[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 49 : ❥ภาคปกติ : ตอน 32 : เรื่องบางเรื่องก็จำเป็นเรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 มิ.ย. 57


ภาคปกติ : ตอน 32 : เรื่องบางเรื่องก็จำเป็นเรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็น

          “ ว๊ากกกก !!!

          กินโทกิร้องลั่นด้วยความตกใจก่อนจะรีบคว้าผ้าห่มสีขาวที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดนั่นเข้ามาห่มกายตนเองก่อนจะวิ่งไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าหลบมิดชิดจนเห็นแค่หัวสีเงินที่ซุกอยู่ในผ้าห่ม

          ฮิจิคาตะที่กำลังตาค้างก่อนจะฟื้นคืนสติได้ก็เห็นกินโทกิที่หลบอยู่มุมห้องแล้ว ฮิจิคาตะขยี้ตาว่าไม่ได้ตาฝาด ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาคนที่หลบอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่นั่นก่อนจะพูดถามคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

          “ กินโทกิ...? กินโทกิ..

          ฮิจิคาตะเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะจับส่วนหนึ่งของผ้าห่มซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นไหล่ของคนตรงหน้า เมื่อจับได้ไม่นานฮิจิคาตะรับรู้ได้ถึงอาการสั่นเทาของคนตรงหน้า ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นถึงกับเหงื่อไหลโชกเลยทีเดียว ในใจเขาตอนนี้แทบร้อนรุ่มราวกับไฟสุมหัว

          เขาอยากจะบอกตัวเองว่าภาพที่เห็นเมื่อไม่กี่วินาทีนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ในเมื่อเขาเห็นสภาพจิตใจของคนตรงหน้าแล้วไม่เขาไม่อาจจะปฏิเศษได้เลยแม้แต่เรื่องเดียว

          “ กินโทกิ..คือฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น..แต่ว่านายควรจะ..

          ฮิจิคาตะแผ่วเสียงเมื่อเห็นคนตรงหน้าที่มุดหัวลงไปมิดผ้าห่มนั่นพยายามยื่นหน้าออกมาจนเห็นเพียงแค่สายตาลุกลี้ลุกลนพร้อมกับเห็นส่วนที่เหลือของใบหน้าเท่าที่เห็นนั่นเป็นสีแดงระเรื่อพร้อมกับดวงตาที่กลอกไปกลอกมาเหมือนรถไฟไวกิ้งยังไงอย่างงั้น

          “ นะ..นายว่ามันไม่จริงใช่ไหม ?

          กินโทกิพูดทั้งๆเสียสั่นระเรือ ลิ้นแทบจะแข็งจนพูดไม่ออกแต่ก็พยายามอยากจะหาคนยืนยันในสิ่งที่ตนคิด แน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากให้คนอื่นเห็นเรื่องน่าอายแน่ๆ

          ฮิจิคาตะก็คงจะเป็นคนหนึ่งที่พยายามหลีกหนีความจริงตรงหน้าไปพร้อมๆกับกินโทกิที่กำลังสับสนนั่น จึงพูดออกไปโดยที่ยังไม่ได้คิดให้ดีเสียก่อน

          “ ฉันว่า...มันคงไม่มีอะไรหรอกนะ...มันก็ไม่แปลกมั้งที่ผู้ชายจะ...อยู่ด้วยกันในห้องน่ะ...

          ฮิจิคาตะพูดจบไปพักหนึ่ง กินโทกิที่นั่งนิ่งฟังคนตอบนั่นก็นิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆราวกับสะใจอะไรเล็กๆ

          “ ฮะๆๆ..นั่นสินะ...มันต้องไม่มีอะไรอยู่แล้ว...มันต้องไม่มีอะไรในกอไผ่อยู่แล้วล่ะ ฮะๆๆ “

          กินโทกิหัวเราะร่าก่อนจะยืนด้วยท่าทีระโหยอ่อนแรงเดินกลับไปทั้งๆที่ใช้ผ้าห่มคลุมตัวไปเท่านั้น ฮิจิคาตะได้แต่เพียงมองคนตรงหน้าที่เดินไปราวกับคนไร้สติยังไงอย่างงั้น

          ฮิจิคาตะถอนหายใจก่อนจะพูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะทำงานของตนเอง แบบไม่ค่อยสบายใจเสียเท่าไหร่นัก

          “ นั่นสินะ...ไม่มีอะไรหรอก “

          ฮิจิคาตะเริ่มผ่อนคลาย ไม่นานก็หยิบบุหรี่ตัวก่อมะเร็งมาสูบคลายเครียด แต่ไม่นานก็หยิบบุหรี่นั่นออกจากปากก่อนจะทิ้งลงที่เขี่ยบุหรี่

          ไม่นานก็มองไปยังที่เขี่ยบุหรี่นั่นอีกครั้งก่อนจะถามตัวเองในใจว่า

          จะทิ้งทำไมเนี่ย ?? ‘

          หลังจากงงตัวเองได้ซักพักใหญ่ก็หยิบบุหรี่ตัวก่อมะเร็งอันใหม่ขึ้นมาสูบ แต่ไม่นานก็ทำซ้ำกันอีก ฮิจิคาตะก็ตั้งคำถามในใจอีก

          ต้องการอะไรวะ ? ‘

          หลักจากสงบจิตใจได้ซักพักก็หยิบบุหรี่ม้วนใหม่ขึ้นมาสูบ ก่อนจะทำซ้ำกันอีก...

          จะเอาอะไรกับกูวะ !!! ‘

          แล้วก็หยิบอีก...แล้วก็ทิ้งอีก...

          สลัดผักกก !!! ‘

          ฮิจิคาตะเริ่มหมดความอดทนกับตัวเองเต็มที เขามองไปทางที่เขี่ยบุหรี่ของตัวเองและงานที่กองเป็นเนินเขาสูงชันที่เหมือนจะพังทลายลงมานั่นด้วยสายตางงงวย

          ทำไมแขนมันต้องไปเองด้วย...? ‘

          ฮิจิคาตะมองไปยังที่นอนข้างๆที่ยังไม่ได้เก็บเข้าที ไม่นานภาพที่ได้เห็นเมื่อเช้าที่มันยังคงติดตานั่นทำเอาเขาถึงกับเขาหน้าผากชนกับโต๊ะทำงานทำเอาเสียสนั่นไปทั่วบริเวณนั้น ไม่นานยามาซากิลูกน้องคนสนิทที่อยู่แถวๆนั้นคิดว่าเกิดอันตรายอะไรเลยรีบวิ่งมาที่ห้องที่เกิดเสียทันใด

          “ รองเกิดอะไรขึ้... !!

          ยามาซากิที่เปิดประตูบานเลื่อนนั่นด้วยความรวดเร็วโดยไม่เคาะประตูก่อนนั่นโดนคุณรองหัวหน้าหยิบที่เขี่ยบุหรี่เจ้ากรรมปาไปโดนหน้าของยามาซากิอย่างจังทำเอาหงายเงิบนอนพับไปกับพื้นเลยทีเดียว

          แต่ท่านรองก็เหมือนจะไม่ได้สนใจแต่กลับกำลังนั่นครุ่นคิดก่อนจะเรียกใช้ยามาซากิผู้น่าสงสารที่นอนตาเหลือกอยู่หน้าห้องมาทำงานอีก

          “ ยามาซากิ.!! ไปซื้อของให้ฉันหน่อย !

          “ คะ..ครับรองง..

          ยามาซากิที่โอดครวญไม่นานเมื่อได้รับคำสั่งก็ยกแขนที่พอมีแรงนั่นขึ้นมาพร้อมกับหยิบไม่แบตมินตั่นเพื่อแสดงวามพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของรองหัวหน้า

          ไม่นานฮิจิคาตะก็เดินมาถึง...

 

          ณ ร้านรับจ้างสารพัด

 

          กิ๊งก่องง !!

 

          เสียงออดหน้าร้านรับจ้างสารพัดดังขึ้น ไม่ทันไรชินปาจิหนุ่มแว่นหน้าใสกิ๊งก็เดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

          “ สวัสดีครับ รับจ้างสารพัดครับ...อ่ะ..

          “ อ่าๆ..

          สิ้นเสียงฮิจิคาตะชินปาจิเงิยหน้าขึ้นมามองเห็นเป็นท่านรองชินเซ็นกุมิก็ดันทำหน้าตาหวาดผวาซะงั้น ไม่นานชินปาจิกดันไหล่ฮิจิคาตะออกจากร้าน

          “ เฮ้ยๆ อะไรเนี่ย?

          ฮิจิคาตะถึงกับออกปากไม่นานชินปาจิก็รีบบอกอะไรบางอย่าง

          “ คุณฮิจิคาตะรีบหนีไปเถอะครับ “

          “ หนี ? หนีทำไมห๊ะ ?

          “ คือ...

          ไม่ทันที่ชินปาจิจะพูดจบประโยค คางุระที่วิ่งมาจากในบ้านกระโดดถึบคิกส์ใส่ชินปาจิอย่างจังจนทำให้หัวของชินปาจิแทบจะไปคากับป้ายหน้าร้าน

          ฮิจคาตะที่เห็นภาพนั่นต่อหน้าต่อตาทำเอาช๊อกไปเลยทีเดียวเชียว

          “ อามายองเนสลื้อยังมีหน้ากล้ามาที่นี้อีกหรือน่อ !

          “ ละ..แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะหือ..

          ฮิจิคาตะผู้มาดเข้มขรึมพยายามเก้กหน้านิ่งอยู่ คางุระที่ทำหน้ากวนส้นเท้านั่นพยายามกวนต่อไปราวกับนักเลงหัวไม้ยังไงอย่างงั้น

          “ ลื้อไม่ต้องมาทำเป็งพูกลี ลื้อเป็งคงทำร้ายอากินจังอ่ะน่อ !

          “ทำร้าย ?

          “ ขอ..ขอโทษนะครับคุณฮิจิคาตะ คางุระเข้าใจผิดน่ะครับ “

          ชินปาจิที่เลือดอาบหัวนั่นพยายามเข้ามาห้ามคางุระที่ทำท่าทางจะตีฮิจคาตะให้ตายกันไปข้างนั่น แหมๆๆ ก็มาทำร้ายจิตใจลูกสาว(?)นี่นะ

          “ ทำไม? หมอนั่นเป็นอะไรหรอ ?

          “ ยังมีน่ามาถามอีกหรอน่อ อากิงจังกินไม่ล่ายนอนไม่ได้มาหลายคืนแล้วน่อ คนที่ทำให้อากินจังเสียใจน่ะ ก็มีแค่ลื้อคนเดียวแหละน่อ !

          “ คางุระจัง !

          “ ทำไมอะน่ออาวัตสัน อั๊วพูดความจริงน่อ !

          “ อ่า..ขอโทษนะ..

          ฮิจิคาตะก้มหัวก่อนจะพูดเบาๆราวกับสลัดทิ้งความเป็นรองหัวหน้าปิศาจไปยังไงอย่างงั้น ไม่นานฮิจิคาตะก็ทำหน้ารู้สึกผิดก่อนจะขอเข้าไปหากินโทกิ

          “ ขอฉันเข้าไปขอโทษด้วยตัวเองได้ไหม ?

          “ หึ !

          “ เชิญเถอะครับ “

          “ อาชินปาจิ ลื้ออ่ะ ..อุ๊ๆๆ “

          คางุระที่พยายามจะขัดจังหวะ แต่ชินปาจิก็ปิดปากไว้ได้ทันก่อนที่คุงระจะเข้าไปห้าม ฮิจิคาตะเข้าไปหากินโทกิที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะทำงานตัวเก่าที่คุ้นเคยนั่น

          “ กินโทกิ...นายไม่เป็นๆไรใช่ไหม ?

          “ อืม...ไม่เป็นไร “

          “ ฉันซื้อเค้กมาฝากถ้าไม่รังเกียจก็มากินสิ “

          “ อือ...

          ฮิจิคาตะมองคนตรงหน้าที่ไม่ยอมหันมาคุยกับเขา เขานึกถึงภาพเก่าๆที่เขาเอาเค้กมาฝากป่านนี้คงหายไปลงท้องคนตรงหน้าหมดแล้ว ไม่ก็แย่งกับกินกับคางุระจังจนสุดท้ายก็ไม่เหลือให้กินซักชิ้น

          แต่ในภาพตอนนี้กลับดูหดหู่เต็มที เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย

          “ กินโทกิ...ฉันขอโทษนะแต่ฉันไม่ได้ทำอะไรนายจริงๆคือ..

          “ นายไม่ได้ทำอะไรหรอก...นายไม่ผิด...แต่ฉันผิดเองที่ตั้งใจจะไปแกล้งนายตั้งแต่แรก ถ้าฉันไม่คิดแบบนั้นก็คงดี..ก็คงไม่..

          “ ไม่ๆ..ฉันผิดเองๆ..นายไม่ผิดเลย...ฉันอยากจะรับผิดชอบนะ “

          กินโทกิได้ยินไม่นานก็ลุกขึ้นมามองหน้าฮิจิคาตะด้วยสายตาราวกับแค้นมานานยังไงอย่างงั้น

          “ ผิดเองงั้นหรอ? รับผิดชอบงั้นหรอ ?..คำพวกนี้ต้องให้ฉันพูดก่อนใช่ไหมนายถึงจะพูดออกน่ะ !!

          “ ไม่คือ..ฉัน “

          “ นายจะบอกว่านายไม่ทำอะไร ไม่รู้อะไรก็ไม่ผิดแล้วนี่ ? ใช่ไหม ?? ทำไมต้องรับผิดชอบจะบ้าหรอ !!

          “ กินโทกิฟังฉันก่อน..ฉันอยากจะอธิบาย “

          “ นายไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นฉันไม่ฟัง..

          “ กินโทกิ !!

          ฮิจิคาตะจับมือคนตรงหน้าที่กำลังจะเดินหนีไปจากเขา ฮิจิคาตะจับมือซ้ายกินโทกิก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นก่อนจะพูดประโยคแสนโรแมนติกที่สาวๆหลายคนใฝ่ฝันอยากได้คำนี้เป็นของขวัญวันเกิดจากชายอันเป็นที่รัก

          “ แต่งงานกันนะ...










บ่นๆๆๆๆ

สวัสดีคะนักอ่านสายตาดี(?) ทุกๆท่าน วันนี้ที่ลงช้าเพราะติด
หลายเรื่องนะคะ เรื่องงานเรื่องบลาๆ ฮะๆๆ

ตอนนี้พิเศษสำหรับไรท์คะ เพราะคิดเนื้อเรื่องมาหลายคืนมากคิดไม่ออก
แต่ดันมานึกออกตอน 30 นาทีสุดท้ายคือ 20:30 น. นั่นเอง
แล้วตอนนั้นนั่งอยู่ในรถไม่ถึงบ้านทีจ้าา ฮะๆๆ
ต้องอัฟ 21:00 น. ในใจคิดว่าลงไม่ทันชัวร์ เพราะอยากเปลี่ยนเนื้อเรื่อง
เลยลงช้าไปอีก แต่เรื่องตอนใหม่นี่เจ้มจ้นมากมาย ฮะๆๆ
ถ้าผิดไปบ้างขออภัยนะจ้ะ คือจะบอกว่าพิมพ์แบบความไวแสงจริงๆคะ ฮะๆๆ
พิมพ์แบบไม่ดูแป้นพิมพ์กันเลยทีเดียวเชียวจ้า

เอาเป็นว่าตอนนี้จบได้สวย (หรอ ?) หลายคนอาจจะบอกว่าค้าง...
แน่ะๆ...ถ้าค้างก็รออ่านตอนต่อไปในเดือนหน้าจ้า

ป.ล. ถ้าอารมณ์ดีและไม่มีการบ้านจะอัฟอาทิตย์หน้าจ้า จุ๊บๆๆ









B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #280 Takgy (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 17:19
    แต่งงานน  ขุ่นพระะ  คุณกินจะตกลงมั้ย
    #280
    0
  2. #279 CutieZ Writer >[]< (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 18:22
    มีความรุ้สึกว่าฮิจจี้จะโดนปฎิเสธ ไม่น้าาา T^T
    #279
    0
  3. #233 Takgy (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:55
    อร้ายย ชอบเรื่องนี้อ่ะ  น่ารักอ่ะ ว้ายๆๆๆๆ  ถ้ามีตังก็รับคุณกินไปเลี้ยงเลย+0+
    #233
    0
  4. #215 All yuki-onna (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 08:02
    ขอบคุณค่าาา
    merry christmas เช่นกันค่าาา >w<

    #215
    0
  5. #214 mojini (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 22:29
    ฮ๊ายยย ท่านรองง เหมาหมดเลยทีเดียวนะคะ แหมมม คนอ่าไม่รู้เลยเถอะว่าซื้อไปให้ใครรร 5555

    น่ารักเหมือนเดิมเลยคู่นี้ ฮิ้วววว สุขสัตน์วันคริสต์มาสย้อนหลังนะคะะะ

    เราก็ีมีงานเลี้ยงเหมือนกันน อิ่มจนจะอ้วก ฮ่าๆๆ แต่ก็สนุกมากๆเลยละ

    แล้วมาเขียนอีกน้าา นี่ปีใหม่แล้วอยากให้สองคนนี้มีโมเม้นอีก จะรอเน้อออ

    สู้ๆไรเตอร์ บะบายยยย
    #214
    0
  6. #213 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 13:17
    อยากกินอ่ะ //น้ำลายไหล
    #213
    0