุณหมอแทคยอนที่กล่าวกับตนไว้ ยามที่นั่งรอไลลาตามข้อความที่ส่งมาบอกว่าเพิ่งได้คิวซื้อนมปั่นและกำลังจะข้ามฝากถนนกลับมาฮัคยอนโดยไว

 

               มือน้อย ๆ สีน้ำผึ้งที่ยามนี้บวมเต่งมากขึ้นเพราะอายุครรภ์ที่มากขึ้นทุกวันลูบไล้สิ่งมีชีวิตในร่างกายของตนแผ่วเบา

 

               สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่ฮัคยอนยอมจะวางแผนมากมายเพื่อให้เขาได้มีชีวิตรอดต่อไป แม้ว่าสุดท้ายจะต้องแลกกับตัวของฮัคยอนเองก็ตาม

 

               เขาเองก็อยากมีความสุข แต่มากไปกว่านั้นเขาอยากให้ลูกมีความสุข

 

               อยากอยู่ด้วยกันนาน ๆ กว่านี้ แต่เมื่ออาจจะไม่มีวันเป็นไปได้ก็ขอให้ได้อยู่ด้วยอย่างมีความสุขก็คงดี

 

               รอยยิ้มหวานคลี่ยิ้มออกมา หน้าท้องนูนของฮัคยอนอุ่นมากเหลือเกิน

 

               "ฮัคยอน" เสียงเรียกชื่อเหมือนดังแว่วมาจากที่ห่างไกลเรียกซ้ำสองครั้ง แต่ยามเมื่อหันไปมองนั้นคนเรียกอยู่ใต้เพียงแค่หนึ่งช่วงเก้าอี้

 

               "ฮัคยอน ฮัคยอนใช่ไหม"

 

               "พี่จีซู สวัสดีครับ" ฮัคยอนพยายามยันตัวเองลุกขึ้นเพื่อโค้งสวัสดี แต่ทว่าก็ดูทุลักทุเลอยู่ไม่น้อยเพราะท้องที่โตกว่าปกติ จีซูรีบตรงเข้ามาหา โบกไม้โบกมือว่าไม่เป็นไร ไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นมาทักทายกัน จีซูนั่งลงเก้าอี้เคียงข้างกับฮัคยอน

 

               แล้วก็เงียบไปพักใหญ่ ทว่าสายตามองสำรวจร่างน้อยตรงหน้าไม่หยุด

 

               "พี่จีซูมาทำอะไรที่โรงพยาบาลเหรอครับ" เป็นฮัคยอนที่เอ่ยถามก่อน

 

               "พาพี่สาวมาตรวจครรภ์น่ะ พี่สาวพี่ท้องได้หกเดือนละ" จีซูคลี่ยิ้มยามที่เอ่ยบอก

 

               "ยินดีด้วยนะครับ หลานของพี่จีซูต้องแข็งแรงแน่นอน" ฮัคยอนฉีกยิ้มกว้างเสียจนตาหยี มือน้อยลูบหน้าท้องตัวเองมากขึ้น เป็นข่าวดีที่ทำเอาชุ่มหัวใจมากเลยทีเดียว

 

               "พี่เห็นฮัคยอนมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่แน่ใจ พี่ไม่คิดว่าฮัคยอนจะมาเป็นคนไข้ของแผนกแถว ๆ นี้" จีซูยิ้มเจื่อน ตาคมคู่นั้นอดจะมองมาที่ท้องนูนอย่างเสียมารยาทไม่ได้ แต่จีซูก็มีความสงสัย เรื่องผู้ชายท้องได้มันก็น่าตกใจอยู่ ทว่าจีซูสงสัยมากกว่านั้น

 

               "พี่ขอเสียมารยาทถามได้ไหม"

 

               "อา ..ครับ"

 

               "ในท้องน่ะ ...แทคอุนใช่ไหม" จีซูเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ฮัคยอนโอบสองมือกอดท้องนูน ตากลมโตมองในตำแหน่งเดียวกัน

 

               "ครับ ตัวเล็กในท้องเป็นลูกของผมกับคุณแทคอุนครับ" คลี่ยิ้มหวานกว้างยามเอ่ยบอก จีซูนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับว่ากำลังเก็บเกี่ยวกระโดดคว้าสตินึกคิดที่หลุดลอยกลับคืนมาสู่ตัวเอง

 

               "ถึงว่าสิ" จีซูถอนหายใจแผ่วยาว เพราะแบบนี้นี่เอง เวลาที่จีซูถามถึงฮัคยอนทีไร แทคอุนมันถึงได้ตีหน้ามึนตลอดเวลา ไม่ตอบไม่พูดไม่จา บางทีก็เดินหนีไปเฉย ๆ จนจีซูไปแอบถามจากคริสตัล สาวน้อยแสนสวยก็แค่ยิ้มเย็น ๆ เอกลักษณ์ของคนบ้านนี้ให้ แล้วบอกว่ามีแต่แทคอุนที่ตอบได้

 

               สุดท้ายหลังจากจีซูตามตื้ออยู่นาน แทคอุนก็บอกเสียงกระชากใส่ว่า เลิกเพ้อเจ้อเสียที ฮัคยอนมีลูกมีสามีแล้ว เคยนึกว่าเป็นถ้อยประชดเพราะรำคาญ

 

               ทว่าแทคอุนพูดความจริง

 

               ร่างน้อยตรงหน้าที่โอบกอดประครองหน้าท้องนูนนั้นไว้ไม่ห่างบอกได้ชัดเจน

 

               "ยินดีด้วยนะฮัคยอน ฮัคยอนต้องเป็นคุณแม่ที่วิเศษณ์แน่ ๆ เจ้าตัวเล็กโชคดีเหลือเกินที่จะตื่นมาเจอรอยยิ้มสวย ๆ ของฮัคยอนไปทั้งชีวิต" จีซูเอ่ยปากบอกด้วยความรู้สึกทุกอย่างจากใจ ทว่ากลับทำให้คุณแม่ตัวน้อยสะดุดรอยยิ้มหวานเสียจนหมดสิ้น

 

               ดวงตาของฮัคยอนแดงจัดขึ้นมา น้ำตาจวนที่จะไหลแต่ทว่าก็เก็บกักมันเอาไว้อย่างสุดฝืน

 

               "ผมไม่ได้โชคดีขนาดนั้นหรอกครับพี่จีซู ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น" พึมพำเสียงพร่าสั่น จีซูยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวจัดมอบให้ ฮัคยอนขอบคุณยามรับมากดที่หัวตา

 

               ฮัคยอนเติบโตมากับคำอวยพรของสกุลหยิน ผู้นำพามาซึ่งสายเลือดแห่งความโชคดี ต่อผู้ที่ได้ครอบครองดอกไม้สกุลหยิน ทว่าไม่ใช่สำหรับตัวดอกไม้เอง ฮัคยอนไม่เคยกล้าหวังผลในความโชคดีของตน ของทิวลิปดอกเล็กกระจ่อยร่อยที่ไม่สมบูรณ์

 

               ขอให้ทุกความโชคดีเป็นของคนสกุลจองก็พอแล้ว

 

               และคนที่ได้รับโชคดีจากทิวลิปไปอย่างมากมายที่สุดคือตัวเล็กในท้องฮัคยอนและพ่อของเจ้าตัวเล็กอย่างคุณแทคอุน

 

               ยามที่คิดมาถึงตรงนี้ฮัคยอนอมยิ้มกับตัวเอง และรู้สึกดีมากพอจะหันมายิ้มกว้างให้กับจีซู คนมองจึงได้ยิ้มตาม

 

               "ขอบคุณพี่จีซูนะครับ" ฮัคยอนคลี่ยิ้มให้ยามที่ลุกขึ้น จีซูรีบตรงเข้ามาประครอง ครั้งนี้ฮัคยอนไม่ได้บอกปัดน้ำใจ เพราะเห็นไลลากำลังเดินตรงมาหาจากสุดทางเดิน จีซูพอมองออกว่าคงต้องล่ำลากันเพียงเท่านั้น ฝ่ามือหนาแตะที่แก้มของฮัคยอนแผ่วเบา ก่อนจะก้มโค้งให้กล่าวคำลา

 

               "ไม่ว่าเมื่อไหร่พี่ขอให้ฮัคยอนมีความสุขเสมอนะ

 

               ความปรารถนาที่จีซูคาดหวังว่าแทคอุนจะทำให้ฮัคยอนได้

 


 






มีแต่คนอยากให้ทิวลิปมีความสุข ฮื่อออ
ทิวลิปจ๋า
ถ้าใครจำไม่ได้ พี่จีซุเคยออกมาทักทายประมาณตอนที่3-4นะคะ พี่เขาหายไปนาน โดนคนซึนสะกัดดาวรุ่งค่ะ ถถถถ

ฟีดแบคของส่วนแรกที่มาลงหลังจากห่างไปนานดีมาก ๆ เลยค่ะ รดน้ำใส่ให้เราเสียจนชุ่มปอดเลย ขอบคุณมาก ๆ นะคะ คิดถึงกันมาก ๆเลยใช่ไหมคะ ฟีดแบคบอกเราถึงความคิดถึงของทุกคนได้ดีเลย 
ทั้งขอบคุณและขอโทษเลยค่ะที่หายไปนาน

ฮื่อออ เรารู้ว่าหลาย ๆ คนคิดถึงทิวลิปน้อยมาก ๆ ขอบคุณนะคะที่คอยแวะเวียนมาบอกทั้งทางคอมเมนต์และในแท็ก #ทิวลิปN เป็นหยาดน้ำชโลมใจจริงๆค่ะ เรามาแล้วน้าาาา

หายไปนานมากกก แต่ต่อจากนี้ คำว่าเร็ว ๆ นี้ที่จะเป็นไปตามความหมายของมันจริง ๆ ละน้าาา ตอนนี้เราเรียนจบแล้วค่ะ ฝึกงานเสร็จแล้ว ช่วงระยะเว้นว่างนี้มาเจอกันเถอะ แต่ก็อย่าลืมรดน้ำใส่ปุ๋ยให้กันน้า รอคอยและคิดถึงมาก ๆ เลย คิดถึงทั้งทิวลิปน้อยกับคุณชายก้อนน้ำแข็ง และชาวสวนทิวลิปที่น่ารักทุก ๆ คน ^^

ไม่ได้อยู่บ้านนาน ๆ มาห้าปีกว่า เลยต้องจัดแจงที่ทางทำงานใหม่ค่ะ ติดสงกรานต์โต๊ะทำงานยังไม่มาส่ง ถถถถ แต่อยากแต่งแล้วอ่าา คิดถึงงงง


มาช่วยกันรดน้ำใส่ปุ๋ย เอ็นดูทิวลิปน้อยฮัคยอนไปด้วยกันนะคะ ^^



#ทิวลิปN










____________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

5,465 ความคิดเห็น

  1. #5456 toto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 20:11

    สงสารทิวลิป

    #5456
    0
  2. #5421 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 02:50
    อยากให้น้องมีความสุขเหมือนกัน ไม่อยากให้เครียดแบบนี้เลย แทคอุนก็นะ หมดคำจะพูดด้วยแล้ว
    #5421
    0
  3. #5405 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:32
    อยากให้หนูมีความสุขจังลูก เห้อม จะภาวนาให้มันออกมาด้วยดี หวังว่าแบบนั้น อยากให้หนูมีชีวิตอยู่ ได้เห็นครอบครัวของตัวเอง คุณแทคอุน เจ้าตัวเล็ก ครอบครัวสกุลจอง ได้รักคุณเค้าอย่างเปิดเผย และอยากให้หนูรู้ว่าคุณเค้าก็ห่วงและหวงหนูเหมือนกัน ;-;
    #5405
    0
  4. #5397 WangJimung (@WangJimung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 18:06

    เหมือนหาเมียให้ผัวตัวเองอะ

    #5397
    0
  5. #5391 Bubble_pp (@pare-phat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:53
    เอาจีซูไปคู่กับไลลาเถอะะ
    #5391
    0
  6. #5378 Jekkju (@Jekkju) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 23:24
    ทำไมชอบคิดเองล่ะลูก
    #5378
    0
  7. #5352 Taonoiifangkung (@Taonoiifangkung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 01:49
    อยากให้ทิวลิปน้อยมีความสุขเหมือนที่ทุกคนอวยพรให้ อย่าฝืนตัวเองอีกเลยน้ะ งื้อออ
    #5352
    0
  8. #5317 ItsHannieP (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 07:23
    ทุกคนก็อยากให้น้อฃมีความสุขทั้งนั้นแหละลูก คิดถึงใจตัวเองบ้างสิ
    #5317
    0
  9. #5298 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 11:59
    อยากให้น้องทำให้ตัวเองมีความสุขบ้าง ฮืออออออ
    #5298
    0
  10. #5272 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 22:06
    เก็บความสุขไว้ให้ดีที่สุด แม้จะเป็นสุขสุดท้าย
    #5272
    0
  11. #5162 Kimkratae (@nongkatae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 19:24
    ฮัคยอนคิดถึงความสุขของตัวเองบ้างเซ่
    #5162
    0
  12. #4342 Anase-san (@951902) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:53
    หน่วงอ่ะหน่วงวงงงงง หงึเลย พรุ่งนี้เปิดเทอมแต่จะอ่านให้จบ อีก 3 ตอนเอ๊งงงงง
    #4342
    0
  13. #3862 greenpop (@puppida-sipp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:55
    คุมแม่อย่าคิดมากก
    #3862
    0
  14. #3784 PraewaStephanie (@PraewaStephanie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 18:36
    คุณเเม่อย่าเครียดไปเลยนะคะ ~ ยิ้มเข้าไว้นะ แหะๆ สารภาพว่าไม่ได้เข้ามาอ่านนานมาก จำไม่ได้ว่าอ่านถึงตอนไหนบ้าง เเต่จะพยายามเม้นให้ครบทุกตอนนะคะ กำลังเข้มข้นเลย คุณเเม่เอาเเต่พูดเรื่องความตายอย่างเดียว ไม่นะ!!
    #3784
    0
  15. #3392 Monster (@maco) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:05
    ฮรื่ออออออ น้ำตาคลออออ
    ฮักยอนต้องเป็นทิวลิปที่แข็งแรงได้แน่ 
    #3392
    0
  16. #3295 OrenKT (@m1i2n5d7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 06:44
    โหย เอาอีกแล้ว จริงๆเอ็นควรทำอย่างที่หมอบอก แต่คงกลัวความผูกพันธ์สินะ
    #3295
    0
  17. #3250 With WiTCH (@witchy-jyj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 02:45
    เป็นอะไรที่สงสารทิวลิปน้อยมากๆเลย ต้องทำให้คนอื่นมีความสุขแต่ตัวเองทุกข์ใจอยู่คนเดียว อยากให้แทคอุนรู้ความจริงแล้ว ฮืออออ
    #3250
    0
  18. #3182 BKCARE (@BKCARE) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 21:55
    แงงงงงใช่ทิวลิปน้อยควรมีความสุขมากๆมากกว่านี้แล้วก็มากยิ่งกว่านี้ไม่อยากให้ทิวลิปคิดมากเลย TT
    #3182
    0
  19. #3113 newexo (@newsjexo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 19:32
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารพี่ฮัคยอน พี่เขาเป็นคนดี ไม่อยากให้คิดว่าตัวเองจะตายเลย ตอนพูดกับหมอว่าหาข้ออ้างตอนตัวเองจะหายไปไว้แล้วคือบั่นทอนใจเรามากกกก พี่ควรบอกความจริงด้วยปากพี่ ไม่ใช่เขียนจดหมายบอกเล่าความเท็จTT^TT ใกล้วันที่เด็กน้อยจะออกมาลืมตาดูโลกเข้าทุกทีๆ เครียดดดดดดด หลานก็อยากให้เกิด พี่ฮัคยอนก็อยากให้รอด เราจะเอาทั้งสองอย่าง เพราะงั้นความโชคดีช่วยพี่ฮัคยอนด้วยนะ พี่ฮัคยอนบอกว่าขอให้ทุกความโชคดีเป็นของสกุลจอง... ตอนนี้พี่ฮัคยอนก็คือคนในสกุลจองคนนึงแล้ว เพราะงั้น พี่ต้องโชคดีไปด้วยแน่นอน

    พี่จีซูพอรู้ความจริงดูตกใจเบากว่าที่คิด แถมเอ็นดูพี่ฮัคยอนและอวยพรอย่างดีอีกด้วย เป็นคนดีจัง พี่แทคอุนหวงไม่เข้าเรื่อง คนดีๆนี่ให้เข้ามาในชีวิตพี่ฮัคยอนบ้างเหอะ
    ไม่ใช่ว่ามีดราม่าต่อจากนี้นะ ใจจะบางไปหมดแล้ว
    #3113
    0
  20. #3108 1997 ☂ (@satang1212) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 19:18
    งื้อ ทิวลิปน้อยยย หนูจะต้องมีความสุขนะลูก
    #3108
    0
  21. #3014 vanish_ (@_natomm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 17:09
    อ่านแล้วเครียด บอกความจริงไปคงจะดีกว่านี้ ฮือออออ ฮัคยอนน่ารัก น่าทะนุถนอมมากเลยอ่ะ แข็งแรงๆนะ
    #3014
    0
  22. #3013 Aya1111 (@aya2964) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 16:27
    คือมันหน่วงมากอะ เศร้า อึดอัดไปหมดทุกตอน ยังไงก็แย่อะ อ่านแล้วหน่วงมากมาย โอ๊ยยย สงสารทิวลิป
    #3013
    0
  23. #3012 Beminemint (@Beminemint) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 16:19
    อย่าเป็นอะไรนะ บอกแทคอุนเถอะ ข้อร้องจะได้ช่วยกันแก้ไข รักตัวเองบ้างทิวลิป ฮืออออออ
    #3012
    0
  24. #3011 Nuttait852 (@Nuttait852) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 16:13
    หน่วงมากกกฮืออออ ทิวลิปจะเป็นอะไหมมใกล้คลอดแล้ววววฮือออ
    #3011
    0
  25. #3010 STamp Preammo (@tinagorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 16:12
    ทิวลิปต้องเข้มแข็งไว้นะ
    #3010
    0