[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 43 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 26 : อดีตอาจจะสำคัญสำหรับบางคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 26 : อดีตอาจจะสำคัญสำหรับบางคน

ทากา…สุกิ

          ฮึๆๆ…ยังกล้าที่จะเข้ามาพบข้าอยู่สินะ…ไม่ตามคนรักของเจ้าไปหรือไง ?

          “ … “

          เสียงทุ้มต่ำนั่นทำเอากินโทกิอยากจะอุดหูตัวเอง มันเป็นเสียงที่เหมือนจะยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บ ราวกับเป็นอาวุธร้ายแรงที่กินโทกิไม่อยากจะจับต้องมันนัก กินโทกิฟังแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อนอกจากนิ่งเงียบก่อนจะทำสีหน้าว่าไม่พอใจอย่างรุนแรงเลยทีเดียว

          ไม่อยากดื่มเป็นเพื่อนข้าหน่อยหรอ ?

          ไม่เจ้าคะ “

          หืม…ปกติเจ้าไม่เคยขัดใจข้านี่

          ทากาสุกิมองกินโทกิที่ยืนอยู่หน้าประตูไปไหนนั่นด้วยดวงตาขวาง เขาดูเหมือนจะเริ่มไม่พอใจกินโทกิเสียแล้ว กินโทกิก็คงไม่อยากจะเข้าไปพัวพันกับทากาสุกิเสียเท่าไหร่ ถึงแม้จะรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันตนเองในปัจจุบัน แต่ทว่ามันก็อดไม่ได้ที่จะระแวง…

ทากาสุกิเห็นดวงตาหวาดระแวงนั่นก็ดูเหมือนจะรู้ว่ากินโทกิกำลังรู้สึกอย่างไร ไม่นานนักทากาสุกิก็เดินเข้ามาหากินโทกิก่อนจะจับมือกินโทกิ ทำเอาเจ้าของร่างถึงกับสะดุ้งเลยทีเดียว

“ มานั่งสิ…แล้วอย่าลืมรินสาเกให้ข้าล่ะ

“ … “

ทากาสุกิจับมือกินโทกิที่ยืนนิ่งอยู่นานนั่นให้มานั่งบนที่นั่งที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างดี ไม่นานนักทั้งกินโทกิและทากาสุกิก็นั่งกันจนเรียบร้อย ด้านหน้ามีอาหารรวมถึงสาเกที่ถูกหมักมาอย่างดี ภายในห้องตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดง พอแสงไฟถูกจุดภายในห้อง ห้องจากสีเนื้ออ่อนดูสบายตานั่นก็กลับกลายเป็นสีแดง

กินโทกิที่ถูกลากมานั่งข้างๆถึงกับทำอะไรไม่ถูกได้แต่เพียงก้มหน้าก้มตาไม่ยอมกระดิกไปไหน ทากาสุกิที่รู้สึกได้ถึงความอึดอัดใจนั่นก็เริ่มชวนกินโทกิพูดคุยกับเขา

“ ครั้งก่อนหนีไปไม่สำเร็จหรือไงกันเลยกลับมาที่นี่น่ะ ข้าเองก็ให้โอกาสเจ้าไปหลายครั้งแล้วนะกินโทกิ

กินโทกิจับใจความของคนตรงหน้าที่พูดออกมา ไม่น่าเชื่อว่าคนข้างๆเขานั้นคือคนที่คอยช่วยเหลือเขาในอดีตตอนที่เขาอยู่ภายในโยชิวาระ กินโทกิทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อยังไงอย่างงั้น ไม่ทันไรกินโทกิก็หลุดปากพูดจนได้

ช่วยอะไร !?

“ ฮึๆๆ…ยอมพูดกับข้าซักทีนะ

“ อึก… “

กินโทกิกัดฟัน แม้จะไม่ค่อยพอใจเสียเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังพอทนที่ทากาสุกิไม่ได้ทำอะไรที่รุนแรง แถมยังยังช่วยเขาในอดีตอีก นั่นเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมากเลยทีเดียว กินโทกิค่อยๆคิดใหม่ว่าทากาสุกิคงไม่ใช่คนไม่ดีอย่างที่เขาคิดไป เขาคิดวนไปวนมาว่านั่นอาจจะเป็นอคติที่กินโทกิมีต่อทากาสุกิ แต่ถึงแม้ทากาสุกิในปัจจุบันนั้นจะเปลี่ยนไป แต่ตอนนี้ทากาสุกิตรงหน้าเขาคือทากาสุกิคนเดิมที่กินโทกิรู้จัก

“ เจ้านี่ขี้ลืมจังนะ…ข้าก็ซื้อตัวเจ้าแล้วเจ้าก็หนีไปทางหน้าต่างไงล่ะ ตอนนั้นเจ้าบอกว่าอยากจะตอบแทน ไหนๆก็กลับมาแล้ว… “

ทากาสุกิมองกินโทกิตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอากินโทกิรู้สึกได้เลยว่ากำลังถูกสายตานั่นลวนลามอยู่ไม่น้อย กินโทกิเห็นดังนั้นถึงกับอุทานเบาๆกันเลย ทากาสุกิเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

ฮึๆๆ เจ้านี่เชื่อคนง่ายดีนะ… “

อึก ก็…ก็ท่านเล่นมองข้าแบบนั้นนี่เจ้าคะ

กินโทกิพูดพร้อมทั้งสีหน้าสีแดงจางๆบนใบหน้า ทากาสุกิเห็นใบหน้าสีขาวนวลนั่นก็ค่อยๆยื่นตัวเข้าใกล้ก่อนจะจับหน้าเรียวนั่นเข้ามาประชิดใบหน้าตนเองก่อนจะพูดเบาๆทำเอากินโทกิใจสั่นสะท้าน

“ ถ้าเป็นแบบนี้เดี๋ยวก็โดนจับกินหรอก

“ หมายความว่าไงเจ้าคะ ?

“ ไม่มีอะไรหรอก ข้าพูดเล่นน่ะ อย่าถือเลยนะ

ยิ่งพูดคุยกันเข้าไปมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้ากินโทกิกลับถูกเติมแต่งด้วยรอยยิ้มอีกครา ไม่รู้ทำไมกินโทกิกลับรู้สึกสบายใจเมื่อได้อยู่ข้างๆทากาสุกิ อาจจะเป็นเพราะทากาสุกิเหมือนทากาสุกิในปัจจุบันมากจนเกินไปก็เป็นได้ ถ้าเรียกว่าสับสนก็อาจจะไม่ผิดนัก ไม่นานนักทากาสุกิและกินโทกิก็พูดคุยได้อย่างเป็นกันเอง

“ เจ้าหนีไปไม่พ้นงั้นสินะ

เจ้าคะ ถูกจับมาก่อน… “

กินโทกิพูดเบาๆเชิงเหมือนกันว่าเขาไม่คิดว่าอยากจะออกไปอีกครั้ง เหมือนเขาลืมเลือนเรื่องอะไรบางอย่างไปเสียอย่างงั้น ในหัวกินโทกิเหมือนจะเริ่มสับสน ก่อนหน้านี้ที่เคยเห็นแต่ใบหน้าบึ้งตึงคอยชวนทะเลาะเสมอ แถมยังชอบสูงบุหรี่กลิ่นเหม็นๆ ใบแคบ เย็นชา แถมยังชอบทานของประหลาดบางอย่างที่เรียกว่ามายองเนสเน่าๆอีก

ถึงแม้กินโทกิจะพยายามนึกเท่าไหร่ ก็เหมือนว่าภาพพวกนั้นจะจางลงทุกที ภาพที่เขาเคยคิดในหัวแล้วยิ้มออกมาได้ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขากลับนึกไม่ออก แถมยังเหมือนจะมีภาพของชายอีกคนหนึ่งเข้ามาแทนที่

“ กินโทกิเจ้าลองดื่มสาเกนี่ดูสิ ข้าสั่งมาเพื่อเจ้าเลยนะ “

“ ขอบคุณเจ้าคะ

กินโทกิโค้งก่อนจะรับจอกใส่สาเกอันเล็กๆนั่นมา ก่อนจะค่อยๆกลืนสาเกนั่นลงคอ ด้วยการหมักมาอย่างดีสาเกจึงมีรสนุ่มนวลกว่าปกติ กลิ่นหอมๆโชยออกมาพอที่จะทำให้คนที่ไม่ชอบดื่มสาเกนั่นอยากจะดื่มเพิ่ม

กินโทกิกลืนสาเกนั่นจนหมดก่อนจะยิ้มแล้วโค้งเพื่อขอบคุณสำหรับสาเกจอกนั้น เชื่อได้เลยว่าถึงแม้กินโทกิจะเก็บเงินทั้งชาติคงไม่มีทางได้สาเกจอกนี้มาดื่มแน่นอน

“ เจ้ายังอยากจะหนีไปจากที่นี่อีกไหม ?

“ ทำไมท่านถึงถามข้าแบบนั้น ?

“ ข้าอยากให้เจ้ามีความสุขนะ.. “

ทากาสุกิพูดจบ กินโทกิถึงกับยิ้มออกมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งเสียใจทั้งดีใจ ไม่นานนักกินโทกิก็พูดต่อ

“ ถ้าข้าบอกว่าอยากจะหนีละเจ้าคะ ?

“ ข้าจะปลดปล่อยเจ้า…เจ้าคิดว่าดีไหม ?

กินโทกิได้ยินถึงกับยิ้มแทบจะหุบไม่อยู่ ทากาสุกิคนนั้นที่กินโทกิรู้จักจริงๆ ทากาสุกิที่คอยช่วยเหลืออยู่เสมอ อยู่ที่นี่เอง!! กินโทกิถึงกับอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ด้วยความที่เป็นคนที่ไม่อยากจะให้ใครเห็นด้านอ่อนแอของตนเองเสียเท่าไหร่นักจึงค่อยๆกลั้นน้ำตาก่อนจะยิ้มตอบ

“ เจ้าคะ…!

 

ไม่นานนักกินโทกิกับทากาสุกิก็หลบหนีออกมาจากโยชิวาระได้สำเร็จ

“ ข้าส่งเจ้าได้แค่นี้ ข้าควรจะต้องไปแล้ว

“ อ่ะ…ขอบคุณนะเจ้าคะ

“ อืม… ลาก่อน

“ ลาก่อน… “

กินโทกิบอกลาพร้อมๆกับโบกมือลา ทว่าตอนนี้เหมือนหัวใจของกินโทกิถูกหลอละลายยังไงอย่างงั้น ถึงแม้จะรู้ดีว่าทากาสุกิที่เขาได้พบเจอไม่ใช่ทากาสุกิคนเดิม แต่มันก็ยิ่งทำให้กินโทกิอดใจสั่นไม่ได้

ทั้งรูปร่างหน้าตา รวมถึงการกระทำของทากาสุกิในอดีตที่ช่างเหมือนกับทากาสุกิที่กินโทกิรู้จักในตอนที่ยังคงรักกันเหลือเกิน นานแค่ไหนแล้วนะที่กินโทกิไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับคนอื่นนอกจากทากาสุกิและฮิจิคาตะ ถึงแม้จะเป็นความรู้สึกเพียงชั่วครู่และไม่รุนแรงนัก แต่ความรู้สึกนั้นก็ทำให้กินโทกิหวนไปถึงอดีต

ไม่ทันไรกินโทกิที่เดินโซเซไปตามไหล่ถนนที่ร้างผู้คนไม่นานนักก็เจอกับฮิจิคาตะจนได้

กินโทกิ !! เจอนายจนได้ นายไปอยู่ไหนมาเนี่ย !?

ฮิจิคาตะถามด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะจับไหล่กินโทกิเขย่าไปมา

“ เอาเป็นว่าเรื่องมันยาว แต่คนที่ควรจะพูดแบบนั้นคือฉันมากกว่านะ กว่าจะเจอฉันเนี่ย ! “

“ แต่ฉันกับพวกเราในอดีตก็ตามหากันเต็มที่แล้วนะ

ฮิจิคาตะทำหน้ากังวล เพราะเหมือนกับว่าเขาเห็นคนตรงหน้าเริ่มจนหมดแรงอย่างไงอย่างงั้น เหมือนว่ากินโทกิอยากจะถามฮิจิคาตะต่อเหมือนว่าคงจะหมดแรงแล้ว ไม่ทันไรก็ทำท่าทีจะล้มไปฮิจิคาตะก็รับไม่ได้ทันทีที่เห็น ก่อนจะใช้มือตีใบหน้ากินโทกิเบาๆเพื่อเรียกสติ

“ กินโทกิๆๆ อย่ามาหลังตรงนี้นะ โธ่… !

กินโทกิที่ทนความเหนื่อยไม่ไหวก็สลบไป แต่ก็ยังโชคดีที่ฮิจิคาตะคอยรับอยู่ ไม่งั้นคงมีหวังได้เจ็บตัวกันไปบ้าง ฮิจิคาตะมองคนตรงหน้าที่สลบไสลไปอย่างง่ายดายบนตักของเขา ถ้าเป็นยามปกติคงจะถูกตีหรือไปก็บ่นไปแล้ว แต่ในเวลาที่กินโทกิไม่รู้ตัวมันก็คือช่วงเวลาที่ฮิจิคาตะจะได้ชื่นชมคนตรงหน้าอย่างจริงใจ

“ หลับไม่รู้เรื่องแบบนี้เดี๋ยวก็จับปล้ำซะเลย… “

ฮิจิคาตะพูดขำๆ ก่อนจะลากร่างนั่นขึ้นหลัง ก่อนจะรีบตามหาที่ๆนัดเจอกับตนเองในอดีตเอาไว้

และแล้วเวลาก็ผ่านมา 1 คืน…

 

แสงสีทองสาดส่องลงบนใบหน้าเรียวสีขาวอมชมพูนั่นอย่างเบาบาง ไออุ่นที่เหมือนไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน กระแสลมยามฤดูใบไม้ร่วงพัดปลิวผมสีเงินนั่นเบาๆ

อาจจะเป็นเพราะว่าแดดนั่นเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำเอาร่างนั่นร้อนจนเหงื่อตกทนไม่ไหวจึงต้องลุกขึ้นมาฉับพลัน ดวงตาสีแดงกระพริบเปิดเปลือกตาช้าๆ ไม่นานนักก็เห็นฮิจิคาตะนอนหลับอยู่ข้างๆ แต่นั่นคงไม่น่าตกใจพอเท่าที่กินโทกิเห็นวิวทิวทัศน์โดยรอบ

เมื่อกินโทกิเห็นวิวทิวทัศน์ที่คุ้นเคย บ้านไม้พุพังที่เหมือนกับไม่มีใครอยู่ พวกเขาสองคนนอนอยู่ที่นั่น ด้านหน้าของกินโทกิมองอยู่ก็คือกระจกบานใหญ่ ถ้านึกให้ดีๆแล้วมันก็คือกระจกบานแรกที่นำพากินโทกิกับฮิจิคาตะไปที่โลกอดีตของทั้งสอง กินโทกิเห็นดังนั้นก็เหมือนกับว่ากลั้นความดีใจเอาไว้ไม่อยู่

กินโทกิเขย่าร่างของคนข้างๆให้ตื่นจากการหลับใหล ไม่ทันไรฮิจิคาตะก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับกินโทกิก่อนจะมองไปรอบข้างโดยไม่พูดอะไร ไม่นานกินโทกิก็จับมือฮิจิคาตะทั้งสองข้างก่อนจะตะโกนพร้อมกับกระโดดไปมาทำท่าทางท่าทีดีใจยกใหญ่

“ เรากลับมาได้แล้ววว !!! ฮิจิคาตะเรากลับมาได้แล้ว !! “

เออๆๆ อย่ากระโดดแบบนั้นสิ เดี๋ยวพื้นมันพังกันพอดี กลับมาได้ก็ดีแล้วล่ะ “

“ เราจะได้ไม่ต้องทำอะไรเสี่ยงๆแบบนั้นแล้ว !! ดีจังๆ

“ ดีแล้วล่ะ…เราก็แยกย้ายกันกลับเถอะนะ

“ อย่าลืมค่าจ้างฉันนะ ! “

กินโทกิทวงฮิจิคาตะทำท่าทีเหมือนขู่ ฮิจิคาตะทำหน้าราวกับว่า ‘ กลัวตายแหละ ‘ แล้วเดินจากไป

ฮิจิคาตะกับกินโทกิก็แยกจากกันไปคนละทาง ไม่นานนักก็มีเสียงดังราวกับสิ่งของบางอย่างแตกหักอย่างรุนแรง ฮิจิคาตะได้ยินต้นเสียงก็รีบวิ่งไปดูว่าเสียงเกิดขึ้นจากอะไร เมื่อฮิจิคาตะมาถึงต้นเหตุของเสียงก็เห็นกินโทกินั่งฟุบลงกับพื้น มือข้างซ้ายมีเลือดโชกเต็มแขนเพราะมือไปโดนเศษกระถางต้นไม้ที่แตกอยู่ระหว่างทางเดิน

ฮิจิคาตะเห็นก็ก้มลงไปช่วยกินโทกิพยุงตัวขึ้นทัน

“ กินโทกิแกเป็นบ้าอะไรเนี่ย จะไปจับของคมแบบนั้นทำไมกัน ??

ระหว่างที่ฮิจิคาตะกำลังพยายามห้ามเลือดให้คนตรงหน้าก็ได้ยินเสียงของกินโทกิที่พร่ำบอกคำๆหนึ่งเบาๆ ด้วยคำพวกนั้นที่กินโทกิพูดมาพร้อมสีหน้าราวกับว่าโลกกำลังจะแตกนั่นทำเอาฮิจิคาตะใจเสีย

“ ฉัน…เป็นใครกัน…?

“ กินโทกินี่แก…ล้อเล่นหรอ ?

ฮิจิคาตะพูดติดๆขัดๆก่อนจะมองไปที่ใบหน้ากินโทกิที่ทำหน้าตกใจเสียยิ่งกว่า ตอนนี้กินโทกิทำสีหน้าราวกับว่าจะอาละวาดในไม่ช้านี้ เรื่องที่น่ากลัวหลังจากผ่านพ้นเรื่องในอดีตที่แสนน่ากลัวยิ่งกว่ามันคืออะไรกันแน่ ?!?!

“ นาย…คือใคร ?


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #199 my goku (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 09:40
    อยากได้ประมานว่า โอคิตะแอบชอบ ลูกพี่ และบอกโทชิ ว่าแน่ใจน้ะคับว่า คุณจะไม่ได้ชอบคุณกินเหมือนผม เพราะงั้นก้ดี แล้วอย่ากลับคำ น้ะคับ ท่านรอง แต่ว่ามีเหตุบางอย่าง เช่น ทากาสุงิมาบุก คาบุกิโจ โดยการเปิด มิติ ห่วงเวลา เพื่อสูบ ชาวตาดวง ให้หลงไปอยู่ในมิติอื่นๆ แต่ไม่ทันได้ระวัง จึงสูบ คุณกิน กับ โทชิ ไปด้วย แล้วดันหลุดไปอยู่ในช่วงเวลา กำเนิดชิโรยาชะ >[]< คือ พอคุณกิน ได้กลับมาเห็น อดีต ครั้งที่เจ็บปวด และครั้งที่ อาจานโชโย ตาย ก้ถึงกลับ ปิดกลั้นความรู้สึก เสียใจ ที่ปิดเอาไว้มานาน ไม่ไหว ร้องไห้ออกมา และ เกิดเป็นไข้ ฟิน~~~ แต่แล้ว พอโทชิ ได้เห็นอดีต ได้ดูแล และรู้จักตัวตนคุณกินมากขึ้นก้ เริ่ม หลงรัก ไม่รู้ตัว ประมานนี้ ไม่ก้ โอคิตะ ทนไม่ไหว หาทางมาช่วย คุณกิน จนได้ แต่ดันมาเห็นว่าอยู่ด้วยกัน จึงโมโห เข้าไปลักพาตัวคุนกิน แต่ก้ได้คุนกินช่วยสอน และ ปรับความเข้าใจ ตกลงว่า รักกันแบบ พี่น้อง อร้ายๆๆๆ ฟิน~~~
    #199
    0
  2. #198 my goku (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 09:40
    อยากได้ประมานว่า โอคิตะแอบชอบ ลูกพี่ และบอกโทชิ ว่าแน่ใจน้ะคับว่า คุณจะไม่ได้ชอบคุณกินเหมือนผม
    เพราะงั้นก้ดี แล้วอย่ากลับคำ น้ะคับ ท่านรอง แต่ว่ามีเหตุบางอย่าง เช่น ทากาสุงิมาบุก คาบุกิโจ โดยการเปิด มิติ ห่วงเวลา
    เพื่อสูบ ชาวตาดวง ให้หลงไปอยู่ในมิติอื่นๆ แต่ไม่ทันได้ระวัง จึงสูบ คุณกิน กับ โทชิ ไปด้วย
    แล้วดันหลุดไปอยู่ในช่วงเวลา กำเนิดชิโรยาชะ >[]< คือ พอคุณกิน ได้กลับมาเห็น อดีต ครั้งที่เจ็บปวด
    และครั้งที่ อาจานโชโย ตาย ก้ถึงกลับ ปิดกลั้นความรู้สึก เสียใจ ที่ปิดเอาไว้มานาน ไม่ไหว
    ร้องไห้ออกมา และ เกิดเป็นไข้ ฟิน~~~ แต่แล้ว พอโทชิ ได้เห็นอดีต ได้ดูแล และรู้จักตัวตนคุณกินมากขึ้นก้ เริ่ม
    หลงรัก ไม่รู้ตัว ประมานนี้ ไม่ก้ โอคิตะ ทนไม่ไหว หาทางมาช่วย คุณกิน จนได้ แต่ดันมาเห็นว่าอยู่ด้วยกัน จึงโมโห
    เข้าไปลักพาตัวคุนกิน แต่ก้ได้คุนกินช่วยสอน และ ปรับความเข้าใจ ตกลงว่า รักกันแบบ พี่น้อง
    อร้ายๆๆๆ ฟิน~~~
    #198
    0
  3. #195 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 13:52
    โอ้  ขอบใจจ้า
    บอกตามตรงฟิคเรื่องที่ส่งมาให้ ไรท์เคยแอบไปส่องๆดูแล้วล่ะ อิอิ
    แต่ยังไม่ได้เข้าไปอ่านเลยจ้า เดี๋ยวว่างๆจะเข้าไปคอมเม้นท์ให้น้าจ้าา
    ขอบคุณมากมายจ้า ^__^
    #195
    0
  4. #194 ก้อนหนมปัง^^ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 08:05
    กำเนิดชิโร่ยาฉะ


     
        วางไว้นะคะ เผ่อไรต์เข้าไปอ่านของเราแล้วจะหาไอเดียได้บ้าง
    #194
    0