[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 20 : ❥ภาคปกติ : ตอนที่ 2 : หันหลังกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

B B

ภาคปกติ : ตอนที่ 2 : หันหลังกลับมา

บรรยายโดย saya

          อากินจัง… “

          คุณกินครับ…!

          คางุระ กับชินปาจิ ตะโกนไม่ใช่เพราะความดีใจหรือตกใจแต่อย่างใด เพราะตอนนี้เขาทั้งสองคนพยายามทำวิธีต่างๆที่จะทำให้คนตรงหน้าตื่น อาจเป็นเพราะพิษของไข้หรืออะไรบางอย่าง

          เหมือนจะสำเร็จ…กินโทกิค่อยๆเปิดเปลือกตานั่นช้าๆ ทันก่อนที่จะเห็นภาพที่คางุระจังพยายามยกโซฟามาอัดใส่คนที่นอนตรงหน้าให้ตื่น เป็นภาพสุดสยองเลยล่ะ

          พอกินโทกิตื่นขึ้นมา คางุระและชินปาจิดีใจยกใหญ่ เอื้อมตัวเข้าไปโอบกอดโดยไม่ได้สังเกตุสีหน้าหรือเสียงที่โอดโอยว่าคนตรงหน้าเจ็บปวดเช่นใด

          โอ๊ยๆๆ…!! มันเจ็บนะเฟ้ยยัยหมวย!! “

          ลื้อก็ทำเป็นพูดลีไปได้น่อ ความจิงลื้ออยากจะอยู่ในอ้อมอกของอั๊วจะตายไป !! “

          “ ใครมันอยากจะไปอยู่ในอกแบนๆของหล่อนกันฟะ ! “

          แหมๆ คุณกินคางุระจังละก็ อย่าทะเลาะกันเลยครับ แล้วตอนนี้คุณกินไม่สบายตรงไหนครับเนี่ย ?

          อ่า..ก็นะ…รู้สึกปวดหัวหน่อยๆน่ะ แล้วก็เมื่อยตามตัวด้วย

          “ สงใสท่าทางจะเป็นไข้แล้วล่ะมั้งครับเนี่ย

          ชินปาจิทำท่าทางน้ำเสียงเป็นห่วงคนตรงหน้าเขาหน่อยๆ เพราะแหมๆ จะไม่ให้ห่วงได้ไงล่ะ ก็คุณกินชอบทำอะไรเกินตัวอยู่เสมอเลยนี่นา…

          ก็เพราะลื้ออ่ะน่อชอบออกไปเดินตากฝน ดีน่อที่อามายองเลอร์ช่วยพาอากินจังกลับมาอ่ะน่อ

          “ นั่นสิครับ ชอบทำอะไรเกินตัวจริงๆเลยนะครับคุณกินเนี่ย

          อ่าๆ…เข้าใจล่ะ แค่กๆๆ… “

          กินโทกิเริ่มไอ เหมือนเขาจะอาการไม่ค่อยจะดีเท่าที่ควร ชินปาจิเห็นอย่างนั้นทำท่าทีตกใจยกใหญ่ พลางถามคนตรงหน้าว่าเป็นอะไรมากไหม

          คุณกิน..? เป็นอะไรมากไหมครับ มีอาการยังไงหรอ ?

          ไม่รู้สิ…ปวดหัว..เมื่อยตามตัวด้วย อ่า..นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย…?!

          กินโทกิพูดออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แน่ล่ะสิ ใครมันอยากจะให้คนที่ตัวเองดูแลมาเห็นว่าตัวเองอ่อนแอได้กันล่ะ !

          ไม่ทันที่กินโทกิจะเอ่ยคำใดๆออกมาต่อ กลับมีเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนลอดออกมาทางประตูกว้างที่ถูกเปิดเอาไว้

          ก็แน่อยู่ล่ะ…นายอาการเข้าขั้นหนักเชียว “

          คุณฮิจิคาตะ ! “

          อามายองเลอร์ ! ที่ว่าอากินจังอาการหนักหมายความว่ายังไงอ่ะน่อ !?

          “ อย่ามาหยอกเล่นเลยน่าฮิจิคาตะคุง ฉันน่ะไม่เคยไม่สบายเลยนา.. “

          กินโทกิหลบสายตาคนตรงหน้า ทำท่าทีไม่สนใจกับคำพูดชวนหดหู่นั่น…แต่ที่ไหนได้ เขานั่นแหล่ะกังวลมากที่สุดด้วยซ้ำไป

          ฮึ…! ปากเก่งนะ ฉันเอาเลือดของแกไปตรวจแล้ว… “

          ฮิจิคาตะทำหน้าตาขมวดคิ้วหน้าเขม่งทำท่าทีจริงจัง ทำเอาชินปาจิกับคางุระอดที่จะฟังคำพูดของฮิจิคาตะไม่ได้

          “ แล้วผลออกมาว่ายังไงบ้างครับคุณฮิจิคาตะ ?

          ชินปาจิเหมือนจะรอลุ้นกับคำตอบของฮิจิคาตะไม่น้อยเลย รวมถึงคางุระก็ด้วย ท่าทางดูจริงจังพิเศษทำเอากินโทกิหน้าซีดทีเดียวเชียว ไม่ทันที่จะมีคำพูดของใครแทรกขึ้นมาในความเงียบ ฮิจิคาตะก็พูดออกมาเบาๆ พร้อมกับหยิบขวดเล็กๆที่บรรจุน้ำสีแดงสีข้นคลักอยู่ในนั้นขึ้นมาเขย่าพร้อมพูดออกมา

          ก็นะ..เป็นไข้หวัดใหญ่ชนิดร้ายแรงพิเศษ เป็นโรคติดต่อสามารถติดต่อได้ง่ายโดยเฉพาะกับเด็กและสตรี มันก็แค่นั้นแหล่ะนา… “

          ฮิจิคาตะพูดจบ คางุระชินปาจิแถบจะเอามือปิดปากไม่ทัน คางุระเหมือนจะสีหน้าซีดเซียวลงเรื่อยๆ ชินปาจิเองก็เหมือนจะตกใจมาก

          ไม่ทันไรคางุระจังก็วิ่งออกไปนอกห้องพร้อมชินปาจิ แล้วพูดออกมาอย่างรวดเร็วๆทั้งๆที่มือยังคงปิดปาดอยู่อย่างนั้น

          อากินจัง พวกอั๊วรู้ลีว่าลื้อเป็นคนขี้เหงาแต่ว่าครั้งนี้มังจำเป็นจริงๆน่อ ! “

          “ ผมกับคางุระจังจะไปอยู่ที่บ้านที่พี่อีกซัก 2-3 วัน แล้วจะกลับมาดูอการอีกทีนะครับ

          ฝากล่วยน่ออามายองเล่อร์ !!! “

          ไม่ทันไรทั้งสองคนก็วิ่งหอบข้าวหอบของที่จำเป็นต้องใช้ออกไปอย่างไว โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของกินโทกิเลยแม้แต่น้อย ว่าเขาไม่พอใจกับเรื่องที่ว่านี่อย่างไร

          ไม่ทันที่กินโทกิจะได้เอ่ยอะไรออกมา ฮิจิคาตะก็เดินเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงข้างๆกินโทกิ กินโทกิอดที่จะสงใสและถามคนตรงหน้าไปไม่ได้

          แก…ตั้งใจจะไล่พวกนั้นไปใช่มั้ย ?

          พูดเรื่องอะไร ?

          ฮิจิคาตะทำหน้าเฉไฉทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทำเอากินโทกิถึงกับปี๊ดแตก

          “ ก็แกตั้งใจที่จะให้ชินปาจิกับคางุระออกไปไม่รึไง ! “

          ฮึ.! จะไปทำอย่างนั้นทำไมกัน ให้ฉันไล่เจ้าพวกนั้นแล้วฉันมาเฝ้าไข้แกให้เหนื่อยหรือไง…“

          ไม่ทันที่ฮิจิคาตะจะได้อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือเรื่องราวต่างๆที่เขายอมมาเฝ้าไข้กินโทกิ กินโทกิแทบจะไม่ได้ฟังฮิจิคาตะพูดเลยด้วยซ้ำไป เขาลุกขึ้นมากระชากคอเสื้อฮิจิคาตะพร้อมตะโกนออกราวกับโมโหมาก

          “ ถ้าเหนื่อยละก็เชิญออกไปจากบ้าน.. “

          “ .. “

          ไม่ทันที่กินโทกิจะได้พูดจบประโยคของเขา ขาของเขากลับหมดแรงไปซะเฉิยๆ คงจะเป็เพราะพิษไข้หรืออะไรบางอย่างที่ทำให้เขาล้มลง

          แทนที่เขาจะล้มลงไปกองกับพื้น กลับมีอ้อมแขนของใครบางคนโอบร่างบางนั่นไว้ ทำเอาเจ้าของร่างถึงกับตกใจสะดุ้งยกใหญ่ พร้อมกับใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีชมพู

          ไงล่ะ…คราวนี้จะยอมให้ฉันอยู่ด้วยอยู่รึเปล่า ?

          ฮึ่ยยย..!! ปล่อยนะเจ้าบ้าเอ๊ย !! “

          เหมือนกินโทกิจะไม่ค่อยพอใจเสียเท่าไหร่นัก กนโทกิใช้มือขวาที่พอมีกำลังอยู่อยู่บ้าง กำหมัดขึ้นพรอมตีคนตรงหน้า แต่ด้วยแรงที่น้อยนิด แถมยังโดยไข้พิษทำให้แรงหดหายไปอีก ทำให้ฮิจิคาตะจับมือเรียวนั่นได้ทันอย่างไม่ต้องสงใส

          อ๊ะ..!!??

          ฮึ…อย่าดื่อเลยน่า ยังไงซะแกก็แพ้แรงฉันอยู่แล้วล่ะ…ทำใจแล้วนอนลงไปซะ “

          “… “

          ฮิจิคาตะปล่อยมือเรียวนั่น พร้อมกับยืนมองคนตรงหน้าที่กำลังนั่งลงบนฟูกด้วยความไม่พอใจเสียเท่าไหร่นัก พร้อมทำหน้ามุ่ยไม่พอใจฮิจิคาตะอย่างแรง..

          ฮิจิคาตะก็ถอนหายใจนั่งลงไปพร้อมๆกับกินโทกิ ฮิจิคาตะเหลียวมองคนข้างๆเขาช้าๆ

          นอนลงไปสิ

          ฮิจิคาตะบอกคนที่นั่งทำหน้ามุ่ยมองฮิจิคาตะตาไม่กระพริบอยู่ แต่ดูเหมือนกินโทกิจะไม่ยอมทำตามคำสั่งของฮิจิคาตะง่ายๆ ยิ่งฮิจิคาตะพูดก็เหมือนยิ่งยุกินโทกิด้วยซ้ำไป

กินโทกิทำเป็นเมินมองไปทางอื่น เหมือนกับไมได้ยินเสียงของฮิจิคาตะ ทำเอาฮิจิคาตะเริ่มปวดหัวกับคนตรงหน้า เอาเข้าจริงมันยากกว่าที่เขาคิดซะอีก การเฝ้าไข้ให้กับคนที่ทะเลาะกันบ่อยๆเนี่ย…

          “ จะนอนดีๆหรือจะนอนด้วยน้ำตาละหืม… “

          ฮึ…จะพูดให้ฉันกลัวรึไงกัน…ฉันไม่มีทางทำตามที่แกบอกหรอก…แบร่ๆๆ… “

          กินโทกิแลบลิ้นล้อเลียน ทำเอาฮิจิคาตะเดือดปุดๆ เขาพูดเบาๆออกมาพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ทำเอากินโทกิไม่รู้ตัว

          นั่นสินะ…แต่ถ้าเจอแบบนี้ล่ะ ?

          ??...

          กินโทกิหันหน้าไปมองคนที่ตนกำลังพูดคุยด้วย แต่ที่ต้องทำเอากินโทกิตกใจก็คือใบหน้านั่นเข้ามาใกล้ผิดปกติ ใบหน้าที่แทบไม่เคยเข้ามาใกล้ขนาดนี้เลยด้วยซ้ำไป มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆๆ..เรื่อยๆ…เห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ

          ‘ ขนตา…ริมฝีปาก…ลมหายใจ… ‘

          ว๊ากกก….!!

          กินโทกิสะดุ้งราวกับตกใจ เขาเอนกายลงไปนอนบนฟูกอย่างไว พร้อมคลุมผ้าห่มจนมิดใบหน้า เหมือนเขาจะทำเพื่อบดบังใบหน้าหวานของตนเองที่ตกใจเพราะภาพที่กำลังเกิดขึ้นในหัว

เขาเริ่มตกใจกับเรื่องที่เขากำลังคิดอะไรบ้าๆที่อยู่ในสมอง

          ‘ หวา…ฉันไม่กล้ามองหน้าหมอนี่จริงๆแล้วนะเนี่ย…!?!?

          ไม่ทันที่กินโทกิจะได้ปรับอารมณ์ เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะอย่างขบขันของฮิจิคาตะดังออกมา

          ฮะๆๆๆ…ขำเป็นบ้า..ฮะๆๆ…โอ๊ยตาย…ฮะๆๆ “

          บ้าจริง…!!! แกนะแกอย่าทำให้ฉันตกใจสิ !! “

          ตกใจเรื่องอะไร? คิดว่าฉันจะลักจูบแกหรอ ? ฮะๆๆ…!! แกนี่มันบ้าจริงๆ ฮะๆๆ

          เออๆๆ ฉันมันบ้า ! ..! “

          “ ยอมนอนจนได้นะ…ฮึ “

          “ = m =

          กินโทกิทำหน้ามุ่ย…ฮิจิคาตะยิ้มร่าออกมาอย่างมีความสุข

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #119 mojini (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 23:51
    โฮ้วววว คุณกินนนงามแท้้ // หนูจะเอาคนนี้กลับบ้านอะแม่่!!!// ฉัวะ // หลบดาบท่านรอง...

    อยากรู็อ่ะ โฮเซ็ฯคนใหม่นี่ใค ใช่อาเฮีย... รึป่าวน้าา
    #119
    0
  2. #118 mojini (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 23:51
    โฮ้วววว คุณกินนนงามแท้้ // หนูจะเอาคนนี้กลับบ้านอะแม่่!!!// ฉัวะ // หลบดาบท่านรอง...

    อยากรู็อ่ะ โฮเซ็ฯคนใหม่นี่ใค ใช่อาเฮีย... รึป่าวน้าา
    #118
    0
  3. #117 mojini (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 23:51
    โฮ้วววว คุณกินนนงามแท้้ // หนูจะเอาคนนี้กลับบ้านอะแม่่!!!// ฉัวะ // หลบดาบท่านรอง...

    อยากรู็อ่ะ โฮเซ็ฯคนใหม่นี่ใค ใช่อาเฮีย... รึป่าวน้าา
    #117
    0
  4. #109 Umi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 20:45
    อัพแล้วววว โฮกกกกก คุณกินงามมม
    #109
    0
  5. #108 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 18:30
    ฮิจิคสตะซังอึ้งในความสวยไปเลย 555+
    #108
    0