[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 46 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 29 : หน่วยความจำก็เหมือนเม็มโมรี่การ์ดที่มีความจุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 29 : หน่วยความจำก็เหมือนเม็มโมรี่การ์ดที่มีความจุ

          ความเดิมตอนที่แล้ว กินโทกิที่เหมือนจะปวดหัวอย่างรุนแรงราวกับถูกบางอย่างบีบทับ ทำให้กินโทกิกระวนกระวาย และยิ่งไปมากกว่านั้น ศัตรูหัวใจตัวร้ายก็ดันเดินมาพบกันโดยบังเอิญ เมื่อกินโทกิที่ความจำเสื่อมกลับวิ่งกลับไปยังบ้านหลังแรกที่กินโทกิและฮิจิคาตะได้มาสำรวจในตอนแรก และที่นั่นเป็นต้นตอที่ทำให้ทั้งสองต้องกลับไปยังอดีตของตนเอง และผลัดหลงกันไปคนละทาง

          และแล้วกินโทกิและฮิจิคาตะก็กลับไปยังโลกเดิมอีกครั้ง เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดบางอย่างที่อาจจะเลวร้ายกว่าการมาของทากาสุกิ !!

         

          “ ตื่นเถอะเจ้าคะ ... ท่านกินโทกิท่านฮิจิคาตะ...

          หญิงสาวท่าทางอ่อนช้อยใส่ชุดกิโมโนสีชมพูดอ่อนๆเดินมาช้าๆก่อนจะก้มลงเขย่าตัวคนสองคนที่นอนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดท่าทางนุ่มสบาย นั่นก็คือฮิจิคาตะและกินโทกิที่นอนไม่ยอมตื่นซักที อาจจะเป็นผลจากการมาอย่างกะทันหัน

          แต่ไม่นานเสียเท่าไหร่นัก กินโทกิก็พอที่จะมีแรกลุกขึ้นมา กินโทกิาขยี้ตาสองสามทีแล้วมองไปรอบๆห้อง ห้องที่ถูกตกแต่งด้วยศิปละวัฒนธรรมเก่าๆแบบดั้นเดิมของญี่ปุ่นเชิญชวนให้คนที่เข้ามาอยากจะจับจองสิ่งของพวกนั้นเป็นของตนเอง

          กินโทกิในอดีตถึงกับยิ้มออกเมื่อเห็นกินโทกิในปัจจุบันทำหน้ามึนงงเล็กน้อย และแล้วกินโทกิในอดีตก็พูดต้อนรับ

          “ ยินดีต้อนรับนะ...ท่านชื่อกินโทกิสินะ “

          ต้นเสียงใสมาจากด้านซ้ายของกินโทกิที่นั่งพับขาอยู่ข้างๆเตียงที่เขานอนไปไม่ไกลนัก กินโทกิในปัจจุบันมองตัวเองในอดีตแบบงงปนสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มแน่ใจและพูดคุยด้วย

          “ อ่า..ฉันกินโทกิ ส่วนเธอก็ “

          “ ข้ากินโทกิ...อืม...ข้าเป็นเจ้าในอดีตนะ เราเหมือนกันจนแยกไม่ออกจริงๆ ไม่แปลกที่พวกเฮียะกะจะจับตัวผิดไปนี่นะ “

          “ ฮะๆๆ เหมือนกันจริงๆด้วย ไม่แปลกจริงๆนั่นล่ะ “

          ไม่นานทั้งสองก็เข้ากันได้อย่างดี ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะสายเลือดที่มีเหมือนกันทำให้คุยกันได้อย่างสนุกนานไม่แพ้กันคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

          “ เจ้าอยากทานอะไรหน่อยไหม ?

          “ อะ..อือ “

          “ รอเดี๋ยวนะ..

          สิ้นเสียงกินโทกิในอดีตก็รีบจ้ำอ้าวไปหยิบอาหารบางอย่างมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจัดจากมาอย่างสวยงาม ภายในถ้วยสีขาวมีขนมหวานสีจาวอมชมพู ด้วยสีที่ดูเหมือนจะหวานใช่ย่อยนั่นทำเอากินโทกิอยากกินให้หมดเร็วๆ

          “ เจ้าชอบมันไหม ?

          “ ชอบสิๆ...ฉันอยากกินแล้วด้วยล่ะ มันคืออะไรหรอ ?

          “ ขนมโมจิด้านในเป็นไส้ถั่วแดง ข้าทำเองเลยนะ “

          “ สุดยอมเลย ฉันอยากทำแบบนี้ได้บ้าง สอนฉันได้ไหม ?

          “ ได้สิ...แต่เจ้าต้องพักก่อนนะ “

          “ อ่า..

          กินโทกิเหมือนจะเพลินสนุกกับเพื่อนใหม่ไปหน่อย กินโทกิจึงพึ่งนึกออกว่าเขามาที่นี่เพื่อทำอะไร ไม่ช้าไม่นานหลังจากกินโทกินั่งคิดไปซักพักก็ถามตนเองในอดีตอย่างรวดเร็ว

          “ กินโทกิ ฉันถามอะไรหน่อยสิ “

          “ มีอะไรเจ้าคะ “

          “ เมื่อวันก่อนฉันกับฮิจิคาตะหายไปไหนหรอ ?

          “ อ่อ...ข้าจำได้เพียงว่าท่านฮิจิคาตะกับข้าไปตามหาท่านที่โยชิวาระ แล้วก็แยกทางกันเจ้าคะ แต่หลังจากแยกทางกัน พวกข้าก็หาพวกท่านไม่เจอเลย พึ่งได้เจอเนี่ยแหละเจ้าคะ ดีจังเลยนะเจ้าคะที่พวกท่านไม่เป็นไร “

          “ งั้นหรอ...?

          “ ข้ามีเรื่องจะถามเหมือนกันเจ้าคะ หลังจากที่ข้ากับท่านฮิจิคาตะทั้งสองแยกทางกัน แล้วพวกท่านเจอกันแล้วไปอยู่ที่ไหนกันเจ้าคะ พวกเราสองคนตามหาแทบจะทั่วเมืองก็ไม่เจอเลย “

          “ อึก.. !

          หลังจากกินโทกิในอดีตเล่าจนจบกินโทกิก็ดันเกิดอาการปวดหัวซ้ำสอง ไม่นานภาพการกระทำอันรุนแรงก็เกิดขึ้นภายในหัว

          คืนฟ้าสีม่วง พระจันทร์ดวงใหญ่ ฝนที่ตกกระหน่ำลงมาราวกับว่าจะเกิดพายุในไม่ช้า ภาพที่กินโทกิเห็นคือเขากับฮิจิคาตะวิ่งจับมือกันแน่นไม่ยอมปล่อย สีหน้าทั้งสองซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่ากำลังวิ่งหนีปิศาจตนใหญ่อยู่ยังไงอย่างงั้น แต่ด้วยความโชคร้ายอาจเป็นเพราะถนนที่ถูกฝนเซาะจนพื้นดินนั้นหลอมละลายแทบกลายเป็นน้ำ กินโทกิก็ล้มลง ตามมาด้วยฮิจิคาตะที่พยายามจะช่วยดึงร่างกินโทกิขึ้นมา

          กินโทกิตะโกนบอกให้ฮิจิคาตะหนีไปก่อน แต่ทว่าฮิจิคาตะไม่ฟังตามคำขอกลับพยายามดึงตัวกินโทกิที่ถูกกระแสดินที่ถูกกัดเซาะนั่นลากร่างของเขาไปด้วย ไม่นานนักหลังจากที่ฮิจิคาตะพยายามดึงตัวกินโทกิขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย กลับมีชายปริศนาตีที่ต้นคอของชายทั้งสองก ก่อนจะวิ่งหายไปในป่าใหญ่ หลังจากภาพชายที่วิ่งหนีไป ภาพก็จางลงเรื่อยๆจนมองไม่เห็นอะไร ทำเอากินโทกิสะดุ้งดังเฮือกใหญ่เลยทีเดียว

          “ ท่านกินโทกิ ๆๆ เป็นอะไรมากไหมเจ้าคะ ?

          “ อะ...ไม่แล้วล่ะ “

          “ ข้าถามท่านมากไปสินะเจ้าคะ ต้องขอทาด้วยนะเจ้าคะ “

          “ ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก เพราะเธอนะฉันถึงนึกอะไรออกมาน่ะ “

          “ นึกอะไรออก ?

          กินโทกิในอดีตเอียงคอสงสัย กินโทกิเห็นว่าคงไม่ต้องอธิบายให้มากความ เพราะตอนนี้เขาต้องทำในสิ่งที่เขาต้องทำ ซึ่งไม่รู้ว่าคืออะไร

          “ ท่านกินโทกิ ข้าอยากจะแต่งตัวกันท่านจังเลย เดี๋ยวข้าช่วยแต่งตัวให้นะเจ้าคะ “

          “ อ่า..ฉันว่าคงไม่เหมาะมั้ง “

          “ ไม่เป็นไรเจ้าคะ เราเป็นคนเดียวกัน อย่าลืมสิเจ้าคะ “

          “ เอิ่ม...ฉันก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรหรอก แต่แค่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีน่ะ “

          กินโทกิหน้าซีด เพราะทุกๆครั้งเจามักจะโดนเรื่องแปลกๆมากมายจากการที่มีหลายๆคนบอกเขาว่า เดี๋ยวแต่งตัวให้นะมันมักกลับกลายเป็นโศกอนาตกรรมของชายหน้าหวานชัดๆเลยแฮะ

          ไม่ทันไรกินโทกิกับกินโทกิก็เดินไปยังห้องแต่งตัวแล้วแต่งตัวด้วยกันอย่างสนุกสนานเชียว จนทำเอาเสียงพวกนั้นทำให้ฮิจิคาตะตื่นจากฝันทันทีทันใดเพราะได้ยินเสียงกรีดกร๊าดเกรียวกราวจากห้องข้างๆ

ไม่ทันไรฮิจิคาตะที่หลับเป็นตายก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาจนได้ ตื่นมาไม่ทันไรก็ตะโกนด้วยความไม่พอใจอย่ารวดเร็ว

“ หนวกหู!! คนกำลังจะนอน...!!

ฮิจิคาตะพูดพร้อมมองไปทางด้านห้องข้างๆที่กินโทกิกำลังถูกจับกระทำชำเราด้วยตัวเองในอดีตอยู่ สภาพคือเสื้อผ้าที่เหลืออยู่น้อยชิ้น กิโมโรสีแดงลายดอกโบตั๋นสีขาวที่ยังใส่ไม่เสร็จเผยให้เห็นต้นขาสีขาวยาวสวยโผล่ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ด้วยท่าทีที่กำลังขัดขืนนั่นทำให้เพิ่มความน่ารักเข้าไปคูณสอง

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอายถูกเติมแต่งด้วยสีชมพูดหวาน ผมถูกผูกแบ่งครึ่งเป็นแบบทวินเทล ข้างซ้ายติดด้วยดอกไม้สีขาวแดงดูน่าเอ็นดู

ฮิจิคาตะโกนเมื่อเห็นภาพดังกล่าวก็ทำหน้านิ่งก่อนที่ใบหน้าจะถูกเติมด้วยสีชมพูเช่นเดียวกัน ก่อนจะจ้องจนตาแทบหลุดก่อนจะนอนหลับไปอีกทีด้วยที่ทีสบายใจไปเสียอย่างงั้น กินโทกิเห็นดังนั้นถึงกับอยากจะตะโกนด่าคนตรงหน้าให้ลั่นห้องเลยทีเดียว

.. หารู้ไม่ว่าสาวๆในชุดกิโมโนสีแดงนี่แหละที่ฮิจิคาตะชอบล่ะ //โดนคุณกินตบ



B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #204 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 20:44
    555+ ไม่ว่าจะฮิจิคาตะซังคนไหน
    ก็เท่ห์บาดใจไม่แพ้กันค่ะ >///<
    #204
    0
  2. #202 mojini (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 18:00
    ฮจิไม่ได้จับผิดคนซะหน่อยย ก็คนเดิมแหละ แค่มาจากอนาคตแค่นั้นเอง ฮ่าๆๆๆๆ

    อุ้บบบ ท่านรองคะ ถ้าท่านรองจะหวานนนนน้ำตาลหกขนาดนี้นะคะ แหมมม ทำเอาท่านรองในอนาคตไปเลยอ่ะ ก๊ากกก

    ก็คุณกินสวยย จบนะๆๆ ยอมรับในความสวย(?)เธอซะเถอะ   อั้ยยย คู่นี้มันมุ้งมิ้งจริงๆ แต่ว่านะ ตอนนี้มันยังผิดคู่กันอยู่นะๆ 

    ไปสลับคู่กับด่วนนน ให้ฮิจิกับคุณกินในอดีตไปหวานหยดย้อยยยซะ แล้วสองคนก็ไปกัดกันมุ้งมิ้งเหมือนเดิมมม //มาแค่สองตอน อินี่จะให้จบเลย.... 


    กำลังสนุกเลยจ้าไรเตอร์ อ้อ เราไม่มีปัญหาเรื่องรอฟิคนะ เพราะเราก็ใช่ว่าจะว่างมาอ่านทุกวัน เราเลยเปิดมาทีไรก็เห็นไรเตอร์อัพแล้วล่ะ ดีเนอะ อิอิ 

    แล้วมาต่ออีกน้าาา สู้ๆจ้า
    #202
    0