[ Fic gintama ] HijiGin Lovesabusabu.

ตอนที่ 11 : คืนพิเศษ : รักเก่า 2 / 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 เม.ย. 55



คืนพิเศษ

 

แสงที่ทอลงมาจากฟากฟ้า
 
ผู้คนต่างก็รู้กันดีอยู่แล้วว่า ดวงอาทิตย์ เป็นดาวสุริยะที่จะให้แสงแห่งความหวัง
 
และแสงสว่างยามเมื่อเราต้องการ
 
มันจะหาเราไปได้ทุกหนแห่ง
 
ผู้คนมักจะเดินตามแสงนั้นไปโดยไร้จุดหมาย
 
แต่มันก็ดันมีสุนัขหลงทางตัวหนึ่ง
 
ที่ไม่ยอมเดินไปทางสายเดียวกับคนอื่นอย่างไม่เกรงกลัว
 
เขาว่ากันว่า ไม่มีแสงใดที่จะเทียบเคียงและเลอค่าได้มากกว่าแสงอาทิตย์
 
แม้แสงเทียนนับร้อยนับพันก็ไม่อาจจะเทียบเคียงแสงๆนั้นได้
 
แต่ตอนนี้ฉันกลับมองไปเห็นแสงที่ริบหรี่ดวงหนึ่ง
 
ใช่..มันไม่น่าสนใจแม้แต่น้อย…
 
มันก็เป็นเพียงแค่เทียนไขที่จุดได้เพียงครั้งเดียวก็หมดไปเพียงเท่านั้น
 
แต่ในแสงไฟอันริบหรี่นั้น
 
ฉันกลับเห็นบางสิ่งบางอย่างอยู่ในตัวของมัน
 
 
 




“ นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด…และมันจะจบลงในไม่ช้า “
 
 
 
 
 
 
 

ท่ามกลางสนามรบที่คละคลุ้งไปด้วยฝุ่นควัน
 
ไอหมอกสีขาวปนเทา ลอยฟุ้งขึ้นสู่ที่สูงตามธรรมชาติ
 
บนฟ้าที่เคยเป็นสีครามปนขาว เมื่อเหล่าคนผู้เหนื่อยล้ามองไป มันมักจะทำให้สบายอารมณ์เสมอ
 
แต่ตอนนี้ ท้องฟ้ากลับกลายเป็นดำทะมึน ราวกับจะมีฝนตกลงมาราวกับพายุใต้ฝุ่น
 
กลับมียานรบของฝั่งศัตรู ลอยลำอยู่เต็มบริเวณของพวกเรา
 
เราได้เพียงแต่ยืนมอง และยื่นคมดาบเข้าหาศัตรูเพียงเท่านั้น
 
เราก็ได้แต่ฟาดฟันศัตรูตรงหน้าเพียงเท่านั้น
 
ยิ่งฟาดแรงไปเท่าไหร่…เราก็สูญเสียมากไปเท่านั้น
 
เมื่อเราไม่ได้หันกลับไปมองด้านหลังของเรา เราจะไม่ได้เห็นเลยว่าพวกเราเจ็บปวดเพียงใด
 
เราได้เพียงแต่มองไปด้านหน้า สู้กับศัตรู ใครเป็นคนที่ล้มอยู่กลางสนามรบ
 
คนผู้นั้นคือคนที่ตายไปแล้ว “
 
พวกเขา “ ไม่สามารถจะลุกขึ้นมาสู้ได้อีกครา “ พวกเรา “ ไม่อาจจะหันหลังไปช่วยเขาได้
 
ใครที่หันไปช่วยเพื่อนพ้อง แคล้วต้องตายทั้งคู่…
 
เป็นความคิดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้…
 
เพราะนี่คือสนามรบ กฎของทุกคน..
                                                                                                          
 
ตั้งแต่ฉันคิดแบบนั้น ฉันก็สูญเสียอะไรไปหลายอย่าง
 
กว่าจะรู้….คนที่ฉันต้องการให้กลับคืนมาก็ไม่ได้
 
คนที่ต้องปกป้องก็ไม่มี
 
มือก็เต็มไปด้วยคราบเลือดและคราบน้ำตา
 
 
และตอนนั้นฉันก็เห็น
 
ทากาสุกิ…?? “
 
ฉันเห็นเขา…บาดเจ็บ..กฏ สนามรบ กฎ ของทุกคน
 
ตั้งแต่ตอนนั้น เหมือนคำว่าสนามรบ มันจะหายไปจากหัวฉัน
 
ฉันวิ่งเข้าไป…. ฉันช่วยทากาสุกิ
 
 
แกร๊ง!!
 
 
เสียงดาบของฉันปะทะเข้ากับคนตรงหน้าอย่างรุนแรง
 
กิน…กินโทกิ?? “
 
ทากาสุกิทำหน้าตาอึ้งเหวอ …
 
เป็นยังไงบ้าง…เจ็บตรงไหน?? “
 
ฉันถามเขา
 
แก!! อยากตายรึไงกัน!! แกไม่รู้รึไงว่ากฎมันว่.. “
 
ฉันไม่สน…!!   กฎ พรรค์นั้นน่ะ ทิ้งๆมันไปได้ก็ยิ่งดี… ล้มกลางสนามรบแล้วตายงั้นเหรอ..??
 
 ฮึฮึ..มุขฟืดฟ่ะ!! ไอ้วิธีนักรบน่ะนะ…มันต้องสู้สุดใจขาดดิ้นตะหากล่ะเฟ้ยเจ้าบื้อ!!! “
 
 
สุดท้ายฉันก็ถูกหามกลับมาที่พักของพวกเรา
 
“ กินโทกิ?? ทำไมถึงสู้หนักแบบนั้นล่ะ “
 
“ แฮะๆ…. ซึระ..ถ้านายไปช่วยฉันล่ะก็ฉันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก..”
 
“ อะไรกันฉันผิดเรอะ “
 
“ … “
 
“ ขะ..ขอโทษ “
 
“ ฮะๆๆๆ “
 
ฉันหัวเราะ เพราะฉันไม่เคยถูกขอโทษอย่างนี้ บางทีฉันก็แอบชอบใจนิดๆ
 
“ ฉันล้อเล่นน่า…นายจะรับผิดทำไมเล่า.?? แปลกจริง “
 
“ เหมือนจะหายเร็วนะ… “
 
ทากาสุกิพูดเบาๆ
 
และตอนนั้นฉันไม่ได้สังเกตเลยว่า ทากาสุกิกับซึระมองค้อนกันยกใหญ่
 
ฉันไม่รู้หรอกว่าเรื่องอะไร
 
แต่เพราะสองคนนี้แหละทำให้ฉันมายืน ณ จุดๆนี้ได้ ถ้าพวกเขาไม่อยู่ล่ะนะ
 
 
ณ ห้องพักเดี่ยว..
 
“ ว้า…ทำไมต้องให้ฉันอยู่ห้องพักเดี่ยวด้วยล่ะซึระ? “
 
“ ฉันชื่อคาซึระ ไม่ใช่ซึระ ก็ถ้าปล่อยให้นายไปอยู่ห้องรวมล่ะก็…นายก็ได้หนีออกมาอีกเหมือนคราวก่อนอีกแหละ “
 
“ แฮะๆๆ “
 
ฉันกับซึระสนิทกันมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้ว เขาดูแลฉันดีเสมอ แต่รู้สึกว่าช่วงนี้มันจะดีมากขึ้นเรื่อยๆ
 
“ แผลเป็นไงบ้างกินโทกิ “
 
ทากาสุกิถามฉัน เหมือนเขาจะไม่ค่อยสบายใจเสียเท่าไหร่นักกับบาดแผลที่ฉันเข้าไปช่วยเขา
 
“ ก็นะ…มีที่ไหล่ขวากับขาขวาล่ะ ฮะๆๆ “
 
“ ยังจะหัวเราะออกอีกนะ “
 
“ ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้เป็นแบบนี้ “
 
ซึระพูดออกมาด้วยเสียแข็ง
 
ทากาสุกิเหมือนจะยิ่งไม่ชอบใจเสียเท่าไหร่นัก ฉันเห็นดังนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุย
 
“ อ๋อ..นี่..ตอนกลางคืนพวกนายจะนอนไหนกันล่ะเนี่ย ?? “
 
“ เดี๋ยวฉันจะเฝ้านาย.. “
 
ทากาสุกิพูดขึ้นอย่างรวดเร็วแต่แล้วซึระกลับพูดแทรกกลับมา
 
พร้อมกับใช้มือพลักทากาสุกิออกไปไกลฉัน
 
“ ไม่..!! ฉันจะอยู่กันกินโทกิเอง…ใช่มั้ย…กินโทกิ “
 
 
ตอนนั้นฉันเองยังไม่รู้หรอกว่าพวกนี้มันเถียงกันเรื่องอะไร..
 
แต่เพราะคืนนั้นแหละ…ฉันถึงได้รู้อะไรบางอย่างที่น่าตกใจ
 
“ ใครก็ได้.. “
 
ฉันพูดขึ้นมาเบาๆ ทำเอาทั้งสองสะดุ้ง
 
แต่แล้วฉันกลับพูดซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับส่งยิ้มให้กับทั้งสองคน
 
“ ใครก็ได้…ถ้าใครว่างล่ะนะฮิฮิ “
 
“ อืม..งั้นฉันจะมานะ “
 
“ ฝากด้วยล่ะซึระ แล้วนายล่ะทากาสุกิ ?? “
 
พอฉันพูดดังนั้น ทากาสุกิก็เดินออกไปทางประตูทันที
 
“ อ่ะ..ทากาสุกิ… “
 
“ อย่าไปสนหมอนั่นเลยกินโทกิ…หมอนั่นน่ะไม่เคยสนใจนายแม้แต่น้อย “
 
คำพูดประชดเบาๆ ราวกับว่าอยากให้คนที่เดินออกไปนั้นได้ยิน
 
แต่คนที่เดินออกไปนั้นก็เดินออกไปราวกับว่าคิดอะไรบางอย่างอยู่
 
“ เป็นอะไรของเขานะ “
 
“ ช่างมันเถอะ… “
 
 
เหมือนคืนนี้มันจะเรียบร้อยดี
 
แต่ฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจนักว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเพื่อนสองคนที่อยู่ตรงหน้าฉัน
 
มันเกิดขึ้นเพราะฉันหรือเปล่า
 
ตอนนั้นฉันแถบจะลืมเรื่องสนามรบไป
 
แต่ฉันกลับคิดได้แต่เรื่องของ 2 คนนั้น
 
แต่แล้ว นี่ก็เป็นคืนที่เราเริ่มต้น
 
 
เสียงระฆังจากด้านนอกดังก้องกังวาน เผิยให้รู้ถึงเวลาเที่ยงคืน
 
ตอนนั้นฉันสังเกตเห็น
 
ประตูบานใหญ่ตรงหน้าฉัน แง้มให้เห็นแสงจันทร์ที่สาดส่อง ลอดออกมาให้ฉันรับรู้ถึงแสงนั้นนิดๆ
 
แต่ที่ฉันสะกิดใจมันไม่ใช่เรื่องของประตูที่แง้มไว้
 
ไม่ใช่เรื่องของแสงจันทร์ที่สว่างมากกว่าปกติ
 
แต่ฉันกับสะกิดใจกับเงาของชายสองคนคุยกันอยู่ตรงหน้าประตูบานนั้น
 
ถึงจะเห็นและได้ยินไม่ชัดนัก แต่ก็พอจะรู้ได้ว่าทะเลาะกันอยู่
 
“ ใครกันเนี่ย…?? ดึกป่านนี้แล้ว “
 
แต่ฉันก็ไม่ได้สะกิดใจอะไรนัก
 
แต่แล้วเวลานั้นกลับมีเสียงฝีเท้าของคนๆหนึ่ง
 
เปิดประตูมาอย่างเบามือ
 
พร้อมกับเดินมาทางฉัน
 
ฉันพยายามทำเป็นหลับ เพราะฉันไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่
 
มือของมันลูบไล้บนใบหน้าฉันเบาๆ
 
แต่แล้วก็มีเสียงๆหนึ่งกระทบมาที่ข้างหูของฉัน ทำเอาฉันสะท้านไปทั่วร่าง
 
“ กินโทกิ “
 
 
 .
.
.
.
.
.
 
 
 
 


















 
พบกันตอนพิเศษที่ 2 ต่อในวันหลังนะคะ
 
เนื่องจาก Saya เหนื่อยๆค่ะ หลังจากเจออะไรๆมาหลายอย่าง เป็นประสบการชีวิตที่น่าปวดหัวคะ
 
อ่า… โลกนี่น่าปวดหัวจริงๆเลยนะคะ ว่ามั้ย อิอิ
 
 









 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

279 ความคิดเห็น

  1. #262 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 15:36
    ซึระก้อเคะน่า
    #262
    0
  2. #216 Eบร้ากลางซอย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 17:02
     ไม่ได้หละอ่านต่อหละ
    อยากรู้มากกกกกกกกกกกก
    #216
    0
  3. #133 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 08:55
    อิอิ รู้แจ่มเเจ้งแดงเเจ๋เลยใช่มั้ยล่ะคะ ^^
    #133
    0
  4. #126 เจ้าชายไร้เงา_Prince of Shadow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 23:44
    โอ๊ะ รู้แล้วใคร ==
    #126
    0
  5. #91 SaKuYa SaMaSan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 10:46
    เคะ น่ารักไงล่ะจ๊ ^__^
    #91
    0
  6. #89 Witch of Hell (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 17:17
     อ่า มาต่อเร็วๆนะฮะ ว่าแต่ฟิคเรื่องนี้มันกลายเป็นAllกินจังไปแล้วสินะฮะ แต่ไม่ว่าัยังไง คุณกินเคะดีที่สุด เอิ๊กๆ 
    สู้ๆนะฮะ มาต่อตอน2ด้วยนะฮะ
    #89
    0
  7. #79 NatsuKi_Mi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 14:42
     พี่ซายะะะ ตัดจบเร็วเกิ๊นนนน
    //โอ้ พึ่งเคยเห็นฟิคที่ซึระเมะนะเนี่่ยยย (รักที่สุดเลยยย))
    #79
    0
  8. #76 SaKuYa SaMaSan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 20:52
    คะ^^

    จะมาต่อให้ไวๆนะจ๊

    มันค้างสุดๆเลยใช่มั้ยล่ะคะ ฮิฮิ กะจะให้ลุ้นในตอนที่ 2 น่ะคะ ^^

    เพราะว่าตอน 2 เนี่ย  Saya ทุ่มพลังสุดๆเลยล่ะ > #76
    0
  9. #75 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 19:46
     อ๋าาาาาาาาาา มาต่อไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น้ะ ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงมากเรย 

    คู่ไหนอ่า ทากา คุนกินหรอออออ 

    เค้าก้ออยากเเต่งคู่นี้ แอร๊ยยยย มาเเต่งต่อไวๆๆๆ น้ะค้าาา 
    #75
    0