[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 39 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 22 : เมื่อท่านกับข้าเมื่อฉันกับนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 22 : เมื่อท่านกับข้าเมื่อฉันกับนาย

ย้อนความกันซักเล็กน้อย…เมื่อตอนที่แล้ว กินโทกิและฮิจิคาตะถูกพลังบางอย่างทำให้ทั้งสองเข้าไปอยู่ในโลกในอดีตของทั้งสองคน

          และตอนแรกฮิจิคาตะก็ได้เจอกินโทกิในอดีตที่เป็นโอยรันแห่งโยชิวาระ และกินโทกิได้เจอกับฮิจิคาตะในอดีตที่เป็นขุนนางในวัง

          ตอนที่แล้วกินโทกิได้รู้แล้วว่าตอนนี้ตนกำลังอยู่กับฮิจิคาตะในอดีตอยู่ จึงพยายามหาทางหาตัวฮิจิคาตะตัวจริงให้เจอ แต่จะว่าไป…ภาคนี้จะยาวเกินไปไหมนะ?

         

          เช้ารุ่งสางของวันที่ 2

 

          อึก…อ่า… “

          กินโทกิที่นอนหลับแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาหนึ่งคืนเต็ม ค่อยๆเปิดเปลือกตาแล้วค่อยๆใช้มือขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วค่อยๆเอาผ้าห่มที่ห่มตัวอยู่นั่นออก

          ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย แต่เป็นเสียงที่เจ้าตัวไม่ค่อยอยากจะได้ยินนัก ไม่ทันไรฮิจิคาตะในชุดยูกาตะที่ครามอ่อนๆก็เดินเข้าห้องมา

          แล้วค่อยๆวางถาดอาหารลงข้างๆกินโทกิ ก่อนจะค่อยๆนั่งลงพร้อมกับถามคนตรงหน้าเบาๆ

          ตื่นแล้วสินะ…เจ้าหิวหรือยัง ?

          ‘ เสียงทุ้มๆยามเช้านี่ก็ทำให้รู้สึกดีเหมือนกันนี่นะ… ‘ กินโทกิบ่นพึมพำในใจเบาๆ

          ก็นิดหน่อย…เจ้าคะ

          กินโทกิเหมือนกับยังไม่ยินกับคำพูดแสนโบราณคร่ำครึกนั่น แถมยังต้องพูด คะ ขา แบบลูกผู้หญิงให้เนียนๆสมกับที่คนตรงหน้าคิดว่าเขาเป็น ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ คงต้องหาฮิจิคาตะให้เจอก่อนล่ะ

          “ เจ้าไม่ต้องพูดเป็นทางการแบบนั้นกับข้าหรอก ไหน..? ลองพูดแบบปกติสิ

          ฮิจิคาตะบอกคนตรงหน้า เหมือนกำลังจะบอกว่า ‘ ยังไงเราก็เป็นครบครัวเดียวกันอยู่แล้ว พูดไม่ต้องมีพิธีรีตรองหรอก ‘ อะไรเชิงๆนั้น

          กินโทกิได้ยินดังนั้นก็ตอบออกไปตรงๆตามที่เขารู้

          งั้นก็…หิวแล้วคะ ?

          กินโทกิพูดแบบงงๆ ก่อนจะค่อยๆได้ยินเสียงกลั้นหัวเราะจากคนตรงหน้า ทำเอากินโทกิเขินไปยกใหญ่

          ฮะๆๆ เจ้านี่เชื่อคนง่ายจังนะ “

          เอ๋ เดี๋ยวสิเจ้าคะ หมายความว่าไง ?

          กินโทกิทำหน้ามึน ก่อนที่ฮิจิคาตะจะให้คำตอบพร้อมกับหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

          ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่คิดว่าเจ้าเปลี่ยนไปน่ะ

          “ … “

          สุดท้ายแล้วกินโทกิก็ยังงอยู่ดีนั่นแหละนะ ไม่ทันไรฮิจิคาตะที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องก็พูดออกมาเบาๆพร้อมกับหันหลังกลับมามองกินโทกิด้วยสายตาเรียบเฉิย

          ตอนดึกๆเราไปดูดอกไม้ไฟด้วยกันนะ “

          อะ…อือ.. “

          กินโทกิตอบเบาๆ ก่อนจะค่อยๆตั้งหน้าตั้งตาไปอาบน้ำทันใด ฮิจิคาตะมองกินโทกิอย่างไม่วางตา เมื่อเห็นสาวของตนเข้าห้องน้ำไปแล้วก็เดินออกมาข้างนอกตามมารยาท

         

          หลังจากไปทางด้านของกินโทกิมานาน วันนี้เรามาฝั่งของฮิจิคาตะกันบ้างดีกว่า

          เชิญเจ้าคะ “

          กินโทกิในร่างโอยรันโค้งหัวต้อนรับแขกผู้มาเยือนนั่นก็คือฮิจิคาตะนั่นเอง เดินเข้ามาแบบเก้ๆกังๆ เพราะรู้สึกพิลึกๆกับท่าทีที่แปลกไปของกินโทกิ

          วันนี้จะรับของว่างเป็นอะไรดีเจ้าคะ “

          อะ…เออ…วันนี้ไม่เอาก็แล้วกันนะ “

          เจ้าคะ

          กินโทกิพูดจบก็เดินเข้ามานั่งข้างๆฮิจิคาตะ ก่อนจะค่อยๆวางมือเรียวนั่นลงบนมือข้างขวาของฮิจิคาตะที่วางอยู่ ทำเอาเจ้าตัวรับรู้ได้ถึงไอความเย็นแผ่เข้ามาสู่ร่างกาย

          ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็เกือบจะควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ แต่ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะพูดอะไรต่อ กินโทกิก็ถามตามมารยาทของสาวชาวโยชิวาระ

          รับเครื่องสูบไหมเจ้าคะ “

          กินโทกิมองฮิจิคาตะเพื่อต้องการคำตอบ ฮิจิคาตะถึงกับอ้ำอึ้ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ กินโทกิเห็นดังนั้นก็หยิบเครื่องยาสูบออกมาแล้วค่อยๆจุดไฟ ก่อนจะค่อยๆใช้ปากของตนเป่าเพื่อให้เกิดควัน

          ก่อนจะยื่นเครื่องสูบให้ฮิจิคาตะด้วยท่าทางอ่อนช้อย ราวกับว่าตลอดเวลาที่นางรับใช้ผู้เป็นนาย นางจะร่างรำอยู่ตลอดเวลายังไงอย่างงั้น

          ฮิจิคาตะก็หยิบเครื่องสูบนั่นมาจากมือของคนตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆถามถึงความเป็นมาของตนเองในอดีตและกินโทกิในอดีต

          เจ้าบอกว่าเราเคยสัญญากันสินะ “

          ฮิจิคาตะถามลักษณะเหมือนกับว่าตนรู้ว่าสัญญานั้นคืออะไร ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในอดีตของตนเองกับคนตรงหน้ามันเป็นมายังไง

          ก็คงจำเป็นที่จะต้องตีหน้าตายเพื่อถามคนตรงหน้าให้รู้เรื่องซะให้หมด ไม่แน่ว่าอาจจะได้เบาะแสของกินโทกิในปัจจุบันด้วย

          ใช่เจ้าคะ…ท่านไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าคะ ถึงจะนานเพียงไรข้าก็จะรอท่าน “

          รอ…งั้นหรอ ?

          เจ้าคะ…ท่านอาจจะลืมเลือนไปบ้างแล้วสินะเจ้าคะ “

          อะ..ไม่ๆๆ ข้าไม่ได้… “

          ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะพูดจบ กินโทกิก็พูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับชูนิ้วก้อยที่ถูกผูกด้วยด้ายหรืออะไรบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆตอบพร้อมกับมองหน้าฮิจิคาตะด้วยดวงตาแสนเศร้าสร้อย

          ไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าคะ ข้าไม่โกรธท่านหรอก ไม่ว่ายังไงข้าก็ยังคงไม่ลืมเลือนไปแน่นอน “

          “ …เราเป็นคนสำคัญสำหรับเจ้าขนาดนั้นเลยหรอ “

          ฮิจิคาตะราวกับถูกสะกดจิต ฮิจิคาตะถามไปทั้งๆที่ตายังคงจ้องมองกินโทกิที่ใบหน้าถูกอาบไปด้วยแสงจันทร์บางๆนั่น ทำเอาฮิจิคาตะอยากจะโผเข้าไปกอดไม่น้อย

          กินโทกิได้ยินคำถามของฮิจิคาตะก็มองหน้าของฮิจิคาตะก่อนจะค่อยๆหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อยจะค่อยๆมองดวงจันทร์ที่อยู่นอกหน้าต่าง ก่อนจะค่อยๆพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบา

          “ ข้าชังดวงจันทร์นั่นเหลือเกิน…เพราะเมื่อมันลับจากฟ้าไปเมื่อใด ก็มักจะพาท่านกลับไปด้วย…ถ้าเกิดว่าเป็นไปได้ ข้าเองก็อยากจะเกิดเป็นดวงจันทร์เพื่อที่จะคอยมองดูท่านยามกลางคืนเหลือเกิน… “

          ฮิจิคาตะมองกินโทกิที่จ้องมองดวงจันทร์อย่างไม่วางตา ก่อนจะพูดต่อประโยคของกินโทกิ ทำเอากินโทกิถึงกับหลั่งน้ำตาของมา

          ข้าเองก็เช่นกัน ไม่ใช่เพียงว่าข้าอยากจะเกิดเป็นดวงจันทร์และก้อนเมฆที่คอยเคียงคู่อยู่กับเจ้า แต่ข้าอยากจะเป็นคนที่เจ้ารักตลอดไปต่างหาก

          ท่านฮิจิคาตะ…อึก… 

          อย่าร้องสิ… “

          ฮิจิคาตะค่อยๆซับน้ำตาคนตรงหน้า ก่อนที่จะค่อยๆโอบกอดพร้อมกับปลอบประโลม ไม่นานนักกินโทกิก็ออกมาจากอ้อมกอดของฮิจิคาตะ ก่อนจะค่อยๆดึงผมเส้นหนึ่งของตนออกมา

          ก่อนจะค่อยๆผูกเส้นผมนั้นไว้กับนิ้วก้อยของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆกดริมฝีปากลงบนแก้มซ้ายของฮิจิคาตะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเปล่งเสียชวนหลงนั่นออกมา

          คืนนี้เราไปดูดอกไม้ไฟกันนะเจ้าคะ “

          อือ… “

          พูดจบ ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นก่อนจะค่อยๆจูงมือกันเดินออกไปข้างนอก ฮิจิคาตะยื่นมือซ้ายของตน เพื่อบอกว่าให้คนตรงหน้าส่งมือมาตามารยาท

          กินโทกิเห็นดังนั้นก็ค่อยๆวางมือของตนลงบนมือหนานั่นเบาๆ ก่อนจะค่อยๆกุมมือกันเดินออกไปพบกับแสงสียามราตรีแสนงดงามและไม่มีวันจบสิ้น

         

          ทางด้านกินโทกิ

 

          ก๊อกๆๆ

          ถ้าเจ้าเสร็จแล้วก็ออกมานะ “

          ฮิจิคาตะสวมชุดยูกาตะสีน้ำเงินสบายๆ ก่อนจะค่อยๆเคาะประตูเรียกคนที่พยายามแต่งชุดยูกาตะของผู้หยิงด้วยความลำบากยากเย็น

          สุดท้ายก็แต่งเสร็จ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องด้วยความเขินอายเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะความเคยชิน หรืออาจจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ใส่ชุดผู้หญิงให้คนตรงหน้าเห็น

          เหมาะดีนะ.. “

          อะ…อือ.. “

          กินโทกิแต่งกายด้วยยูกาตะสีชมพูดอ่อนๆ ลายซากุระสีชมพูหวานถูกปักด้วยมืออย่างบรรจงลงบนเนื้อผ้า โอบิสีดำแถบทองทำให้ชุดดูโดดเด่นไม่น้อย ทรงผมสีเงินปอนๆนั่นถูกมัดเป็นสองข้าง

          ฮิจิตาตะเห็นดังนั้นแล้วก็หยิบของบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อของตน ก่อนจะเสียบมันลงบนผมข้างซ้ายของกินโทกิ

          ข้าให้เจ้า…เมื่อครั้งก่อนเจ้าเคยให้ผ้าเช็ดหน้าข้า ข้าขอชดใช้ด้วยปิ่นปักผมอันนี้ก็แล้วกันนะ ถึงแม้ว่ามันจะราคาไม่มากมายเท่ากับที่เจ้าเคยได้จากพวกลูกค้าคนอื่นๆ แต่นี่ก็คือสิ่งที่ข้าพอที่จะให้เจ้าได้ละนะ

          ฮิจิคาตะพูดจบ กินโทกิก็ค่อยๆหยิบปิ่นปักผมนั่นมาดู ลักษณะคือปิ่นปักผมเป็นสีเงินปนทองเล็กน้อย ตรงด้ามถูกสลักด้วยอักษรญี่ปุ่นตัวเล็กๆว่า 永遠の愛 แปลว่า รักตลอดไป พร้อมกับซากุระที่สื่อความหมายเหมือนตัวแทนของหัวใจของผู้ให้

          กินโทกิเห็นดังนั้นก็ไม่ทันได้พูดอะไรออกไป ฮิจิคาตะก็ยื่นแขนออกมา ราวกับจะบอกว่าให้กินโทกิจับแขนฮิจิคาตะ

          ทั้งๆที่กินโทกิไม่ค่อยจะอยากจับเสียเท่าไหร่นัก กินโทกิก็จับแขนฮิจิคาตะเดินเข้าไปอย่างไปรู้ตัว ฮิจิคาตะหันมามองกินโทกิอีกครั้งก่อนจะพูดข้างๆหัวกินโทกิเบาๆ

          ไปกันเถอะ “

          อือ… “

          แล้วทั้งคู่ก็ค่อยๆเดินไปยังสถานที่ๆทุกคนสามารถมองดอกไม้ไฟได้อย่างทั่วถึง

          ไม่นานนัก ราวกับฟ้าลิขิต ไม่ว่าจะเกิดมาให้รูปแบบไหน ไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไร ไม่ว่าจะชาติไหน หากเราผูกพันกัน เราจะไม่มีทางแยกจากกันได้

          หรือหากว่าฟ้ากลั่นแกล้งเล่น ก็อาจจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์เสียเท่าไหร่นัก ที่ต้องทำให้ทั้งคู่จำต้องแยกจากกันด้วยมือของคนที่ตนเองรักในอนาคต

          มันคนไม่ดีนักหากจะต้องทำลายอนาคตด้วยมือของตนเอง เพราะฉะนั้น ไม่ว่าฟ้ายะเย้ยหยั่น หรือหากจะต้องให้เรายืนมองฟ้าทั้งๆที่ไม่มีความหวังว่าจะได้พบกัน

          ไม่ว่ายังไง ก็ต้องได้เจอและพบกันอีกครั้งอย่างแน่นอน

          ‘ เราจะไม่แยกจากกัน แม้ฟ้าจะพรากเราออกจากกัน เราก็จะหากันจนเจอให้จงได้ ข้าขอสัญญา ด้วยความรักที่ข้ามีให้ต่อเจ้า มันจะไม่ลบเลือนไป แม้ว่าจันทราจะหายลับไปจากดวงตาของข้าแล้วก็ตาม ‘

          ‘ แม้เราจะห่างไกลนับพันลี้ หากมีวิธีใดที่จะทำให้ข้าได้เจอกับท่าน แม้ในปรโลก หรือในอีกโลกหนึ่งที่ข้าไม่เคยรู้จักมาก่อน ข้าก็ยอม หากต้องให้ข้าทนทุกข์ทรมาณอยู่ภายใต้กรงขังสีแดงเลือดนี่ตลอดไป เพียงแค่รอท่าน ข้าก็ยังคงรอคอยได้เสมอ ‘

          ไม่ทันไร กินโทกิในอดีตที่อยู่กับฮิจิคาตะในปัจจุบัน และ กินโทกิในปัจจุบันกับฮิจิคาตะในอดีตก็ได้เดินมาเจอกัน เพียงแต่มีเพียงแค่ฮิจิคาตะกับกินโทกิในปัจจุบันเท่านั้นที่สบตากันพอดี

          ด้วยความเป็นเพื่อนพ้อง หรือศัตรูกันมาอย่างยาวนาน ก็เหมือนกับสบตากันเพียงครู่เดียวก็สามารถรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าบอกอะไรกันเรา

          เอาล่ะ…กรงล้อแห่งโชคชะตากำลังเริ่มหมุน มันไม่ได้หมุนมาตั้งแต่ตอนเริ่ม แต่มันพึ่งจะเริ่มต้น ตอนนี้พระเจ้ากำลังกลั่นแกล้งอะไรกันแน่ ทั้งสองคนจะได้เจอกันไหม และทั้งคู่จะสามารถทำให้ กินโทกิในอดีตและฮิจิคาตะในอดีตได้มาเจอกันอีกครั้งหรือไม่ หรือว่าทั้งสองจะต้องผิดหวังและถูกพรากจากกันเป็นครั้งที่ 2

          เรื่องราวยังดำเนินต่อไปอย่างไม่มีวันจบสิ้น ความหวัง ความรัก ความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด ผู้ที่ไม่เคยได้รับรู้ถึงความรู้สึกของคำว่ารักจะไม่ได้รับรู้รสชาติของคำว่าเจ็บปวด แต่จะมีแต่เพียงความสิ้นหวังที่ยังคงรอคอยอยู่ตรงหน้าเพียงเท่านั้น


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #182 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 19:56
    อย่าลืมมาอ่านตอนสั้นกันต่อน้าจร้าา >, //กลัวลืม ฮะๆๆ //โดนตบ
    #182
    0
  2. #181 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:47
    สุขสันต์ฮาโลวีนย้อนหลัง 555+
    อ่า...ไม่ว่าเทศกาลไหน สาววายก็สามารถฟินได้!!!
    #181
    0
  3. #180 my goku (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 01:54
    สุขสันฮาโลวีน ทั้งไรต์ และ คุณกินค้าบบผม แต่งได้มดขึ้นมากกกกก น่ารักอะไรขนาดนี่ =.,= มันฟินมาก หุหุ รออ่านตอน ออริจินัล อยู่นร้า จะแวะมาดูจลอดๆ ^^ อัพอีกไวๆ นร้าาา ใจจะขาดร่อนๆ... รออ่าน อย่างใจจดใจจ่อ ส่วนตอนนี้ อ่านแล้วแบบว่า ไรต์แต่งได้ ดี้ลยทีเดียว สนุกมาก ไม่มีครงไหน น่าเบื่อ ตรงไหนกำกวงเลย...อัพๆๆๆๆๆ ปล.คิดถึงไรต์ จุ้ฟๆ>3<
    #180
    0
  4. #179 my goku (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 01:53
    สุขสันฮาโลวีน ทั้งไรต์ และ คุณกินค้าบบผม
    แต่งได้มดขึ้นมากกกกก น่ารักอะไรขนาดนี่ =.,=
    มันฟินมาก หุหุ รออ่านตอน ออริจินัล อยู่นร้า จะแวะมาดูจลอดๆ ^^
    อัพอีกไวๆ นร้าาา ใจจะขาดร่อนๆ... รออ่าน อย่างใจจดใจจ่อ
    ส่วนตอนนี้ อ่านแล้วแบบว่า ไรต์แต่งได้ ดี้ลยทีเดียว สนุกมาก
    ไม่มีครงไหน น่าเบื่อ ตรงไหนกำกวงเลย...อัพๆๆๆๆๆ
    ปล.คิดถึงไรต์ จุ้ฟๆ>3<
    #179
    0
  5. #178 mojini (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 23:03
    อ๊ากกกก เขินนนนนน มันเป็นฮาโลวีนทีมีความสุขมากๆๆๆเลยอ่ะไรเตอร์ กรี๊ดดดดดดด//บ้าไปแล้วว

    คุณกินน่ารักที่สุดด สนใจมาเอาขนมบ้านหนูมั้ยคะ มีเพียงเลยค่ะสำหรับคุณกินนนน ฮ๊าาาา //โดนดาบปริศนา(?)แทง

    ฮิจิก็แหมมม คุณกินเค้าอุส่ามาอ้อนหน้าประตู ทำไมไม่เอาขนมล่อแล้วลากเข้าห้องไปลยล่ะฮึ!!//อุตาย ความหื่นส่วนตัว แหะๆ

    ชอบเสียงวิญญาณวันฮาโลวีนจัง พูดได้ดีมาก แต่มาแค่เสียงอย่างงี้คุณกินก็กลัวแย่นะสิ 

    ชอบฉากง้อนั่นจังเลยยย กอดกันหิมะโปรยปรายย โอวววว อบอุ่นดีจังท่านรองงงง 

    หนาวแล้วววว กอดกันบ่อยๆน้าาา คนอ่านฟินนนน ฮ่าๆๆๆๆ //นอนหลับฝันดีแล้วเรา...^__^

    โอ้ อ่านข้างหน้าเห็นไรเตอร์เตรียมเขียนเรื่องเยอะแยะเลย สู้ๆนะจ้ะ แล้วเรามะมาอ่านและเม้นให้น้าาา สู้ๆ สุจสันต์วันฮาโลวีนจ้าาาา

    #178
    0
  6. #177 SAKI (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 22:54
    คุณกินน่ารักจังน้อ
    #177
    0