[ Fic gintama ] HijiGin Lovesabusabu.

ตอนที่ 9 : คืนที่ 8 : ทำความสะอาด ไหนเช็คหน่อยสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 มี.ค. 55

คืนที่ 8 : ทำความสะอาด ไหนเช็คหน่อยสิ
 

บอกมาสิว่าแกรักฉัน! “
 
… “
 
บอกมาสิว่าแกขาดฉันไปไม่ได้ !! “
 
“ … “
 
พูดออกมาสิ !! พูดออกมา !! “
 
 
พอใจรึยัง..??.. “
 
 
 
 
บรรยายไทยโดย : กินจัง
 
อ่า…ปวดหัวจริง…
 
ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ??
 
ไม่รู้สิ…ฉัน..
 
บรรยายโดย : Saya
 
“ ลูกพี่ครับ..^__^ “
 
โอคิตะยิ้มหน้าปริเดินดุ่มๆเข้ามาในห้องที่กินโทกินอนอยู่
 
“ อ่าว..?? มาแล้วเหรอโอคิตะคุง.. “
 
“ ขอโทษนะครับ..พอดีที่ร้านคนเยอะไปหน่อย

..อ่ะ..คงไม่หิวจนเป็นลมไปแล้วหรอกนะครับ?? “
 
“ อ่า..ไม่ “
 
“ เป็นเพราะผมไม่ดีเองละครับ..ขอวัดไข้หน่อยนะครับ.. “
 
“ อ่ะ..ไม่ต้อง.. “
 
กินโทกิไม่ทันได้พูดจบประโยค
 
ใบหน้าของเด็กผมสีน้ำตาลที่ไร้เดียงสาเรื่องรักๆไคร่ๆ
 
กลับยื่นเอาส่วนของหน้าผากไปชนกบหน้าผากของอีกฝ่าย
 
วิธีเช็คไข้อันนี้ถึงกับทำเอากินโทกิ แข็งน๊อกไปเลย..
 
“ อ่าว…ลูกพี่..ลูกพี่…”
 
โอคิตะโบกมือไปมาด้านหน้าของลูกพี่ของตนพร้อมกับเรียกไปด้วย..
 
จากนั้นกินโทกิก็ตื่นออกมาจากพะวง
 
“ อ่ะๆๆ..ทะๆๆ..โทษที..ฉันคือ.. “
 
โอคิตะเห็นกินโทกิหลบตาตนพร้อมกับปิดบังใบหน้าของตนเองเอาไว้..
 
“ ฮึ…ฮะๆๆ “
 
โอคิตะหัวเราะออกมาอย่างขำขัน
 
“ ขะๆ…ขำอะไร!! “
 
“ แหม…ก็ลูกพี่เล่นทำตัวน่ารักแบบนี้เดี๋ยวผมจะอดใจไม่ไหวนะครับ..ฮะๆๆ “
 
“ อะๆ..ไอ้บ้า!! “
 
กินโทกิเขินหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก
 
 เพราะโดนผู้ชายด้วยกัน แถมยังเป็นคนที่รู้จักกันชมว่าน่ารักต่อหน้าเนี่ย
 
‘ ใครมันจะไม่เขินเล่า!!! ‘
 
แต่แล้วด้วยความเขิน กินโทกิใช้มือขวาของตนหมายจะทุบลงกลางหัวของโอคิตะ
 
แต่’ พระเจ้า!! ไอ้หมอนี่มันหลบแถมจับแขนฉันได้อีกแหน่ะ!! ‘
 
โอคิตะใช้กระบวนท่ารังสี
 
Ss เซอร์!!กระบวนท่าที่ 3 กำหราบลูกพี่ให้อยู่หมัด!!
 
โดยการ
 
จับแขน!!
 
หมุนตัวไปด้านหลังศัตรู!!
 
ล๊อกเอว!!
 
เสร็จสิ้นกระบวนท่าที่สาม!!
 
..
 
.
 
สรุปกลับกลายเป็นว่า..
 
 มันร้ายแรงกว่าตอนเอาหน้ามาใกล้ๆเสียอีก!!!
 
ตอนนี้กลายเป็นว่า
 
กินโทกิอยู่ในอ้อมกอดของโอคิตะเรียบร้อย
 
“ อ่า….ปะ…ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยน๊ะแก!! “
 
“ แหม..เห็นลูกพี่เป็นอย่างนี้นี่…

ผมไม่รู้เลยนะครับว่าลูกพี่จะไร้ภูมิคุ้มกันผู้ชายน่ะ “
 
โอคิตะยิ้มเยาะ
 
‘ ถ้ารู้แล้วทำไมไม่ปล่อยเล่า !! ‘
 
“ เออ…โอคิตะคุง..ฉันหิวแล้วน้า.. “
 
กินโทกิเบี่ยงเบนความสนใจ
 
“ เล่นตุกติกอะไรล่ะครับลูกพี่… “
 
“ ไม่นี่..ปล่อยเถอะนะ..(คะ) “
 
กินโทกิพูดเหมือนกับอ้อนคนอีกฝ่าย
 
“ ก็ได้ครับ… “
 
โอคิตะถอนหายใจ พร้อมกับปล่อยมือ
 
ราวกับว่าเหมือนแผนการชั่วร้ายของเขายังไม่จบ
 
“ลูกพี่หิวสินะครับ”
 
“ อ่า..ใช่ๆๆๆ หิว..หิวมากๆเลยล่ะ “
 
กินโทกิตอบเพื่อจะเกิดกรณีเมื่อตะกี้อีกครั้ง
 
เมื่อกินโทกิคิดอย่างนั้น
 
กินโทกิยื่นมือไปที่ช้อนที่วางอยู่ข้างชามข้าวต้ม

แต่แล้วมือของอีกฝ่ายกลับเขามาจับที่มือของกินโทกิ
 
ทำเอากินโทกิสะดุ้งไปเลย
 
“ ลูกพี่ครับ…ผมตั้งใจเลือกร้านอร่อย

ให้ลูกพี่เลยนะครับ เพราะงั้น กินให้หมดนะครับ “
 
พอกินโทกิฟังโอคิตะพูดจบเขาก็มองไปที่ชามใบใหญ่ที่วางอยู่ตรงหน้าเขา
 
‘ มัน..ไม่ไหวอ่ะ..ปกติฉันกินแค่ถ้วยเล็กๆ…ใหญ่ขนาดนี้…แต่ว่า..

ตานี่อุตส่าห์ซื้อมาให้..กินไม่หมดฉันต้องโดนทำโทษแหงแซะ…

แบบ..ยังไงล่ะ..ผูกเชือก เอาไฟลน (หวา..) ชัวร์ป้าป!!แน่ๆไอ้หมอนี่!! ‘
 
แต่แล้วกินโทกิก็ตัดสินใจ…!!
 
กินโทกิใช้มือสองข้างจับขอบถ้วยสองมือ
 
แล้วกระดกเข้าปากราวกับคนขาดน้ำ!!
 
“ ละ…ลูกพี่!! “
 
โอคิตะเห็นแล้วถึงกับอึ้งไปพักนึงเมื่อเห็นการตัดสินใจของกินโทกิ
 
กินโทกิวางชามใบใหญ่ลงกับโต๊ะ
 
พร้อมกับมือขวากุมท้องไว้แน่น
 
จากนั้นก็เงิยหัวขึ้นมาด้วยสีหน้าอันซีดเผือก..
 
“ มะๆ…หมดแล้วนะโอคิตะคุง..เท่านี้ก็ไม่เป็นไรสินะ..แฮะๆๆ “
 
กินโทกิพยายามฝืนยิ้ม
 
แต่คนตรงหน้ากลับแอบไปหัวเราะอยู่หลังโซฟา
 
จากนั้นโอคิตะก็เดินกลับมาที่เดิมพร้อมกับมือขวาที่ยังคงปิดปากอยู่
 
“ ฮะๆๆ…ลูกพี่นี่….ฮะๆๆๆ “
 
กินโทกิทำหน้างอน พร้อมกับตะโกนออกมาสุดเสียง..
 
“ อะไร!! ฉันมันเป็นตัวอะไรห๊า!! “
 
กินโทกิพูดด้วยความโมโห
 
โอคิตะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความไร้เดียงสาของคนตรงหน้า
 
“ ผมไม่ได้ว่าลูกพี่เป็นตัวอะไรนี่ครับ?? “
 
“ แล้ว…แล้ว.ตะกี้หัวเราะฉันทำไมเล่า!! “
 
“ ผมจะบอกว่าลุกพี่น่ารักตะหากเล่าครับ.. “
 
โอคิตะ ( ยิ้มหน้าบาน )
 
กินโทกิ ( แดงซ่านนน )
 
กินโทกิได้ยินดังนั้นก็หันหลังแล้ววิ่งจ้ำอ้าวออกไปทางสวนดอกไม้ทันที
 
พร้อมกับด้านหลังก็มีโอคิตะวิ่งตามมาด้วยพร้อมกับตะโกนเรียนกินโทกิ
 
“ ลูกพี่ครับ..อย่าวิ่งเร็วนักสิครับ.. “
 
‘ ใครมันจะไปรอให้แกพูดอย่างนี้กับคนอื่นแบบหน้าด้านๆล่ะ!! ‘
 
กินโทกิเมื่อคิดอย่างนั้นแล้วก็วิ่งเข้าไปหลบหลังพุ่มดอกไม้ทันที..
 
“ ลูกพี่คร้าบบบ…จะเล่นซ้อนแอบหรอคร้าบบ…
 
เดี๋ยวผมจะตามหาเจ้าหญิงของผมให้เจอเลยล่ะ..รอก่อนนะครับเจ้าหญิง…!! “
 
‘ อ๊ากก!! ใครสอนคำพูดให้กับหมอนี่นะเนี่ย??
 
ฟังแล้วขนลุกเป็นแถบเลย..

อ่าเราออกมาได้แล้วนี่นางั้นตอนนี้ก็แอบออกไปหาคางุระกับเจ้าแว่นแล้วกัน ‘
 
แต่แล้วตอนที่กินโทกิยืนขึ้น
 
เขากลับเห็นคนที่ไม่อยากจะเห็นมากที่สุด
 
ยืนอยู่ในทุ่งดอกไม้สีสันสดใส
 
และมันช่างดู..
 
ห่างไกล..
 
กินโทกิหันหน้ากลับไปอีกทางทันที
 
“ รับจ้างสารพัดเดี๋ยวก่อน!! “
 
ใช่แล้ว..
 
คนที่ยืนมองกินโทกิอยู่นั้นก็คือท่านรองนั่นเอง
 
แต่แทนที่กินโทกิจะได้ปรับความเข้าใจกับแต่เขากลับวิ่งไกลยิ่งกว่าเดิม
 
ท่ามกลางกลุ่มดอกไม้ที่ไม่มีวันโรยรา
 
 
พรึ่บ..!!
 
“ อ่ะ..!! “
 
โครม!!
 
กินโทกิสะดุดกับกิ่งไม้ท่อนใหญ่
 
ทำเอาข้อเท้าแผลงไป
 
แต่แล้วท่านรองก็วิ่งตามกินโทกิทัน
 
“ รับจ้างสารพัด!! “
 
กินโทกิเห็นดังนั้นเขาไม่สามารถลุกขึ้นเดินแล้วก็วิ่งหนีไปได้แบบปกติ
 
“ รับจ้างสารพัดฉันมีเรื่องจะบอกแก.. “
 
“ นายไม่ต้องพูดอะไรหรอก… “
 
“ แกยกโทษให้ฉันแล้วหรอ?? “
 
กินโทกิเงียบไปพักนึง
 
แต่แล้วก็ตอบกลับออกมา
 
“ ใครบอกว่าฉันยกโทษให้แก..

ฉันบอกให้แกอย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกต่างหากล่ะ “
 
ไม่รู้ทำไม
 
แต่คำพูดนี้ของกินโทกิช่างบาดแทงที่หัวใจของท่านรองเสียเหลือเกิน
 
“ อย่าให้ฉันเจอแกอีก..และขอให้อย่าให้ฉันได้มาเจอกับแก.. ”
 
“ รับจ้างสารพั..ด “
 
กินโทกิมองท่านรองตาขวาง ราวกับจะฆ่าก็ไม่ปาน
 
“ สิ่งที่แกทำให้กับฉัน…มันเกินพอแล้ว

ที่ผ่านมาทั้งแกทั้งฉันก็เข้ากับไม่ได้อยู่แล้ว..
 
เพราะงั้นแกก็คงคิดแบบฉันมาตั้งนานแล้วใช่มั้ยล่ะ… “
 
“ ไม่หรอกรับจ้างสารพัด “
 
“ ทั้งฉันทั้งแกต่างคนก็ต่างคิดเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ

มันเข้ากันไม่ได้…เห็นหน้ากันยังไม่อยากเห็น “
 
“ ไม่ใช่.. “
 
“ เพราะงั้นก็ห่างกันเถอะ…ไม่ต้องเจอกันเลยได้ก็ยิ่งดี “
 
 
บรรยายโดยท่านรอง
 
ถูกอย่างที่แกพูดรับจ้างสารพัด
 
เมื่อก่อนเจอหน้ากันยังไม่อยากเจอ
 
คุยกันก็ไม่ถูกคอ
 
เจอกันที่ไรก็ต้องกัดกันทุกที
 
เมื่อก่อนก็เบื่อขี้หน้ากันเป็นประจำ
 
แต่ไม่รู้เหมือนกันว่า
 
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉัน
 
‘ ฉันชอบแก…กินโทกิ ‘
 
 
บรรยายโดย saya
 
 
คำพูดของกินโทกิเหมือนฟ้าผ่าลงมาที่กลางใจของฮิจิคาตะ
 
“ ฉันน่ะ…แค่นี้ก็เกินพอแล้วล่ะ…ฉันไม่อยาก..ถล้ำลึกไปมากกว่านี้อีกแล้ว “
 
กินโทกิหน้าเศร้ามากขึ้นเรื่อยๆ
 
พร้อมกับพูดเบาลงเรื่อยๆเช่นกัน
 
แต่คนที่ฟังอยู่ตรงหน้ากลับได้ยินอย่างชัดเจนอย่างหาที่ติไม่ได้
 
“ ขอร้องนายล่ะฮิจิคาตะ… “
 
กินโทกิเงิยหน้าขึ้นมามองสายตาของฮิจิคาตะ
 
ฮิจิคาตะนิ่งราวกับถูกต้องมนต์
 
“ อยู่ห่างๆฉันเถอะ…อย่าทำให้ฉันสับสนอีกเลย.. “
 
กินโทกิพูดออกมาพร้อมกับน้ำตา..
 
ราวกับว่าคำพูดนี้มันจุกอยู่ในอก
 
 
 
บรรยายโดย กินซัง
 
 
ทำไมล่ะ
 
ทั้งๆที่เราได้ตัดสินใจไปแล้วแท้ๆ
 
ได้ตัดสินใจอย่างเฉียบขาดแล้วแท้ๆ
 
แต่ทำไมล่ะ..??
 
ทำไมฉันต้องร้องไห้เพราะคำพูดพวกนั้นด้วยล่ะ??
 

เพราะฉัน
..
 

เพราะฉัน
….
 
 
‘ ฉันรักนาย..ฮิจิคาตะ..

ได้ยินมั้ยเล่า!! ฉันรักนาย!! รักนาย..รักนา..ย ‘
 






.
.
.
 
‘ ลาก่อน…ตลอดกาล.. ‘











โอ้วววววว...!!

พระเจ้าจอส!!

ฟิค ตอนนี้พิมพ์ออกมาได้อย่าปฏิหาร์ย

เนื่องจาก..

ฉันไปเอาความคิดมาจากไหนเนี่ย??


saya อ่านเองร้องเองอ่ะ T^T


แต่ถ้าใครไม่เข้าใจตรงไหนก็ต้องขออภัยด้วยนะจ๊ะ

แต่ถามมาได้ในคอมเม้นส์จ้า

ยินดีตอบอย่างแรง

เพราะอยากให้คนอื่นรู้และเข้าใจไปกับเรา

อ่าๆๆ

ขอให้อ่านอย่างสนุกสนานน๊ค๊


บายๆๆ


sakuyasamasan
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

279 ความคิดเห็น

  1. #273 CutieZ Writer >[]< (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 12:42
    เศร้าใจจริ๊งงงง ทำไมไม่คุยกันให้รู้เรื่ิองงง
    #273
    0
  2. #239 MUKIPUN™ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 21:23
    ตลอดกาล มันหมายความยังไงกัน !!!!
    #239
    0
  3. #214 Eบร้ากลางซอย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 16:35
     ถ้าจะใจตรงกันขนาดนี้
    ขัดใจจจจจจจจจจจจจจจ
    #214
    0
  4. #206 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 22:20
    อ่าๆ ซับน้ำตาให้จ้าา ^^

    เพราะคนเเต่งไม่ดีเอง คนแต่งทำให้คนอ่านร้องไห้ T T

    ล้อเล่ง อิอิ
    #206
    0
  5. #205 Nami Gesso :3 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 14:30
    ตอนนี้มันช่างดราม่า ;w; //ซับน้ำตา (?)
    #205
    0
  6. #131 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 08:54
    อะไรประมาณนั้นล่ะจ้าา....
    #131
    0
  7. #124 เจ้าชายไร้เงา_Prince of Shadow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 23:38
    ความซึนเป็นเหตุทำให้เข้าใจผิดใช่ไหม๊!!
    #124
    0
  8. #106 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 09:10
    ดีใจนะคะที่ถูกใจคุณกินเวอร์ สาวน้อย ฮะๆๆ

    ตอนนี้ช่างเป็นตอนที่ซึ้งจริงๆจ้าา // ฮึกๆ

    อันนี้ไม่แน่ใจหรอกค่ะว่ามาจากอนิเมรึเปล่า

    แต่ Saya ไม่ค่อยดูการ์ตูนสาวน้อยนะคะ

    ดูแต่ ชายเคะ คะ // เอิ๊กกๆๆ
    #106
    0
  9. #87 Witch of Hell (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 16:38
     เอ๊ะ ทุ่งดอกไม้ ฉากนี้...มันเหมือนในอนิเมะหรือมังงะสาวน้อยที่ผิดหวังจากความรักอะไรเฉกนั้นใช่หรือไม่!! อัพต่อไปนะฮะ รออ่านอยู่นะคร๊าฟฟฟ><
    #87
    0
  10. #70 SaKuYa SaMaSan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 16:53
    สู้ตายจ้าาา ^___^!!
    #70
    0
  11. #69 stardust (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 16:35
     กรี๊ดดด เหมือนนางเอกสาวที่แสนจะปวดร้าวกับจิตใจที่อ่อนแอและเปราะบางกับคุณชายหยุ่มที่ตามง้อ กรี๊ดดด อ๊ากกกกกก ดราม่าสุดๆเกินไปแล้ว อัพต่อไปนะคะ รออ่านอยู่จ้า
    #69
    0
  12. #67 SaKuYa SaMaSan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 19:48

    อ่าาา....นั่นคือคุณกินเวอร์ชั่นสาวน้อยจริงๆจ๊

    ตอนที่พิมพ์ Saya ไม่ได้นึกอะไรอย่างอื่นอ่ะ..

    นึกแต่ว่า..

    " ทำยังไงให้สาวน้อยกับพระเอกจอมซึนมาเจอกันแบบโรแมนติกมากที่สุด!!
      พออ่านแล้วทำให้เราจินตนาการไปถึงจุดๆนั้นได้ และทำยังไงให้ความคิดของตัว
      ละครตรงกัน แล้วสื่อถึงความรักแบบที่ไม่มีการลืมเลือน... "

    แบบ..มันคงสื่อออกมาราวๆนี้ล่ะจ๊ เเฮะๆๆ

    ส่วน..ตอนท้ายๆอาจจะงงๆใช่มั้ยจ๊

    ว่า... " ทำไมไม่ต่อ " " เอ๋ ทำไมเหลือเอาไว้เช่นนั้น "

    ถ้า Saya เเต่งตอนนี้ต่อ

    เนื้อเรื่องในชั่วท้ายๆจะไม่พอเอาน่ะจ๊...ต้องขออภัยอย่างแรงจ๊ ^___^



    #67
    0
  13. #66 NatsuKi_Mi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 13:43
    ไรเนี่ย ตอนจบมันค้างงงน้าาา
    กินโทกิ ในที่สุดนายบอกเลิฟๆกับฮิจิแล้วสินะ //ปลื้ม
    #66
    0
  14. #65 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 00:11
     มันช่างซึ้งนัก - -* 

    ฉากหลังนั่น ทุ่งดอกไม้นั่น มันเป็นอะไรที่เเบบ นั่นๆๆ มันคุณกิน เวอชั่น สาวน้อย 

    กรี๊ดดดดดดดดดด 55555555555 
    #65
    0