[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 37 : ❥ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 20 : ความฝันและรักอันเลื่อนลอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคหอพิรุณแห่งความฝัน : ตอน 20 : ความฝันและรักอันเลื่อนลอย

          เช้าตรู่ยามรุ่งสาง ดวงตะวันเริ่มสาดส่องลงบนพื้นโลก ไม่นานนักแสงสีทองนวลนั่นก็ฉาดฉายแสงกับผู้คนที่ยืนอยู่บนพื้น ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นคนยังไง ดวงอาทิตย์ก็สาดแสงสว่างให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน

          แทนที่คนที่ตื่นขึ้นมายามเช้าแล้วจะสดชื่นมีชีวิตชีวา กลับมีคนอยู่กลุ่มหนึ่งที่ทำงานพลีกายเพื่อปกป้องประชาชนทุกๆคนเดินเตร็ดเตร่อยู่ในบ้านปริศนาหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่มานานมากแล้วจนคนมองก็รับรู้ได้ว่ามันไม่มีคนอยู่มานานจนชวนขนหัวลุก

          เดินตามมาเร็วๆเข้าสิ

          ฮิจิคาตะบ่นพร้อมกับมือหนึ่งกวักมือเรียกกินโทกิให้เดินตามเขามาเร็วๆ กินโทกิที่ไม่ค่อยจะยอมทำตามคำสั่งของท่านรองชินเซ็นกุมิอยู่แล้วเผลอๆก็ไม่ฟังเลยนั่นก็บ่นออกมาเสียงดังโวยวาย

          แล้วทำไมต้องจ้างฉันมาด้วยเล่า ฉันไม่ชอบทำงานแบบนี้นี่นานายก็รู้

          กินโทกิพูดจบก็เกาหัวแกรกๆยืนอยู่ข้างหลังฮิจิคาตะที่กำลังทำท่าทีระวังภัยสุดขีด หาที่หลบกำบังซะมิดชิดทีเดียวเชียว ด้วยท่าทางแบบนั้นทำให้กินโทกิรำคาญขึ้นมาหน่อยๆ

          ทำไม ? ได้เงินนายก็มาเลยไม่ใช่หรือไง ?

          เชอะ ! “

          กินโทกิเถียงคนตรงหน้าไม่ออก ถึงกันต้องทำท่าทีไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะกอดอกแล้วก็หันหน้าไปทางอื่น ทำงอนฮิจิคาตะพอให้หายเซ็ง

          ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าต้องการอะไร เขาเลยพูดพร้อมๆกับถอนหายใจ

          ครับๆ…ช่วยทำงานนี้ให้เสร็จหน่อยนะ ถ้าเสร็จแล้วฉันจะยอมนายทุกอย่างเลย “

          กินโทกิได้ยินคำพูดของฮิจิคาตะก็ถึงกับอารมณ์ดีขึ้นมาราวกับโดนทุบหัวเปลี่ยนถ่ายสมอง ว่าแล้วก็เดินตัวปลิวมาหาฮิจิคาตะทันที

          งั้นก็ว่ามาเลยย คุณกินพร้อมที่จะทำงานแล้วล่ะ

          นายนี่นะ… “

          ฮิจิคาตะบ่นปนเอ็นดูคนตรงหน้าไม่น้อย ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปเพราะคำหยอกล้อเล่นๆของเด็กๆนั่น ทำเอาฮิจิคาตะอดที่จะยิ้มออกนอกหน้าไม่ได้

          ด้วยรอยยิ้มนั่นของฮิจิคาตะ ทำเอากินโทกิถึงกับต้องเอ่ยถามเบาๆ

          ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวน่ะ ท่าจะบ้านะนายเนี่ย

          เฮอะ…แต่ก็บ้าน้อยกว่านายล่ะนะ

          ทั้งคู่ต่อปากต่อคำกันเล็กน้อยก่อนที่จู่ๆ กินโทกิก็เบี่ยงมาถามเรื่องงงานทำเอาฮิจิคาตะเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันเลยทีเดียว

          แล้วนายมาหาอะไรล่ะเนี่ย “

          กระจกน่ะ

          กระจก ?

          กินโทกิขึ้นเสียงเล็กน้อย ก่อนที่ฮิจิคาตะจะตอบคำถามที่เหมือนจะรู้ว่าคนตรงหน้าจะถามอะไรต่อ

          มีคนลือกันว่า เจ้าของบ้านนี้ตายไปเมื่อ 3 ปีก่อน เขาทิ้งของไว้ในบ้านมากมาย พวกโจรก็พากนมาขโมยน่ะ “

          ฮิจิคาตะพูดจบก็เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะตามมาด้วยคำถามต่อของกินโทกิ

          แล้วให้มาหากระจกเนี่ยนะ ?

          ยังไม่จบนะ หลังจากนั้นก็มีคนขโมยของออกจากบ้านไปหมด ลือกันว่าใครที่ขโมยแล้วขโมยเอากระจกไปด้วยจะหายไปทุกคนน่ะสิ

          “ เราก็เลยต้องมาเอากระจกนั่นมาทำลายซะสินะ

          เก่งนี่นาย

          ฮิจิคาตะชมคนตรงหน้าเล็กน้อย ไม่ทันไรกินโทกิก็อวดถูมิซะยกใหญ่ ทำเอาฮิจิคาตะอยากจะถอนคำพูดเมื่อครู่ของตนออกอย่างไว

          ก็นะ ไม่อยากจะอวดฉันน่ะ… “

          ไม่ทันที่กินโทกิจะพูดจบ ฮิจิคาตะก็เดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น ก่อนจะพูดตัดประโยคกินโทกิอย่างไวเลยทีเดียว

          ฉันรู้น่าไม่ต้องอวดเลย มารีบๆหากันได้แล้ว

          ฮิจิคาตะพูดจบกินโทกิก็ทำหน้าบูดเล็กน้อย ก่อนที่กินโทกิกิจะเดินตามฮิจิคาตะเข้าไปในบ้านหลังใหญ่นั่น ก่อนจะตามหากระจกอย่างตั้งหน้าตั่งตา

          มันบานใหญ่แค่ไหนล่ะฮิจิคาตะ “

          น่าจะใหญ่พอสมควรนะ ประมาณ… “

          ฮิจิคาตะลากเสียงยาวก่อนจะค่อยๆหาสิ่งเปรียบเทียบ แล้วฮิจิคาตะก็จดจ้องอยู่กับกระจกบ่นหนึ่งที่อยู่ข้างหลังกินโทกิ ก่อนจะชี้มันให้กินโทกิดู

          นั่นล่ะ บานเท่านั้น

          ฮิจิคาตะชี้มือไปทางด้านหลังของกินโทกิ กินโทกิเห็นดังนั้นก็หันหลังไปมองกระจกบานที่ฮิจิคาตะชี้ให้ดู ไม่นานนักเมื่อสายตาของทั้งสองจดจ้องลงบนบานกระจกบานเดียวกัน

          เหมือนทุกอย่างเริ่มบุบสลาย ทั้งสองสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่เริ่มดึงดูดทั้งสองไปในที่แห่งใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

          ร่างกายเริ่มหมดแรงต่อต้าน จากสองเริ่มกลายเป็นหนึ่ง และรวมเข้าไปในจุดๆเดียว ไม่นานนักก็หายไป พร้อมกับความนึกคิดและไปพร้อมกับความหวัง

          หลับลึกและดำดิ่งสู่อดีตที่ไม่มีใครหยั่งรู้ได้

 

          หลายปีก่อนที่ทั้งคู่จะเกิด…

 

          ช่วงและยุคสมัยที่เหล่าโอยรันเป็นสิ่งที่อยู่คู่เมืองของประเทศแดนอาทิตย์อุทัย พวกนางจะร่ายรำเพื่อแขกที่มีเงินมากพอจะซื้อตัวพวกนางไปบำเรอความสุขได้

          ไม่เพียงแต่จะเลือกเกิดไม่ได้ พวกนางยังคงได้แต่พร่ำเพ้อถึงโลกแห่งความรัก ระหว่างสาวโสเภณีและนายผู้เป็นที่รัก

         

          ณ โยชิวาระ

 

          ผู้คนดูสับสนวุ่นวาย เมืองแห่งการค้าขายสาวงามทั่วสารทิศ โยชิวาระ เป็นสูญกลางแห่งการค้าขายสาวงามต่างๆ ที่นี่พึ่งจะมีการทำการค้าขึ้นมาเมื่อหลายปีก่อน

          เหล่าชายหนุ่มต่างพากันมาที่นี่เพื่อมาหาความสุขทางกาย และเติมสิ่งสวยงามเข้าให้กับชีวิต แทนที่ที่นี่จะมีแต่ความสงบเรียบร้อย

          กลับมีคนกลุ่มใหญ่ที่เรียกตนเองว่าเป็นเฮียะกะ ผู้คุ้มครองสาวงามวิ่งพล่านตามหาตัวคนร้านที่ขโมยสาวงามของพวกเขาไป

          ตามมันไปทางนั้น ต้องจับตัวได้แน่ “

          เร็วๆเข้า ! “

          ผู้คนต่างพากันแตกตื่น ที่กลุ่มเฮียะกะออกกำลังกันมามากมายขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าเกิดการขโมยสาวงามเมืองไปก็เป็นได้

          แต่เสียงนั้นก็เหมือนจะไปไม่ถึงคนอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งชมสาวงามที่ตนไถ่ตัวมา พร้อมกับนั่งจิบสาเกรสดีอยู่บนห้องรับรอง

          “ เสียงเอะอะขนาดนี้คงต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ๆ ท่านฮิจิคาตะท่านคิดว่า…ท่านฮิจิคาตะ

          เอ๊ะ…?

          สาวงามเมืองเขย่าตัวฮิจิคาตะเบาๆ ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะได้มองหน้าคนตรงหน้าตรงๆก็พูดออกไปซะโผงผาง

          ใครมาแกล้งกันเนี่ย แย่ๆจริงๆ “

          ข้าแกล้งท่าน  ?

          ฮิจิคาตะได้ยินสำเนียงที่ไม่คุ้นเคยนัก คิดอย่างนั้นแล้วฮิจิคาตะก็ค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะจ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้า

          ใบหน้าและสีผมที่คุ้นเคย แต่ดูเหมือนว่าการแต่งกายและทรงผมที่เปลี่ยนไปจากเดิมไม่มากก็น้อย แต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่ตนรู้จักอีกต่อไป

          ท่านคงจะเมาแล้วสินะเจ้าคะ นอนเถอะเจ้าคะเดี๋ยวข้าจะเช็ดตัวให้

          คนตรงหน้าก็คือกินโทกิที่สวมชุดกิโมโนมีโอบิผูกด้านหน้าบ่งบอกว่าเป็นโสเภณีหญิง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฮิจิคาตะตกใจจนอ้าปากค้าง

          กิน…กินโทกิ ! “

          ฮิจิคาตะแทบจะพุ่งตัวไปใกล้คนตรงหน้าพร้อมกับจับมือทั้งสองข้างของคนตรงหน้าเอาไว้ คนตรงหน้าที่เหมือนจะนิสัยกลับตาปัดไปเป็นคนละคนทำเอาฮิจิคาตะถึงกับอยากจะกระโดดโผกอดทั้งๆที่รู้แล้วว่ามันมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

          เจ้าคะ กินโทกิเจ้าคะท่านฮิจิคาตะ “

          กินโทกิในคราบของหญิงสาวพูดพร้อมกับยิ้มออกมา ทำเอาหัวใจของฮิจิคาตะแทบจะหลุดออกจากตัวไปไกลๆซะแล้ว

          นอนก่อนสิเจ้าคะ

          อะ…อือ… “

          ฮิจิคาตะนอนลงบนฟูกตามคำพูดนั่นอย่างง่ายดาย ฮิจิคาตะที่หลงคนตรงหน้าปนสงใสกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา

          ทำเอากินโทกิในร่างสาวนั่นถึงกับยิ้มออกมาแบบเขินๆ ก่อนจะพูดถามฮิจิคาตะเบาๆ

          มองทำไมหรือเจ้าคะ หน้าของข้ามีอะไรติดอยู่หรอ

          มะ..ไม่

          “ งั้นก็เชิญท่านนอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่นะเจ้าคะ

          กินโทกิในร่างสาวพูดจบก็เดินออกไปจากห้อง แต่ฮิจิคาตะที่ใจเต้นโครมครามอยู่แทบไม่ทันถามเรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้น เขาได้แต่มีคำถามวนเวียนอยู่ในใจเต็มไปหมดทำเอาเขาแทบอยากจะบ้าตายอยู่แล้ว

          ‘ ที่นี่มันที่ไหนล่ะเนี่ย !!!??? แล้วทำไมหมอนั่นถึงกลายเป็นโสเภณีได้เล่า !!! จะว่าไปชุดโสเภณีก็เหมาะกับหมอนั่นดีนะ…. #ผิด ‘


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #289 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 20:49
    เอ้อทานค่ะหาทางกลับก่อนดีมัย
    #289
    0
  2. #170 mojini (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 18:45
    อูยยย กอดกันนนน หนาวๆแบบนี้ต้องกอดกันนนน หวานเว่อร์อ่ะ น่ารักที่สุดดดดด

    ฮิจินี่แผนสูงงง มีแอบหลับ แถมยังถูกคุณกินกอดอีกต่างหาก ว๊ากกกกก


    #170
    0
  3. #168 my goku (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 17:03
    อร้ากกกกกกก...เขิลแทนนนนนเฟ้ยยยย...
    มาต่อๆๆๆ นร้าาา...อร้ายยย ฟินจุงเบยยย ^///^
    ยิ่งอ่าน ยิ่งหวาน.....หุหุ
    #168
    0
  4. #167 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 16:29
    สุดท้ายก็โดนของกินล่อเนอะคางุระ =_=
    #167
    0