ข้าคือนางร้ายที่ถูกหลอกให้รัก ..เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามให้นางเอก

ข้าเพิ่งรู้ในภายหลังว่า สามีที่ข้ารักแท้จริงแล้วไม่เคยรักข้าเลย แต่ที่เขาแต่งงานกับข้า ก็เพื่อให้นางในดวงใจที่เขารักสมหวังกับผู้ชายที่ข้าเคยหมายปอง สามีเช่นนี้ ..ข้าขอหย่า ชาตินี้ชาติหน้าอย่าได้พบพาน

…

ขณะนั้นเอง หลงหลางได้เดินเข้ามาในห้อง และได้เห็นพระชายาของเขากำลังมองภาพเหมือนของหลี่ซิ่วอิง ..ผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง

            “ท่านรักนาง ..ใช่หรือไม่”หวงจาวซีหันมามองพระสามีด้วยน้ำตานองหน้า

            “ ..”เขามองสบตาหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะตอบอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป “ใช่”

            “เช่นนั้น ท่านมาแต่งงานกับข้าทำไม”หวงจาวซีต้องการคำตอบ

            “ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้าไปแทรกแซงความรักของหลี่ซิ่วอิงกับเสด็จพี่หลงเฉียง”

            “ ..”หวงจาวซีมองสามีที่แต่งงานด้วยด้วยใจที่แตกสลาย “ทำไมท่านไม่โกหกข้าต่อไป ทำไมต้องบอกความจริงกับข้า ในเมื่อท่านหลอกลวงข้ามาโดยตลอด แล้วทำไมไม่หลอกต่อไป”

            “ ..”หลงหลางมองนาง “เพราะตอนนี้ข้าไม่จำเป็นต้องเสแสร้งหรือโกหกอีกต่อไปแล้ว วันนี้หลี่ซิ่วอิงได้เข้าไปอยู่ในตำหนักเสด็จพี่หลงเฉียงแล้ว”

            “เพื่อนาง ..”หวงจาวซีมองหน้าสามีด้วยความเศร้าใจ “ก่อนหน้าท่านเกลียดข้าปานนั้น อยู่ๆ ก็เข้าหาข้า ..แต่เป็นข้าที่โง่เองที่เชื่อท่าน ข้าคิดว่า ท่านอาจจะหันมาสนใจข้า เลยเข้าหาข้า”

            นางน้ำตาไหลเป็นสายธาร

            “เช่นนั้น ในระหว่างนี้ ..ท่านเคยมีความรักให้ข้าบ้างหรือไม่ ..เคยจริงใจกับข้าสักครั้งไหม”

            “เจ้าต้องการความจริงหรือไม่”

            “ใช่”

            “ไม่มี”เขาตอบอย่างไร้เยื่อใย

            “ ..”หวงจาวซีมองหน้าสามีที่นางรักด้วยใจที่แหลกสลาย น้ำตาไหลรินร่วงหล่น “แต่ตลอดเวลา ..ข้ารักท่านจริงๆ”

            “ ..”หลงหลางนิ่งงันทันใด

ความรู้สึกผิดก่อเกิดขึ้นในใจ

            “ถ้าข้าไม่รู้ ก็คงไม่เจ็บปวด”หวงจาวซีมองสบตาเขา น้ำตาไหลหยดแล้วหยดเล่าด้วยความเสียใจ

            “ข้าขอโทษ”พูดจบเขาก็หันหลังแล้วเดินจากไปจากห้องนั้น

            “ ..”หวงจาวซีทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง

            “ฮือๆ ฮือ”นางร้องไห้โฮ

            ทำไม

            เพราะอะไร

            เหตุใดนางจึงต้องพบเจอกับทุกข์เช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

            แม้พยายามเปลี่ยนโชคชะตาเพียงใด แต่สุดท้าย ก็ยังต้องเจ็บปวดเสียใจอยู่ดี

            ชาติก่อนนางหลงรักหลงเฉียง สุดท้ายเขาก็ฆ่านาง

            ชาตินี้ นางพยายามหลีกเลี่ยงชะตา โดยหันมารักหลงหลาง สุดท้าย เขาก็ไม่ได้รักนางจริง 

            ทั้งสองชาติสองภพ ผู้ชายทั้งสองคนนี้ต่างก็ทำเพื่อหลี่ซิ่วอิง

            แล้วนางเล่า ..นางทำผิดอะไร

            เหตุใดเมื่อรักใครแล้วก็ไม่สมหวัง

            เหตุใดต้องมีแค่เพียงนางที่ชอกช้ำใจ

            “ฮือๆ ฮือ”หวงจาวซีร้องไห้จนตัวโยน เจ็บปวดแสนสาหัสที่สองภพสองชาติ ก็ยังไม่สมหวังในรัก

            และจากบทเรียนของชาติก่อน ทำให้นางกระจ่างแจ้งแล้วว่า ต่อให้พยายามทุ่มเทเพื่อรักเพียงใด ถ้าเขาไม่รักแล้วก็ไร้ประโยชน์

            ชาติก่อนนางพยายามแย่งชิงหลงเฉียงกลับมา ทว่า สุดท้ายแล้วเขาเป็นคนที่ลงมือฆ่านาง 

            เช่นนั้น ชาตินี้ นางจะไม่ยอมให้ตัวเองโดนฆ่าโดยหลงหลางเหมือนที่เคยโดนฆ่าจากหลงเฉียง

            ในเมื่อเขาไม่รัก เช่นนั้น นางก็ควรต้องปล่อยไป

            “ ..”หวงจาวซีค่อยๆ ยืนขึ้นด้วยขาที่สั่นเทาเพราะอ่อนแรง นางค่อยๆ เดินกลับไปที่ห้อง แล้วเขียนหนังสือหย่าด้วยน้ำตานองหน้า

            เสร็จแล้วก็ลงนาม

            “ ..”หวงจาวซีหันไปมองเตียงนอน

            ทันใดนั้น ภาพของนางและหลงหลางก็เข้ามา

            สามีภรรยาร่วมรัก

            ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

            นางตรึงใจในทุกสัมผัสของเขา

            “หึ!”หวงจาวซีหัวเราะเยาะ สมเพชตัวเอง

            ในขณะที่เขามีสัมพันธ์กับนาง ..ก็คงแอบนึกถึงใครอื่นสินะ

            เขาคงหัวเราะเยาะความโง่ของนาง

            ทุกรอยยิ้ม ทุกความสุขที่เคยมีด้วยกัน ..มันไม่ใช่ความจริง

            เขาไม่เคยรักนางจริงๆ

            ทุกอย่างเป็นแค่การลวงหลอก

            ความรักของเรา ..เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

            “ลาก่อน หลงหลาง”หวงจาวซีเก็บของที่จำเป็นของตัวเอง แล้วจากไป โดยทิ้งหนังสือหย่าไว้

            ทว่า ระหว่างทางที่นั่งรถม้าเดินทางออกนอกเมืองหลวงพร้อมสาวใช้อีกสองคน ก็โดนโจรดักปล้น

            หวงจาวซีตายภายใต้คมดาบของโจร

            สุดท้าย ชีวิตนางก็ต้องตายอีกครั้ง

            “ข้า ..ไม่อาจ หลีกหนี ..ชะตานี้สินะ”หวงจาวซีกระอักเลือดก่อนสิ้นใจ “ชาติหน้า ข้าขอให้ข้าอย่าเจ็บปวดเพราะรักอีกเลย”