[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 47 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 30 : รักไม่ใช่สิ่งสวยงามเสมอไป (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 30 : รักไม่ใช่สิ่งสวยงามเสมอไป

          “ แต่งเสร็จแล้วเข้าไปให้ท่านฮิจิคาตะดูสิเจ้าคะ “

          “ ไม่เอาด้วยคนละ เชิญเธอคนเดียวเลยแล้วกันนะ “

          “ ได้ยังไงล่ะเจ้าคะ ข้าอุตส่าห์แต่งตัวให้เสร็จแล้วนะเจ้าคะ “

          “ ใครได้ขอเธอให้แต่งให้ฉันเล่า !!

          กินโทกิกำลังเถียงอยู่กับตัวเองในอดีตที่ดูเหมือนว่าจะดื้อรันเหมือนกัน แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้แล้วว่าอะไรที่ไม่เหมือนกันอย่างรุนแรง นั่นก็คือ

          ฮิจิคาตะในอดีตเดินกลับมาจากการเดินไปสำรวจด้านนอก ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะได้กล่าวทักทายใดๆกับกินโทกิในปัจจุบัน กินโทกิในอดีตก็วิ่งเข้าไปสวมกอดยกใหญ่เลยทีเดียว

          “ ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าคะ “

          “ เจ้านี่นะ...ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าวิ่งน่ะ มันอันตรายรู้ไหม ?

          “ ก็ข้าอยากเจอท่านเร็วๆนี่เจ้าคะ “

          “ เจ้านี่อ้อนเก่งจังนะ “

          กินโทกิในปัจจุบันถึงกับยืนอ้าปากค้างเมื่อเห็นตัวเองและฮิจิคาตะในอดีตสวีทหวานแหววกันอย่างไม่น่าเชื่อ แถมพวกเขาสองคนยังหน้าตาเหมือนกันอย่างกันแกะ ทำให้กินโทกิอดที่จะขนลุกไม่ได้ แต่ก็แอบแฝงไปด้วยความดีใจเล็กน้อย ด้วยอะไรบางอย่างแหละนะ...

          “ อ่ะ..ข้ายังไม่ได้ทักทายท่าน ท่านคือท่านกินโทกิสินะ “

          “ อ่า..ฉันเองที่ไม่ดี ฉันคงจะรบกวนสินะ “

          “ ไม่เลย ข้าเองก็อยากจะช่วยเหลือพวกท่าน เอาเป็นว่าเราเข้าไปนั่งคุยกันก่อนดีกว่านะ “

          ฮิจิคาตะในชุดยูกาตะสีน้ำเงินเดินผายมือพร้อมกับเดินนำไปยังห้องรับแขกที่เป็นแบบเรียบง่าย กินโทกิในอดีตเดินตามมาทีหลังก่อนจะนั่งลงข้างๆฮิจิคาตะ

          “ ข้ามีเรื่องจะขอร้องและถามในหลายๆเรื่องเลย ท่านพร้อมที่จะตอบใช่ไหม ?

          “ ฉันตอบได้ทุกเรื่อง..อ่า...ในเรื่องที่ฉันรู้นะ “

          “ แน่นอน...ท่านต้องรู้แน่นอน...

          “ ข้าสงสัยมากเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น เจ้าช่วยเล่าให้ฟังได้ไหมหลังจากที่เจ้ากลับไปได้แล้วเกิดอะไรขึ้นและทำไมพวกเจ้าต้องกลับมาที่นี่อีกล่ะ ?

          กินโทกิในอดีตถามด้วยความสงสัย ไม่นานฮิจิคาตะในปัจจุบันก็เดินมาด้านหลังกินโทกิซึ่งเป็นประตู พร้อมกับยืนพิงประตูก่อนจะพูดเบาๆ

          “ แฮ่ม...! หายไปวันเดียวลืมฉันได้ยังไงกัน “

          “ ท่านตื่นแล้วหรอ ?

          “ อืม..ได้ซักพักแล้ว ได้นานพอที่จะได้เห็นอะไรแปลกๆล่ะนะ “

          ฮิจิคาตะพูดก่อนจะมองไปทางกินโทกิที่ทำตาขวางใส่ฮิจิคาตะเพราะไม่พอใจที่ฮิจิคาตะมองเขาตอนที่เขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ฮิจิคาตะกะใช้เป็นแผนแกล้งคนตรงหน้าขำๆเสียหน่อย แต่ไม่ค่อยขำเสียเท่าไรห่เพราะคนตรงหน้าดันไม่เล่นด้วยซะงั้น

          “ งั้นเรามาคุยกันต่อเลยนะ เชิญท่านนั่งตามสบายนะ “

          ฮิจิคาตะในอดีตผายมือเชิญฮิจิคาตะนั่งลงข้างๆกินโทกิที่ทำหน้าบึ้งอยู่ข้างๆ ฮิจิคาตพก็เลยแอบขำท่าทีงอนเล็กๆน้อยของคนตรงหน้า

          “ ก็ตามที่ถามไปล่ะนะ หลังจากที่พวกท่านกลับไปได้แล้วเกิดอะไรขึ้นแล้วทำไมพวกเจ้าต้องกลับมากันล่ะ ?

          ฮิจิคาตะถามซ้ำอีกครั้ง ไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ฮิจคาตะในปัจจุบันก็ตอบออกมาก่อนกินโทกิที่กำลังนั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่

          “ กินโทกิความจำเสื่อมน่ะ...เราเลยต้องกลับมา “

          “ ความจำเสื่อม ?? !!

          กินโทกิและฮิจิคาตะในอดีตทำหน้าตกใจ เพราะว่านี่เป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้แต่ก็ดันเกิดขึ้นแล้ว หลังจากมองหน้ากันไปซักพักฮิจิคาตะในอดีตก็ถามต่อ

          “ แล้วมันเกิดจากอะไร...? ท่านพอจะรู้หรือไม่ ?

          “ อืม..ฉันก็ไม่แน่ใจ “

          ไม่ทันที่ฮิจคาตะจะตอบคำถามจบกินโทกิก็เผลอพูดบางอย่างออกมาจากปาก โดยไม่ได้ตั้งใจ ราวกับว่าในใจมันแอบที่จะอดคิดไปเองไม่ได้

          “ หรือว่า...สาเกแก้วนั้น...?

          “ สาเกหรอ ?

          “ มะ...ไม่มีอะไร “

          ฮิจิคาตะสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะเห็นสีหน้าของกินโทกิไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่นัก

          ไม่ทันไรกินโทกิในอดีตก็พูดออกมาด้วยความมั่นใจพร้อมกับทำท่าทีถือหน้าสือราวกับว่าเขาพยายามจะแสดงว่าตัวเองก็ฉลาดไม่ด้อยไปกว่าคนอื่น

          “ ข้าคิดว่าอาจจะเป็นเพราะพวกท่านโดนทำร้ายในคืนนั้นแน่ๆ คนร้ายที่โจมตีพวกท่านในคือก่อนน่าจะเป็นคนที่ทำให้พวกท่านกลับไปยังโลกเดิม นี่คือสิ่งที่เป็นไปได้สูงสุดเจ้าคะ “

          “ ฮะๆๆ เจ้ายังเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ “

          ฮิจคาตะในอดีตกล่าวชื่นชมกินโทกิในอดีตที่ทำหน้าภูมิใจสุดๆ ฮิจิคาตะในปัจจุบันได้แต่เพียงนั่งมองว่ากินโทกิในอดีตและในปัจจุบันไม่ค่อยได้แตกต่างไปมากเสียเท่าไหร่ แต่สิ่งที่แตกต่างน่าจะเป็นความซึนเดะเระที่มีมากขึ้นเกินความจำเป็นเพียงเท่านั้น...

          “ อ่อ แล้วพวกท่านกลับมาที่นี่ได้ยังไงกันหรอ ?

          “ อันนี้ต้องถามคนนี้นะ “

          ฮิจิคาตะในปัจจุบันชี้นิ้วโป้งไปทางกินโทกิที่นั่งนิ่งคิดอะไรอยู่คนเดียว ไม่ทันไรกินโทกิก็ถูกปลุกด้วยเสียงของฮิจิคาตะที่เรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมา

          “ กินโทกินายเป็นอะไรน่ะ ?

          “ ไม่ๆ ฉันไม่เป็นไร จะถามเรื่องที่กลับมาได้ไงใช่ไหม ?

          กินโทกิในอดีตพยักหัวเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาต้องการจะรู้เรื่องการกลับมาของทั้งสองคน

          “ ฉันใช้นี่น่ะ “

          กินโทกิยื่นผ้าเช็ดหน้ารูปดอกซากุระสีชมพูที่มีรอยเลือดนั่นขึ้นมา กินโทกิในอดีตถึงกับอุทานขึ้นมาเลยทีเดียว

          “ นี่มันผ้าเช็ดหน้าข้านี่ !!

          “ ใช่...ฉันได้มาจากตอนที่อยู่ในโยชิวาระ คนดูแลของเธอบอกให้ฉันเอากลับมาให้เธอน่ะ เพราะอย่างน้อยมันเป็นช่วงความทรงจำที่เธอรอคอยฮิจิคาตะสินะ แต่ขอโทษทีนะที่มันเปื้อนเลือดซะแล้วน่ะ “

          กินโทกิพูดจบพร้อมกับยื่นกลับไปให้กับเจ้าของ กินโทกิในอดีตหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นพร้อมกับร้องไห้ก่อนจะพร่ำบอกคำขอบคุณ

          “ ขอบคุณมากเจ้าคะ..ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านยังไงดี “

          “ ไม่ต้องตอบแทนฉันหรอก ตอบแทนเด็กสาวคนนั้นดีกว่านะ เด็กสาวคนนั้นรู้เรื่องของเธอดีกว่าใคร เด็กคนนั้นคงต้องรักเธอพอๆกันฮิจิคาตะนั่นแหละ “

          “ ขอบคุณเจ้าคะ “

          กินโทกิในอดีตยังคงร้องต่อ ฮิจิคาตะในอดีตเห็นว่าไม่หยุดร้องซักทีก็เจ้าไปกอดพร้อมกับปลอบ ไม่นานนักก็พูดเรื่องน่าตกใจอีกเรื่องให้กินโทกิฟัง มันเป็นเรื่องน่ายินดี...ถึงแม้จะอย่างงั้น กินโทกิก็อดที่จะร้องมามากกว่าเดิมไม่ได้

          “ กินโทกิ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า เจ้าช่วยหยุดเสียใจก่อนได้หรือไม่ “

          “ เจ้าคะ...

          “ เจ้า..แต่งงานกับข้านะ..กินโทกิ “

          “ แต่งงาน ?

          “ ใช่..หลังจากนั้นเราจะมีลูกด้วยกัน เจ้าจะรับคำขอของข้าได้หรือไม่ “

          “ ได้...ได้แน่นอนเจ้าคะ ท่านฮิจิคาตะ “

          กินโทกิพูดจบก็ร้องไห้ก่อนจะกอดคนตรงหน้าก่อนจะซบใบหน้าลงบนไหล่กว้างของอีกคน ความอบอุ่นจากร่างกายแผ่ซ่าน ไม่นานเรื่องที่น่าแปลกแต่ก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอีกครั้ง

          ร่างกายของฮิจิคาตะกับกินโทกิกลับเจือจางลง ราวกับว่าทั้งสองกำลังจะค่อยๆหายไป นี่อาจจะเป็นการแก้ความผิดพลาดครั้งสุดท้าย นั่นคือการที่ต้องทำให้ทั้งสองแต่งงานกัน

          “ เสียดายจังเลย คงไม่ได้ไปงานแต่งของพวกเธอซะแล้วนะ ยังไงก็ขอให้รักกันนานๆนะ “

          กินโทกิพูดพร้อมกับยิ้ม ตามมาด้วยฮิจิคาตะที่ยิ้มจางๆก่อนจะพูดไม่มากนัก

          “ อย่าเลิกกันละ ไม่งั้นฉันคงได้กลับมาที่นี่อีกแน่ “

          “ เจ้าคะท่านฮิจิคาตะ ท่านกินโทกิ กลับไปแล้วรักกันให้มากๆนะเจ้าคะ “

          “ อึ๋ยย ใครอยากไปรักกับหมอนี่กัน !

          กินโทกิได้ยินคำอวยพรถึงกับทำหน้าขยาด แต่ฮิจิคาตะกลับทำสีหน้าหยิ่งๆก่อนจะพูดหยอกล้อเบาๆ

          “ เหอๆ แค่คำอวยพรก็เชื่อเป็นตุเป็นตะ จริงๆนะ “

          “ กลับไปแล้วเจอดีแน่ๆ !!

          “ มาต่อยฉันเลยสิ !!

          “ อย่าท้าฉันนะ !!

          กินโทกิและฮิจิคาตะในอดีตมองดูทั้งสองหายไปเรื่อยๆพร้อมทั้งตะโกนทะเลาะกันไม่เรื่อยๆ ด้วยท่าทางขัดๆของทั้งสองที่กำลังจะหายไปในไม่ช้านั่นทำให้ทั้งสองหัวเราะออกมาแทนที่จะเป็นคำอวยพรดีๆอีกซักข้อ แต่ทว่า...

แต่ถึงแม้พวกเขายังจะทะเลาะกันอยู่ ถึงแม้พวกเขาจะตีกันไม่หยุด แต่คำอวยพรที่ตนเองให้นั้นในอดีตจะจารึกไปตลอดกาลและตลอดไป สิ่งที่หลายคนไม่เคยเข้าใจถึงความรัก ความรักมันอาจจะไม่ได้ไปอย่าสวยงามตามใจหวัง แต่ว่า...หลังจากเผชิญความรักนั้นด้วยตนเองแล้วนั้น ก็ไม่สามารถมีสิ่งใดมาทำลายรักนั้นได้ ความรักไม่เคยแพ้สิ่งใด ยกเว้นใจของเราทำร้ายตนเอง











B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #271 Takgy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 08:30
    น่ารักจังง ยังมีแอบกัดกันตอนท้ายด้วย > <
    #271
    0
  2. #206 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 20:22
    คะ ฮะๆๆ ลงเล่นๆงั้นๆแหละคะ

    แต่ไม่ว่าจะเป็นด้วยเหตุผลใด

    ไรท์ก็ยังคงสนุกกันการแต่งฟิคอยู่คะ ^^
    #206
    0
  3. #205 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 20:46
    เอาเถอะค่ะ ความชอบแต่ละคนไม่เหมือนกันนะ 
    เค้าอาจจะชอบแนวของเรื่องเก่าก็ได้......
    #205
    0