:: [ทำ E-BOOK] :: Bad Marry : แต่งก่อนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 34,145 Views

  • 323 Comments

  • 1,469 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    429

    Overall
    34,145

ตอนที่ 8 : Marry : 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    7 ก.พ. 61




















               “กระโปรงสั้นไปหรือเปล่า”

                “ไม่นะ”

                “แล้วเสื้อเธอมันจะฟิตไปไหนวะ”

                “หยุดบ่นได้แล้วคิมหันต์!” ตั้งแต่อาบน้ำแต่ตัวเสร็จเขาก็ยังไม่ทันได้หยุดวิพากษ์วิจารณ์ชุดฉันเลย 


               จะอะไรนักหนากับอีแค่ชุดนักศึกษาเนี่ย


                “ไปเปลี่ยน” เรื่องสิฉันใส่มาขนาดนี้แล้ว แล้วฉันก็รีบไปส่งเอกสารด้วยไม่มีเวลาว่างมาเถียงด้วยหรอกนะเว้ย

                “เจอกันตอนเย็นนะบาย” ขนาดขับรถออกมาแล้วยังไม่วายโดนรังสีความไม่พอใจแผ่ตามหลังมา

 

         ณ มหาวิทยาลัย

 

                “ครบนะคะอาจารย์” ฉันถามหลังจากส่งเอกสารให้อาจารย์ฝ่ายทะเบียนตรวจ

                “ครบค่ะ โชคดีนะคะนักศึกษา”

                “ขอบคุณค่ะอาจารย์” ฉันยกมือไหว้เธอแล้วเดินออกมาด้านนอกที่มีไอ้ฟาร์มรออยู่

                “ไม่ติดต่อกันมาเลยนะมึง”

                “ทำอย่างกับมึงติดต่อกูมางั้นสิ นึกได้เสียเป็นเมียผัวกับควายป่าไปแล้วเถอะ” ไอ้ฟาร์มมันขอออกฝึกที่ชนบทสองเดือนสุดท้ายของการฝึกน่ะ

                “ปากมึงนี่นะ แล้วเป็นไงบ้างอ่ะ”

                “เรื่องไรล่ะ” มันมีหลายเรื่องนะคุณถามกว้างๆก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน

                “คนไข้มึง”

                “ก็ดีแหละทำใจได้แล้ว” หลังจากที่แสนดีเสียฉันก็ได้ไปงานศพเธออยู่ 


               ปกับคิมหันต์นั่นแหละ


                “แล้วเรื่องพี่คิม”

                “ก็ไม่ได้แย่” อันนี้ความจริง จำที่ฉันขอพรแล้วฟ้าผ่าลงมาได้ไหม มันตรงข้ามกับที่ของแทบจะทุกอย่างเลย แถมยังปวดหัวหนักเข้าไปอีก 


               คนอะไรร้ายรอบด้านจริงๆ


                “พี่เขาก็ดูแลมึงดีนะ แล้วมึงกับพี่เขา...”

                “เงียบปากไปเลยนะไอ้หมาฟาร์ม!” ฉันชี้หน้ามัน รู้หรอกว่าจะพูอะไรต่อ

                “ฮ่าๆเออไม่พูดก็ได้ว่าแต่มึงจะไปไหนต่อ”

                “นัดเพื่อนไว้ว่ะ ไปด้วยกันไหม” ฉันชวน คือฉันนัดพวกหมอบ้าๆทั้งหลายไว้ว่าจะคุยเรื่องงานเลี้ยงอีกรอบน่ะ ว่าจะจัดอะไรที่ไหน


                “ไปดิอยากเจอพวกมันเหมือนกัน”

           






หลังจากที่ไปคุยกับเพื่อนเสร็จเราก็ตกลงกันว่าจะจัดที่ผับเฮียภูโซนสระว่ายน้ำน่ะ แล้วตอนนี้ฉันก็อยู่กับพวกหมอมาเฟียที่ห้องซ้อมที่พวกมันจองไว้ เราตกลงเรื่องเพลงกันเรียบร้อยแล้ว วันนี้ก็แค่ซ้อมกันธรรมดา เพลงมีทั้งหมดห้าเพลงซึ่งฉันเลือกเองทั้งหมดเนื่องจากพวกมันคิดไม่ออกว่าจะเล่นเพลงอะไร เราซ้อมกันจนถึงหกโมงเย็นแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน อ้อไอ้ฟาร์มมันขอตัวกลับก่อนเพราะจะไปคุยเรื่องเปิดคลินิกของมันนั่นแหละ


                “กลับดีๆนะเหรียญ” โอมพูดขึ้นมาหลังจากที่มาส่งฉันที่รถ

                “เออพวกแกก็กลับดีๆ อย่าไปแวะกัดใครข้างทางล่ะ”

                “ปากมึงนี่นะ” ทายชี้หน้าฉันแล้วพูดก่อนพวกเราจะหัวเราะกันออกมา

                “เออๆกลับละ” ฉันโบกมือลาพวกมันก่อนจะขับรถกลับบ้าน พอมาถือก็เจอคุณหมาตำรวจนั่งหน้าที่อยู่ที่ห้องรับแขก


             ม่มีใครให้อาหารหรอคะคุณ


                “ช้า”

                “ก็รถมันติด” ติดจริงข้างทางมันมีอุบัติเหตุน่ะ

                “ส่งเอกสารใช้เวลาทั้งวันเลยหรือไง”

                “ฉันซ้อมการแสดงต่อเลยช้า อย่าบ่นมากได้ไหมเนี่ย” ฉันบ่นบ้าง เดี๋ยวนี้เขาหาเรื่องมาบ่นฉันได้ทุกวัน 


               ไม่รู้ว่าอะไรกันนักกันหนา


                “ตั้งโต๊ะเลยไหมคะคุณเหรียญ”

                “ตั้งได้เลยค่ะป้าช้อย”


                หลังจากนั้นก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไรอีก มันเงียบจนได้ยินเสียงหายใจ พวกแม่บ้านต่างก็พากันเกร็งเพราะเราไม่ต่อยเงียบกันอย่างนี้ อย่างน้องก็ต้องเถียงกันบ้าง ก็ตั้งแต่ฉันบอกว่าอย่าบ่นเขาก็ไม่พูดอะไรกับฉันอีก ลองชวนคุยแล้วนะแต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับเพราะงั้นการเงียบนั่นแหละดีที่สุด


                “เป็นบ้าอะไรอีกวะ” ฉันพูดคนเดียวเมื่อเดินออกไปสูดอากาศด้านนอก แค่กลับบ้านช้า แค่ไม่ให้บ่นแค่นี้เนี่ยนะ 


               ไม่ใช่ว่าไปโกรธอะไรมาแล้วเอามาลงที่ฉันนะเว้ย


                “กูกำลังไป”


เสียงดังมาจากด้านหลังของฉันซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกคิมหันต์นั่นแหละ ดูจากชุดแล้วคงจะพร้อมเที่ยวสินะ เรามองหน้ากันนิดหน่อย ก่อนที่ฉันจะเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน ฉันไม่ถามหรอกว่าเขาจะไปไหนไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว เพราะตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่เห็นเขาออกไปไหนนะ 


จะมีก็แค่วันนี้นั่นแหละที่เขาออกเที่ยว


“อาบน้ำนอนดีกว่า”






     03.00 น.

                นอนไม่หลับ

 

                ฉันเข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่มจนตอนนี้ตีสามแล้วฉันยังนอนไม่หลับเลย โอ๊ยหลับสักทีเถอะรออะไรอยู่เนี่ย

 

     แกร๊ก

               

คิมหันต์เปิดประตูมาพอดีกับฉันที่กำลังจะลุกจากเตียง เอาไงต่อดีวะ ฉันหันไปเจอประตูห้องน้ำก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในนั้น แสร้งว่าอยากเข้าห้องน้ำก็จบ  ฉลาดจริงๆ แต่ว่านะกลิ่นแอลกอฮอล์นี่ฉุนกึกเลยล่ะ 


  กินหรืออาบกันแน่วะ


                ฉันออกจากห้องน้ำมาก็เจอเขานั่งอยู่ปลายเตียง เราก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันเหมือนเดิม จนเขาเข้าไปอาบน้ำนั่นแหละสักพักก็ออกมาแล้วก็ไปนอนที่ตัวเอง ส่วนฉันน่ะหรอลงมานอนตั้งนานแล้วแต่ยังไม่หลับเหมือนเดิม 


               จะไหวไหมวะเนี่ย


                “เห้อ”ฉันถอนหายใจก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วลงไปที่ห้องครัว ก่อนจะหยิบน้ำส้มมาเทใส่แกล้วเดินเดินกลับขึ้นไปบนห้องเหมือนเดิม

                “คิมลุกขึ้นมาก่อน” ฉันเขย่าแขนเขาเบาๆแต่เจ้าตัวกลับสะบัดแขนหนี

                “อย่ายุ่ง” ก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอกเว้ย

                “ลุกขึ้นมาก่อน” พอเห็นว่าฉันตื้อมากๆเข้าเขาก็ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงแล้วมองฉันด้วยความสงสัย

                “มีไร”

                “อ่ะดื่มให้หมดแล้วค่อยนอน” ฉันยื่นแก้วน้ำส้มไปตรงหน้าเขา

                “ไม่กิน”

                “จะกินดีๆหรือจะให้กรอกปาก!”ไม่พูดเปล่าฉันก็ยื่นมือไปบีบคางเขาด้วย 


               “อย่าคิดว่าไม่กล้านะ”


                “คิดว่าฉันจะกลัวคนอย่างเธอหรือไง” แสดงว่าไม่ยอมกิน 


               ได้!



อึก!

               

ฉันเอาน้ำส้มกรอกปากคิมหันต์ทันทีที่เขาพูดจบ ในเมื่อบอกดีๆไม่ฟังก็ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้นแหละ ดื้อไม่เข้าเรื่องดีนะ บอกไว้ก่อนฝีมือระดับนี้ไม่มีหกหรอกนะ 


     เซียนมากบอกเลย!


                “แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง” 


          ว่าจบฉันก็เอาแก้วไปล้างในห้องน้ำก่อนจะนวดมือตัวเองเบาๆ เขาขัดขืนเต็มที่เลยนะสิ แรงผู้ชายกับผู้หญิงมันต่างกันอยู่แล้ว ดีหน่อยที่ฉันถึกอย่างที่ไอ้ฟาร์มมันชอบว่าเลยไม่เป็นไรมาก

               

หลังจากที่ห้องนอนตกอยู่ในความเงียบหญิงสาวที่นอนไม่หลับบัดนี้ได้หลับไปแล้ว จะมีก็แต่คิมหันต์ที่ยังไม่ได้หลับตามที่เหรียญเข้าใจ คิมหันต์ดึงร่างบางที่อาจหาญเอาน้ำส้มหรอกปากเขาทั้งๆที่ไม่เคยมีใครกล้าทำ ความจริงเขาก็ไม่ได้เมาขนาดนั้นแค่มึนๆเฉยๆ เขาไปดื่มกับภูผามาเพราะไม่ได้ดื่มด้วยกันนานแล้ว กลับมาก็เจอเหรียญกำลังลุกไปเข้าห้องน้ำพอดี


                “ขอโทษ” 


     คำพูดที่ถูเปล่งออกมาเบาๆพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้นยอมรับเลยว่าวันนี้เขางี่เง่าเองตั้งแต่ตอนเช้า ตกเย็นมายังไปหงุดหงิดใส่เธออีก แค่คิดว่าเหรียญจะไปเจอใครทำอะไร แล้วอยู่กับผู้ชายหรือเปล่าใจมันก็ร้อนลนขึ้นมาเอาดื้อๆ

 



     เช้าวันต่อมา

               

ฉันตื่นมาตอนเช้าแล้วก็เป็นอีกวันที่ตื่นมาแล้วอยู่ในอ้อมกอดของคิมหันต์เหมือนอย่างเคย แต่เขายังไม่ตื่นหรอกก็เล่นดื่มไปขนาดนั้น


                “ป้ายช้อยคะเหรียญขอน้ำขิงสักแก้วสิคะ”



               “ได้ค่ะ เสิร์ฟพร้อมอาหารเช้าเลยไหมคะ” เอาไงดีคิมหันต์ยังไม่ตื่นด้วยสิ

                “อีกสักชั่วโมงค่อนตั้งโต๊ะก็ได้ค่ะ แต่เหรียญขอน้ำขิงก่อน”


               ไม่นานนักป้าช้อยก็ยื่นแก้วน้ำขิงมาให้ฉัน  ฉันรับมาแล้วก็เดินขึ้นไปด้านบนคิดว่าคิมหันต์น่าจะตื่นแล้วนะ


                “ดื่มนี่ก่อนแล้วค่อยไปอาบน้ำ”


               ฉันยื่นแก้วน้ำขิงไปให้เขาที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่คงจะมึนอยู่หน่อยๆสินะ พอดื่มเสร็จเขาก็ยื่นแก้วคืนมาให้ฉัน


                “ขอบใจ”


ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปเปิดม่านแล้วลงไปรอเขาข้างล่าง เมนูเช้านี้คือโจ๊กหมู มันเหมาะกับสภาพเขาในตอนนี้มากถึงจะดูไม่เป็นไรก็เถอะ นี่ฉันห่วงเขามากเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ไม่หรอกฉันเป็นหมอมันก็ต้องชินกับการดูแลคนไข้อยู่แล้ว


                “ฉันจะออกไปข้างนอกนะกลับเย็นๆ”


                “ไปไหน”

                “เหมือนเดิม” เหมือนเดิมก็คือออกไปซ้อมเหมือนเดิมเพราะอีกสามวันก็จะถึงงานเลี้ยงแล้ว

                “เดี๋ยวไปส่ง”

                “วันหยุดก็พักผ่อนไปเถอะ”ใช่วันนี้เป็นวันหยุดของเขาปล่อยให้พักผ่อนบ้างก็ดี เห็นทำงานหนักตลอดเลยกลับดึก “วันนี้จะรีบกลับ”

                “อืม” จากนั้นเราก็ต่างคนต่างกินข้าวเงียบแล้ว แล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

               

ฉันแยกกับพวกเพื่อนๆตอนบ่ายสาม ส่วนตอนนี้ฉันอยู่ที่ซุปเปอร์ว่าจะซื้อของไปทำอะไรให้คนแก่ขี้บ่นกินสักหน่อย ป่านนี้คงทำหน้าเป็นหมาตำรวจอยู่แล้วมั้ง

               

พลั่ก      


“ขอโทษครับ”

                “ไม่เป็นไรค่ะ” ระหว่าที่ฉันเดินเลือกซื้อของอยู่ก็เดินชนกับใครก็ไม่รู้

                “ผมนี่แย่จริงๆเลยนะครับที่เดินไม่ระวัง”

             “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอตัวนะคะ” ฉันว่าหมอนี่มันแปลกๆ มันไม่เหมือนที่เดินชน แต่มันเหมือนตั้งใจมาชนฉันมากกว่า ไม่มีไรหรอกมั้งคิดมากน่า

                “เดี๋ยวสิครับ ยังไงผมขอเลี้ยงข้าวเป็นการขอโทษได้ไหมครับ” ฉันว่าแล้วไง

                “ไม่เป็นไรค่ะ พอดีว่าสามีรออยู่ที่บ้าน”

               “ฮ่าๆ อย่างนั้นหรอครับ ”


                ฉันไม่รอให้เขาพูดอะไรต่อ ใครจะไปอยากคุยกับคนแปลกแบบนั้น รีบซื้อของแล้วรีบกลับดีกว่า








บ้านศิลาการณ์

               

“ผมช่วยครับ” พี่อิฐเดินเข้ามาช่วยฉันที่ถือของอยู่เต็มไม้เต็มมือ

                “ขอบคุณค่ะ”

                “ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะคุณเหรียญ อยากได้อะไรทำไมไม่บอกป้าล่ะคะ” ป้าช้อยก็เป็นอีกคนที่เห็นฉันซื้อของมาเยอะแล้วเกิดสงสัยขึ้น

                “เดี๋ยววันนี้เหรียญทำมื้อเย็นเองนะคะ” ฉันไม่ตอบคำถามเธอแต่เลือกที่จะบอกความต้องการของตัวเองไปแทน

                “มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

                “ไม่มีค่ะ ไปพักผ่อนกันตามอัธยาศัยเลยค่ะเดี๋ยวเหรียญจัดการเอง”

                “ไม่เอาหรอกค่ะ ขอป้ายืนเป็นกำลังใจให้แล้วกันนะคะ” เหรียญไม่ทำครัวป้าพังหรอกนะคะ ฮ่าๆ

                “ก็ได้ค่ะ เหรียญฝากเก็บของด้วยนะคะ”


                ฉันบอกป้าช้อยก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบน เห็นทีฉันต้องอาบน้ำหน่อยแล้วล่ะ เหนียวตัวมากเลยตอนนี้ พอเปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นคิมหันต์นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง จะว่าไปเวลาว่างๆเขาก็จะอ่านหนังสือตลอดเลยนะสงสัยจะชอบแหะ


                “กลับเร็วกว่าที่คิดนะ”

                “เดี๋ยวหมาบ้าแถวนี้มันจะกัดเอา” ว่าจบฉันก็พาตัวเองเข้าไปอาบน้ำทันดี พอออกมาเขาก็เดินเข้ามาหาฉันเหมือนว่ารออยู่ก่อนแล้ว

                “เธอว่าใครเป็นหมาบ้า” 


               เรื่องนี้สินะ


                “ใครจะรับก็รับไปสิ” ฉันไหวไหลาเบา

                “งั้นโดนหมาบ้ากัดหน่อยเป็นไง”  ไม่ว่าเปล่าเขายังต้อนฉันไปจนติดกำแพงแถมยังเอาตัวเข้ามาเบียดฉันอีกต่างหาก 


               ขาดความอบอุ่นหรอ!!


“กัดบ้ากัดบออะไรของ...” 


บ้าไปแล้ว!!  


ฉันยังไม่ทันที่จะพูดได้จบประโยคเขาก็มาจูบฉันอย่างหน้าด้านๆ ถ้ามันแค่ปากแตะปากฉันจะไม่ว่าเลยแต่นี่มันเกินไปแล้วนะ ไม่คิดจะให้ฉันหายใจเลยหรือไง!


                “คงต้องกัดบ่อยๆแล้วล่ะ” 


               จากนั้นมันกดจูบลงมาย้ำๆ ก่อนจะถอยออกไปครึ่งก้าวแล้วก็จ้องหน้าฉันที่หอมหายใจหลังพิงกำแพงอยู่ อย่าบอกว่าจ้องหน้าเลย


               มันจ้องปากฉันตางหากเล่า!!!


                “มะ ไม่คุยด้วยแล้วเว้ย!”  ฉันวิ่งออกจากห้องแล้วเอาหลังพิงประตูห้องก่อนจะเอามือมาทาบหัวใจตัวเอง

                “จะเต้นแรงทำไมวะ”







กึก

               

“กรี๊ด!”ฉันแผดเสียงร้องออกมาเมื่อรู้สึกว่าจะหงายหลัง ลืมไปได้ยังไงว่าพิงประตูอยู่ ถ้าหัวฟาดพื้นขึ้นมาก็เพราะความโง่ล้วนๆเลยนะเนี่ย

                “หึๆ” แล้วก็ดีที่คิมหันต์รับฉันไวก่อน แต่มันจะดีมากถ้าไม่มีไอ้เสียงหัวเราะในลำคอ


               ไม่อยู่แล้วเว้ย!!


                “เป็นอะไรหรือเปล่าคะคุณเหรียญหน้าแดงๆนะคะ”

                “เปล่าค่ะ”

                “แล้วทำไมปากเจ่อคะ แพ้อะไรหรือเปล่าคะ”

                “ปะ เปล่าค่ะไม่มีอะไรหรอก”ว่าจบฉันเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อเตรียมของที่จะทำอาหาร 


               ขืนคุยต่อฉันคงต้องระเบิดตัวเองแล้วล่ะ


                “ป้าช้อยออกไปก่อน” ไม่เสียงฉันนะ

                “ค่ะคุณคิม ถ้ามีอะไรก็เรียกป้าได้เลยนะคะ” จะมามาทำไมวะ ครัวจะไหม้ก็คราวนี้แหละ

                “นายก็ออกไปด้วย!” ฉันหันไปพูดกับเขาแล้วชี้ไปที่ประตู

                “จะทำอะไรก็ทำไปสิฉันจะนั่งเฉยๆ”


               เฉยบ้าอะไรวะนี่ป่วนฉันมาเป็นชั่วโมงแล้วนะเว้ย!


                “คิมหันต์ไปนั่งดูเฉยๆได้ไหมเนี่ย!

                “ทำไม”


               ยังมีหน้ามาถาม


                “ไม่ถนัดเว้ย มาเกาะแกะอยู่นั่น!

                “ก็ยังเห็นทำได้อยู่นี่” เออไอ้ได้มันก็ได้แหละแต่ไม่ถนัดเว้ย

                “ถ้ายังเข้ามาหัวนายแตกแน่คิมหันต์” ฉันไม่พูดเปล่ายกสากกะเบือขึ้นจ่อหน้าผากเขาไปด้วย เอาสิครกอย่างดีจากอ่างศิลา 


               เข้ามาอีกก้าวนายสมองไหลแน่ ฮ่าๆ


                “เล่นอะไรของเธอ” เขาว่าพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว

                “ออก ไป รอ ข้างนอก!!” หลังจากนั้นฉันก็ได้ทำอย่างหารอย่างสงบสุขสักที ไม่ใช่ว่าเขาไปทีไหนไกลหรอกนะ ยืนพิงขอบประตูรออยู่  ให้รอข้างนอกก็ข้างนอกจริงๆ 


               นอกประตูครัวนะ!


                “ชบาช่วยค่ะคุณเหรียญ” ฉันพยักหน้ารับเมื่อพี่ชบาเป็นคนเสนอตัวเป็นคนจัดโต๊ะอาหารให้ ฉันเลยมาล้างมือก่อนจะตามออกไปที่ห้องอาหาร ที่มีอาหารวางอยู่หลายอย่าง

                “เป็นไงอร่อยไหม” 

               ฉันถามเมื่อคิมหันต์ตักพะแนงหมูไปกิน จำตอนนั้นได้ไหมวันที่ป้าช้อยให้ฉันเข้าครัวด้วยนะ เขาบอกว่าคิมหันต์ชอบอาหารไทยน่ะ

                “พอกินได้”

                “ให้พูดใหม่” ฉันยกถ้วยพะแนงแล้วยื่นออกไปข้างตัวที่มีถังขยะไปเล็กอยู่ ฉันมั่นใจว่ามันอร่อยมากไม่ใช่แค่พอกินได้ 


              ถ้าตอบไม่เขาหูแม่จะเททิ้งเดี๋ยวนี้แหละ


                “พูด!



              “เออ อร่อยพอใจยัง” ฉันยกยิ้มเบาๆเมื่อเขาบอกแบบนั้น แหมไม่เคยชมใครล่ะสินะ 


               ดูสิหูแดงเชียว


                “ก็แค่นั้นวันหลังถ้าอร่อยก็บอกว่าอร่อยอย่าฟอร์มให้มันมากนัก!

                “ปากเธอก็อร่อยดีนะ”

                “กินๆไปเลยไป!!” ไอ้บ้า พอให้พูดเข้าหน่อยก็นอกเรื่องฉันหมายถึงอาหารไม่ได้หมายถึงอย่างอื่น!

                “งานเลี้ยงจบจัดวันไหน”

                “อีกสองวันมีอะไร” จะไปด้วยหรือไง ถ้าจะไปก็ได้อยู่หรอกถ้าเขาไม่เบื่ออ่ะนะ “จะไปด้วย?

                “ไม่ได้?

                “ก็ได้อยู่หรอกถ้านายจะไม่เบื่อนะ” เพื่อนๆคนอื่นก็พาแฟนไปกันเยอะแยะ

                “เดี๋ยวรอในผับแล้วกัน” ตกลงคือจะไป

                “ตามใจแล้วกัน ไม่มีลิมิตเวลานะบอกไว้ก่อน” พวกฉันน่ะนานๆทีจะได้มาปาร์ตี้เลยตกลงกันว่าเมาให้สุดแล้วค่อยกลับ

                “อืม”

                “แต่ถ้าจะไปต่อกับสาวที่ไหนก็บอกฉันก่อนนะไม่อยากรอ” ฉันว่าแซวๆแต่อีกคนดูจะไม่เล่นด้วยเท่าไหร่ 


               อะไรกันฉันแค่ล้อเล่นเองนะ


                “แค่เรื่องเธอฉันก็เหนื่อยพอแล้ว” อะไรวะ ฉันไปทำอะไรให้เขาเหนื่อยใจขนาดนั้นเลยหรอ

                “...”

                “เหนื่อยจนไม่อยากคิดเรื่องคนอื่น” ให้ตายสิ ไปหัดพูดจาแบบนี้มาจากไหนกัน เฮียผาก็ไม่น่าจะสอนอะไรแบบนี้เขาได้นะ ฉันลืมไปว่าอีตานี่มันร้ายรอบด้าน

                “ประสาท” ฉันผลักหัวเขาเบาๆก่อนจะเดินออกไปสูดอากาศด้านนอก ฉันชอบอากาศตอนกลางคืนของที่นี่นะถึงแม้จะอยู่ใจกลางเมืองแต่ก็มีความเป็นส่วนตัวสูง

               

หมับ

               

“มากอดฉันทำไม”ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ดีๆเขาก็มาสวมกอดจากทางด้านหลัง ทั้งๆที่ปกติจะกอดฉันแค่ตอนนอนเท่านั้น

                “อยากได้อะไร”


               อะไรของเขาวะ


                “ขอเป็นประโยคได้ไหมไม่ใช่อยากจะถามอะไรก็ถาม”

                “เรียนจบอยากได้อะไร” นึกว่าคุยกันรู้เรื่องตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนะ

                “ไม่อยากได้อะไรเป็นพิเศษอยากให้อะไรก็ให้”

                “ลูกไหม”



               “อยากตายหรอคิมหันต์” ไอ้บ้า ไอ้ทะลึ่งมาลงมาลูกอะไรล่ะ ฝันหรอ!

                “หึๆ”

                “ไม่ต้องมาขำเลยนะ!” คิดเป็นแต่เรื่องใต้สะดือหรือไง เอาไปใช้กับสาวในคอเล็กชั่นของนายเถอะ!

                “ชอบอะไร”

                “ผู้ชายที่อยู่ในจอวันนั้น” พูดจบอ้อมกอดหลวมก็กลายเป็นงูรัดหนูทันที

                “อยากตายหรอ”

                “...”


               ขนลุกซู่เลยทีเดียว


                “อย่าพูดถึงผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน” จ้าไม่พูดแล้วจ้า หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดกันอีก อ้อมกอดที่รัดแน่จนแทบอ้วกก็คลายลงเป็นกอดหลวมๆเหมือนเดิม เป็นแบบนี้ก็ดีนะ ดีจนไม่อยากคิดว่าวันข้างหน้าจะเป็นแบบนี้อยู่ไหม

 

     สองวันต่อมา

               

“คิมอย่ามางี่เง่าตอนนี้ได้ไหมฉันจะสายแล้ว”

                “ก็ชุดเธอแม่ง!” มันจะอะไรวะก็แค่ชุดเนี่ยอย่ามามากมายได้ไหม

                “ไปนั่งเฝ้าเลยไหมล่ะ จะได้ไม่ต้องบ่น”

                “เออไปเฝ้าแน่!” รู้สึกว่ามันจะมีปัญหากับชุดฉันตลอดเลยนะ 


               ตั้งแต่ชุดนักศึกษายันชุดอยู่บ้าน!


                “ไปกันได้แล้วฉันจะสายแล้ว”

               “แม่งเอ้ย” ฉันได้ยินเสียงสบถตามหลังมาจะอะไรนักหนากับอีแค่ชุดไปงานเลี้ยง


               รอให้ฉันแก้ผ้าออกจากบ้านก่อนเถอะค่อยโวยวาย



     PHU’PUB

 

                “ช้านะคะชะนี”

                “อย่าบ่นน่าสมชาติ” พอเรียกนางแบบนั้นก็หน้าหงิกใส่ทันที

                “เดี๋ยวกูตบปากแตกเลยอีนี่ เอ๊ะ พาใครมาคะไม่เป็นบอกเลย” นังสมชาติมองไปด้านหลังของฉันแล้วถามขึ้นมา จะใครล่ะอีตาคิมหันต์นั่นแหละ

                “คิมหันต์นี่นังสมชาติชะนีปลอม”

              “สุดสวยค่ะ อย่าไปฟังนังหมอผีนี่เลยค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณคิมหันต์” ชิ ทีกับเพื่อนละเสียงแข็งใส่ทีกับผู้ละเสียงหวานเชียว

 

                 เดี๋ยวแม่ตบด้วยเปลือกส้ม


                “คิมหันต์ครับ” เหวอเลยสิมึง พูดเป็นกิโลเขาตอบแค่มิลเดียว 


               ว๊ายนก!


                “ทำไมมากับนังหมอผี! นี่ได้ละคะ” มันเน้นคำว่าหมอผีแล้วทำน่าประมาณว่า กูรู้นะว่ามึงด่ากูในใจ

                “ผมเป็นสามีเขา” เงียบกริบ

                “ชะนีตามานี่มีงานให้ทำ” แล้วมันก็ลากฉันไปที่โต๊ะใกล้ๆเวที “เล่าด่วน”

                “ตามนั้นแหละ”

                “เมื่อไหร่วะ” ไม่ค่อยจะอยากกินเผือกเท่าไหร่เลยนะมึง!

                “สามเดือนก่อน” มันทำหน้าประมาณว่าแล้วทำไมกูไม่รู้วะ “เลิกสงสัยได้แล้วคนมาครบแล้ว”


                ฉันตัดบทก่อนจะเดินไปหาคิมหันต์ที่พิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่ ฉันคงไม่ได้บอกสินะว่าเขาสูบ แต่เขาไม่ค่อยสูบให้ฉันเห็นหรอกนานๆทีน่ะ ฉันลากคิมหันต์ที่ดับบุหรี่แล้วไปที่โต๊ะ ฉันเลือกโต๊ะที่กายนั่งอยู่เพราะเขาน่าจะรู้จักกันอยู่แล้ว


                “ไงเฮีย” กายทัก

                “ไงมึง” เข้ากันได้ดีเลยล่ะนะ

                “สวัสดีค่ะเพื่อนๆหมอทั้งหลาย รวมทั้งผัวและเมียของหมอด้วยค่ะ”     


               พิธีกรในงานซึ่งก็คือนังชะนีปลอมสุดสวยนั่นแหละ ที่แผดเสียงผ่านไมค์ออกมา หูแทบแตก จากนั้นแม่นางก็ดำเนินรายการไปเรื่อยมีเบรกให้ทำการแสดงบ้าง คือมันมีหลายส่วนนะจนตอนนี้ก็ปาไปสี่ทุ่มแล้ว คิวฉันขึ้นเกือบเที่ยงคืนแล้ว เราเริ่มงานกันตอนสองทุ่มน่ะ ถึงจะจัดในโซนสระว่าน้ำก็ไม่ได้ลงเล่นน้ำหรอกนะ 

               มีไว้เก๋ๆเท่านั้น




















อัพครบ
(คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ)
.........................................................
 มาคุยกัน

อยากจะแหมให้ถึงดาวอังคาร! 
อะไรคือจะให้ลูกเป็นของขวัญเรียนจบคะ
คิดอะไรอยู่คะคุณคิมมม
ฮ่าๆๆๆๆๆ

.........................................................
เอาแล้วๆคุณหมอจะเกรี้ยวกราดแล้วนะเธอ
ใครอยากเห็นคิมหันต์เกรี้ยวกราดก็ดูเหรียญไปก่อนเนอะ
อาจจะมีสักตอนที่ให้คุณคิมของเราเกรี้ยวกราดเด้อ

ยังมีใครรออ่านอยู่ไหมน้อ
ถึงเราจะหายไปบ้างแต่ก็มาอัพให้นะทุกคน
อย่าเพิ่งทิ้งเราน้า
.........................................................

สามีภรรยาเขาหยอกกันแบบนี้หรอคะ!
เห็นใจคนอ่านบ้างนะคะ อิจฉาาาา...

และแล้วเราก็กลับมาอัพนิยายแล้ว
ขอมโนไปเองแล้วกันนะว่าคนอ่านคิดถึง
เราสัญญาว่าเราจะหายอีกเรื่อยๆถ้าติดสอบ ฮ่าๆๆๆ
ป.ล.คิดถึงเราเถอะนะ

.........................................................

ดูแลกันดีจริงๆนะคู่นี้ คุณคิมเลิกงอนได้แล้วมั้งงง

ปล.ถ้าวันไหนเราหายไปอยากให้รู้ไว้ว่า
เราไปอ่านหนังสือสอบเด้ออออ
ฮ่าๆๆๆ
.........................................................

โอ๊ยยยย เบื่อคนแก่ขี้บ่น ขี้หวงจริงงงง

.........................................................

หืมมม หมอมีความเกรี้ยวกราดนะเนี่ย
ฮ่าๆๆๆๆ

ขอเสียงคนรอหน่อยจ้าาาา
.........................................................











ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ
Bad Marry

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #37 airin0618 (@airin0618) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:36
    โอ้ยยย น่ารักเกินไปแล้ววววววว รอๆมาต่ออีกน้า
    #37
    0
  2. #31 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:10
    ต้องถามมั้ยยยค่ะ อิอิ
    #31
    0
  3. #30 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:22
    ตักบาตรอย่าถามพระ ลูกมั้ยอะไรล่ะคิม555
    #30
    0
  4. #29 pawaran (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:09
    รอนะคะ
    #29
    0
  5. #28 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:01
    โง้ยยรออออออ
    #28
    0
  6. #26 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 11:12
    เหรียญไม่รับลูกหยอดให้คนแก่อาละวาดหน่อยเหรอ
    #26
    0
  7. #25 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 04:05
    เหรียญมั่นคงเด็ดเดี่ยวมาก55
    #25
    0
  8. #24 oontwz921 (@oontwz921) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 22:20
    รอต่อไปป
    #24
    0
  9. #23 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 04:40
    รออ่ะจ้าาา
    #23
    0
  10. #22 221040sb (@221040sb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 23:25
    อ่านแล้วฟิน ชอบคนโหดหึงงงงง รีบมาต่อนะคะ
    #22
    0
  11. #21 gam14082000 (@gam14082000) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 10:15
    รอวนไปค่ะ
    #21
    0
  12. #20 oontwz921 (@oontwz921) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:00
    เจิมรอวนไป
    #20
    0
  13. #19 tum2303 (@tum2303) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:40
    รอพะแนงหมู
    #19
    0
  14. #18 Jejee ktv (@Jejeektv) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:19
    รอค่าาา รีบมาต่อนะ สู้ๆ
    #18
    0
  15. #17 lawanwongpa (@lawanwongpa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 20:26
    รอจ้าาาา
    #17
    0