[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 45 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 28 : ไม่มีวิธีใดลบความจำจากหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 28 : ไม่มีวิธีใดลบความจำจากหัวใจ

          ความเดินตอนที่แล้ว หลังจากฮิจิคาตะและกินโทกิกลับมายังโลกปัจจุบันแล้ว กินโทกิกลับลืมความหลังของตนเอง ฮิจิคาตะจึงพยายามหาวิถีทางเพื่อทำให้กินโทกิฟื้นความจำกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ทว่าระหว่างทางระหว่างที่ทั้งสองกำลังพักกันอยู่ ทั้งสองก็ได้พบกับคนๆหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะได้มาเจอกันในเวลาที่ไม่สมควรเช่นนี้ !!

          “ ทากาสุกิ...!!

          “ ฮึๆๆ...ทำไมต้องทำหน้าอย่างงั้นด้วยล่ะ ? มีอะไรไม่อยากให้ฉันเจอหรือไง “

          ทากาสุกิเดินมาเลียบตรงท่าน้ำ เสื้อผ้าแต่งกายเหมือนปกติ เพียงแต่มีเสื้อคลุมสีดำอมม่วงคลุมบ่าอยู่ และมีหมวกฟางใช้กำบังหน้าได้เป็นอย่างดี แต่ด้วยเอกลักษณ์ของเขาที่ไม่สามารถปกปิดได้นั้นทำให้ฮิจิคาตะเห็นเข้าได้ทันที

          ฮิจิคาตะมองทากาสุกิตาขวาง แน่นอนเลยว่าฮิจิคาตะไม่ค่อยอยากจะให้คนตรงหน้าต้องปวดร้าวไปมากกว่านี้อีก ถึงแม้ว่าตอนนี้กินโทกิจะยังจำอะไรไม่ได้ก็ตาม ฮิจิคาตะคงคิดจะปกปิดเรื่องที่กินโทกิจำอะไรไม่ได้เอาไว้เพื่อไม่ให้ทากาสุกิทำอะไรลามปามไปมากกว่านี้

          แต่ทว่า เหมือนความพยายามของฮิจิคาตะนั้นดูจะไม่ได้ผลเอาเสียเลย เนื่องจากอุปนิสัยที่เปลี่ยนไป ถ้าเป็นปกติกินโทกิคงจะชักดาบใส่ทากาสุกิแล้ว ดังนั้นทากาสุกิจึงสงสัยได้อย่างง่ายดายอย่างไม่ต้องคิดอะไรให้มาก

          “ ฮึๆๆ กินโทกินายเป็นอะไรน่ะ ไม่อยากฆ่าฉันแล้วหรือไง ? ฮึๆๆ “

          “ อ่า...หัว..ปวดหัว...

          กินโทกิทำท่าทีร้อนรนราวกับเจ็บปวดทรมาณจากอาการปวดหัวอย่างรุนแรง ด้วยความเจ็บปวดนั้นกินโทกิใช้มือทั้งสองจับข้างๆหัวก่อนจะก้มตัวลง ฮิจิคาตะเห็นท่าไม่ค่อยดีก็ใช้แขนสองข้างโอบไหล่กินโทกิเอาไว้ก่อนจะค่อยๆปลอบเบาๆ

          “ ใจเย็นๆนะกินโทกิ ไม่เป็นไรนะ..รออีกหน่อยนะเดี๋ยวฉันพาไปหาหมอ “

          “ อือ...

          ทากาสุกิเห็นภาพข้างหน้าก็เกิดสงสัยขึ้นมา ไม่นานนักหลังจากฮิจิคาตะพูดจบทากาสุกิก็เอานิ้วชี้ขึ้นมาชี้หน้าตัวเองก่อนจะถามด้วยสีหน้างงๆเล็กน้อย

          “ นาย...? จำฉันไม่ได้หรอ ?

          สิ้นเสียงทากาสุกิกินโทกิหันมามองที่ต้นเสียงก่อนจะมองไปทั่วตัวทากาสุกิที่ยืนอยู่นิ่งราวกับจะให้กินโทกิสำรวจยังไงอย่างงั้น ไม่นานนักกินโทกิก็ตอบด้วยสีหน้าสงสัย

          “ นาย...เป็นใคร ?

          กินโทกิพูดจบ ดวงตาสีแดงนั่นเปิดโพล่ราวกับตกใจอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็เหมือนกับโดนบางสิ่งบางอย่างกดทับลงกลางอก อาการปวดหัวทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น การเต้นของหัวใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ การหายใจเริ่มติดขัดและผิดปกติ เมื่อฮิจคาตะเห็นอาการเริ่มแรงขึ้นก็รีบโอบกอดคนตรงหน้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว แต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเสียเท่าไหร่

          “ กินโทกิได้ยินฉันไหม ? !! กินโทกิ !

          กินโทกิใช้มือขวาสัมผัสที่อกข้างซ้ายก่อนจะพูดกับฮิจิคาตะด้วยท่าทางระโหยอ่อนแรงเต็มทน

          “ ฮิจิคาตะ...หัวใจฉันบอกว่าเจ็บปวด...ฉันควรทำยังไง ?

          อาการของกินโทกิมากขึ้นจนถึงขั้นที่กินโทกินิ่งไปราวกับคนหมดสติก่อนจะสะดุ้งราวกับตื่นจากผวง ก่อนจะดิ้นหลุดจากแขนฮิจิคาตะก่อนจะวิ่งตรงไปที่บ้านไม้หลังเก่าที่ฮิจิคาตะและกินโทกิมาสำรวจในตอนแรก (จำไม่ได้คลิกไปอ่านที่นี่จ้ะ)

          “ กินโทกิ !!

          ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามกินโทกิไปโดยไม่ได้คิดอะไร รู้เพียงว่าต้องวิ่งตามไปก็เพียงเท่านั้น แต่ทางด้านทากาสุกิก็ไม่ได้วิ่งตามไปแต่กลับเปลี่ยนสีหน้ากลายเป็นสีหน้านิ่งและสงบก่อนจะเดินจากไปในความมืดอีกครั้ง

          ทางด้านกินโทกิและฮิจิคาตะ

          กินโทกิวิ่งเข้าไปควาญหาอะไรบางอย่างบนพื้นไม้ด้วยความเร่งรีบ ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปห้ามเพราะกลังว่าจะเกิดอันตราย แต่ทว่ากินโทกิกลับไม่สนใจและยังคงค้นหาสิ่งของบางอย่างต่อไป

          และแล้ว กินโทกิก็จับกระจกบานใหญ่ที่ถูกตั้งเป็นแนวราบไปกับพื้นนั่นขึ้นมาพิงกับกำแพงก่อนจะพยายามหาสิ่งของบางอย่างในตัว ก่อนจะหยิบเจอผ้าเช็ดหน้าปักลายด้วยซากุระ เมื่อกินโทกิได้สิ่งของที่ต้องการครบแล้วกินโทกิก็เหมือนกับว่ากำลังจะหาที่ยืนที่เหมาะสม

          ฮิจิคาตะได้แต่เพียงยืนนิ่งเงียบมองดูกินโทกิกำลังทำอะไรประหลาดๆให้เขาดู ไม่ทันไรกินโทกิก็จับมือฮิจิคาตะเพื่อดึงให้มาใกล้กินโทกิ

          “ จะไปไหนหรอ ?

          “ ไปในที่ๆเคยไป...

          “ หา ?

          ฮิจิคาตะถึงกับสะดุ้ง ไม่ทันไรกินโทกิก็กัดนิ้วตัวเองพอให้เลือดออก ก่อนจะเช็ดมันลงบนผ้าเช็ดหน้าสีขาวนั่น แล้วก็เข้าไปยืนในรัศมีของกระจก

          ไม่นานเกินรอ ร่างของทั้งสองราวกับย่อยสลายและถูกดูดกลืนไปยังโลกที่เคยผ่านมาและพวกเขาจะกลับไปแกไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตให้ถูกต้องในเวลานี้ !!

          แก้ไขอดีต ? แก้ไขข้อผิดพรากที่เกิดขึ้น ? แล้วสิ่งที่กินโทกิจำได้ในตอนนี้และจำไม่ได้ในตอนนี้คืออะไร ? มันคือสัญญาณเตือนจากใคร ? หรือมันเป็นเพราะโชคชะตาเล่นตลก หรือว่าท้องฟ้าไม่ต้องการให้สงบสุขกันแน่ !! ใครกันที่เป็นคนกำทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ในมือ ปริศนานี้จะถูกแก้ไขได้อีกหรือไม่ !! ติดตามตอนต่อเร็วๆนี้คะ !

ของฝากนักเขียน ไม่อยากรับก็ต้องรับ ฮาา
ตอนนี้สั้นไปหน่อย ต้องขอโทาด้วยคะ ไรท์เจ็บมือมากต้องขอโทษด้วยคะ ภาคหอพิรุณแห่งความฝันจะจบเร็วๆนี้คะ จะรีบปั่นนะคะ อิอิ ^^


B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #265 Takgy (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 11:42
    แก้ไขอดีต!! แล้วทำไมต้องเอาฮิจิไปด้วยอ่ะ //เฝ้ารอตอนต่อไป
    #265
    0
  2. #227 umi (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:08
    >< อ๊าาาาา~ เราพลาดไปได้ไง โฮกกกกกกกก คู่นี้ยังน่ารักเหมือนเดิม
    #227
    0
  3. #203 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 20:40
    อุกรี๊ด!!!
    เห็นภาคคุณกินเป็นผูหญิงมาแล้ว
    ทีนี้สลับร่างกันเจ้าค่ะ!!!
    ความฟินบังเกิดแล้วไง!!!
    #203
    0