[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 38 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 21 : อดีตรักเราสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 21 : อดีตรักเราสอง

ความเดิมตอนที่แล้ว ฮิจิคาตะและ กินโทกิ ตามหากระจกเจ้าปัญหาที่ทำให้ทั้งสองเข้ามาอยู่ในโลกในอดีตก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะเกิด !

          เมื่อหลุดไปอีกช่วงเวลาหนึ่ง เขาทั้งสองคนกลับถูกพัดพากันไปคนละแห่ง และการปรากฏตัวของสาวงามเมืองหรือ โอยรัน แห่งเมืองคาบูกิโจวที่ปรากฏต่อหน้าฮิจิคาตะคือ กินโทกิในอดีต !!

          แล้วกินโทกิตอนนี้ไปอยู่ไหนล่ะ ? แต่ดูเหมือนว่าฮิจิคาตะจะถอนตัวจากกินโทกิในอดีตไม่ขึ้นเสียแล้ว

 

          ทางด้านกินโทกิ

 

          อ่า…ปวดหัวจัง

          กินโทกิยื่นมือขวาลูบหัวตัวเองปอยๆ แล้วก็สังเกตได้ถึงกลิ่นหอมจางๆและหมอนนุ่มๆที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่หัวเสียเท่าไหร่นัก

          ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงทุ้มๆของบุคคลปริศนาด้านหลังกินโทกิ ไม่ทันที่คนๆนั้นจะพูดจบ กินโทกิก็ดีดตัวขึ้นจากที่นอนพร้อมกับหันตัวไปทางต้นเสียงทันที

          ตื่นแล้วหรอกินโทกิ “

          เมื่อสิ้นเสียง กินโทกิถึงกับตาค้าง หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อคนตรงหน้าคือคนที่ตนรู้จักดี นั่นก็คือ ฮิจิคาตะ นั่นเอง

          แต่ดูเหมือนว่าทั้งชุดและคำพูดจะเปลี่ยนไปมากพอสมควร กินโทกิที่เอาแต่อึ้งไปพักหนึ่งกับการประมวณผล ฮิจิคาตะก็เดินเข้ามาโอบกอดคนตรงหน้า

          ข้าคิดถึงเจ้ามากเลยรู้ไหม ?

          อ่ะ.อ่า.

          กินโทกิได้แต่นั่งจำยอมให้คนตรงหน้ากอดไปโดยที่ตนเองไม่ทันได้รับรู้เรื่องอะไรที แต่จากที่เขาคิดได้คือ ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในคาบูกิโจวในปัจจุบันอีกแล้ว !

          กินโทกิเห็นเริ่มท่าไม่ดีแล้ว จึงพูดออกไปตามความเข้าใจว่าน่าจะเป็นฮิจิคาตะในอดีต จึงเริ่มถามเพื่อความแน่ใจในรูปแบบของประโยคถามไถ่ธรรมดา

          ข้าเองก็เช่นกัน ฮิจิคาตะ… “

          “ เจ้ายังงามไม่เปลี่ยนไปเลย… “

          กินโทกิได้ยินคำพูดหวานนั่นถึงกับอยากจะเป็นลม ล้มกองไปกับพื้น ด้วยถ้อยคำแสนหวาน พร้อมกับเสียงอันนุ่มนวลนั่น พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆจากตัวของคนตรงหน้า ทำเอากินโทกิอยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆ

          ‘ อ๊า !! จะบ้าตายยย !! ฮิจิคาตะในอดีตไม่เห็นเหมือนในปัจจุบันเลยนะ ? ถ้าเหมือนก็ดีนะ ขอยกเว้นเรื่องคำพูดหวานๆนะ จะบ้าตาย ‘

          เจ้าต้องการอะไรไหม ?

          ฮิจิคาตะถามกินโทกิที่ใบหน้าถูกเติมแต่งด้วยสีชมพูหวานนั่นเบาๆ ทั้งๆที่มือทั้งสองของฮิจิคาตะยังคงโอบเอวของกินโทกิอยู่

          มะ…ไม่เจ้าคะ

          งั้นเหรอ….งั้นก็ตามสบายเลยนะ คิดว่าที่นี่คือบ้านของเจ้าก็ได้ “

          ฮิจิคาตะพูดเหมือนเชิงขบขันเล็กน้อย กินโทกิเห็นดังนั้นก็อดที่จะถามคนตรงหน้าไปไม่ได้ ว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหนแล้วเป็นใครกันแน่

          คือว่าฉัน…เอ๊ย!...ข้า…ข้าอยากจะคุยกับท่าน

          กินโทกิพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย เพราะเหมือนว่าเขายังจะไม่ชินกับภาษาที่ดูเป็นทางการ แถมยังโบราณสุดๆซะด้วย ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาพร้อมกับเชยหน้ากินโทกิขึ้น

          “ เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเวลาเจ้าขออะไรแล้วเจ้าต้องให้อะไรข้า

          เจ้าคะ…?

          กินโทกิทำหน้ามึน ไม่ทันไร ใบหน้าของฮิจิคาตะก็ค่อยๆโน้มตัวลงมา ก่อนที่จะกดริมฝีปากคนตรงหน้าเบาๆ ทำเอากินโทกิอยากจะเอาหัวฟาดกำแพงจริงๆซักทีสองที

          เจ้านี่ชอบลืมสัญญาเรื่อยเลยนะ “

          อะ…..

          กินโทกิถึงกับแข็งเป็นหินไปอีกรอบ ไม่ทันไรเขาก็ต้องกระตุกตัวขึ้นมาเป็นปกติอีกครั้ง เพราะได้ยินเสียงเรียกของคนตรงหน้า

          ส่วนหนึ่งคืออยากรู้ความจริง ส่วนหนึ่งคือไม่อยากให้โดนลวนลาม(?) เป็นครั้งที่สอง ไม่ทันไรฮิจิคาตะก็นั่งลงตรงหน้ากินโทกิ

          ข้าพาเจ้าหนีออกมาจากโยชิวาระ ในคืนก่อน… “

          โยชิวาระ….

          ใช่…เมื่อคืนก่อนเจ้าโฮเซ็นนั่นจะพาเจ้าไปกักขังเอาไว้ เพราะเจ้านั่นรู้ว่าเราทั้งสองสัญญากันไว้ เจ้านั่นต้องการตัวเจ้า แต่ข้าตัวคนเดียวนั้นไม่อาจจะสู้กับโฮเซ็นได้ ข้าจึงต้องทำแบบนี้ ข้าทำเพื่อสัญญาของเรานะ

          ฮิจิคาตะอธิบายเรื่องที่ปกปิดกินโทกิในอดีตเอาไว้ กินโทกิได้ยินดังนั้นก็คิดในใจแทบไม่ทัน

          ‘ เฮอะๆ..เสียใจด้วยนะ แต่แกจับมาผิดคนแล้วล่ะ ‘

          เจ้าจะไม่โกรธข้าใช่ไหมกินโทกิ “

          ฮิจิคาตะกุมมือกินโทกิเอาไว้ก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง เหมือนกับว่าเขาต้องการเพียงแค่รักษาสัญญาของกินโทกิและเขาให้ได้

          ‘ รักกันสินะ…แล้วฉันในอดีตจะตอบยังไงดีล่ะ… ‘

          กินโทกิคิดในใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะนึกคำพูดหนึ่งออกมาได้ ทำเอาเขาโล่งอกไปยกใหญ่ ส่วนฮิจิคาตะก็เผลอๆจะดีใจเสียด้วยซ้ำไป

          ไม่ว่าเมื่อไหร่…ข้าก็ยังรักท่านไม่เปลี่ยน…นะ?

          กินโทกิ…ข้าก็รักเจ้า

          ไม่ทันไรฮิจิคาตะก็ทำท่าทีเข้ามากอดพร้อมกับทำท่าทีจะจูบกินโทกิยกใหญ่ แต่เหมือนเจ้าตัวจะใช้มือทั้งสองป้องหน้าคนตรงหน้าไว้ได้ทัน

          ขะ…ขอไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ

          กินโทกิพูดจบก็วิ่งกุลีกุจออกมาจากห้องนั่นอย่างไว หัวใจที่สั่นระรัวอย่างไม่เข้าใจนี่มันอะไรกันนะ ไม่ทันที่จะคิดอะไรต่อ กินโทกิก็มองตัวเองที่กระจกก่อนจะนึกในใจ

          ‘ อดีตฉันเป็นโอยรันเหรอเนี่ย…แถมยังมีหมอนั่นเป็นคนรักอีก มันยังไงกันแน่เนี่ย แล้วเรื่องที่สัญญาเอาไว้น่ะมันอะไรกันแน่นะ…เดี๋ยวสิ… ‘

          กินโทกิหวนคิดมาอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้คิดเอาไว้ ไม่นานนักกินโทกิก็ถึงกับทรุดลงกับพื้นก่อนจะคิดในใจเพราะมไอยากให้ใครได้ยิน

          ‘ หมอนั่นจับคนผิด…โอยรันเป็นผู้หญิง…แล้ว…? ฉันเหมือนผู้หญิงขนาดนั้นเลยหรอออออ !!!??? ‘

          ดุเหมือนจะเป็นเรื่องที่น่าเจ็บใจสำหรับผู้ชายไม่มากก็น้อย แหม…คนเป็นผู้ชายใครๆก็อยากจะแมนๆกันทั้งนั้น แต่กินโทกิดันถูกจับผิดมาเพราะเหมือนผู้หญิง

          มันก็น่าโมโหบ้างแหละนะ กินโทกิที่ถึงกับทรุดเนี่ยก็คงเพราะ ตลอดมาทำตัวแมนๆมาตลอดเลยนี่ อยากจะเป็นชายสมชายกับเขาบ้าง แต่วันนี้ดันถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงมันก็ต้องมีหมดกำลังใจกันบ้างแหละ

          เฮ้อ…แล้วฮิจิคาตะตัวจริงไปไหนล่ะเนี่ย…?

          กินโทกิที่แช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำอุ่นๆบ่นออกมาเบาๆคนเดียว ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงสุดแสนจะอันตรายบุกเข้าห้องน้ำ

          กินโทกิข้าจะขัดหลังให้นะ “

          เสียงของฮิจิคาตะจบ กินโทกิไม่ทันได้เถียงกลับ คนตรงหน้าประตูนั่นก็เปิดประตูห้องน้ำเข้ามาอย่างไว ไม่ทันไรกินโทกิก็หาผ้าที่ใกล้ตัวที่สุดมาปกปิดร่างของตน

          อะๆๆ….ออกไปนะ ทำเองได้น่า

          “ อีกไม่นานเราทั้งสองก็จะได้อยู่กันฉันท์สามีภรรยาแล้ว แค่คัดหลังให้เจ้าน่ะ ไม่เกินไปหรอก มานั่งนี่สิ

          ฮิจิคาตะยิ้มร่าก่อนจะค่อยๆกวักมือเรียกกินโทกิมานั่งตรงม้านั่งตรงหน้าเขา แต่ดูเหมือนว่ากินโทกิจะไม่ยอมอะไรง่ายๆก็กุลีกุจอมาดันฮิจิคาตะออกจากห้องน้ำ

          ก่อนจะตะโกนพร้อมกับปิดประตูไปอย่ารุนแรง ทำเอาฮิจิคาตะหัวเราะยกใหญ่

          ไม่ได้เจ้าคะ !! ถึงจะแต่งแล้วก็ทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ !!! “

          ฮะๆๆ เจ้านี่แกล้งง่ายจังนะ เจ้าอาบไปเถอะ ฮะๆๆ

          กินโทกิเอามือกุมใบหน้า ทั้งโมโห ทั้งอาย ในเวลาเดียวกัน กินโทกิค่อยๆสงบสติอารมณ์ ก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนขอบอ่าง

          ‘ วุ่นวายจริงๆ ให้ตายเถอะ!!...แต่ก็…ดีไปอีกแบบล่ะนะ….ไม่ใช่ๆๆ ไม่จริงๆๆ ฉันไม่ได้ชอบแบบนี้ ฉันไม่ได้กุ๊งกิ๊งกันแบบนี้ ว๊ากกกกกก….!!! ‘

          กินโทกิคิดในใจก่อนจะแสดงออกทางหน้าตาอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้เพราะไอน้ำร้อนหรือเพราะความอายที่ตัวเองคิดอะไรออกมาได้นั่น ทำเอากินโทกิหน้าแดงจนน้ำตาเล็ดออกมาเลยทีเดียว

          ‘ ถ้าเจอตัวจริงจะเอาให้ตายเลย! ดันมาทำกับฉันในอดีตแบบนี้ซะได้….!! เจ้าบ้าฮิจิคาตะ !!!!
B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #290 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 20:52
    แล้วงัยต่อละเนีย
    #290
    0
  2. #173 mojini (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 17:51
    อ๊ากกก คุณกินน อย่าดื้อกับท่ารองสิค้าาา มองตาท่านรองแล้วไม่รู้เหรอออ ว่าเค้าคิดไรอยู่อ่ะ คุณกินนี่ก็

    เดี๋ยวเถอะ พอไม่มีท่านรองแล้วจะเหงานะเออ-*- ชิชะ แถมไปพูดอย่านั่นท่านรองเสียใจไม่มาหาพอดี ฮืออออ

    #173
    0
  3. #172 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 11:57
    คุณกินอ่ะ! แง๊~ 
    #172
    0
  4. #171 my goku (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 02:22
    อ่านตอนล่าสุดแล้ว.....นึกว่าจะไม่อัพแล้วซะอีก =_=
    คิดถึงไรเตอร์...555+
    ตอนนี้ ก็สนุกเหมือนเคย....ฟินจุงเบย...=.,=
    ตอนนี้โดนคุณกิน ย่ำเละ...ทั้งตบ ทั้งเตะ ทั้งฆ่า 555
    แต่ก้คุ้มค่า กับความฟินเนอะไรต์ 555
    สู้ๆๆๆๆๆ....รอ...หากระดาษทิชชู่ รอตอนต่อไป 555+
    #171
    0