[Fic.BTS] Swag Boy! แฟนผมเป็นคนสแว๊ก [VGA]

ตอนที่ 3 : หน้าที่ 2 : เป็นเพียงแค่หนึ่งวันของยุนกิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 มี.ค. 63





# ทุกอย่างเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับศิลปินนะคะ




ร่างเล็กขยับตัวใต้ผ้าห่มเล็กน้อยก่อนจะลืมตาตื่นขึ้น เป็นจังหวะเดียวกันที่แทฮยองละริมฝีปากจากหน้าผากของอีกฝ่าย ถึงจะทำหน้างอแงอยากจะนอนต่อแต่คนตัวขาวกลับไม่ยอมหลับตาเอาแต่จ้องหน้าเขานิ่ง

ผมทำให้พี่ตื่นหรือเปล่า?”

ไม่อ่ะ จะไปแล้วเหรอ

ครับ ตอนเย็นผมจะโทรหานะ

คนตัวขาวก็ยังคงทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จา จนเริ่มใจคอไม่ดี เขาพลาดอะไรไหมหรือเปล่าหรือไปทำอะไรให้พี่ยุนกิไม่สบายใจ หรือควรโทรบอกพี่นัมจุนว่าวันนี้ไม่ว่างไปหาไม่ได้ดีบางทีพี่ยุนกิอาจจะอยากอยู่ด้วยกัน หรือเมื่อคืนจะทำอะไรไม่ถูกใจแต่เขาก็งัดท่าไม้ตายที่คิดว่าสุดยอดออกมาใช้แล้วนะ  ความนิ่งเงียบของอีกคนทำเขาคิดมากไปต่างๆนานา ก็แฟนคนนี้เดาใจยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรอีก

จุ๊บ!

 “ยุนกิรักแทฮยองนะ

ร่างบางกระเด้งตัวออกจากที่นอนขึ้นมาจุ๊บแก้มเขาหนึ่งทีก่อนที่แขนสองข้างจะคว้าคอเขาเข้ามากอดไว้แน่นจนหายใจเกือบไม่ออก เสียงสดใสเอ่ยประโยคที่เจ้าตัวชอบบอกว่ามันชวนอ้วกออกมา ถึงจะยังตกใจกับการกระทำที่คาดไม่ถึงแต่แทฮยองก็ไม่ลืมที่จะกอดตอบพร้อมกับกดจูบตรงหัวไหล่อีกคนอย่างอ่อนโยน

แทฮยองก็รักยุนกิครับ

ยิ้มหวานๆของยุนกิเหมือนที่ชาร์ตพลังให้แก่เขาในทุกๆวัน ถึงจะไม่ได้เห็นบ่อยเท่าไรแต่แค่เพียงครั้งเดียวก็เพิ่มพลังงานความสุขให้เขามากพอที่จะใช้ชีวิตในแต่ละวันแล้ว

 

PAGE 01


07.00 .

หลังจากอู่งานปิดร้านมา 2 วันเต็ม วันนี้เป็นฤกษ์งานยามดีเหมาะแก่การกลับมาเปิดร้านอีกครั้ง ถึงใจจริงยุนกิอยากจะปิดต่ออีกสักวันเพราะกว่าพ่อกับแม่ของเขาจะกลับมาก็พรุ่งนี้เย็น การอีกเตรียมของก่อนขายก็ใช่จะเป็นเรื่องง่ายๆถ้าเป็นร้านหมูปิ้งทั่วไปก็ใช้เวลาไม่นานก็เอามาปิ้งขายให้คนซื้อแล้ว แต่นี้ร้านใคร? “หมูปิ้งแดกูบอยส์” เลยนะ สูตรก็เป็นสูตรที่ตกทอดมาทั้งแต่สมัยคุณปู่ของปู่ของปู่ของปู่ของปู่อีกที ซึ่งกรรมวิธีการทำย่อมไม่ธรรมดา ทุกอย่างต้องทำออกมาอย่างดีตั้งแต่การเลือกซื้อหมูที่ต้องเป็นบริเวณสะโพกเท่านั้น ไหนจะขั้นตอนการหมักที่ต้องใช้เวลาถึง 12 ชม.เพื่อให้เครื่องปรุงต่างๆซึมเข้าไปในทุกอณูของเนื้อหมู รวมไปถึงวิธีการย่างที่ต้องใช้ไฟให้พอเหมาะเนื้อหมูจะได้สุกเท่าๆกันอีก

เพราะความยุ่งยากของสูตรและการที่ที่ต้องทำตามสูตรเป๊ะๆเพราะไม่อยากให้มาตรฐานของร้านลดลง ยุนกิเลยไม่ชอบเวลาโดนทิ้งให้เปิดร้านคนเดียวแบบนี้ แต่ถ้าไม่เปิดร้านเขาก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน แทฮยองก็ไปทำธุระกับที่บ้าน จะออกไปเที่ยวเล่น เดินซื้อของ ก็ไม่ได้มีพลังเสกเงินออกมาจากกระเป๋าได้ถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีเงินใช้ เขาก็ต้องมานั่งหั่นหมู ฉึก ฉึก หาเงินแบบทุกวันนี้ไง

 

09.00.

จองกุก มึงเข้ามาในบ้านกูได้ไง?”

ไอ้แทเปิดประตูให้เข้ามา

เดินออกจากครัวก็เจอลูกพี่ลูกน้องที่ไม่เห็นหน้าเห็นตากันมาหลายวัน นั่งหน้าสลอนอยู่หน้าทีวีประหนึ่งว่านั่งอยู่ที่บ้านตัวเอง แถมยังไม่มีท่าทีเกรงใจเจ้าของบ้านอย่างเขาสักนิดเดียว  

 “โตเป็นควายแล้วยังไม่เลิกดูพาวเวอร์พับเกิร์ลอีกนะมึง

ก็ชอบ ทำไม?”

เบื่อความแอ๊บเด็กของน้องตัวเอง แต่สงสัยจะชอบการ์ตูนเรื่องนี้จริงๆเห็นดูมาตั้งแต่ 4 ขวบ จนอายุ 22 ปี แล้วยังไม่เลิกดู เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ เด็กแถวบ้านมาล้อจองกุกว่าเป็นตุ๊ดเพราะชอบดูการ์ตูนผู้หญิง และด้วยความแมนของน้องชายตัวแสบจัดการเด็กพวกนั้นจนไม่มีใครกล้ามาล้อเรื่องการ์ตูนที่ชอบอีกเลย

มานั่งกินขนม ดูที่วีบ้านกูแล้วอย่านั่งเฉยๆช่วยงานกูด้วย

รู้แล้ว

เออ! ฝากด้วย กูเข้าไปหมักหมูสำหรับวันพรุ่งนี้กับอาบน้ำก่อน

แม้จะไม่ได้ละสายตาออกจาก 3 สาวพาวเวอร์พับเกิร์ล แต่จองกุกก็หยิบถุงมือมาใส่อย่างรู้งานก่อนจะตั้งใจบรรจงเสียบไม้เข้าไปในเนื้อหมูอย่างสวยงามไม่ให้เสียเกียรติหลานเจ้าของร้าน แต่ถึงอย่างนั้นก็มีเสียงบ่นของคนตัวขาวดังออกมาจากในครัวอยู่เรื่อยๆจนเริ่มดูทีวีไม่รู้เรื่อง

พี่บ่นมากๆระวังไอ้แททิ้งเอานะ

ปึก !!

อ๊ากกกก เจ็บนะไอ้พี่กิ

ตะหลิวสีเงินอันเงาวับตกใส่หัวของคนเป็นน้องได้ตามที่คาดไว้ ขนาดไม่ได้เล่นบาสนานแล้วนะแสดงว่าความแม่นของเขามันไม่ได้ลดลงไปเลย จองกุกหันมาทำหน้าเอาเรื่องใส่เขาแต่แล้วไงหน้ายุนกิตอนนี้พร้อมมีเรื่องมากว่าอีก

ไม่ต้องมาแช่งคู่กู มึงไปสนใจน้องจีมินของมึงเถอะ

แล้วผมไปเกี่ยวอะไรกับไอ้เตี้ยนั้นด้วย

เมื่อไม่สามารถเอาคืนพี่ชายตัวเองได้ จองกุกเลยหันกลับไปปิดโทรทัศน์เพราะการ์ตูนสุดโปรดได้เปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นแล้ว แต่คนอย่างยุนกิเมื่อได้ขยี้ก็ต้องขยี้ให้สุด

จ้าน้องรัก แต่โบราณว่าไว้ว่าเกลียดอะไรก็ได้อย่างนั้นนะ

 เสียงสองที่ฟังแล้วน่าหมั่นไส้กับหน้าตาท่าทาง ที่ไม่ต้องหันไปมองเท้ามันก็สั่นพร้อมเอาไปไว้ใกล้กับหน้าคนพูดแล้ว พี่ยุนกินี่มันพี่ยุนกิจริงๆ ถ้าความเป็นพี่กับคำว่าแฟนเพื่อนไม่ค้ำคออยู่จองกุกคงฟาดหน้าไปแล้ว แต่คนฉลาดไม่จำเป็นต้องใช่กำลังเสมอไป

แหม๋ๆ ก็เหมือนพี่กับแทฮยองใช่ไหมล่ะครับ ที่เมื่อก่อนเกลียดกันแทบตาย แต่ตอนนี้ก็รักกันแทบจะกลืนกิน  

  เสียงสองมาเสียงสองกลับไม่มีโกง ใบหน้าที่ขาวจนเกือบซีดค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงไม่ใช่เพราะความเขินแต่เพราะความโกรธที่ถูกจองกุกล้อเรื่องในอดีตที่เขาไม่อยากจะจำต่างหาก ไม่ทันทีจองกุกจะตั้งตัวรูปปั้นหินความสูงเท่าฝ่ามือได้ลอยเฉียดหัวไปนิดเดียว ก่อนที่คนเป็นพี่จะหายขึ้นไปชั้นสองโดยไม่สนใจเสียงโวยวายจากคนโดนกระทำ

โหพี่ ถ้าโดนผมหัวแตกเลยนะ

 

10.30 .

นับเป็นการรู้งานของจองกุกว่าควรจะเอาชีวิตรอดอย่าไร เมื่อยุนกิลงมาด้านล่างพบว่าน้องชายผู้น่ารักได้จัดเตรียมหน้าร้านพร้อมกับจุดไฟเผาถ่านสำหรับปิ้งหมูให้เขาเรียบร้อย ส่วนเจ้าตัวก็ไปยืนโบกมืออยู่อีกากของถนนเพราะกลัวโดนอะไรที่อันตรายมากว่ารูปปั้นหินที่โดนไปก่อนหน้าที่

เพราะไม่ได้ใช้เตาแบบไฟฟ้าการควบคุมความร้อนของไฟจึงไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนตระกูลมิน เอามืออังบริเวณเตาอยู่พักหนึ่งเพื่อวัดความร้อน เมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พอเหมาะเนื้อหมูเสียบไม้ที่ทำไว้ก็ถูกพาขึ้นบนเตาปิ้งในที่สุด ถือเป็นการเปิดร้านอย่างเป็นทางการ

 

12.00 .

เนื่องจากเป็นเจ้าเดียวและเป็นเจ้าที่เก่าแก่สุดในย่านนี้ พอถึงเวลาพักเที่ยงลูกค้าที่เข้ามาซื้อทั้งขาจรและขาประจำก็มีเพิ่มมากกว่าตอนเปิดร้านใหม่ อีกอย่างเขาปิดร้านไปถึง 2 วันทำให้มีลูกค้าเข้ามาถามถึงมากมาย จนยุนกิอยากจะใช้คาถาแยกเงาพันร่าง แปลงร่างเป็นทศกัณฑ์ ทุกวันนี้มีสองมือย่างหมูมันไม่พอกินจริงๆ ปากก็ต้องตอบคำถามลูกค้า หน้าก็ต้องยิ้มถึง สมองก็ต้องคิดวิธีรับมือลูกค้าที่มาซื้อเพราะอยากเป็นมากกว่าลูกค้า

แอปเปิ้ลกับกับลูกส้มก็คิดว่าพี่ยุนกิไม่สบายเสียอีก เห็นปิดร้านไปหลายวัน

  เด็กผู้หญิงวัยนักเรียนม.ต้นที่โรงเรียนอยู่ในซอยข้างบ้าน เจ้าประจำที่มาซื้อทุกวันเที่ยง-เย็น นี่ถ้าในกลุ่มมีชื่อผลไม้อีกสองชนิดก็เป็นเพลงได้เลยนะ แอปเปิ้ล แอปเปิ้ล แอปเปิ้ล มะละกอ มะละกอ มะละกอ กล้วย กล้วย กล้วย ส้ม ส้ม ส้ม แอปเปิ้ลมะละกอกล้วยส้ม แฮ่ร!!

พี่ยุนกิรู้หรือเปล่า ลูกส้มคิดถึงพี่ยุนกิมากเลยนะคะ

ครับ

ครับ พี่ไม่รู้เพราะพี่ไปอยู่กับหลัวมาไม่ต้องมาคิดถึงเข้าใจไหมนังหนู!!  อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำแต่พูดออกไปได้เพียงหนึ่งคำ ถึงหน้าจะพยายามยิ้มอยู่แต่ถ้าเด็กสองคนนี้ไม่ยอมกลับไปในโรงเรียนไปง่ายๆเขาคงได้ตบเด็กแน่ นอกจากยืนพูดอะไรไร้สาระแล้วยังมาบังหน้าร้าน บังลูกค้าอีกต่างหาก

น้องครับ

ค่า/ค่า

ช่วยหลบหน่อย ลูกค้าท่านอื่นจะได้สั่งบ้าง เพราะถ้าน้องไม่หลบถ่านไฟในเตาคงไปกองไปหน้าน้องทั้งสองคน กลับไปเรียนไป!! พ่อแม่ส่งมาเรียนไม่ใช่มา11รด.!!”  

 

 

คู่มือการใช้งาน :

อย่าทำให้ยุนกิหมดความอดทน เพราะเขาจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น






มาอัพแล้วววววว ห่างหายไปนานเลย

จะบอกว่าเรื่องนี้มันไร้สาระมาก

แถมยังไม่พล็อตเรื่องตายตัว ออกแนวอยากใส่อะไรก็ใส่ไปอีก

เป็นฟิคไบโพล่าร์ค่ะ หลายอารมณ์ในตอนเดียวกัน 555 

เนื้อหาจะเป็นแบบจบในตอนนะคะ ไม่ค่อยจะต่อกันเท่าไร 

เหมือนเป็นไดอารี่หลายวัน เล่าไปเรื่อยเปื่อย จะมีบางส่วนบางตอนเท่านั้นที่ต่อกัน


ฝากติดตาม คอมเม้นต์ด้วยนะคะ 

ติดตามได้ใน tag : #คุณหมีของแทฮยอง









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #28 Aewlabelle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:24
    555555555
    #28
    0
  2. #27 I-HuATo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 11:42
    ยุนกิ นั่นลูกค้า555555
    #27
    0
  3. #26 k_922 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 22:04
    โอ้ยยยยุนกิ 55555
    #26
    0
  4. #25 ปลาวาฬ. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 08:18
    พี่ยุนกิตลก5555555555
    #25
    0
  5. #24 Jung Tien-In (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 07:26
    ยุนกิ55555. บทจะอ้อนก็น่าฟัดแต่อย่าทำให้พี่ไม่พอใจนะคะไม่งั้นจะเจอดีอิอิ
    #24
    0
  6. #23 คุณฟองเบียร์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 04:33
    ไปอยู่กับหลัวมา55555 โอ๊ยยชอบ น่ารักกกก
    #23
    0
  7. #22 KingSquall (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 01:56
    ตั๊ลลั๊คคคค
    #22
    0