[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 40 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 23 : หน้าประวัติศาสตร์ที่เปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 23 : หน้าประวัติศาสตร์ที่เปลี่ยนไป

มาย้อนความกันซักเล็กน้อยกันก่อนนะคะ เมื่อตอนที่แล้ว คุณกินในอดีตและฮิจิคาตะในปัจจุบัน กำลังเดินออกมาจากโยชิวาระเพื่อออกมาดูดอกไม้ไฟยามค่ำ

          แต่แล้วฮิจิคาตะก็สังเกตเจอกินโทกิในปัจจุบันที่อยู่กับฮิจิคาตะในอดีตพอดีเลยทีเดียว ทำเอาฮิจิคาตะและกินโทกิที่ได้สบตากันเพียงชั่วครู่ก็สามารถรับรู้ได้เลยทีเดียวว่าคนตรงหน้าตนต้องการจะสื่ออะไรออกมา

          ทั้งสองกระชากแขนของตนออกมาก่อนจะวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาฮิจิคาตะกับกินโทกิในอดีตถึงกับตามไม่ทัน แถมยังคิดว่าเป็นการละเล่นอีกต่างหาก เรามาเริ่มดูกันต่อเลยคะ

         

          ทางด้านฮิจิคาตะในอดีต

 

          กินโทกิ…เจ้าจะทำอะไรน่ะ เดี๋ยวก่อนสิ

          ไม่ทันที่เสียงของเขาจะไปถึง กินโทกิก็วิ่งออกไปจากตัวเขาด้วยความรวดเร็ว ราวกับว่ากำลังหนีอะไรบางอย่างอย่างสุดชีวิตเลยล่ะ

          ไม่นานนักฮิจิคาตะก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะวิ่งตามไปด้วยพลังกายที่ตนมีอยู่ทั้งหมด

          เล่นไล่จับงั้นเหรอ…เจ้ายังไม่ชินกับชีวิตสาวชาวเมืองสินะ รอข้าก่อน !! “

          ไม่ทันขาดคำฮิจิคาตะก็วิ่งตามหาคนรักของตนอย่างรวดเร็ว

 

          ทางด้านกินโทกิในอดีต

 

          ท่านฮิจิคาตะ ๆ ข้าไม่เล่นด้วยนะเจ้าคะ

          สาวในชุดกิโมโนผูกโอบิไว้ด้านหน้านั่นเดินวนเวียนอยู่รอบตัวเมือง ใช้มือป้องปากเพื่อให้เสียงของเธอไปถึงคนที่เธอรัก ไม่นานนักเธอก็ถึงกับต้องนั่งทรุดลงกับพื้น

          อาจเป็นเพราะความไม่เคยชินกับอากาศภายนอกปราสาท ไม่ก็อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยจะได้เดินหรือวิ่งเท่าไหร่นัก จึงทำให้เหงื่อเริ่มไหลท่วมตัว ไม่นานนักเมืองที่สว่างไสวก็กลับมืดมิดลงด้วยมือหนาของใครบางคนที่บุกรุกจากด้านหลัง

          อ๊ะ !! ท่าน…จะเล่นอะไรกันเจ้าคะ “

          กินโทกิถาม เนื่องจากรู้สึกว่าเป็นมือที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่มือหน้านั่นก็ไม่ได้ตอบกลับอย่างที่ใจของหญิงสาวต้องการเสียเท่าไหร่นัก

          เจ้าต่างหากที่เล่นอะไรน่ะ ข้าจับเจ้าได้แล้วนะ

          ข้าไม่ได้เล่นอะไรนะเจ้าคะ “

          ปากแข็งจังนะ “

          มือหนานั่นพูดจบก็เอามือหนาที่ปิดตาทั้งสองข้างของหญิงสาวออก ก่อนจะค่อยๆโอบกอดร่างบางนั่นจากด้านหลัง ก่อนจะพูดคำหวานประโลมใจหญิงสาวนั่นเสียจนถอนตัวไม่ขึ้น

          “ เจ้ายังคงงามไม่เปลี่ยนไปเลยนะ… “

          “ ท่านก็ยังคงแข็งแกร่งราวเหล็กกล้าเหมือนเดิมไม่เคยสึกกร่อนแม้แต่น้อย “

         

          ทางด้านกินโทกิและฮิจิคาตะในภาพปัจจุบัน

 

          แฮ่กๆๆ… ฮิจิคาตะ…ไอ้บ้ามายองเนส “

          สิ้นเสียงว่าปนประชดประชันของกินโทกิจบ ก็ตามมาด้วยฮิจิคาตะที่วิ่งตรงดิ่งเข้ามาก่อนจะตะโกนประชดประชันกับคำพูดเมื่อครู่ต่อ

          ว่าใครบ้ามายองเนส (วะ) เฮ้ยย !! “

          ฮิจิคาตะทำหน้าตาตึงตังไม่น้อย ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนสีหน้าจากโมโหกลายเป็นสีหน้าล้อเลียนกินโทกิไม่น้อย ทำเอากินโทกิอยากยำคนตรงหน้าให้เละ

          เฮ้…นายกล้าแต่งแบบนี้ด้วยหรอ ? อ่อ…แต่ก็เข้าดีนะ เสริมนมด้วยใช่ไหม ?

          ฮิจิคาตะพูดเชิงประชดประชันหลังจากไม่ได้เจอกันมานานพอสมควร แทนที่เจอกันแล้วจะพูดกันดีๆกลับพูดประชดประชันใส่กัน สงใสจะคิดถึงกันนะ

          แต่ด้วยคำพูดเชิงประชดของฮิจิคาตะนั่นทำเอากินโทกิความดันเลือดสูงปรี๊ดซะจนหน้าแดงเป็นลูกเชอร์รี่ ไม่นานนักด้วยอาการเขิลจึงใช้มือขวากำหมัดก่อนจะเหวี่ยงหมัดเต็มแรงของเขา

          แต่ฮิจิคาตะกลับรับได้แบบเฉิยๆ ทำเอากินโทกิกัดฟังกรอดๆ ไม่นานนักฮิจิคาตะก็เปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่จะเลยเทิดไปมากกว่านี้

          นายเจอฉันในอดีตใช่ไหม ?

          อือ… “

          กินโทกิพยักหน้าพร้อมกับพูดในลำคอเบาๆ ต่อจากนั้นก็ตามมาด้วยคำถามต่อมา แบบทำเอากินโทกิไม่ทันได้ตั้งตัวเลยทีเดียว

          แล้วนายรู้อะไรมาจากฉันในอดีตบ้าง “

          คือ…จากที่ฉันรู้คือนายกับฉันในอดีตสัญญากันไว้ว่าจะอยู่ด้วยกัน แต่พอวันหนึ่งนายในอดีตพาฉันไปอยู่ด้วยดันจับคนผิดมาน่ะสิ สรุปคือ ตอนนี้เราสลับกันอยู่เพราะงั้นเราต้องทำให้ทั้งสองคนนั้นมาเจอกันให้ได้ก่อน “

          เอิ่ม…ฉันว่าไม่ต้องแล้วล่ะกินโทกิ

          ฮิจิคาตะมองไปข้างๆพุ่มไม้ที่ทั้งสองคนหลบอยู่ริมผาสูง พร้อมกับทำหน้าเลี่ยนสุดชีวิต เมื่อเห็นตนเองกับกินโทกิในอดีตกำลังพลอดรักกันริมหน้าผา

          กินโทกิเห็นฮิจิคาตะทำหน้าแบบนั้นก็อดที่จะยื่นหน้าไปดูบรรยากาศด้วยไม่ได้ ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบใจเสียเท่าไหร่ที่เห็นตนเองเป็นผู้หญิง

          ฮิจิคาตะมองทั้งสองคนที่กำลังกอดกันด้วยความรักอันเปี่ยมล้มนั่น ก็อดที่จะยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัวก่อนจะค่อยๆมองไปที่คนข้างๆที่กำลังตั้งใจสอดส่องคนตรงหน้าอยู่

          ‘ อาจจะเป็นเพราะมืดล่ะมั้ง ฉันเลยเห็นหมอนี่สวยขึ้นมาซะงั้น ‘

          อาจจะเป็นเพียงแค่ภาพซ้อนก็เป็นได้ ทั้งสองแทบจะเหมือนแยกร่างออกมายังไงอย่างงั้น ทำเอาฮิจิคาตะอยากจะเขกหัวตัวเองที่คิดไปไหนไกลเหมือนกันนะ

          แต่ก็ดูเหมือนว่าจะมีจังหวะทำให้เสียอารมณ์สุนทรีจนได้ เนื่องจากว่า…

          ฮิจิคาตะ…ฉันขอไป…ก่อนนะ

          อะไร ? ไปไหนน่ะ

          กินโทกิทำหน้าบอกบุญไม่รับ ก่อนจะค่อยๆกุมท้องเพราะความเจ็บปวดที่อยู่ภายในร่าง ก่อนจะทนไม่ไหวแล้วพูดออกไปตรงๆ

          ฉัน…ปวดฉี่… “

          กินโทกิแทบจะกลั้นเสียงอันน่าอายนั่นเอาไว้ไม่ไหว ฮิจิคาตะเห็นหน้าแดงๆนั่นก็อดหัวเราะไม่ได้

          ฮะๆๆ นายนี่มัน ฮะๆๆๆ “

          เดี๋ยวนะแก !! พอฉี่เสร็จฉันจะเอาโคลนมาป้ายหน้าแก !! “

          ฮะๆๆ ไปเถอะๆๆ ฮะๆๆ “

          กินโทกิฟังจบก็รีบวิ่งจ้ำอ้าวมาหาพุ่มไม้ที่สูงพอที่จะปิดกั้นภาพหน้าอายเอาไว้ได้ ก่อนจะค่อยๆบรรเลงเพลงคลาสสิกกันเลยทีเดียว

          ไม่ทันไรเมื่อเสร็จภารกิจ กินโทกิก็ยิ้มออกก่อนจะค่อยๆถอนหายใจช้าๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาสามารถคลายปัญหาได้ในหลายๆเรื่องจนเหมือนว่าจะจบไปได้ด้วยดีแล้ว

          แต่ไม่นานนักในเงามืดที่ไม่อาจจะรับรู้ถึงภายในนั้น การที่เหยื่อไม่ทันเห็นศัตรูก็เหมือนกับกับดักชนิดหนึ่ง ไม่นานนักมือมืดก็ค่อยเทผงสีขาวที่อยู่ในซองใสๆออกมาเล็กน้อย

          ก่อนจะค่อยๆเป่าให้มันไหลไปตามสายลม ถึงแม้ว่าอาจจะได้ผลช้า แต่มันก็มีผลกระทบที่รุนแรงพอๆกับยาชนิดที่ทำให้คนล้มได้เลยทีเดียว ถึงแม้จะไม่มีผลถึงภายใน แต่มันก็ทำให้เหยื่อไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ในเวลาหลายชั่วยาม

          และมันก็ได้ผลกับกินโทกิ กินโทกิที่สูดดมผงนั่นเข้าไปโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆหมดสติก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นหญ้า ไม่นานนักคนกลุ่มใหญ่ก็ค่อยๆนำตัวกินโทกิไปในที่ใดซักแห่ง

         

          เวลาผ่านไป 15 นาที

 

          มันเริ่มเป็นเวลาที่นานเกินไปสำหรับชายชาตรีที่เข้าไปในป่า ทำเอาฮิจิคาตะเป็นห่วงไม่น้อย ในใจก็ได้แต่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า แต่เมื่อความคิดนั่นเข้ามาในหัว

          ก็มักจะเกิดอาการแย้งขึ้นมาทันทีเนื่องจาก นิสัยของกินโทกิไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ เพราะฉะนั้นจึงทำให้ฮิจิคาตะหายใจหายคอได้พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวแล้วก็ตามหา

          กินโทกิ ๆ นายอยู่ไหนเนี่ย “

          ฮิจิคาตะตะโกนเรียกชื่อคนที่ตนตามหา แต่แล้วฮิจิคาตะถึงกับต้องผงะ เมื่อเจอชิ้นส่วนของกิโมโนสีกินโทกิใส่มา พร้อมทั้งรองเท้าเกี๊ยะที่กินโทกิใส่มาถูกกองอยู่ในสภาพที่คิดว่าคงไม่ใช่ใครจงใจมาวางไว้

          แต่น่าจะเป็นการแย่งชิงกันเล็กน้อย เมื่อฮิจิคาตะประมวณผลในหัวแล้วก็คิดได้แต่เพียงว่าต้องช่วย แต่เพียงไม่รู้วิธีว่าจะช่วยอย่างไรหรือที่ไหน

          เพราะกินโทกิและฮิจิคาตะเองนั้นไม่น่าจะมีคนเกลียดขั้นที่ต้องฆ่ากัน เพราะอย่างน้อยทั้งสองก็พึ่งมาอยู่ในโลกอดีตนี่ได้ไม่นานนัก

          ฮิจิคาตะคิดซ้ำไปซ้ำมา เขารุ้ดีว่าหากเป็นคนหลายๆคนถ้ากินโทกิยังสู้ไม่ได้ เขาก็ไม่อาจจะสู้ได้ แถมเขาก็ยังไม่รู้จักเมืองที่เขาอยู่ดีพอ

          ฮิจิคาตะจึงตัดสินใจบางอย่างที่ทำให้หน้าประวัติศาสตร์ต้องเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #185 mojini (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 / 07:13
    ตายยยย ไรเตอร์ เราเลือดหมดตั้งแต่ประโยคแรกแล้วค่ะ เฮอะๆๆๆ 

    อั้ยยยย อ่านไปเขินไป อะไรจะดูบ้าและมีความสุขอย่างนี้ ฮ่าๆๆๆ

    ฮิจินี่ละก็ ทำอะไรไม่รู้คุณกินเอาไปฝันเลยยย //ทำหน้าหื่น-.,-

    สองคนนี้น่ารักมุ้งมิ้งกันจริงๆๆๆ อ๊ากกก อยากจุ้บคุณกินบ้างง//โดนดาบแทง... ตายอนาถ-*-

    แหม่ ท่านรองได้จุบคุณกินทีนี่มีแรงทำงานเลยนะคะ อย่างนี้ต้องจุ้บทุกวันล่ะสิ จะได้มีกำลังใจจจ คิคิ

    สนุกกุ๊กกิ๊ก(?)มากไรเตอร์ ชอบบบบ อ่านตอนนี้แล้วแม่มองเหมือนเราเป็นบ้า นั่งหน้าคอมแล้วบิดแขนเร้าๆ ฮ่าๆๆ

    แล้วมาเขียนอีกนะจ้าาา สู้ๆๆ
    #185
    0
  2. #184 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 18:19
    สมการเรื่องนี้ มายองเนส+ของหวาน=ฟิน!!! >///<
    #184
    0
  3. #183 my goku (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 00:57
    เม้นแรกกกกกกก
    ดีใจมากกก ไรต์มาอัพแว้ว...>[]<
    สนุกมากกกก ฉากเปิดนี่แบบว่า แฮ่ก แฮ่กๆ
    ฟิน~~~~~ >~<
    มาอัพอีกนร้าาา...เข้ามาดู ตลอดเลยยย
    สอนแนมข้างจอคอม 555+
    แต่งน่ารักมากๆๆ
    ปล. ขอบคุณคร้าฟฟ สำหรับฟิกดีๆ
    ปลล.อย่าลืม เอ่อ..โลโก้ AllCos น้ะคับผม ฝากด้วยนร้าา ^^
    ปลลล.คิดถึงไรต์ ^3^
    #183
    0