[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 31 : ❥ภาคโยชิวาระ : ตอน 14 : โยชิวาระ 10.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

 

 

ภาคโยชิวาระ : ตอน 14 : โยชิวาระ 10.5

            ผ่านไป 1 อาทิตย์

          ยามาซากิ “

          ฮิจิคาตะที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานกำลังนึกถึงใครบางคนอยู่ ทำเอาแทบจะทำงานไม่ได้ เลยจำต้องเรียกยามาซากิช่วยจัดการกับเรื่องในหัวให้หมดไปก่อนที่สมองของเขาจะเต็มไปด้วยภาพของคนๆนั้น

          ครับรอง “

          ยามาซากิผู้เก่งกาจทางด้านการเฝ้าดูและสอดส่องเดินเข้ามาในห้องของท่านรองแห่งชินเซ็นกุมิพร้อมไม้แบตมินตั้นคู่ใจ

          “ เรื่องที่ให้ไปจัดตาดูรับจ้างสารพัดล่ะ เป็นยังไงบ้าง

          ฮิจิคาตะถามพร้อมกับสีหน้าเป็นกังวลเล็กๆ ฮิจิคาตะพูดจบยามาซากิก็ตอบคำถามของฮิจิคาตะจนหมด ทำเอาฮิจิคาตะหายเป็นกังวลไปซะดื้อๆ

          ลูกพี่ยังไม่หายดีหรอกครับ แต่เห็นออกไปดื่มทุกคืนเลยละครับ

          หรอ

          “ แล้วพอขากลับก็มักจะมีผู้ชายสวมแว่นตาดำเดินมาส่งในบ้านครับ “

          “ … “

          หลังจากยามาซากิพูดจบประโยค ฮิจิคาตะถึงกับเหงื่อตกเล็กๆ ในใจของเขาถ้าเกิดว่ากระชากยามาซากิมาต่อยปากแตกได้ก็คงดี

ไม่นานนักแทนที่ฮิจิคาตะจะได้ถามยามาซากิต่อ กลับมีเสียงใสเจื้อยแจ้วของหนุ่มน้อยผมน้ำตาลนัยตาแดงยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับเอ่ยปากทำเอาฮิจิคาตะสำลัก

          “ เป็นห่วงลูกพี่สินะครับคุณฮิจิคาตะ

          ใครเป็นห่วงมันกันเล่า ก็แค่มีเรื่องที่น่าจะเกี่ยวข้องกับคดีน่ะ

          โธๆๆ…คุณฮิจิคาตะเนี่ยโกหกไม่เก่งเลยนะครับ เรื่องแบบนี้เนี่ยมันต้องลงมือเองสิครับถึงจะถูก

          ไอ้โซโกะตูจะฆ่าเอ็ง !!! “

          ไม่ทันสิ้นเสียงฮิจิคาตะชักดาบออกมาอย่างไม่รีรอ แต่กลับถูกยามาซากิล๊อกแขนเอาไว้ ราวกับเป็นเรื่องที่ทำจนเป็นสัญชาติญาณไปแล้ว จากนั้นโซโกะก็ทิ้งให้ฮิจิคาตะโมโหอยู่อย่างนั้น

          แต่เหมือนคำพูดของโซโกะจะทำให้ฮิจิคาตะคิดอะไรได้บางอย่าง เมื่อเขาคิดจบก็เหมือนจะรีบไปประจำการอย่างไว

          ภารกิจในครั้งนี้ก็คือ…!!

          “ สุ่มดูรับจ้างสารพัด

          หลังจากคิดเสร็จฮิจิคาตะก็ไปเช่าห้องเล็กๆตรงกันข้ามกับรับจ้างสารพัดพอดีแป๊ะๆ ที่นี่แหละเหมาะแก่การเผ้าดูคนที่เราเป็นห่วงแต่ไม่กล้าจะเข้าหา

          ‘ ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย…ซุ้มดู…นั่นสินะยังไงมันก็ดูเหมือนแผนการ…ซะที่ไหนล่ะวะเนี่ย ‘

          ฮิจิคาตะนั่งกุมขมับพร้อมกับทำสีหน้าเชื่อยชา จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าต่างตรงกันข้ามกับร้านรับจ้างสารพัดพอดี

          ‘ เฮ้อ…ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ‘

          ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะได้ตั้งตัว เขาก็สังเกตเห็นเป้าหายของเขาที่กำลังเดินขึ้นบรรไดด้วยความลำบากยากเย็นแสนเข็ญ

          ‘ หมอนั่นมันสบายดีแล้วจริงๆนะหรอนั่นน่ะ… ‘

ดูไปดูมา กินโทกิที่กำลังเดินขึ้นบันไดจนถึงหน้าบ้านกลับหันหน้ามองมาทางหน้าต่างบานที่ฮิจิคาตะกำลังนั่งจ้องตาไม่กระพริบอยู่

‘ เฮ้ย..! เด็ยวนะ..หมอนั่นมันรู้แล้วหรอว่าเราอยู่ตรงนี้ ‘

ฮิจิคาตะเริ่มไม่กล้าขยับตัว แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ฮิจิคาตะรู้ได้ทันทีว่ากินโทกิมองเห็นเขาแล้ว กินโทกิใช้มือป้องปากของเขาแล้วตะโกนสุดชีวิต

“ ฮิจิคาตะคู๊งงง !! ช่วยฉันที !! “

กินโทกิพูดจบ ทำเอาฮิจิคาตะเลือดเกือบพุ่งออกจากจมูก เขาค่อยๆปาดเลือดนั่นออกแล้วตะโกนกลับไป

“ รอแปปนึงนะ

‘ อ่า…จะน่ารักไปไหนเนี่ย… ‘

ฮิจิคาตะเดินลงจากห้องเล็กๆแล้ววิ่งขึ้นไปหากินโทกิที่ยืนเกาะกับราวกันที่หน้าร้านรับจ้างสารพัด ฮิจิคาตะเดินเข้าไปทันทายกินโทกิเหมือนกับว่าเมื่อตะกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ งะ..ไงสบายดีไหม “

“ ฉันสบายดีหรือไงกันฮิจิคาตะคุง ดูสิเดินแทบไม่ได้เลย

“ อะ..นั่นสินะมานี่สิฉันช่วย “

“ ขอบใจ

กินโทกิพูดจบตามมาด้วยฮิจิคาตะค่อยๆประคองกินโทกิเอาไว้แล้วค่อยๆเดินเข้าไปในบ้าน ไม่นานนักฮิจิคาตะก็เอ่ยปากถามกินโทกิด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

“ พวกนั้นหายไปไหนหมดน่ะ

“ ชินปาจิกับคางุระหรอ

“ ใช่.. “

“ พวกนั้นได้งานใหม่น่ะ ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมือ่ไหร่เหมือนกัน ฉันเดินลำบากเจ้าพวกนั้นเลยให้ฉันอยู่บ้าน

กินโทกิพูดพลางถอนหายใจ แล้วค่อยๆประคองตัวเองนั่งลงบนเบาะสีน้ำเงินเข้ม กินโทกินั่งลงได้ไม่นานฮิจิคาตะก็ถามต่อ

“ แล้วทำไมนายถึงออกไปข้างนอกล่ะ

“ ก็อยู่แต่ในบ้านมันน่าเบื่อนี่

กินโทกิทำหน้าเบ้พร้อมกับบิดขี้เกียจโดยการยืดแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวเพื่อคลายกล้ามเนื้อ ไม่นานนักกินโทกิก็ตอบกลับฮิจิคาตะที่กำลังนั่งจมปลักอยู่กับอะไรบางอย่าง

“ หิวไหม

กินโทกิตะแคงหัวถามคนตรงหน้าที่กำลังนั่งนิ่งไม่ยอมพูดจาอะไรต่อทำเอากินโทกิอึดอัดไม่น้อย ก่อนจะถามคำถามพื้นฐานเมื่อมีคนมาเยี่ยมบ้าน

“ อืม.. “

“ ฮิๆ งั้นฉันจะทำให้ทานนะ ขอบอกว่าฝีมือฉันไม่เป็นรองใครแน่ “

กินโทกิพูดจบก็ลุกขึ้นราวกับลืมไปว่าตนเองเดินไม่ได้อยู่ ทำเอาร่างบางนั่นหน้าแทบคะมำลงไปกับพื้น แต่กลับมีมือหนาของคนตรงหน้าพยุงร่างนั่นไว้ได้ทัน

“ เฮ้อ…ระวังตัวหน่อยสิ “

“ แฮะๆ…ฉันลืมตัวน่ะ…งั้นนายก็ช่วยพยุงฉันหน่อยก็แล้วกันนะ “

แต่แล้วฮิจิคาตะกับกินโทกิก็เดินเข้าไปในครัว ฮิจิคาตะคอยพยุงตัวกินโทกิให้กินโทกิทำอาหารได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่าจะเต็มไปด้วยความทุลักทุเลพอสมควร แต่ทั้งสองก็ทำอาหารเย็นเสร็จจนได้

“ เฮ้อ…เสร็จสักที “

กินโทกิพูดพร้อมกับปาดเหงื่อ แต่แทนที่กินโทกิจะได้ภูมิใจซักพัก ฮิจิคาตะกลับแทรกแซงความภูมิใจนั่นจนทำเอากินโทกิทำหน้ามุ่ยไม่พอใจอย่างรุนแรง

  เฮอะ…คนที่ทำจานแตกไปหลายใบไม่มีสิทมาภูมิใจหรอกนะ “

“ เชอะ…!

กินโทกิทำหน้างอนคนตรงหน้า ฮิจิคาตะเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไว้ราวกับเด็กอนุบาลนั่นก็อดจนแกล้งไม่ได้

ฮิจิคาตะยื่นมือไปลูบหัวกินโทกิเบาๆ แล้วก็พูดเชิงอ้อนวอนขอร้องคนตรงหน้าเล็กน้อย ทำให้กินโทกิภูมิใจเล่นๆ

“ น่าๆ…นายก็เก่งนะ…ไหนดูสิว่าอันไหนอร่อยที่สุด “

“ ฮิๆ นี่ไง… “

กินโทกิชี้อาหารที่ตนตั้งใจทำแต่รสชาติพอได้ของเขาด้วยความภาคภูมิใจสุดๆ ก่อนที่ฮิจิคาตะจะตักมันเข้าปากเขาก็ถามคนตรงหน้าที่ยิ้มหวานออกมาจนน่าอิจฉา

“ นี่มันอะไรล่ะเนี่ย

“ ข้าวผัดไงล่ะ มันไม่ธรรมดาเลยนะจานนี้น่ะ มันผัดกับมายองเนสเชียวนะ “

กินโทกิทำหน้าอวดถูมิพร้อมกับกอดอกแสดงความมั่นใจไม่น้อย ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะในใจไม่ได้

“ ลองกินดูสิ

กินโทกิพูดจบฮิจิคาคะก็ตักเข้าปาก เขารู้ดีว่ารสชาติมันไม่ได้อร่อยอะไรมาก แต่เขาก็รับรู้ได้เลยว่าคนตรงหน้าตั้งใจทำมันให้เขาเพียงใด ฮิจิคาตะกลืนลงคอพร้อมกับยกนิ้วโป้งพร้อมกับยิ้มออกมาแบบหุบไม่อยู่ ทำเอาคนตรงหน้าใจเต้นไปพร้อมๆกัน

“ อือ..อร่อยดี “

ฮิจิคาตะพูดจบกินโทกิยิ้มร่าออกมาอย่างมีความสุข แล้วอาหารมื้อนี้ก็กลายเป็นมื้อที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของทั้งสองคน

ไม่นานนักฮิจิคาตะก็เดินประคองกินโทกิออกมาข้างนอก แล้วเขาก็ให้กินโทกิยืนชิดติดกับประตูเพื่อให้กินโทกิสามารถแระคองตัวเองอยู่ได้

“ ฉันไปแล้วนะ

“ อือ.. “

กินโทกิทำหงอยเล็กน้อย ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็รีบเย้ยกินโทกิทันที

“ เหงาล่ะสิ…หรือว่ากลัว หืมม “

“ จะบ้าเหรอ…ไม่เหงาแล้วก็ไม่ได้กลัวด้วย “

บนใบหน้ากินโทกิเริ่มถูกเติมเต็มด้วยสีชมพูดหวาน ทำเอาฮิจิคาตะอยากจะเข้าไปโอบกอดคนตรงหน้าไม่น้อย กินโทกิพูดจบฮิจิคาตะเดินเข้าใกล้กินโทกิพร้อมกับพูดให้กินโทกิได้ยินในระยะประชิด

“ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ

“ อะ..อือ “

ฮิจิคาตะพูดข้างๆหูกินโทกิพร้อมกับกดริมฝีปากลงบนใบหูด้านขวาของกินโทกิเบาๆ ทำเอากินโทกิปิดหูปิดตาพร้อมกับทั้งใบหน้ายังบ่งบอกถึงความอายอย่างเห็นได้ชัด

ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นเขาก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“ ฮะๆๆ

“ หยุดนะ หยุดหัวเราะเลย !! “

กินโทกิทุบอกคนตรงหน้าเบาๆ

“ หยุดแล้วๆ งั้นไปแล้วนะ

“ ไปไกลๆเลยตาบ้า ! “

“ จ้าๆ

ฮิจิคาตะพูดจบก็เดินลงไปจากร้านรับจ้างสารพัด ไม่นานนักฮิจิคาตะก็เดินเลยร้านรับจ้างสารพัดไป เหลือเพียงกินโทกิที่มองตามหลังของฮิจิคาตะอย่างไม่วางตา

‘ อ่า..ฉันต้องฝันแน่ๆเลย วันพรุ่งนี้คงจะมีแต่เรื่องดีๆเข้ามาสินะ ‘ 

 

B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #288 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 20:26
    อย่าเศร้านักสิ
    #288
    0
  2. #147 mojini (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 00:18
    อ๊ากกกก ทากาจริงๆด้วยยยย คุณกินฝันได้เสียวข้อเท้ามากค่ะ- - คือยิ่งคิดว่าเป็นทากาแล้ว ความเป็นไปได้สูงมากที่เฮียแกจะทำอะนะ

    ฮึ่มมม คุณกินนั่นของฮิจิโว้ยยยยย แต่อีกใจก็ชอบนะ ซาดิสม์ดี ฮ่าๆๆ//เอ้ะยังไง-*-

    สู้ๆนะคุณกิน อย่าเพิ่งโดนทากาทำไรน้าาา
    #147
    0
  3. #146 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 21:29
    ทำไมมาเม้นท์คนเดียวล่ะจ๊ะ (●`--)b

    ไปลากเพื่อนมาคอมเม้นท์ด้วยสิจ้า // โดนถีบ
    #146
    0
  4. #142 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 01:52
    เย้! เดาถูก อิอิ ^_^ เป็นทากาสุงิจริงๆด้วย
    #142
    0