:: [ทำ E-BOOK] :: Bad Marry : แต่งก่อนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 34,200 Views

  • 323 Comments

  • 1,474 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    484

    Overall
    34,200

ตอนที่ 5 : Marry : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    1 ม.ค. 61

                                              




                                        






“เสร็จหรือยังจะได้ไปกินข้าวกินยา”เหอะ หินก็กินไปก่อนสิกระเพาะติดกันหรือไง อย่ามาทำเป็นห่วงไปหน่อยเลย

“เดี๋ยวตามไป”

“ต้องเดี๋ยวนี้”โว๊ะ เรื่องมาก!!

“ถ้าหิวก็กินไปก่อนสิ ไม่ต้องอ้าง!!

“ให้ไว”ได้ฟังกันบ้าหรือเปล่าเนี่ย เหนื่อยนะเว้ยอย่างกับคุยอยู่กับโถส้วม!

“เออ!!


พอลงมาข้างล่างก็มีอาหารมากหน้าหลายตาวางอยู่บนโต๊ะ นี่กินกันแค่สองคนนะเว้ยไม่ได้เลี้ยงทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่ว่าอาหารหมดตู้เย็นแล้วหรอวะเนี่ย


“รีบกินซะจะได้กินยา” โอ๊ยพ่อคุณเป็นอะไรกับยามากหรือเปล่าคะ อะไรก็ข้าวอะไรก็ยา ถ้ากินหมดนี้ท้องแตกตายกันพอดี!

“เจ้าค่ะ!


ไม่รู้ว่าหิวหรืออะไรฉันฟาดอาหารตรงหน้าซะเกลี้ยงเลย สงสัยจะไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อคืนเลยกินเยอะมั้ง ไม่รู้แหละก็กินไปแล้วให้ทำไงได้วะ แล้วดูหน้าคิมหันต์สิจะอึ้งอีกนานไหมแค่กินข้าวหมดแค่นี้เอง


“นี่เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน”

“ทำไม”

“ปกติไม่เห็นจะมีใครกินเรียบแบบเธอ อย่างมากก็ไม่ถึงจานด้วยซ้ำ”นี่หาว่าฉันตะกละหรอ!!

“อย่างฉันเรียกปกติเว้ย พวกนั้นมันไม่ปกติ!”ก็จริงอ่ะ ปกติหิวก็กินถ้าพวกนั้นไม่ได้อยู่ต่อหน้าผู้ชายก็ฟาดเรียบเหมือนกันนั่นแหละน่า

“หึๆ”

“มีอะไรน่าขำไม่ทราบ!


“เปล่า ชบาเอายามา” คิมหันต์หันไปบอกแม่บ้านที่ชื่อชบาซึ่งอายุก็ไม่น่าจะมากกว่าฉันเท่าไร่

“ยาค่ะคุณผู้หญิง” เรียกซะแก่เลยว่ะ

“ขอบคุณค่ะ วันหลังเรียกเหรียญก็ได้ค่ะ” ฉันบอก

“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณเป็นภรรยาของคุณคิมหันต์พวกเราต้องให้เกียรติ์”

“ต้องได้ค่ะ!” ฉันว่าเสียงหนักแน่น

“แต่ว่า...”

“ทำตามที่เขาบอก”

“ค่ะคุณคิมหันต์” แหม ที่คิมหันต์พูดแค่ครั้งเดียวก็เชื่อฟังกันทั้งบ้านเลยนะ ใช่สิเขามันเจ้านายนี่

 

หลังจากกินข้าวกินยาเรียบร้อยทั้งฉันและคิมหันต์ก็ย้ายสารร่างมากอยู่ที่ห้องนั่นเล่น ห้องนี้ฉันเคยเข้ามาเป็นครั้งแรก บรรยากาศดูสบายๆมีไว้สำหรับผ่อนคลายโดยเฉพาะ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าไอ้คนที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงโซฟาไม่ทำหน้าเหมือนคนเดินเหยียบขี้หมาอ่ะ

 

“นี่ อายุเท่าไหร่” ฉันถาม

28

“แล้วจบอะไรที่ไหน”

“วิศวที่เดียวกับเธอ” ก็จบมาหกปี่แล้วนี่ ตอนนั้นฉันคงกำลังจะเข้าปีหนึ่งสินะ

“แล้วได้เป็นพวกพี่ระเบียบไหม”

“เป็น” แสดงว่าก็ต้องโหดอยู่พอตัว แต่ดูจากหน้าก็น่าจะรู้มั้ง อย่ากับหมาตำรวจ

“แล้วเคยมีแฟนมาแล้วกี่คน” อันนี้อยากรู้จริงๆอย่างเขาต้องมีเยอะแน่เชื่อฉันสิ

“ไม่เคยมี” โกหกตกนรกนะเว้ย “มีแต่คู่นอน”

“...”

“ไม่ถามต่อ?

“มะ ไม่อยากรู้แล้ว” ไอ้บ้า ตอบตรงไปไหมนั่นไม่มีแฟนมีแต่คู่นอนเนี่ยนะ โอ้มายก็อด อกจะแตกตาย ไอ้ผู้ชายหน้าด้านเอ้ย ไม่ต้องบอกเรื่องนั้นก็ได้ไม่อยากรู้!

“งั้นฉันถาม”

“จะถามอะไร” อย่าถามอะไรแปลกๆนะเว้ย

“มีแฟนมาแล้วกี่คน” นี่ลอกคำถามฉันมานี่ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองหรือไง

“ไม่เคยมี” มีแต่แค่แอบชอบเฉยๆ

“มีแต่คู่นอนว่างั้น”

“ฉันไม่ใช่นายนะไอ้บ้า!”



พลั่ก

 

ฉันเหวี่ยงหมอนอิงฟาดลงกลางท้องเขาทันที พูดอะไรออกมวะไอ้บ้า คิดว่าฉันจะมั่วไม่เลือกเหมือนนายหรือไง ฉันยังบริสุทธิ์ผุดผ่องนะเว้ย ไปตายซะไอ้ผู้ชายหน้าหนา ฉันไม่ยั้งมือในการไล่ตีเขา ตอนแรกก็นั่นปัดอยู่เฉยๆนั่นแหละแต่เหมือนจะทนไม่ไหวเลยเดินหลบเอา จากเดินก็กายเป็นวิ่งไล่กันอย่างที่เห็นนั่นแหละ อย่าอยู่เลยไอ้บ้า!!!


“เลิกตีได้แล้วฉันเจ็บ” ฉันก็ตีให้เจ็บไงไอ้บ้า

“ดี จะได้ไม่ปากพล่อยอีก!

“ไม่หยุดใช่ไหม ได้!


หมับ!

 

“ปล่อยนะไอ้บ้า!” ฉันสะบัดสุดแรงเมื่อคิมหันต์หยุดวิ่งแล้วจับฉันไว้แทน นี่มือหรือคีมเหล็กเนี่ยสะบัดยังไงก็ไม่หลุด

“ตอนฉันบอกให้หยุดเธอยังไม่หยุดเลย”

“...”

“เพราะฉะนั้นฉันก็จะไม่ปล่อยเธอเหมือนกัน”


ไม่ว่าเปล่าสองเท้าของคิมหันต์ก็ไล่ต้อนฉันไปเรื่อยๆจนหลังของฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นของผนัง ใกล้ไป แบบนี้อันตรายแน่ๆ ตอนนี้ใบหน้าหล่อร้ายของเขาก็เลื่อนเขามาเรื่อยๆจนรับรู้ได้ถึงไออุ่นของลมหายใจที่เป่ามาโดนผิว แย่แน่ๆไอ้เหรียญเอ้ย


              “ฉันต้องไปอ่านแฟ้มคนไข้!

               พูดจบฉันก็สะบัดสุดแรงแล้ววิ่งไปที่ห้องที่ฉันห้ามใครเข้า จริงๆแล้วมันเป็นห้องแล็บขนาดย่อมของฉัน ในนี้มันมีทั้งยาโครงกระดูกและอวัยวะเสมือนจริง อุปกรณ์ต่างๆ รวมทั้งเตียงและอุปกรณ์ผ่าตัด เวลาว่างๆฉันก็จะมาฝึกในห้องนี้ เลยไม่อยากให้ใครเข้ามาเพราะมันอันตราย



ตึก ตึก ตึก ตึก

 

“บ้าน่า ฉันเนี่ยนะจะใจเต้นแรงให้คนแบบนั้น ฉันแค่เหนื่อยเฉยๆหรอก”


ฉันได้แต่บอกตัวเองว่าไม่มีอะไร ก็แค่หัวใจเต้นแรงโว้ย! ไม่นะฉันจะหวั่นไหวไม่ได้ฉันไม่อยากเอาหัวใจไปผูกมัดกับคนอย่างนั้น ฉันจะต้องไม่รู้สึกอะไรกับเขา ถ้าไม่อยากเจ็บที่หลังเธอห้ามรู้สึกนะศิฐารัตน์เขาใจไหม!!

 

อีกด้านคิมหันต์ก็ได้แต่มองตามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาวิ่งเข้าห้องลับของเธอไป เขายอมรับเลยว่าเหรียญเป็นคนที่น่าแกล้งมาก ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่เคยแกล้งใคร หัวใจของเขากำลังบอกว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาทำให้เสียใจไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะเป็นเขาเองที่เสียใจกว่าเธอเป็นร้อยเป็นพันเท่า

 

แกร๊ก

 

เมื่อเข้ามาในห้องฉันก็เหลียวซ้ายเหลียวขวาเพื่อหาคนที่ตัวเองวิ่งหนีเมื่อชั่วโมงก่อน แต่ก็ไม่เจอร่างของคนที่ตัวเองหาเลยวางใจได้

“ทำอะไรของเธอ”

“เฮ้ย!!

“เดี๋ยวก็หัวฟาดพื้นตาย” 


ฉันเกือบจะล้มหัวทิ่มพื้นเมื่อไอ้คนที่หามันโผล่มากระซิบอยู่ข้างหลังอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ดีนะที่เขาคว้าเองฉันไว้ทันไม่อย่างนั้นละก็...


“ปะ ปล่อยได้แล้วจะไปอาบน้ำ” เมื่อเขาปล่อยฉันก็พาตัวเองวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายเนื่องจากได้เหงื่อหลังจากที่วิ่งไล่ตีเขานั่นแหละ

“คิม ฉันยืมเสื้อใส่นอนนะ” ฉันโผล่หัวออกมาจากห้องแต่ตัวแล้วชูเสื้อเชิตสีขาวให้เขาดู

“วันหลังไม่ต้องขอจะใส่ก็ใส่เลย”

“ฉันมีมารยาทเว้ย”


 พอเขาอนุญาต ฉันก็เข้ามาใส่เสื้อผ้าต่อทันที ถ้าถามว่าทำไมไม่ใส่ของตัวเองบอกเลยว่าเสื้อเขามันใส่สบายกว่า ก็ตอนที่ตื่นมาไง ฉันใส่เสื้อเขาอยู่แล้วอีกอย่างฉันก็ใส่แบบนี้อยู่แล้ว แต่นี่ม๊าเป็นคนจัดการให้มันเลยไม่ใช่ฉันเท่าไหร่ แล้วฉันก็ไม่ค่อยได้ใส่เพราะขึ้นเวรนั่นแหละ

 

“ทำไรอ่ะ”ฉันชะโงกหน้าไปดูนิตยาสารที่เขาดูอยู่ มันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแหละ “จะไปเที่ยวหรอ”


“หาที่จัดงานสัมมนา” เขาเหลือบตาขึ้นมามองฉันนิดหน่อยก่อนจะเปลี่ยนหน้า

“แล้วอยากได้ที่ไหนอ่ะ” ฉันถามอย่างสนใจพร้อมกับขยับตัวเข้าไปดูมากขึ้น

“ยังคิดไม่ออก” ถ้าฉันเสนอที่เขาจะหาว่าฉันแส่ไหมวะ “เธอคิดว่าที่ไหนโอเค”

“ที่ไหนน่ะหรอ” ฉันเอานิตยาสารท่องเที่ยวในมือเขามาดู พร้อมกับคิดควบคู่ไปด้วย

“อือ”

“ตอนนี้ฉันชอบน้ำตก เพราะงั้นไปน้ำตก” ฉันพูดอย่างอารมณ์ดี และเอาแต่ใจ ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้นะนายอยากถามฉันเอง

“อืม แล้วน้ำตกที่ไหน”

“น้ำตกเอราวัณไงฉันอยากไป นี่ไงๆ” ฉันชี้ไปที่ภาพ

“ขอคิดดูก่อน”

 เขาว่าพร้อมเอานิตยาสารไปเก็บข้างเตียงแล้วล้มตัวนอน ไม่ได้ๆต้องไปน้ำตกนะฉันอยากไปนี่ ถึงมันจะไม่เกี่ยวกับฉันก็เถอะแต่ฉันจะไป

“นี่คิมหันต์ไปน้ำตกนะ” ฉันนั่งหันหน้าเข้าหาเขาที่นอนอยู่ข้างๆโดยมีหมอนกั้น

“ทำไมฉันต้องเชื่อเธอ” เขาลืมตาขึ้นมามองแล้วพูด

“เพราะฉันอยากไป!

“ก็หาเวลาไปเองสิ นี่มันเรื่องงาน” 


หัวคิ้วฉันขมวดเข้าหากันเมื่อเขายักคิ้วกวนๆให้ฉันสองที หนอยเจอกันหน่อยเป็นไง ฉันหยิบหมอนของตัวเองหวังจะตีเขา แต่โชคดันไม่เข้าข้างเพราะคิมหันต์มันรู้ทัน แทนที่จะได้ตีสมในดันถูกเขาดึงเขาหาตัวแล้วกอดฉันแน่น 

 

อึดอัดโว้ย

 

“คิมหันต์ปล่อยฉันจะนอน!

“ก็นอนอยู่นี่ไง” ไม่ใช่แบบนี้เว้ย

“ฉันจะนอนที่ของฉัน!

“แบบนี้แหละดีแล้ว เดี๋ยวเธอกลับไปก็ได้หาอะไรมาตีฉันอีก” รู้ทันไปอีก

“ไม่ตีแล้ว ปล่อย”

“ไม่” นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วยังจัดท่าให้ตัวเองนอนได้ถนัดด้วยนะ นายจะมาทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะคิมหันต์!

“คิมปล่อยเหรียญ”


กึก


“นอนซะอย่าเรื่องมาก” 


เรื่องมากตรงไหนวะ แค่จะกลับไปนอนในที่ของตัวเองมันเรื่องมากตรงไหนกัน แล้วฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลย ดิ้นจนเหนื่อยบวกกับฤทธิ์ยาสุดท้ายได้เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้



ท่ามกลางความมืดมีดวงตาคู่หนึ่งเปิดขึ้นมาแน่นอนว่าไม่ใช่ของคนที่เพิ่งจะหลับไป แต่เป็นของเจ้าของอ้อมกอดที่กอดร่างบอบบางอยู่ คิมหันต์ขยับตัวนิดหน่อยเพื่อให้เหรียญนอนได้ถนัดมากขึ้น ส่วนตัวเองก็คว้าโทรศัพท์แล้วออกไปที่ระเบียง

“ที่สัมมนาเอาเป็นที่น้ำตกเอราวัณนะ” ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบ

“ค่ะ เดี๋ยวนาจัดการให้”


ติ๊ด


คิมหันต์วางสายแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องเช่นเดิม เขาชอบที่เหรียญใส่เสื้อของเขานอน เขาชอบที่เหรียญแทนตัวเองด้วยชื่อแล้วเรียกเขาว่าคิม ทั้งๆที่ปกติเขาไม่ค่อยชอบให้ใครเรียกชื่อเขาห้วนๆยกเว้นครอบครัวและเพื่อนสนิท แต่กับคนๆนี้เป็นข้อยกเว้น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันเขา รู้แค่ว่าเขากำลังรู้สึกดีกับอีกฝ่ายแต่ก็ยังไม่ได้ถึงกับรัก

 

     เช้าวันต่อมา

               

ฉันตื่นมาในตอนเช้าก็พบว่าตัวเองถูกสวมกอดอยู่จากทางด้านหลังพอจะลุกจากเตียงอีกฝ่ายก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนไปไหนไม่ได้ และฉันมั่นใจว่าเขาตื่นแล้วแน่นอนไม่อย่างนั้นมันจะรัดฉันเป็นงูเหลือมรัดหนูแบบนี้หรอ!

                “คิม! ปล่อยได้แล้วฉันจะไปอาบน้ำ”

                “อีกห้าที”โว้ย จะนอนก็นอนไปสิจะมาวอแวฉันเพื่ออะไรเนี่ย

                “นายก็นอนไปสิ ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว”ไม่ว่าเปล่าฉันยังแกะมือที่รัดแน่นยิ่งกว่างูเหลือมออก ให้ทายว่าแกะออกไหม เออ! แกะไม่ออกไง แถมยังรัดฉันแน่นกว่าเดิมอีก

                “ฉันหายใจไม่ออก” อันนี้เรื่องจริงเล่นกอดแน่นขนาดนี้เดี๋ยวได้ตายกันพอดี

                “ดีขึ้นยัง” คิมหันต์เปลี่ยนมากอดหลวมๆแทนทำให้ฉันหายในได้สะดวกขึ้นแต่ว่านะ ฉันไม่ยอมอยู่แบบนี้นานๆหรอก


                พรึ่บ


                “ปล่อยจะไปอาบน้ำ” ฉันใช้จังหวะที่เขาเผลอจะลุกออกไปแต่เขาดันรู้ทันดึงฉันไว้ก่อน


                จุ๊บ


“อาบเสร็จแล้วเรียกด้วย” เอ่ยแค่นั้นก็ปล่อยฉันให้ไปอาบน้ำแต่แม่ง 


เมื่อกี้อีตานั่นมันจูบฉัน!!!






              “คิมหันต์ไปอาบน้ำ” ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็เดินไปเรียกไอ้คนที่มันนอนอยู่บนเตียงนั่นแหละ

        “รอฉันก่อนเดี๋ยวลงไปพร้อมกัน” ฉันพยักหน้าก่อนจะเก็บที่นอนให้เข้าที่แล้วเล่นโทรศัพท์รอ สักพักคิมหัต์ก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดอยู่บ้าน? แต่งเต็มขนาดนี้ก็ใส่สูทเลยเถอะ เสื้อผ้าหน้าผมนี่เป๊ะมาก

                “จะออกไปไหนหรอ”

                “เปล่า ทำไม”

                “เปล่าไม่มีอะไร” แม่เจ้าโลกมันอยู่ยากจริงๆ เอ่อแต่ฉันก็ไม่ต่างกับเขาเท่าไหร่นี่นาช่างเถอะ

                “จบฝึกงานเมื่อไหร่” หืม ทำไมวันนี้ถามเรื่องฝึกงาน

                “เดือนหน้าเดือนสุดท้าย ทำไม?

                “จะให้ไปสัมมนาด้วย” ฉันเบิกตากว้าง 


               แสดงว่า...



                “ไปน้ำตก”

                “เปล่าขึ้นเขา” ไรวะ ต้องน้ำตกดิฉันอยากไป

                “เปลี่ยนไปน้ำตกนะ” ฉันเกาะแขนเขาพลางแกว่งไปมาอย่างอ้อนๆ

                “ไม่...เฮ้ย!” แค่คำว่าไม่หลุดออกมาคำเดียวฉันก็กระโดดขึ้นหลังเขาโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ตั้งตัว

                “ถ้าไม่เปลี่ยนฉันจะเกาะติดนายอยู่อย่างนี้ทั้งวัน!” เอาสิ ฉันว่างเดี๋ยวจะเกาะให้เมื่อยเลยคอยดู


สุรปเขาก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนสถานที่อยู่ดี แถมตอนกินข้าวยังตวัดฉันมานั่งบนตักเขาแทนด้วย ตอนแรกก็ว่าจะลุกไปนั่งดีๆแต่เขาดันล็อคเอวฉันไว้เนี่ยสิเลยต้องนั่งกินข้าวบนตักเขา โดยที่มือสองข้างเกี่ยวคอเขาไว้กันตก ถ้าถามว่าฉันกินข้าวยังไงน่ะหรอ


                “อ้าปาก” เขาป้อนไง ป้อนฉันไปตัวเองก็กินไปด้วยแถมมันยังใช้ช้อนคันเดียวกันอีก ไม่น่าหาเรื่องเลยฉัน ดื้อจนได้เรื่อง

                “ไปน้ำตกนะคิม” ฉันช้อนตาขึ้นไปมองโดยยังไม่รับข้าวเข้าปาก

                “กินก่อนแล้วจะพิจารณาดูอีกที”


พิจารณากับผีน่ะสิ นี่ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วยังไม่เห็นวี่แววว่าจะได้ไปน้ำตกเลย ค่อยหาเวลาว่าไปเองก็ได้วะไม่ง้อแล้ว อ้อนก็แล้วอะไรก็แล้ว ไอ้คนขี้งก!


                “นี่เธอไม่คุยกับฉันมาสองวันแล้วนะ” เออ วันนี้จะเป็นวันที่สาม! ใช่ฉันไม่คุยกับเขามาสามวันแล้วในเมื่ออ้อนไม่ได้ผลก็เมินแม่ง

                “เหรียญ” วันนี้หยุดไปว่ายน้ำดีกว่า ที่นี่มีสระด้วยนี่นา

                “ท่านประธานคะเอกสารค่ะ” วันนี้มีเอกสารมาถึงบ้านเลยแหะ คิมหันรับไปเซ็นแล้วก็ส่งคืนไป ฉันเห็นว่าอยู่ตรงนี้ไปก็เท่านั้นเลยเดินออกมาแต่เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ได้ยินบางอย่างซะก่อน

                “เรียบร้อยใช่ไหม”

                “ค่ะ ดิฉันติดต่อที่พักที่ใกล้น้ำตกเอราวัณที่สุดอย่างที่ท่านประทานสั่งตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแล้วค่ะ”

                “ดี” ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว...


                ก็ตั้งแต่วันที่ฉันบอกว่าอยากไปน่ะสิ!


                “คิม!” ฉันวิ่งกลับไปหาคิมหันต์ที่คุยกับเลขาเขาอยู่แล้วกระโดดกอดแล้วเอาขาเกี่ยวเอวขาไว้ไม่ให้ตัวเองตกลงไป

                “จะวิ่งทำไมเดี๋ยวล้ม”

  “ให้ไปจริงนะ” ฉันไม่สนใจว่าเขาจะดุอะไรฉัน ก็คนมันดีใจนี่

                “ขนาดนี้แล้ว”

                “แสดงว่านายแกล้งฉันมาตลอดเลยหรอ!” ไอ้บ้าเอ้ย ถ้ารู้ว่าให้ไปตั้งแต่แรกไม่เสียเวลาอ้อนหรอก

                “ครับ” ฉันซบหน้าลงกับไหล่คิมหันต์

  “เห็นแกที่เลือกน้ำตกหรอกนะฉันจะไม่เอาเรื่องก็ได้”

                “ท่านประธานเลือกน้ำตกเพราะคุณเหรียญอยากไปหรอคะ” โอ๊ะ! ลืมคุณเลยขาไปเลยสินะ คิดว่าอยู่กันแค่สองคน จากฟังเสียงคงจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

                “มีปัญหาอะไร” อย่าดุนักสิสงสารคุณเลขา

                “ปะ เปล่าค่ะ”

                “คิม ไปส่งที่สระหน่อยขี้เกียจเดิน” 

               ว่าจบสองขาของคนที่อุ้มฉันอยู่ก็ก้าวออกจากตรงนี้ ฉันเห็นแววตาที่เลขาของคิมหันต์มองมาพอดีมันมีทั้งอาลัยอาวรณ์ และเกลียดชัง 


               คงจะเกลียดฉันน่าดูสิน



[คิมหันต์]


                ตอนนี้ผมนั่งดูคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียทางนิตินัยว่ายน้ำไปมาอยู่ในสระ ความจริงผมไม่ใช่คนที่จะมาทำอะไรอย่างนี้หรอก ไม่ตามใจใคร และไม่ยอมใครอย่างนี้ด้วย แต่มันติดตรงที่เป็นเธอผมเลยทำ ตั้งแต่จำความได้ผมมีแต่คนตามใจมาตลอด จะมีก็แต่ผู้หญิงคนนี้แหละที่ทำทุกอย่างที่คนอื่นไม่กล้าทำ เธอกล้าตีผม เธอกล้าสั่งผม ทั้งๆที่ผู้หญิงคนอื่นจะพยายามเอาใจผมสารพัด ผมชอบให้เธออ้อนนะมันดูน่ารักดี


                “คิมหยิบน้ำให้หน่อย”

                “ขึ้นมาเอาเองสิ” เธอชักสีหน้านิดหน่อยที่ผมไม่ยอมหยิบให้ แต่เธอก็ไม่เซ้าซี้ต่อแล้วเดินขึ้นมาหยิบน้ำกินเอง แต่อย่าลืมนะว่าเธอว่ายน้ำ ชุดที่ใส่มันก็บีกินี่ดีๆนี่เอง 


                 แล้วคนอื่นเคยเห็นไหมวะ...


                “เป็นบ้าหรอเมื่อกี้ยังดีๆอยู่ตอนนี้ขมวดคิ้วเพื่อ” เธอเดินมาใกล้ๆก่อนจะก้มลงมาจ้องที่หัวคิ้วผม แม่งเอ้ยระวังตัวหน่อสิวะอะไรๆมันยิ่งใหญ่ๆอยู่

                “ไม่ว่ายน้ำต่อ?” ผมเปลี่ยนเรื่อง

                “ไม่อ่ะอากาศเริ่มร้อนแล้วเดี๋ยวผิวเสีย”

                “งั้นก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”


                ระหว่างที่เหรียญอาบน้ำผมก็นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ว่าจะพาออกไปกินข้าวนอกบ้านสักหน่อย แต่มันก็แปลกเหมือนกันนะ ตอนแรกผมก็ไม่ได้อยากแต่งานกับเธอสักเท่าไหร่ ตอนถ่ายพรีเวดดิ้งเหรียญก็กวนประสาทมากจนผมโมโห แต่พอแต่งงานกันมาแล้วผมกับเจอข้อดีหลายอย่างของเธอ มันทำให้ผมคิดต่างจากตอนแรก จริงๆการมีเหรียญอยู่ด้วยมันก็ดี ไม่สิดีมากเลยล่ะ แล้วผมก็เชื่อคำของพ่อแล้วที่ท่านบอกว่าผมจะต้องหลงเมีย เพราะผมกำลังเป็นอยู่


                “คิมหันต์เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอกนะ” จะไปไหนวะว่าจะพาไปกินข้าวอยู่

                “ไปไหนเดี๋ยวพาไป”

                “ไม่เป็นไร แวะไปโรงพยาบาลแค่แปปเดียว เดี๋ยวกลับ” ไปทำไมวะ

                “เดี๋ยวไปส่งจะพาไปกินข้าวด้วย”

                “ก็ตามใจนะ” เธอบอกก่อนจะหยิบของต่างๆนาๆแล้วเดินนำลงไปข้างล่าง


                วันนี้ผมเอารถคันที่โปรดที่นานๆจะขับที่ไป ซึ่งเหรียญก็ทำหน้างงๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ปกติผมจะเอาอีกคันไปใช้เพราะไม่อยากให้ใครขึ้นคันนี้ แต่เหรียญผมยกเว้นไว้คน


                “จะตามไปที่วอร์ดด้วยไหมหรือจะรอที่นี่”

                “เดี๋ยวจะขึ้นไปหาไอ้กร” เธอพยักหน้าแล้วเราก็เดินเข้าตึกไปด้วยกัน เธอไปคุยเรื่องงานของเธอส่วนผมได้คุยกับไอ้กรแค่นิดหน่อยเพราะมันมีเคสด่วนเข้ามาพอดี ผมรอเหรียญประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้

                “รอนอนไหม” ผมส่ายหัว

                “ไปกินข้าวกัน เธออยากกินอะไร”

                “ได้หมดตามใจคนเลี้ยง”

                “เลือกได้แล้วก็บอก”ผมตัดบทเธอทำหน้างงนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ ผมชอบที่เธอไม่เรื่องมาก เข้าใจอะไรง่ายๆโดยไม่ต้องพูดซ้ำ ตั้งแต่แต่งงานกันมาผมสังเกตแล้วว่าเธอเป็นคนที่กินเยอะพอสมควร ประมาณว่า ก็กูหิวกูจะกินใครจะทำไม อะไรประมาณนั้นเธอดูเป็นคนไม่ค่อยห่วงภาพลักษณ์ในการกินเท่าไหร่ ผิดกับผู้หญิงหลายๆคนที่ห่วงสวยจนน่ารำคาญ

                “กินส้มตำได้เปล่า” นี่อ้อนใช่ไหมว่ะ

                “อยากกิน” เธอพยักหน้า

                “แต่ถ้านายกินไม่ได้เปลี่ยนก็ได้นะ”เห็นผมเป็นคนยังไงกันวะ

                “ฉันกินได้”

                “แน่นะ ห้ามมาแพ้อะไรทีหลังนะเว้ย”

                “ห่วงหรอ”

                “เปล่า แค่กลัวไม่ได้ใบประกอบวิชาชีพเพราะพาคนไปกินส้มตำแล้วมะละกอติดคอตาย”



               [จบบันทึกคิมหันต์]








อัพครบ
(คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วนนะคะ)
............................................................
มาคุยกัน

มะละกอมันต้องชิ้นใหญ่ขนาดไหนคะเหรียญ
ฮ่าๆ มีใครคิดถึงเราบ้างไหมเอ่ย
ตั้งแต่พรุ่งนี้เราจะมาอัพให้ปกติแล้วเด้อ
............................................................
ฮาโหลๆ เราแวะมาอัพให้
ไม่อยากให้รอนานมากเดี๋ยวคิดถึง
พรุ่งนี้ไม่แน่อาจจะมาอัพหรือไม่มา
ก็ไม่แน่ใจเหมือนะคะ 
แต่ถ้าว่างๆเดี๋ยวจะรีบมาเลย
............................................................
มีความตามใจเมียเบาๆนะคะคุณคิม
ปล.ตั้งแต่พรุ่งนี้ถึงวันที่สาม
เราอาจะจะมาอัพบ้างไม่มาบ้างเด้อ
ขอหนีเที่ยวสักแปปน้า ได้โปรดรอเราด้วย
จุ๊บๆ
............................................................

อะไรจะไปเที่ยวไหนกันคะ
สองสามีภรรยาคู่นี้

............................................................

มีตอนไหนที่ไม่ทะเลาะกันไหมคู่นี้
ระวังลูกจะดกนะเหวยยย
ฮ่าๆๆๆๆ


............................................................









 ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ
    Bad Marry   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #321 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 18:23
    เหมือนเคยอ่านมาแล้ว
    #321
    4
    • #321-3 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 5)
      5 กันยายน 2561 / 21:30
      เราอ่านอยู่

      2 เว็บอ่ะคะ

      เผื่อจะไปอ่านเจองานไร้ท์ในอีกเว็บนึงคะ
      #321-3
    • #321-4 Departure (@pogpag_sunisa) (จากตอนที่ 5)
      5 กันยายน 2561 / 21:51
      เราเคยไปลงในธัญวลัยค่ะ แต่ลบไปแล้ว ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูให้
      #321-4
  2. #311 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 17:59
    น่ารักคำเดียว
    #311
    0
  3. #271 dankoh (@baiimon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 12:58
    อิมเมจโรเซ่ใช่ไหม แต่นิสัยนางเอกนี่นึกภาพโรเซ่เป็นงั้นไม่ออกเลย โอ๊ยรูก55555555555
    #271
    0
  4. #163 Fang_ju (@reesa_jongkook) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 10:13
    พี่คิมใจดี
    #163
    0
  5. #34 airin0618 (@airin0618) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:09
    น่ารักมากกกกกกกก อาไรจะมุ้งมิ้งปานนั้นคุณคิม
    #34
    0
  6. #12 Jejee ktv (@Jejeektv) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 21:08
    สนุกค่ะ รอนาาาาา
    #12
    0
  7. #11 AIKAVARIN (@HIPPY1410) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 18:27
    รอจ้าาา
    #11
    0
  8. #10 ด.ญ. สลิ่มมม (@papadchara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 18:02
    รอนะคะ
    #10
    0
  9. #9 Jejee ktv (@Jejeektv) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 21:49
    รอนะคะ
    #9
    0
  10. #8 ibxbiw (@biwyeye) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 19:31
    สนุกมากกกๆๆๆ รอนะคะ
    #8
    0
  11. #7 gam14082000 (@gam14082000) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 07:47
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #7
    0
  12. #6 Jejee ktv (@Jejeektv) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 23:38
    fin~~~
    #6
    0
  13. #5 PennuengEve (@PennuengEve) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:29
    ลูกหัวปีท้ายปีแน่นวลล555
    #5
    0
  14. #4 gam14082000 (@gam14082000) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:40
    งานนี้ลูกดกแน่นอน555+
    #4
    0
  15. #3 gam14082000 (@gam14082000) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 22:16
    เห็นนางเอกเป็นคนยังไงคะ คุนคิมบ้า
    #3
    0