[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 42 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 25 : อดีตก็คืออดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 25 : อดีตก็คืออดีต

ความเดิมตอนที่แล้ว ฮิจิคาตะได้ขอความช่วยเหลือให้ตามหากินโทกิได้สำเร็จ แต่ทว่าทางกินโทกิดันถูกกลุ่มเฮียะกะจับตัวไปเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นกินโทกิในอดีตที่เป็นโอยรันซึ่งหน้าตาเหมือนกัน และกินโทกิก็ได้บอกกับสาวน้อยที่เป็นคนดูแลว่าตนเองเป็นผู้ชาย และไม่ใช่โอยรันอย่างที่คนเข้าใจกัน

แต่ทว่าเรื่องนี้กลับถูกหญิงสาวผู้เกลียดชังโอยรันคนเก่าหวังครองตำแหน่ง และพยายามหาทุกวิถีทางเพื่อให้โอยรันถูกขับไล่ออกจากเมืองจึงได้รู้ความลับของกินโทกิ แล้วชะตาชีวิตของกินโทกิละจะเป็นยังไง อ่านต่อเลย!!

         

          ณ โยชิวาระ ห้องพักของโอยรัน

 

          กินโทกิที่ถูกจับแต่งตัวในชุดเต็มยศของโอยรันนั่งทำหน้ามุ่ยไม่พอใจอย่างรุนแรงอยู่หน้ากระจกบานใหญ่สีแดงเลือดด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง ด้วยท่าทีอย่างนั้นทำให้สาวน้อยผู้ดูแลก็เข้ามาเอาอกเอาใจยกใหญ่

          ท่านโอยรันเบื่อหรอเจ้าคะ ?        

          สาวน้อยนั่งคุกเข่าลงถามคนตรงหน้าที่นั่งกอดเข่ามองฟ้าสีดำสนิททำหน้าเบื่อโลกนั่นด้วยความสงใส ไม่นานนักเจ้าตัวก็พูดออกมาเบาๆ

          อือ… “

          “ งั้นข้าก็ควรจะหาอะไรให้ท่านเล่นคลายเหงาสินะเจ้าคะ

          หญิงสาวพูดจบทำเอากินโทกิลุกขึ้นสะดีดสะดิ้นทันตาเห็น ไม่ทันไรสาวน้อยก็หันไปหยิบของเล่นที่ตนว่าออกมาด้วยรอยยิ้มแสนไร้เดียงสา

          แต่นแตนแต๊นนนน !!! งานเย็บปักทักร้อยเจ้าค่า !! “

          สิ้นเสียงกินโทกิถึงกับทำหน้ามึนยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ไม่ช้าไม่นานกินโทกิก็มองผ้าเช็ดหน้าที่ถูกปักเป็นรูปดอกซากุระสีชมพูดเล็กๆนั่นที่ดูเหมือนจะยังไม่เสร็จ แต่แม้ว่าจะยังไม่เสร็จมันก็ช่างงดงาม ด้วยความสงใสของกินโทกิเลยถามคนตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

          นี่คือของใครหรอ?

          ของท่านโอยรันเจ้าคะ ท่านโอยรันตั้งใจจะปักลายบนผ้าเช็ดหน้าให้กับนายท่านน่ะเจ้าคะ แต่ก็ยังไม่ทันเสร็จก็หนีออกไปซะแล้วน่ะเจ้าคะ

          งั้นหรอ… “

          กินโทกิลำพึงเบาๆ ก่อนจะมองผ้าเช็ดหน้าที่อยู่บนมือของตน ก่อนจะฉุดคิดอะไรขึ้นมาได้ซักอย่างอย่างไม่รู้ตัว

          แต่แทนที่กินโทกิจะได้พูดคุยอะไรกันต่อ กลับมีเสียงฉะฉานดังออกมาจากทางประตู นั่นก็คือหญิงสาวท่าทางหน้าตาหน้ากลัวที่เป็นคนของหน่วยคุ้มกันสาวงามเฮียะกะนั่นเอง

          ช่างหลงลำพองจริงๆเลยนะ พวกเจ้าก็ได้แค่ปกปิดไปเท่านั้นแหละ ข้ารู้เรื่องหมดแล้วล่ะ

          สิ้นเสียงของสาวคนนั้นก็ตามมาด้วยหญิงสาวอีกคนที่ดูท่าทางหน้ากลัวยิ่งกว่าเสียอีก เดินเข้ามาทางด้านหลังของสาวคนที่เดินออกมาก่อน ก่อนจะมาจับไหล่ของสาวคนนั้นแล้วพูดเบาๆ

          เจ้าใจเย็นๆก่อนเถอะ…ไหนล่ะที่เจ้าอยากจะบอกข้าน่ะ ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระล่ะก็….

          สิ้นเสียงของหญิงสาวคนนั้นที่ดูท่าทางแข็งกร้าวและโหดร้าย และดูผ่านอะไรมาเยอะนั้น ทำเอาหญิงที่เดินทำท่าทีมั่นอกมั่นใจนั่นเปลี่ยนสีหน้านอบน้อมซะจนกลายเป็นคนละคนไปเลย

          ด้วยท่าทีที่ดูสง่าผ่าเผยนั่นทำให้กินโทกิรับรู้ได้ในทันทีว่าหญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่จะต่อกรได้ง่ายๆแน่ กินโทกิกับสาวน้อยที่คอยดูแลอยู่จึงโค้งคำนับอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องสงใส

          เจ้าอยากจะพูดอะไรกับข้าก็ว่ามาสิ “

          หญิงสาวเจ้าของสีหน้าไร้อารมณ์นั่นถามลูกน้องของตัวเองก่อนจะใช้ดวงตาสีดำขลับนั่นมองไปยังใบหน้าที่เปลี่ยนจากสีหน้านอบน้อมเป็นสีหน้าอาฆาตกันอย่างเห็นได้ชัด

          “ ถ้าท่านได้ยินแล้วท่านอาจจะตกใจก็ได้เจ้าคะ ที่ข้าจะบอกคือโอยรันคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าคะ

          สิ้นเสียงของสาวเฮียะกะคนนั้น ทำเอากินโทกิกับสาวน้อยนั่นเปลี่ยนสีหน้าทันที เหงื่อเริ่มไหลเพราะอาจจะเป็นเพราะเขาเกร็งจนตัวไม่อาจจะขยับไปได้อย่างที่ใจต้องการเสียเท่าไหร่นักเพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ แถมเรื่องที่คุยไว้เป็นความลับกลับถูกคนอื่นได้ยินเข้าอีก ยิ่งทำให้สถานการณ์ในตอนนี้ช่างดูคับขันเหลือเกิน

          แต่ทว่า สิ่งที่หญิงสาวนั่นได้รับหลังจากพูดเปิดเผยความจริงที่คนอื่นนอกเหนือจากคนสามคนที่รู้นั้น กลับกลายเป็นฝ่ามืออันหนักหน่วงของหญิงสาวผู้เป็นนาย หลังจากตบหน้าหญิงสาวคนนั้นเสร็จ ก็หันมาพูดพร้อมกับโน้มหัวให้กับโอยรันตรงหน้า

          “ ข้าต้องขออภัยด้วยที่ดูแลลูกน้องขอข้าไม่ได้ ทีหลังข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก…ลาก่อน

          สิ้นเสียงของหญิงสาวผู้เป็นนาย หญิงสาวที่ถูกตบบนใบหน้าเล่นเอาชาไปทั่วร่างนั่นก็นั่งสั่นเทาระริกไปเลย ครั้นพอเป็นหัวหน้าหญิงของตนเกินไปจึงค่อยๆเดินตามไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

          กินโทกิเห็นดังนั้นก็พอใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ทันได้พักหายใจอย่างเต็มปอดนัก ก็ตามมาด้วยผู้ชายแก่ๆคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องด้วยความรีบร้อนก่อนจะค่อยๆนั่งลงแล้วก้มหัวซะจนติดพื้นก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงหอบเล็กน้อย

          นายหญิง ตอนนี้แขกของท่านมาแล้วขอรับ “

          กินโทกิฟังจบก็หันไปมองทางหญิงสาวข้างๆเขา หญิงสาวคนนั้นกระซิบข้างหูกินโทกิเบาๆ ก่อนจะเดินจากไปด้วยกริยาสำรวม

          สู้ๆนะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าท่านต้องทำได้แน่ๆ

          สิ้นเสียงของสาวน้อย ทำเอากินโทกิเหงื่อตก เขาไม่เคยดูแลผู้ชายด้วยกันเอง ถึงแม้จะเคยบริการผู้ชายด้วยกันเองคงไม่ถึงลูกถึงคนขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้จะไม่อยากทำแต่ครั้งนี้คงต้องทำ กินโทกิคิดในใจว่านี่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่บริการรินสาเกให้ผู้ชายด้วยกันเอง

          เชิญทางนี้เลยขอรับ “

          ชายแก่ผายมือไปในทางที่กินโทกิจะต้องเดินไป และพบเจอกับชะตากรรมที่ไม่รู้ใครจะเป็นคนกำหนด แล้วกินโทกิจะรอดไหมเนี่ย ?

          กินโทกิเดินออกมาจากห้องของตนไม่นานนัก ก็ยืนอยู่หน้าห้องที่กินโทกิจำใจที่จะต้องเข้าไป กินโทกิค่อยๆสูดลมหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆผ่อนลมหายใจ ก่อนจะค่อยๆบ่นกับตัวเองเบาๆ

“ นายเป็นใครกัน…ฉันคือกินโทกิไงล่ะ ซากาตะ กินโทกิ ที่ไม่เคยทำอะไรผิดพลาด#หรอ? เป็นชายสมชาย เป็นชายไร้เทียมทาน ถึงจะต้องแสดงเป็นผู้หญิง แต่ถ้าจะเป็นลูกผู้ชายก็จะต้องโดดเด่นเด้งดึ๋ง(?)ในทุกๆเรื่อง ! ลุยล่ะ! “

สิ้นเสียงปลุกใจกินโทกิก็เปิดประตูบานใหญ่เข้าไปในห้องนั้นทันทีทันใด ไม่ทันไรสายตากินโทกิก็จดจ้องไปยังชายหนุ่มร่างใหญ่ที่นั่งดื่มสาเกด้วยท่าทีสุขุมและดูมืดมนเหลือเกิน

ดวงตาข้างหนึ่งถูกผ้าสีขาวพันปิดเอาไว้ราวกับมีแผลที่ไม่อยากให้ใครเห็น  กิโมโนสีม่วงลายผีเสื้อสีทองอร่าม ดวงตาอีกข้างที่ถูกปิดบังด้วยผมสีดำอมม่วงนั่นช่างดูไร้ชีวิต

ทันใดนั้นสมองกินโทกิค่อยๆประมวณผล ไม่ทันไรกินโทกิก็แทบอยากจะตะโกนออกมา ไม่ก็อยากจะกระโจนเข้าไปปะทะดาบด้วยก็ไม่ปาน เพราะคนตรงหน้าช่างเหมือนกับชายที่เขาเกลียดชังเสียเหลือเกิน…

ทากาสุกิ ชินสุเกะ

“ เข้ามาสิ… “

ชายที่นั่งดื่มสาเกที่ดูเหมือนจะไม่สนใจใครนั่นเรียกกินโทกิที่ยืนคาอยู่หน้าประตูบานใหญ่นั่น ท่าทีที่ดูมั่นอกมั่นใจกลายเป็นสีหน้าซีดเผือกราวกับจะโดนประการชีวิต

กินโทกิค่อยๆคิดอีกครั้งว่าตอนนี้เขาอยู่ในอดีตของเขาไม่ใช่ปัจจุบัน ดังนั้นคนตรงหน้าจึงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอาในปัจจุบันเป็นแน่ ด้วยความคิดอย่างนั้นจึงทำให้กินโทกิได้ใจเย็นลงได้หน่อย

          บอกให้เข้ามาไงล่ะ… “

          เสียงของคนที่เรียกนั่นเสียงช่างดูแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ เพราะว่าเขากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ทำเอาเขาสะดุ้งเฮือกใหญ่เลยทีเดียว

          กินโทกิค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆคนตรงหน้าเพื่อให้แน่ใจในสิ่งที่เขาคิด…แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่เขาคิดเลย ผู้ที่จะเปลี่ยนอดีตนี้ไปตลอดกาล คนที่กินโทกิไม่อยากจะเจอหน้าหรือแม้แต่เจอเงา

          ทากาสุกิ….ชินสุเกะ

          คืนนี้อาจจะเป็นคืนสุดท้ายของฉากรักในอดีตของทั้งสองก็เป็นได้….


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #191 mojini (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 19:43
    อ๊ากกก อ่านแล้วเขินนนน ฮุ้ยยยย หมดขึ้นแล้วเนี้ย ถ้าคอมเราพังความผิดไรเตอร์คนเดียวเลย 555

    แหมมม ถ้าสองคนนี้จะน่ารักขนาดนี้นะ *กัดหมอนๆๆๆ>___<* 

    ท่ารองคะ เราว่าท่านรองคงคิดแผนอื่นๆไว้เพียบเลย จริงมั้ยคะ

    เอาแค่จุ้บก่อนไปทำงานก็พอแล้วว ถ้าทำมากกว่านี้เดี๋ยวจะไม่ได้ไปทำงานเอานะคะ ฮึๆๆๆ

    คุณลูกนี่หวงแม่จริงเชียวว แหม่ เป็นเรามีแม่(?)น่ารักขนาดนี้ ก็หวงเป็นธรรมดาละเนอะ

    อิอิ รักคู่นี้ที่สุดเลยยยย รักไรเตอร์ด้วยย แล้วมาต่ออีกนะ บายยยย

    #191
    0
  2. #188 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 11:37
    ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนจากจุ๊บเป็นกายบริหารแทนเหรอ เหอๆ =_=
    #188
    0
  3. #187 ก้อนหนมปัง^^ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 08:00
    เปลี่ยนจุ๊บก่อนทำงานเป็น 'ทำอย่างอื่น' ดีกว่า เหอๆ
    #187
    0
  4. #186 my goku (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 02:34
    เม้นแรกๆๆๆๆๆ!!!!!
    ดีใจสาดดดดดดดดด 555+
    ยังไม่ได้ 5555 ดีใจมากเกิน หุหุ
    งั้น ขอบคุณที่มาอัพคับผม
    ....>[]<....
    คิดถึงนร้าาาาาาาา
    ปล. รอตอนต่อไป ....^.,^
    #186
    0