:: [ทำ E-BOOK] :: Bad Marry : แต่งก่อนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 35,189 Views

  • 324 Comments

  • 1,502 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    269

    Overall
    35,189

ตอนที่ 9 : Marry : 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    23 ก.พ. 61

            




   





“เบื่อไหม”ฉันหันไปถามคิมหันต์ จริงๆงานมันสนุกนะแต่เขาไม่รู้จักใครเลยไงกลัวจะเบื่อ

“ก็ไม่นะ”

“ถ้าไม่ไหวก็ลงไปหาเฮียผาได้นะ”


ดีกว่าปล่อยให้นั่งเบื่ออยู่บนนี้อ่ะ


“อยู่ได้น่า” ก็แล้วแต่นะถือว่าบอกแล้ว

                “เอาล่ะทุกคน วันนี้มีแขกพิเศษมางานนี้ด้วย ขอเชิญคุณคิมหันต์ขึ้นมาบนเวทีหน่อยค่ะ”

                “สมชาติ!” ฉันพูดให้มันกับฉันรู้เรื่องกันแค่สองคน จะทำอะไรทำไมไม่บอกกันก่อนวะ แล้วมันก็ขยับปากบอกว่าแปปเดียว “ไม่ต้องไปก็ได้เดี๋ยวจัดการให้”

                “ไม่เป็นไร” ว่าจบเขาก็ขึ้นไปบนเวที บ้าไปแล้ว แต่ดูสมชาติมันเกร็งๆนะ ก็ดูหน้าคิมหันต์อย่างกับจะกินหัวมันอยู่แล้วนั่น 


              กูเตือนมึงแล้วนะ


                “คะ คือสุดสวยจะขอให้คุณร้องเพลให้พวกเราฟังสักเพลงจะได้ไหมคะ”


              เสียงสั่นเลยสิมึง


                “...” คิมหันต์ไม่ตอบแต่พยักหน้าแล้วหยิบกีตาร์ขึ้นมาก่อนจะเริ่มเกากีตาร์เบาๆ

                “ผัวมึงแม่งน่ากลัววะ แค่ยืนเฉยๆยังรู้สึกถึงสังหาร” สมชาติท่าขนลุก

                “อยากทำอะไรไม่บอกดีนักสมน้ำหน้า”

 

                แล้วเสียงร้องก็ดังขึ้นเขาร้องเพลง Creep เขาเล่นเป็นแนวอะคูสติก เสียงดีเหมือนกันนะเนี่ย เขาเล่นได้เหมือนมืออาชีพมากอ่ะ ทุกคนนี่ร้องคลอตามเขากันหมดเลย แม้แต่ฉันยังร้องตามเลย

 

                “จบไปแล้วนะคะหนึ่งบทเพลง ขอบคุณมากค่ะคุณคิมหันต์”

                “ร้องดีเหมือนกันนี่”ฉันล้อเข้าหน่อยๆ แต่เจ้าตัวไม่ตอบอะไรมีเพียงยกยิ้มมุมปากให้เท่านั้น

                “ต่อไปเราขออันเชิญอีพวกหมอมาเฟียมาสถิต ณ เครื่องดนตรีของพวกมึงด้วยค่ะ” ฮ่าๆเขาใจหาคำมาใช้กับพวกมันเนอะ 


               เข้ากันดี


                “เดี๋ยวกูเตะให้หาที่สถิตไม่ทันเลยนี่ไอ้สมชาติ”

                “ตบปาก!!” สมชาติชี้หน้าพวกหมอมาเฟีย ก่อนที่พวกเราจะหลุดหัวเราะออกมา

                “เพื่อนเธอนี่ตลกดีนะ”

                “นานๆทีได้ปลดปล่อยก็อย่างนี้แหละ พวกฉันไม่ค่อยมีเวลาทำอย่าคนอื่นเขาเท่าไหร่” 



อาชีพพวกฉันมันต้องดูจริงจังอยู่ตลอดเวลา จะให้ทำเป็นเล่นคนไข้ก็ไม่มั่นใจพอดี เลยต้องเก็บส่วนบ้าๆบอๆไว้อย่างนี้แหละ รอบนี้สมชาติบอกว่าใครจะร้องเพลงอะไรก็ได้ อยากร้องอะไรก็ร้อง แล้วดูแต่ละคนสิ ฮ่าๆตลก


                “เหรียญไปกันยัง” เป็นซันที่มาสะกิดเรียกฉัน

                “เดี๋ยวฉันมานะ” ฉันบอกคิมหันต์แล้วเดินไปด้านหลังเวทีกับซัน แอบเห็นว่าคิมหันต์ขมวดคิ้วด้วยแหละ เบื่อหรือเปล่าเนี่ย บอกให้ไปรอกับเฮียผาก็ไม่เชื่อ

                “คนนี้หรอที่แต่งานด้วยเมื่อสามเดือนก่อน”

                “คนนี้แหละทำไมอ่ะ” ไม่ใช่ว่าซันไม่รู้ว่าฉันแต่งงานแล้ว  


               เขารู้แต่ไม่พูดเฉยๆ


                “ดูเป็นคนอันตรายดีนะ” 


               อืมใครๆก็ว่าอย่างนั้น


                “การแสดงต่อไปนี้ พวกเราชาวหมอคงจะได้ดูเป็นรอบสุดท้ายแล้ว เพราะว่าเราก็ต่างต้องไปทำงานเนอะ ขอเชิญคู่จิ้นหมอผีค่ะ”

                “เดี๋ยวเหรียญขึ้นก่อนนะสมชาติมันเรียกแล้ว”


                หลังจากที่ขึ้นเวทีได้ไม่นานซันก็ตามมา คือเราเตรียมคิวไว้แล้วเพื่อให้เพื่อนมันจิ้นเป็นครั้งสุดท้ายน่ะ คิดถึงตั้งแต่ตอนที่เข้ามาเรียนใหม่ๆเลยแหะ เราอยู่ด้วยกันมาหกปีเลยนะเวลาไม่ใช่น้อยๆ รู้สึกหวิวเหมือนกันแหะ เราร้องเพลงมาจนถึงเพลงสุดท้าย ก่อนที่ซันจะเดินลงจากเวทีไปแล้วให้ฉันร้องต่อ เขาบกว่าแม่โทรมาน่ะ


                “จบไปแล้วนะคะสำหรับห้าบทเพลง แต่เรายังให้เหรียญอยู่ก่อนนะเรามีอีกเพลง”

                “อะไรวะ” ฉันเตรียมเพลงมาแค่นี้นะ แล้วมันก็บอกแค่ว่าเพลงนี้ฉันร้องได้ แล้วก็ลงจากเวทีไป จากนั้นดนตรีก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง



 พยายามจะทำวิธีต่างๆ ให้เธอนั้นรักฉัน 

พยายามทุกวัน มอบให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ

เหมือนเดินบนสะพานที่มีปลายทางคือใจของเธอ 

ยังคงคิดและหวังจะนำเอารักแท้นี้ไปให้

 

                เสียงร้องเงยขึ้นโดยซันก่อนที่เขาจะเดินขึ้นมาพ้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่ก่อนจะยื่นมันมาให้ฉัน ฉันร้องเพลงนี้ได้จริงๆนั่นแหละ มันเป็นเพลงที่พวกเราทุกคนร้องด้วยกันตอนอยู่ปีหนึ่ง ฉันกับซันเราร้องเพลงเคยร้องด้วยกันจนจบเพลง ฉันทั้งร้องเพลงและร้องให้ไปพร้อมกัน ดีนะที่ยังพอคุมเสียงได้ พอร้องเพลงไปร้องไห้ไปเพลงมันก็ดูเศร้าขึ้นเยอะเลย เพื่อนหลายคนก็พากันร้องไห้ตามไปด้วย 


              ขอบคุณนะไอ้พวกบ้า


                “ขี้แงจริงๆไอ้นี่” ซันลูบหัวฉันเบาเพื่อปลอบไปด้วย

                “ทำไมไม่บอกก่อนวะ”

                “สุดสวยไม่ให้บอก” ว่าแล้วเชียว ก่อนงานจบเราก็บูมเหมือนตอนปีหนึ่ง มันเป็นการบูมครั้งสุดท้ายของพวกเรา

                “โชคดีเว้ย!!!


                หลังจบงานพวกเราก็แยกย้ายกันกลับ ตั้งแต่ลงมาจากเวที คิมหันต์ยังไม่คุยกับฉันสักคำ เป็นอะไรเขาเขาอีกนะ ฉันตามอารมณ์ไม่ทันแล้วนะ


                “เป็นอะไร” ฉันถามหลังจากขึ้นรถมาแล้ว

                “มันเป็นใคร” 


               ใครวะ


                “นายหมายถึงใคร?

                “ไอ้คนที่มันเองดอกไม้มาให้เธอ ไหนจะเพลงบ้าบอนั่นอีก” เขาว่าก่อนจะออกรถแล้วก็ขับเร็วมากจนฉันกลัว 


               นี่จะรีบไปตายที่ไหนของมันวะ!


                “คิมฉันกลัว” ฉันบอกเสียงสั่น

                “ตอบฉันมามันเป็นใคร!!!” เขาขับเร็วขึ้นจากเดิมที่เร็วอยู่แล้ว

                “พะ เพื่อนฉันชื่อซัน” 



               “ทำไมมันต้องต้องเพลงนั่นให้เธอ!” เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว

                “เขาไม่ได้ร้องให้ฉัน มะ มันเป็นเพลงประจำรุ่นของพวกฉัน”

                “...”

                “แล้วเรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้อะไรเลยพวกนั้นจัดการกันเอง”   


               เขาเหลือบตามามองฉันนิดหน่อยก่อนจะหันกลับไปมองถนนอย่างเดิม ฉันพูดความจริงไปหมดแล้วจะเชื่อไม่เชื่อก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้วล่ะ


                “...”

                “จะไม่เชื่อก็ได้ ขับช้าลงกว่านี้ได้ไหมฉันกลัว” แล้วความเร็วรถก็ลดลงแต่ก็ยังคงเร็วอยู่แต่ไม่ถึงกับเร็วมากอย่างตอนแรก 


               ‘ผู้ชายคนนี้ทำอะไรได้มากกว่าที่คิด


               นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในสมองฉันตอนนี้


                เมื่อรถเข้ามาจอดภายในบ้านฉันก็รีบพาตัวเองเข้าไปในห้องแล็บทันที ฉันไม่อยากอยู่กับเขาตอนนี้ดีไม่ดีเกิดบ้าแล้วทำร้ายฉันขึ้นมา ฉันจะทำยังไง ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมามันคือคิมหันต์ตัวปลอมใช่ไหม ใครๆก็บอกว่าเขาอันตรายฉันก็คิดแบบนั้นแต่ว่านะ เขาไม่เคยทำอะไรให้ฉันกลัวเหมือนวันนี้ซะหน่อย ไว้ให้เขาใจเย็นก่อนค่ะออกไปแล้วกัน

               

ปัง ปัง ปัง!!!!

               

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไม่สิแบบแถวบ้านฉันเรียกว่าทุบมากกว่า คงไม่พ้นคิมหันต์อีกนั่นแหละ เป็นบ้าแล้วหรือไง 


  ถ้าจะทุบขนาดนั้นก็พังเข้ามาเถอะ


                “ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง!!

                “ฉันไม่มีอะไรจะคุยแล้ว!”ฉันตะโกนกลับไป ตอนนี้มันตีหนึ่งกว่าแล้วคงไม่มีใครอยู่แถวนี้หรอก แต่ถึงจะมีใครจะกล้าเข้ามายุ่งเรื่องของเจ้านายกัน

                “ฉันบอกให้ออกมา!” มือเขาก็ยังทุบประตูไม่เลิกส่วนปากก็ตะโกนบอกให้ฉันออกไปไม่เลิก

                “คิดสิเหรียญเอาไงดี คิดสิคิด” แล้วหาตาฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่จะทำให้รอดจากเขาได้

                “ออกมา!!


               เออจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ

 

                พรึ่บ!!!

 

             “อื้อ!!!” 


          ฉันเอาผ้าที่โป๊ะยาสลบไว้เข้าไปอุดจมูกเขา ส่วนเขาก็เหมือนจะรู้ว่าฉันทำอะไรเลยสะบัดเต็มที่ แต่เสียใจด้วยนะนายทำอะไรไม่ได้นอกจากดิ้น


               แล้วก็...


                “หลับไปซะ”

                “...”

                “ฉันรู้ทันหรอกว่านายยังไม่หลับเพราะฉะนั้น” พอเขาลืมตาขึ้นมาฉันก็

 

                จึ่ก

 

                “ยานอนหลับนี่แหละดีที่สุด” ดีที่วันนี้เขาไม่ได้แตะแอลกอฮอล์ เพราะฉะนั้นมันไม่ตีกับยาหรอก นายพลาดเองนะที่ไม่ดื่ม

                “คุณเหรียญคุณทำอะไรครับ!


                พี่อิฐ


                “แค่ยานอนหลับ ฝากพาเขาขึ้นไปนอนด้วยนะ”

                “ครับ” หลังจากพี่อิฐพาคิมหันต์ขึ้นไปนอนฉันก็เคลียร์ของที่เอาออกมาใช้ทันที

                “ตื่นมาค่อยคุยกันแล้วกันนะ” แล้วแน่นอนว่าฉันไม่นอนห้องเดียวกับเขาแน่

 

          เช้าวันต่อมา

 

                “มองอะไร!” ฉันพูดกับคิมหันต์ตอนเดินออกมาจากห้องน้ำ สงสัยเพิ่งจะตื่นสินะ

                “เธอนี่มันแสบจริงๆ” เขาชี้หน้าฉันแต่แล้วไง ก็เมื่อคืนเขาทำฉันกลัวเองนะ

                “ใครๆก็บอกอย่างนั้น”


                จากนั้นฉันก็ไม่รอให้เขาพูดอะไรต่อแล้วเดินลงมาที่ห้องครัว ตอนนี้ป้าช้อยแกกำลังจะทำอาหารเช้าน่ะ ฉันเลยขอนั่งดู พอป้าช้อยอนุญาตฉันก็ลากเก้าอี้มานั่งตรงเข้าเธอทันที


               “ทำไมดูซึมๆไปคะวันนี้”

                “ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันตอบพี่ชบา วันนี้ฉันซึมหรอ 


              บ้าน่า


                “หงุดหงิดอะไรหรือเปล่าคะคุณเหรียญ” ห้านาทีต่อมาพี่ช้อยก็ถามขึ้นอีก

                “เปล่าค่ะ”

                “หัวเราะอะไรคะคุณเหรียญ”

                “กะ กะเทียมค่ะ ฮ่าๆ” ตอนป้าช้อยเอากระเทียมลงไปผัดมันก็เด้งขึ้นมาด้วยล่ะ

                “กะเทียมเนี่ยนะคะ?” พี่ชบาทำหน้างงก็มันขำอ่ะ

                “ทำไมคะ!” ฉันถาม แค่หัวเราะมันผิดตรงไหน!

                “ปะ เปล่าค่ะ” แล้วฉันก็นั่งดูพี่ชบากับป้าช้อยทำอาหารต่อ แล้วก็ไม่มีใครถามอะไรฉันอีกจนถึงเวลาอาหารเช้า คิมหันต์ก็ลงมาสักพักแล้วล่ะ

                “คุณเหรียญคะชบาขอถามอีกอย่างได้ไหมคะ” ฉันพยักหน้าแล้วพี่ชบาก็มากระซิบที่ข้างหูฉัน

 

[คิมหันต์]

 

                เมื่อคืนผมหงุดหงิดมาก มากจนเผลอทำให้เหรียญกลัว ก็มันน่าไหมล่ะ มีที่ไหนกันขึ้นไปร้องเพลงรักกับผู้ชายแถมเพลงสุดท้ายนี่มันเหมือนอย่างกับบอกความในใจผ่านเพลงอย่างนั้นแหละ แต่เจ้าตัวก็บอกว่าไม่รู้เรื่องเพื่อนเธอไมได้บอกอะไรเธอไว้ แล้วไหนจะดอกไม้นั่นอีก เห็นแล้วยากจะลากมันมากระทืบซะเดี๋ยวนั้น ว่าจะกลับมาคุยต่อที่บ้านยัยบ้านั่นก็ดันฉีดยานอนหลับให้ผมซะนี่ คงเห็นว่าผมไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์สินะ 


               รู้อย่างนี้กินก็ดี!!


                “เป็นอะไร”

                “เปล่า” 


              มันจะเปล่าได้ไงวะก็เห็นอยู่ว่าซึมๆ


                “ตอบ”

                “ก็บอกว่าเปล่าไง!!” 


               แค่นี้ทำไมต้องขึ้นเสียงวะ!


                “เรื่องเมื่อคืนยังไม่เคลียร์นะ!

 

                ฮึก!




                อะไรอีกวะนั่น แค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ด้วย นี่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ


                “คุณคิมคะเชิญทางนี้หน่อยค่ะ” ชบาพูดขึ้น ร้อยวันพันปีไม่เห็นกล้าขนาดนี้ พอผมเดินไปเธอก็เล่าบางอย่างให้ผมฟัง 


               มันเกี่ยวกับเหรียญ


                “เลิกร้องแล้วกินข้าวซะ ฉันไม่ว่าแล้ว” พอกลับมาที่โต๊ะผมก็บอกเธอทันที

                “จริงนะ ไม่ว่าเหรียญแล้วจริงๆนะ” 


               จำเป็นต้องอ้อนขนาดนี้ไหมวะ


                “ครับ ไม่ว่าแล้ว”


                รู้ไหมชบาพูอะไรกับผม เธอบอกว่าเหรียญอยู่ในช่วงวันแดงเดือด เลยทำให้อารมณ์ไม่คงที่ ตอนอยู่ในครัวเห็นป้าช้อยหั่นหมูเหรียญก็ร้องให้แล้วบอกว่าสงสาร เห็นกระเทียมก็หัวเราะ เอาเข้าไปสิ ก็ว่าทำไมเมื่อเช้าถึงได้หาเรื่องผมแปลกๆ


                “คิมเหรียญอยากได้อันนั้น” เธอบอกหลังจากที่เรามานั่งดูโทรทัศน์ที่ห้องนั่งเล่น อันนั้นที่เธอว่าน่ะมันคือโซฟาร์กลมๆ ดูเก๋ๆ


                แต่จะเอามาทำไมวะ


                “ก็มีอยู่เต็มบ้านจะเอามาทำไม”

                “มันไม่เหมือนกันเหรียญอยากได้อันนั้น!” เอาอีกแล้วไงขัดใจไม่ได้เลยใช่ไหม

                “มานี่มา” ผมดึงเธอมานั่งบนตักแล้วกอดไว้หลวมๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มาให้เธอเล่นเกม

                “อะไรเนี่ยเล่นกี่ครั้งก็แพ้เดี๋ยวปาทิ้งซะเลยนี่!”  ไม่ว่าเปล่าเธอยกโทรศัพท์เตรียมปามันทิ้งแล้ว ดีนะที่ผมคว้าไว้ทัน 


               ไม่อย่างนั้นคงเละแน่


                “ใจเย็นๆ”

                “นายเอาอะไรมาให้ฉันเล่นเนี่ยหงุดหงิด” เอาเข้าไปเมื่อกี้ยังเหรียญอย่างนั้นอย่างนี้ พอมาตอนนี้กลับมาพูด ฉันซะอย่างนั้น

                “ไปสมัครงานไว้หรือยัง” เปลี่ยนเรื่องเลยแล้วกัน

                “ไปแล้วโรงพยาบาลเดิมนั่นแหละ รอเรียกสัมภาษณ์อีกสิบวัน”

                “แล้วจะได้เริ่มงานวันไหน” คงไม่ใช่เร็วๆนี้หรอผมว่า

                “เขาบอกว่าถ้าสัมภาษณ์ผ่านก็ทำอาทิตย์ถัดไป”

               “หลังสัมภาษณ์ก็ไปสัมมนากับฉัน” เธอพยักหน้ารับก่อนจะเอนตัวลงมาพิงกับอกผมแล้วสักพักก็หลับไป หึ ให้โกรธนานๆหน่อยก็ไม่ได้เด็กดื้อเอ้ย 


               ดื้อเงียบซะด้วย


                “ฉันกับซันไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆนะ” 


               หืม


          “ละเมอหรอวะ”ไม่ได้เป็นอะไรกันก็ดีผมยังไม่อยากกระทืบคนให้เธอเห็นสักเท่าไหร่ หลังจากนั้นเธอก็พลิกตัวหันหน้าเข้าหาผม 


          กลายเป็นว่าตอนนี้ผมเป็นเบาะรองนอนให้เธอไปแล้วล่ะ

 

     [จบบันทึกคิมหันต์]



             เวรจริงๆ 


             ฉันหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็มีคิมหันต์เป็นเบาะรองนอนไปแล้ว ส่วนเขาก็หลับไปแล้วเหมือนกัน ตอนนี้ฉันก็พยายามจะลุกจากตัวเขาอยู่ แต่ให้ตายเถอะจะกอดแน่นไปไหนเนี่ย จะลุกก็ลุกไม่ได้ 


               ไม่สนแล้วเว้ย


                พรึบ


                “พ้นสักที นี่มือคนหรือปลาหมึกเนี่ย” ฉันบ่นอุบอิบ ก่อนจะเดินขึ้นไปล้างหน้าล้างตาบนห้อง แล้วก็เดินเข้าครัวเพื่อจะทำมื้อเที่ยง 


               ว่าแต่กินไรดีวะ


                “อ้าว คุณเหรียญเป็นยังไงบ้างคะ” 


               ฉันต้องเป็นอะไรวะ


                “เรื่องอะไรคะ”

                “ก็ที่เป็นประจำเดือนน่ะคะ” 


               อ๋อ...


                “อารมณ์คงที่แล้วค่ะ ฮ่าๆ” ใช่วันนี้ฉันเป็นประจำเดือนวันแรก ตื่นมามันก็เลยจะหลากหลายอารมณ์หน่อยๆน่ะ นึกแล้วก็ขำตัวเอง แค่หมูโดนหั่นฉันยังร้องไห้ได้เลย เหลือเชื่อจริงๆ

                “พี่ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันคะ จนบางทีก็คิดว่าตัวเองเป็นบ้าไปแล้ว”

                “มันก็เป็นเรื่องปกติของเรานั่นแหละค่ะ ฮ่าๆ”

 

                สรุปแล้วมื้อเที่ยงวันนี้ก็เป็นขนมจีนแกงเขียวหวานทำโดยเชฟเหรียญที่มีลูกมือเป็นพี่ชบา แล้วไม่รู้เหมือนกันว่าคิมหันต์เขาตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่รู้ตัวอีกทีเขาก็มานั่งดูโทรทัศน์ที่ห้องรับแขกแล้ว


                “เที่ยงนี้มีขนมจีนแกงเขียวหวานนะ”

                “เธอทำ?

                “มีปัญหาหรือไง”

                “เปล่า”


                ให้ทายว่าหลังจากนั้นเป็นยังไง เขากินขนมจีนไปสองจานใหญ่ ฉันนี่ยังอึ้งเลยปกติจะมีแค่ฉันนะที่กินเยอะ สงสัยจะหิวจัด หรือถ้าฉันไม่หลงตัวเองมันคงจะอร่อยมาก 


               แต่ว่ามันก็อร่อยจริงๆนั่นแหละ ฮ่าๆ




               “เอาอีกไหม”

                “ไม่ไหว”


              ก็สมควรอยู่หรอก


                “มีของหวานด้วยนะ เดี๋ยวเอามาให้”ฉันเดินเข้าไปในครัวอีกครั้งแล้วเปิดตู้เย็นหยิบเอารอดช่องน้ำกะทิที่เตรียมไว้ไปให้เขา

                “นี่กะจะให้ฉันท้องแตกตายว่าอย่างนั้นเถอะ” 


               อ้าว เก็บก็ได้


                “งั้นฉันเอาไปเก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน” เป็นฉันก็กินต่อไม่ได้วะ

                “เอามานี่”

                “กินเยอะเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก”

                “เอามา” ดื้อด้าน บ่นแล้วก็กินเนี่ยนะสติดีอยู่หรือเปล่า

                “ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืน ฉันไม่โกรธหรอก เอาไวกินมื้ออื่นบ้างก็ได้”


                ถามว่าเขาสนใจไหม ก็ไม่ ซ้ำยังขอเพิ่มอีกตางหากแล้วทีแรกทำเป็นมาว่าอย่างนั้นอย่างนี้ ตาบ้าเอ้ย แต่ฉันไม่กินขนมหวานหรอกนะ ฉันไม่ค่อยชอบกินของหวานหลังอาหารสักเท่าไหร่ เพราะปกติฉันกินเยอะอยู่แล้วไง มันเลยไม่เหลือที่ให้ขนมอีก


                “วันหลังทำอีก”


               ทำอะไร


                “ขนมจีน?

                “อือ” คงไม่ค่อยได้กินเท่าไหร่สินะ “ฉันชอบ”

 

                ตึกตึก ตึกตึก

               

                “อะ อืมไว้วันหลังจะเปลี่ยนน้ำยาบ้าง” เขาชอบอาหารหรอกยัยบ้า แล้วหัวใจแกจะมาเต้นแรงอะไรตอนนี้วะเนี่ย 


               อย่าคิดไปไกลได้ไหม!


                “ของหวานด้วย”

                “ดะ ได้” อย่าสั่นสิเหรียญ

                “ถ้าจะให้ดีทำกับข้าวทุกวัน”

                “ก็แย่แล้ว ถ้าให้ทำอย่างนั้นแม่ครัวก็น้อยใจหมดสิ”

                “วันละมื้อ” 


               คิดว่าฉันมีเวลาขนาดนั้นเลยหรือไง 


               “นะ”

                “อืม” 


               บ้าไปแล้ว


               แค่ นะ คำเดียวฉันก็ตกลงแล้วเนี่ยนะ 


               แกเป็นอะไรของแกวะศิฐารัตน์!


                “ขอบคุณครับ”โว้ย ทำไมขยันทำให้ฉันใจเต้นแรงนักวะ




     สองอาทิตย์ต่อมา

               

                “คิมตื่นได้สายแล้วนะ!

                “มันยังไม่สาย”

                “คิมหันต์ตื่น!!


               ฉันนี้ฉันทั้งฉุกกระชากลากถู ทำทุกอย่างที่จะทำให้คิมหันต์ลุกจากที่นอนได้ แต่ทำไมตัวหนักจังวะ ดึงก็ไม่ขึ้น ตะโกนใส่แล้วก็ไม่ลุกสักที!


                “อะไรของเธอนักวะเหรียญ!” 


          เย้ ตื่นแล้ว


                “เดี๋ยวสาย” ฉันว่าก่อนจะดันคิมหันต์ไปที่ห้องน้ำ คือฉันยังไม่อาบหรอกให้เขาอาบก่อน

                “ตีสี่บ้านเธอเรียกว่าสายหรอ!

                “เป็นประธานห้ามสายไง”สีข้างแหกหมดแล้วฉัน จริงๆฉันแค่ตื่นเต้นเลยนอนไม่หลับ พอนอนไปสักพักมันก็ตื่น แล้วตื่นก่อนเวลาตั้งสามชั่วโมง

                “เธอนี่มันจริงๆเลย!” แล้วเขาก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้าห้องน้ำไป 


               ฮ่าๆฉันวินเว้ย


                “เสร็จแล้วหรอ”


ฉันถามคิมหันต์ที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี  ส่วนเขาก็พยักหน้าให้หิดหน่อยแล้วเดินไปเปิดโทรทัศน์ ไม่เห็นต้องเครียดขนาดนั้นเลยแค่ตื่นเร็วเองนะ ฮ่าๆ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาคิมหันต์เป็นพวกนอนกินบ้านกินเมืองเหมือนกันนะ ถ้ายังไม่ถึงเวลาตื่นแล้วมีใครไปปลุกเป็นอันต้องโดนเหวี่ยงทุกราย


“ยืนทำอะไรอยู่ ไปอาบน้ำได้แล้ว”

“โอเค”

“เดี๋ยว” ฉันที่กำลังหมุดตัวเข้าห้องน้ำก็เป็นอันต้องชะงัก

“ว่า”

“เปิดน้ำอุ่นด้วยเดี๋ยวเป็นหวัด” ฉันพยักหน้ารับแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันที แต่ก็ไม่วายมีเสียงตะโกนตามลังบอกว่า อย่าวิ่งเดี๋ยวล้ม แล้วเสียงบ่นต่างๆนะที่ฉันก็ไม่สนใจ

 

น้ำเย็นฉิบ

 

นี่คือความรู้สึกแรกที่ตัวโดนน้ำ ไม่ใช่ดื้อหรืออะไรหรอก ฉันก็แค่อยากรู้ว่ามันจะหนาวสักแค่ไหนกันเชียว 


เลยได้ผลสรุปว่า...


อีกนิดแม่คะนิ้งคงเกาะแล้วล่ะ




“เปิดน้ำอุ่นหรือเปล่า” ฉันพยักหน้า ก็เปิดนะแต่

“แต่อาบน้ำเย็นก่อนแปปนึง”

“ดื้อไม่เข้าเรื่อง” ไรวะ แค่แปปเดียวเองเถอะ

“คนแก่ขี้บ่น!

“หืม?

“เปล่าๆ หิวข้าว” เกือบไปแล้วเหรียญเอ้ย  ล่าสุดที่ฉันว่าเขาแก่รู้ไหมเขาทำไง เขาบังคับให้ฉันไปวิ่งด้วยตั้งแต่ตีห้ายันแปดโมง ขานี่ล้ามาก แทบจะไม่มีแรงเดินเลยเถอะ พอเป็นอย่างนั้นเขาว่าฉันว่าไงรู้ไหม ยังไม่ทันแก่เลยทำไมวิ่งไม่ทันคนแก่ล่ะ เป็นอย่างนั้นไป ถึงไม่แกแต่วิ่งขนาดนั้นก็หอบแดกล่ะวะ

“ตามมานี่”พูดเฉยๆแบบไม่ต้องลากได้ไหมล่ะ คนนะเว้ยนี่คนลากเป็นขยะเปียกเชียว

 

“ขอกุ้ง!

 

“ขอขนมปังแผ่นนึง!

 

และแล้วมื้อเช้าก็เต็มไปด้วยการขอจากฉันเอง ฮ่าๆ ก็อยากกินนี่ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนะมีแถมให้ด้วยอีกต่างหาก บางคนอาจจะคิดว่านี่เป็นการไม่มีมารยาทนะ แต่สำหรับฉันไม่คิดอย่านั้น ฉันไม่ได้ไปขอใครมั่วๆสักหน่อย แล้วอีกอย่าเขาก็เคยแย่งขนมฉันกินด้วยเพราะฉะนั้นถือว่าหายกัน


“อิ่มไหม”

“มากอ่ะ” ไม่อิ่มสิแปลกเล่นกินไปซะขนาดนั้น ไม่รู้ว่ามีใครเป็นแบบฉันไหมนะ แต่มื้อเช้าเนี่ยเป็นมื้อที่ฉันกินได้เยอะที่สุดแล้ว

“งั้นก็ไปกันได้แล้ว” ฉันหันไปลาคนในบ้านแล้วบอกว่าจะซื้อของมาฝาก ทุกคนก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันเลยล่ะ แสดงว่าอีตานี่ไม่ค่อยเอาใจลูกน้องสินะ

“เชิญครับ” พี่อิฐเปิดประตูรถให้เราสองคน พอมองเขาไปด้านในก็เจอกับเฮียผาแล้วก็ไอด้า

“มากันตอนไหนเนี่ย”

“เพิ่งมาเอง งื้อ ไอตื่นเต้น!”เห็นไหมไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวสักหน่อยไอด้าก็เป็นเหมือนกัน

“เล่นปลุกกูตั้งแต่ตีสี่!”เฮียผาบ่นขึ้นมา แถมยังมองค้อนไอด้า จนรายนั้นเข้าไปอ้อนใหญ่เลย

“ไม่ต่าง!


หลังจากนั้นพวกเราก็มาที่บริษัทก่อนเพื่อออกรถพร้อมกัน พอคนมาครบพวกเราก็ออกเดินทางกันทันที อ้อ รถเรามีคนมาเพิ่มจากที่ที่มีฉัน คิมหันต์ ไอด้า เฮียผา แล้วก็พี่อิฐที่เป็นคนขับ คนที่มาเพิ่มก็คือนานา เลขนาของคิมหันต์นั่นแหละ เห็นคิมหันต์เรียกให้มาอธิบายรายละเอียดเพิ่มน่ะ


“ส่วนเพิ่มเติมก็มีมาณนี้ค่ะท่านประธาน” หลับจากที่นานาอธิบายจบเขาก็พยักหน้ารับประมาณว่าเข้าใจแล้ว ส่วนนานาก็หันหน้ากลับไปมองด้านหน้าเหมือนเดิม

 

ห้าว...

 

“ง่วงหรอ”

“อือ” ฉันตอบตาก็เริ่มจะปิดแล้ว ส่วนไอด้าน่ะหลับไปได้ครึ่งชั่วโมงแล้วล่ะ

              “ง่วงก็นอน”จากนั้นเขาก็อุ้มฉันไปนั่งบนตักแล้วจับหัวฉันให้พิงตรงซอกคอเขาพอดี คางเขาเกยอยู่บนหัวฉันนั่นล่ะ 

              ไม่น่าตื่นเร็วเลยฉัน...



“หลับแล้วหรือไง”หลังจากที่ไอด้าและเหรียญหลับไป ภูผาที่นั่งอยู่เบาะหลังคิมหันก็ถามขึ้น

“อือ เล่นปลุกกูตั้งแต่ยังไม่ตีสี่”


คิมหันต์บ่นขำๆให้กับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ตื่นเต้นจนไม่เป็นอันหลับอันนอน ซ้ำยังเดือดร้อนให้เขาต้องตื่นไปด้วย ตัวเขาน่ะไม่เท่าไหร่หรอกแต่คนที่หลับอยู่ในอ้อมกอดเนี่ยสิ พอขึ้นรถได้ชั่วโมงเดียวก็ง่วงซะแล้ว


“หึ มึงก็ดูแลเขาดีนี่”


ภูผาพูดขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้คิมหันต์หันไปมองเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้เจอกับสายตาล้อเลียนของเพื่อนตัวเอง ทั้งพ่อและเพื่อนของเขาต่างก็ก็เป็นเสียงเดียวกันเลยล่ะว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้เป็นคนที่จะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต


“ก็เมียกู”


จากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีกเลย จะมีก็แต่สายตาของเลขาสาวที่มองผ่านกระจกไปมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านาย สิ่งที่เธอเห็นหลังจากที่คิมหันต์พูดว่า ก็เมียกู คือคิมหันต์จูบลงบนหน้าผากมนของคนบนตัก นั่นทำให้เลขาอย่างนานาเกิดความไม่พอใจขึ้นในใจอย่างมมาก คนที่เขาคิดว่ายังไงก็ต้องเป็นของเขา แต่บัดนี้เป็นของคนอื่นไปแล้ว

 

ฉันไม่ยอมหรอก

 

ความคิดที่ถูกกดไว้ลึกสุดของหัวใจ ไม่แสดงออกมาให้ใครเห็น แต่นั่นก็ยังไม่ลอดพ้นสายตาของใครคนหนึ่งไปได้ สายตาที่มองความคิดของเธอออกทั้งหมด


...ภูผา

 
























อัพครบ
(คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ)
.....................................................................
มาคุยกัน


เอาละเหวยยยย เห็นแววจะดราม่าแว๊บๆ
แม่นางนานาจะก่อเรื่องอะไรหรือเปล่าน้า
อย่าทำให้เขาทะเลาะกันนะ ยิ่งตีกันบ่อยๆอยู่

.....................................................................

จะผิดไหมถ้าจะบอกว่าเหม็นความรัก ฮ่าๆ
อยากกินขนมจีน อยากกินของหวาน
ไม่แบ่งขอให้ติดขอเว้ย เอาสิ
ฮ่าๆๆ...

มีใครอยู่บ้างรายงานตัวหน่อยเร็ววว...

.....................................................................

เอ้าาาาา คิมหันต์ทำเหรียญร้องไห้ทำไม
ปลอบเลยนะปลอบเดี๋ยวนี้เลย
มีใครอ่านอยู่บบ้างค่ะขอเสียงหน่อยยยย

.....................................................................

เรื่องเมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืนเด้อ
เช้ามาก็หายหัวร้อนแล้วก็คุยกันดีๆนะคะ
ไม่อยากให้ทะเลาะกันนานมันไม่ดี
ฮ่าๆๆๆ 
.....................................................................

เอาล่ะเหวยยย เรื่องจะเป็นยังไงต่อน้อ...
คิมอย่าขับรถเร็วนักสิคะ คุณหมอใจไม่ดีนะเออ

.....................................................................

เอ้าา ใครอยากเห็นคิมหันต์เกรี้ยวกราดก็เร่เข้ามาจ้า
แต่ไม่เกรี้ยวกราดมากหรอกนะคะ เดี๋ยวคุณหมอกลัววว

จงเข้ามาาาาาาา

.....................................................................




























ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ
Bad Marry










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #323 Lalilaa (@Lalilaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:28
    เมียเด็ดอ่ะ คิม😂
    #323
    0
  2. #312 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 18:56
    เลขานี่ทุกงานจ้องงาบพระเอกทุกเรื่องถ้าเรื่องไหนนางเอกไม่ได้เป็นเลขา
    #312
    0
  3. #63 airin0618 (@airin0618) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:03
    โอ้ยย อิพี่น่าร๊ากกกก
    #63
    0
  4. #58 euy0807770000 (@euy0807770000) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:49
    น่าร๊ากกกกก
    #58
    0
  5. #57 airin0618 (@airin0618) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:49
    จะน่ารักอะไรขนาดนั้นคะพี่คิม คนอ่านอยากได้บ้างเน้อ😘😘
    #57
    0
  6. #56 Grace-za (@grace-km) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:02
    โอ้ยชอบอะ เคมีเข้ากันมากกกกกก
    #56
    0
  7. #55 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:47
    ยังอ่านอยู่นะคะ รออยู่ท่าน้ำทุกวัน
    #55
    0
  8. #54 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
    ทำตัวเป็นคนแก่เลย ชอบเอาใจกลัวเด็กไม่รัก55555
    #54
    0
  9. #53 0887208932 (@0887208932) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:30
    งื้ออออออ อิพี่คิมคนบ้าเอ้ย หงึ
    #53
    0
  10. #52 airin0618 (@airin0618) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:26
    พี่คิมจะน่ารักไปไหนค่าาาา
    #52
    0
  11. #51 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:52
    พี่คิมคนสปอยเมียเว่อร์ อิชุ้นอยากเห็นคิมเกรี้ยวกราดดดดจับเหรียฟาดลงเตียงซักทีเจ้าคะ-.,-
    #51
    0
  12. #50 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:20
    หมอเหรียญชีแซ่บอ่ะะ
    #50
    0
  13. #49 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:26
    พีคมาก นึกว่าnc จะมา ไหงคิมโดนยาสลบเฉยยย
    #49
    0
  14. #48 euy0807770000 (@euy0807770000) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:42
    ต่อค่าาาา
    #48
    0
  15. #47 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:23
    555. นอนยาวเรยเฮีย สมองจะได้โล่ง
    #47
    0
  16. #46 Grace-za (@grace-km) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:28
    เฮียเย็นก่อนนนน อย่าพึ่งใจร้อน จิ้นๆกันเฉยๆ มันเป็นโปรเจค
    #46
    0
  17. #45 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:50
    แกรรร เค้าเป็นคู่จิ้นกัน ผัวอย่าพึ่งหึงงงงง
    #45
    0
  18. #43 airin0618 (@airin0618) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:33
    รอๆค่า
    #43
    0
  19. #42 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:41
    เฮียก็ละมุนดีนะ
    #42
    0
  20. #41 OilSiwa (@OilSiwa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:12
    เฮียคิมจะหึงโหดไหมน้า???????
    #41
    0
  21. #40 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:54
    เฮียคิมหัวร้อนเรยทีนี้
    #40
    0
  22. #39 airin0618 (@airin0618) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:37
    รอออออ สงสัยจะโดนเฮียคิมจับทำเมียละทีนี้ อิอิ
    #39
    0
  23. #38 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:32
    คิมใจเย็นๆ อย่าโหดร้าย
    #38
    0