[ Fic gintama ] HijiGin Lovesabusabu.

ตอนที่ 10 : คืนที่ 9 : เผิยเต้า!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 เม.ย. 55

คืนที่ 9 : เผิยเต้า!!
 
คุณเชื่อหรือว่า
 
รักของเราจะเป็นจริง
 
มันไม่มีทางหรอก
 
ไม่ว่าจะทำยังไง
 
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน…ก็ตาม
 
 
 
 
 
บรรยายโดย Saya เช่นเคย
 
 
“ ก็อย่างที่ฉันพูดนั่นล่ะ…ต่อไป..อย่าให้..ฉั..น..ฮึก.ฮึก.. ”
 
กินโทกิร่ำไห้
 
“ แก…จะไม่เสียใจ…เหรอ?? “
 
ฮิจิคาตะถาม ราวกับว่าเขาอยากจะให้คนตรงหน้าโผเข้ามากอดแล้วพูดว่า
 
‘ ฉันต้องการนาย ‘
 
แต่มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว
 
ฮิจิคาตะยื่นมือขวาไปเช็ดน้ำตาให้กับคนตรงหน้า
 
แต่คนตรงหน้ากลับสะบัดมือใส่อย่างไม่ใยดี
 
“ ไปไกลๆ…!! กลับไป!!...!! ไปให้พ้น…ออกไป..อย่าให้ฉัน..อย่าให้ฉัน..”
 
กินโทกิพูดไปพร้อมกับทุบที่แผ่นอกของชายตรงหน้าไปร้องไป ไล่ไป แล้วก็..
 
เสียใจไปด้วย….
 
ฮิจิคาตะไม่ได้พูดอะไร

ได้แต่นั่งคุกเข่าให้คนตรงหน้าทุบกำปั้นเบาๆลงที่แผ่นอกของเขา
 
“ ฉันเสียใจรับจ้างสารพัด…ฉันเสียใจ.. “
 
“ ฉันบอกให้ไปไกลๆไงเล่า!! “
 
กินโทกิทุบไปอีกครั้ง แต่คราวนี้กินโทกิพลาด
 
เลยทำให้กินโทกิล้มลงไปกองกับสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้
 
ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นก็รีบใช้มือของตนไปพยุงคนข้างๆทันที
 
แต่แล้วคนตรงหน้ากลับปัดมือของฮิจิคาตะออกไป
 
“ ฉันเดินเองได้…ส่วนนายก็เชิญกลับออกไปเถอะ

..ลาก่อน.. กู้ดไนน์..ฝันดี.. บ๊ายบาย “
 
กินโทกิลุกขึ้นอย่างช้าๆ เนื่องจากอาการขาแพลงยังไม่หายดีนัก
 
ทำให้ก้าวแรกของกินโทกิเดินไปได้ไม่ค่อยดีเท่าที่ควร
 
เพราะอย่างนั้นทำให้ก้าวที่สอง
 
กินโทกิต้องล้มกองลงไปกับพื้น
 
แต่ไม่นานก็กลับมีคนๆหนึ่งพาร่างของกินโทกิอุ้มขึ้นบนแผ่นหลังของตน
 
“ อ่ะ..แก!! ฉันบอกให้ไปแล้วไม่ใช่รึไงกัน..

แกผิดสัญญาหรอ ปล่อยนะ ปล่อยฉันลง!! “
 
“ ถ้านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้เจอกับแกล่ะก็… “
 
กินโทกิแน่นิ่งเมื่อได้ยินคำพูดที่ตนไม่เคยคิดเลย

ว่าผู้ชายคนนี้จะพูดออกมาตรงหน้าเขา
 
และ…สีหน้าแห่งความเจ็บปวดที่พูดประโยคนี้มาทำเอากินโทกิหัวใจเต้นรัว
 
“ ฉันจะขอทำอะไรที่ฉันเคยได้แต่คิดไว้ในใจก็แล้วกัน… “
 
คำพูดของฮิจิคาตะพูดเหมือนสบายใจ
 
แต่สีหน้าและน้ำเสียงที่แสดงออกมานั้นกลับเต็มไปด้วยความเศร้า
 
ใบหน้าของฮิจิคาตะยามปกติแถบไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมาให้เราเห็น
 
แต่ตอนนี้ใบหน้าของฮิจิคาตะแสดงอารมณ์
 
ที่แม้คนในหน่วยชินเซ็นไม่เคยจะได้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว
 
เพราะเขาได้ตั้งปฏิญาณไว้ว่า
 

เขาจะร้องได้
 
ก็ต่อเมื่อ
 
สูญเสียคนที่เรารักยิ่งไป
 
….
 
และจะร้องไห้ให้กับเธอคนเดียวนั่นก็คือ
 
พี่สาวของโอคิตะ
 
….
 
แต่ตอนนี้มันกลับไหลออกมาให้กับชายคนหนึ่งแทน
 

 
กินโทกิได้แต่จำยอมให้คนอีกฝ่ายแบกขึ้นหลังพาเดินไปยังที่แห่งหนึ่ง
 
“ จะถึงแล้วล่ะ “
 
“ … “
 
กินโทกิมองแผ่นหลังของคนที่อยู่ตรงหน้าเขา
 
เขาไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะที่ผ่านมาไม่เคยเห็นคนตรงหน้าเขาเป็นอย่างนี้
 
แต่พอเห็นคนตรงหน้าแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าห่างไกลกันออกไปทุกที
 
และก็ยิ่งรู้สึกว่ามันรู้สึกว่ายิ่งรักมากเข้าไปอีก
 
กินโทกิค่อยนำใบหน้าไปแนบกับแผ่นหลังของอีกฝ่าย
 
“ กลิ่นของนาย… “
 
 
กินโทกิเห็นหลังของฮิจิคาตะราวกับของเล่นชิ้นหนึ่ง
 
กินโทกิสูดดมกลิ่นเสื้อของฮิจิคาตะจากด้านหลัง
 
แขนสองข้างก็ค่อยๆโอบกอดไปทางด้านหน้าอย่างช้าๆ
 
“ นี่ก็คือแผ่นหลังของนาย… “
 
“ อืม.. “
 
กินโทกิทำอย่างนี้ไปตลอดทางมือขวาพลางจับจังหวะการเต้นของหัวใจตนเอง
 
‘ มันเต้น ตึก ตัก ราวกับเด็กผู้หญิงเลย..นี่เรา..เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย… ‘
 
ฮิจิคาตะตอบกลับพร้อมกับเดินไปเรื่อยๆ
 
เพราะเขารู้สึกว่าคนที่ตนแบกขึ้นหลังมาด้วยนั้น
 
นอนหลับละเมอเพ้อไปเป็นที่เรียบร้อย
 
แต่ไม่ทันไรฮิจิคาตะก็ถึงที่หมาย
 
เขาอุ้มกินโทกิไปนอนใต้ต้นไม้ต้นใหญ่
 
เขาก็เอนกายลงข้างๆกับกินโทกิ
 
 
ที่ๆฮิจิคาตะพากินโทกิมาคือจุดชมวิวที่สามารถมองเห็นเมืองคาบุกิโจวได้ทั้งเมือง
 
ตอนนี้เป็นวิวตอนกลางคืนที่มองเห็นดาวมากมายลอยอยู่เหนือหัว
 
แต่ใครซักกี่คนล่ะที่จะได้เห็นวิวที่สวยงามอย่างนี้
 
“ หนาว.. “
 
“ !?!? “
 
กินโทกิขดตัวจนกลมดิ๊ก
 
เพราะอากาศบนภูเขามักจะหนาวเป็นธรรมดา
 
ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นเขาก็ถอดเสื้อสูทชั้นนอกห่มกายกินโทกิเอาไว้
 
แต่พอห่มแล้วมือบางกลับกระชากมือของฮิจิคาตะเขามาสวมกอด
 
พร้อมกับร้องไห้และละเมอออกมาเบาๆ
 
“ ฮิจิคาตะ..ฮิจิคาตะ..ฮิ..จิ.คาตะ “
 
ฮิจิคาตะถึงกับตาค้าง
 
ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกนอกจากรู้เพียงแค่ว่า

เขาต้องเอนกายลงไปนอนด้วยเพียงเท่านั้น
 
สายสัมพันธ์ที่ถูกกีดกั้นด้วยคำเพียงคำเดียวว่า
 
“ ผู้ชาย “
 
มันจะเป็นไปได้ไหม..ที่เขาจะรักใครซักคนที่อยู่ตรงหน้าเขา
 
เขาจะทำได้หรือเปล่า?
 
เขาสามารถครอบครองได้หรือ?
 
หรือเขาจะปล่อยทิ้งไป?
 
หรือเขาจะเหลือไว้เพียงความทรงจำ?
 
“ ฉันรักนาย…กินโทกิ… “
 
เป็นคำพูดแรกและคำพูดเดียวที่ฉันจะพูดกับแก..
 
ขอบคุณที่ให้ฉันได้รักแก
 
ขอบคุณที่ฉันได้มาเจอกับแก
 
ซากาตะ กินโทกิ
 
แก..อย่าได้เปลี่ยนไปเลยนะ
 
.
.
 
และเสียงที่เหมือนจะไม่ตอบกลับก็ตอบกลับมาอย่างปฏิหารย์
 
“ ฉันก็รักนาย…ฮิจิคาตะ..ฉันรักนาย.. “
 
ฮิจิคาตะถึงกับตื่นจากพะวง
 
แต่พอมองกลับไปด้านข้าง
 
คนๆนั้นยังคงหลับอยู่
 
“ เขาก็แค่ละเมอล่ะน่า.. “
 
ฮิจิคาตะตะมองคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเอ็นดู
 
‘ เขาดูเหมือนเด็กๆ ‘
 
ฮิจิคาตะใช้มือลูบไล้ไปทั่วๆใบหน้าของกินโทกิ
 
ราวกับเชิยชมดอกไม้ที่อยู่ในสวยหย่อม
 
‘ ฮึ…ทำหน้าแบบนี้ก็เป็นนี่..ถ้าฉันได้อยู่อย่างนี้กับนายไปได้ตลอดก็ดีสินะ ‘
 
แต่สวรรค์ไม่ค่อยจะเต็มใจซะเท่าไหร่
 
กินโทกิกลับตื่นขึ้นมาด้วยอาการตกใจเล็กน้อย..
 
แต่แล้วกินโทกิก็หันมามองคนที่นั่งพิงต้นไม้อยู่ข้างๆเขา
 
“ ฮิจิคาตะ ? “
 
“ ไง..ตื่นแล้วหรอ? รออยู่เลย ถึงแล้วล่ะ “
 
กินโทกิมองออกไปที่ท้องฟ้าสีครามยามกลางคืน
 
มันเป็นวิวที่งดงามมาก
 
แต่แล้วกลับมีกลีบของดอกซากุระถูกแรงลมพัดมา
 
ทำให้เป็นวิวที่น่าจดจำเป็นอย่างมาก
 
กินโทกิเห็นอย่างนั้นก็แถบจะลืมเรื่องที่ตนทุกข์ใจ
 
รวมถึงเรื่องที่ตนเองเจ็บเท้าอยู่ด้วย
 
กินโทกิค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆ ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บเพียงใดก็ตาม
 
ที่กินโทกิรู้ในตอนนี้ก็รู้เพียงว่า
 
เหมือนเรื่องร้ายๆต่างๆ ที่ผ่านมา
 
มันปลิวลอยไปไกลตามกับสายลมที่พัดอยู่ในที่แห่งนี้
 
กินโทกิเดินไปเรื่อยๆ
 
แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปคนที่มองอยู่ข้างหลัง
 
กินโทกิยิ้มให้กับคนที่พาตนมาที่แห่งนี้
 
ฮิจิคาตะตอนนี้ได้แต่ยืนมองคนที่ยื่นอยู่ตรงหน้า
 
 
บรรยายซักนิด ฮิจิคาตะ
 
 
ตอนนี้ฉันได้แต่ยืนมอง..
 
ไม่สิ..
 
ฉันนี่ล่ะที่ตั้งใจจะทำแบบนี้
 
แบบนี้ล่ะดีแล้ว..
 
ดีแล้วล่ะ
 
รู้มั้ยกินโทกิฉันอยากจะพูดกับแกตรงนี้ว่าตอนนี้ฉันคิดยังไงกับแก
 
ฉันอยากจะบอกว่าตอนนี้นายเชกเช่นเดียวกับนางฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์ก็ไม่ปาน
 
จะทำยังไงกินโทกิ
 
จะให้ฉันทำยังไงดี..
 
บอกฉันทีสิกินโทกิ….
 
 
Saya รับช่วงต่อจ้า
 
 
“ ฮิจิคาตะ.. “
 
ฮิจิคาตะที่ยืนมองอยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าตนเรียก
 
ฮิจิคาตะเดินเข้าไปหาทันที
 
“ อะ..มีอะไรหรอ? หรือว่าหนาว.? เบื่อหรือเปล่า??...อ่ะ เดี๋ยวจะมีดอกไมไฟนะไม่ต้องห่วง “
 
ฮิจิคาตะพูดรัวเหมือนกลัวว่ากินโทกิจะเบื่อ
 
แต่กินโทกิกลับส่ายหน้าแล้วพูดประโยคที่ฮิจิคาตะทนไม่ไหวที่จะต้องบอกความในใจของตน
 
“ ฮิจิคาตะ…ขอบคุณนะ “
 
 
.
.
.
.
 
 
ฮิจิคาตะจับไหล่กินโทกิทั้งสองข้างอย่างเบามือ
 
“ คือว่า…กินโทกิฉันมีเรื่องจะบอกนาย.. “
 
“ ? “
 
ฮิจิคาตะพูดไปพร้อมกับมือของเขาก็สั่นเทาไปตามๆกัน
 
ทำเอากินโทกิรับรู้ถึงแรงสั่นนั่น
 
กินโทกิกุมมือฮิจิคาตะทั้งสองข้างพร้อมกับพูดว่า
 
“ เจ้าบ้า!! หนาวก็บอกมาสิ..ไม่เห็นต้องอายเลยนี่!! “
 
“ ก็เป็นผู้ชา.. “
 
“ ผู้ชายแล้วยังไงเล่า!!

ถ้าหนาวล่ะก็จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายมันก็หนาวเหมือนกันนั่นล่ะ!! “
 
.
.
.
 
‘ ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าฉันชอบแกตรงไหน…

แต่ว่า..นี่ล่ะคือแก..นี่ล่ะ ซากาตะ กินโทกิ
 
ผู้ชายที่ฉันแอบรักมาตลอด
 
กินโทกิพูดจบเขาก็รีบถอดเสื้อที่ฮิจิคาตะเอามายื่นให้กับคนตรงหน้าเขา
 
“ ถือว่าฉันคืนให้นายละกันนะ “
 
ฮิจิคาตะได้แต่ยื่น อึ้ง ทึ้ง ละเมออยู่ ณ ตรงนั้น
 
กินโทกิเห็นดังนั้นก็เดินเขาไปใกล้
 
แต่ดันสะดุดไม้เจ้ากรรมที่อยู่ด้านหน้าเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
 
แต่ก็โชคดีที่ฮิจิคาตะรับไว้ได้ทัน
 
“ อ๊า…เสื้อนาย..อา..นาย..เออ..จะโกรธฉันไหม?? “
 
“ เสื้อมันสำคัญกว่าคนรึไงกันเล่า!! แค่เสื้อเปื้อนน่ะไปเป็นไรหรอก “
 
“ อ่า..คือว่ามันไม่ได้เปื้อนอะไรหรอก..แต่สัญญานะ..ไม่โกรธฉันนะ..นะๆๆ “
 
กินโทกิพูดเชิงขอร้อง
 
“ ใครจะโกรธลงเล่า..!! “
 
“ ฉัน..ทำเสื้อนายขาดน่ะ..ไม่โกรธใช่ป่ะ?? แฮะๆๆ “
 
“ เสื้อขาด!!!! “
 
ฮิจิคาตะหันไปมองเสื้อของตนที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้ที่ไม่สูงเกินมือมากนัก
 
“ อ่า..ฉันขอโทษนะเดี๋ยวฉันจะซื้อให้ใหม่ “
 
“ ไม่ต้องหรอก “
 
“ ทำไมล่ะ.. “
 
“ ไม่ต้อง..ไม่ต้อง.. “
 
“ … “
 
กินโทกิเห็นดังนั้น
 
เขาก็ดึงเสื้อที่ติดอยู่บนต้นไม้ลงมาไว้ที่มือของตนเอง
 
“ ถ้านาย..ไม่เอาแล้ว..ฉัน..จะขอเก็บเอาไว้ได้รึเปล่า? “
 
ฮิจิคาตะเห็นกินโทกิกอดเสื้อของตนราวกับหวงแหนสิ่งนั้นมากจนเจ้าของเสื้อชักจะอิจฉาเสื้อของตนเอง
 
“ นายจะเอาเสื้อขาดๆนั่นไปทำไม..?? ( เอาฉันไปไม่ดีกว่าเรอะ )
 
“ เพราะว่า…เพราะ.. “
 
“ หือ.. “
 
“ มันเป็น…ของๆนาย.. “
 
 
‘ วันเวลา ณ ที่แห่งนี้ วินาทีนี้ ..

ฉันจะขอให้มันหยุดแล้ววนไปวนมาตลอดกาลได้รึเปล่า.. ‘
 
 
“ อะ..ไอ้งี่เง่า!!! “
 
ฮิจิคาตะเขกหัวคนตรงหน้าหนึ่งครั้งเหมือนเป็นการสั่งสอนเด็กๆ
 
“ อะๆ.อะไรเนี่ย?? ทุบฉันได้ไงกันเล่า!!

หยึ๋ยย!! ปล่อยมือนั่นออกจากหัวฉันเดี๋ยวนี้เลยน๊ !! ไอ้มายองเนสขึ้นสมอง!! “
 
“ กินโทกิ.. “
 
ฮิจิคาตะเหมือนจะไม่สนใจคำพูดของกินโทกิเลย
 
แต่เขากลับกระชากร่างเล็กเข้ามาโอบกอดด้วยความรวดเร็ว
 
“ อะ..ปล่อยฉันน๊ะ..!! มายองเนสเข้าสมองจริงๆแล้วใช้มั้ยเนี่ยแก..!! “
 
กินโทกิกำลังจะใช้มือขวาทุบเข้าไปที่ไหล่

ของฮิจิคาตะเเต่กลับถูกมือหนาจับเอาไว้ทัน
 
“ นี่เป็นครั้งสุดท้าย..เพราะงั้น..ขออยู่แบบนี้อีกแปปนะ.. “
 
เหมือนกินโทกิเหมือนจะรู้ว่าถึงจะเถียงยังไงหมอนี่ก็ไม่ปล่อยแน่นอน
 
เขาก็ได้แต่ตอบมาเพียงว่า
 
“ อืม.. “
 
ทั้งสองแลกเสียงของหัวใจกับไปกันมา
 
แต่ว่าเวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปรวดเร็วนัก
 
 
“ ทำอะไรอยู่หรอครับคุณฮิจิคาตะ… “
 
โอคิตะเดินแทรกผ่านเงาของต้นไม้
 
เสียงของโอคิตะทำเอาทั้งสองคนผละตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว
 
กินโทกิและฮิจิคาตะสังเกตเห็นดวงตาสีน้ำตาล

นั่นกลายเป็นสีเลือด ราวกับหวงแหนเหยื่อของตน
 
“ อ่ะ..โซโกะคุง…มาแล้วหรอ?? “
 
กินโทกิทำเป็นไม่เห็นใบหน้าที่เกรี้ยวโกรธของโอคิตะ
 
แล้วก็วิ่งเข้าไปหา
 
แล้วค่อยๆไปเอาใจโอคิตะอยู่เนื่องๆ เพื่อให้เขาหายโกรธ
 
“ ลูกพี่มาอยู่นี่เองหรอครับ…

อยากมาดูดอกไม้ไฟทำไมไม่บอกผมก่อนล่ะครับ รู้มั้ยล่ะครับว่ามันอันตราย “
 
“ อ่า…ขอโทษจ้า.. “
 
กินโทกิทำหน้าสำนึกผิดราวกับเด็กอนุบาลที่ไม่ได้ลูกอมเพิ่ม
 
“ ฮึ…ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะครับ..ที่ผมห่วงน่ะก็คือ..

จะมีใครบางคนแถวนี้จะทำร้ายลูกพี่เหมือนกับพี่ของผม..ฮึ.. “
 
ฮิจิคาตะได้แต่ยื่นนิ่งเงียบ ยอมรับสิ่งที่ตนตั้งใจทำมันให้จบลงด้วยตนเอง
 
 
“ มันก็เหมือนกันเลยใช่มั้ยล่ะครับคุณฮิจิคาตะ

เพราะคุณลูกพี่ถึงต้องร้องไห้ เพราะคุณลูกพี่ถึงต้องโดนอะไรแบบนี้..
 
เพราะคุณนั่นแหละครับ เพราะคุณเป็นคนเริ่มเรื่อง..

เมื่อคุณเป็นคนเริ่ม มันก็มักจะตัดจบลงแบบนี้เสมอเลยนี่ครับ..
 
ถ้าคุณรู้จักคำว่ายอมแพ้ซะบ้าง…มันก็ไม่เสียหายอะไรนี่ครับ.. “
 
 

‘ ใช่..ฉันตัดจบมันลงไปเอง..แต่ถ้าฉันไม่รักฉันคงไม่ทำแบบนั้น!! ‘
 
 

“ ไปกันเถอะครับลูกพี่…ปล่อยเจ้าบ้าที่ไม่รู้จักจำพรรค์นั้นไว้เถอะ “
 
“ อ่า….อือ.. “
 
 
บรรยาย กินโทกิ
 
 
กินโทกิได้แต่เดินตามรอยเท้าของใครบางคน

แต่ไม่ใช่เพื่อใครบางคน แต่เพื่อเขาคนนั้น
 
เพราะฉะนั้น รอยเท้าที่ฉันกำลังเดินอยู่นี้ ฉันจะเดินไปได้อีกกี่ก้าวนะ..
 
ถ้าไม่มีเขา..ฉันจะสามารถเดินไปได้เพียงคนเดียวไหมนะ
 
ถ้าไม่มีเขา..ฉันจะวิ่งไปข้างหน้าด้วยตัวคนเดียวได้ไหมนะ
 
ฉันจะกลัวหรือเปล่า…??
 
ไม่รู้สิ
 
เหงาๆยังไงก็ไม่รู้
 
..
 
เป็นเอามากนะเรา
 
จู่ๆน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม..
 
ท่าจะแย่
 
 


‘ ร้องไห้อย่างกับคนบ้า.. ‘
 
 


บรรยาย
Sayasan
 
 
ไม่ทันไรก็เดินออกมาแล้ว โดยที่กินโทกิและโอคิตะ

ไม่ได้หันกลับไปมองคนที่จมกองทุขก์อยู่ด้านหลัง
 
และแน่นอน..
 
การเดินทางของกินโทกิและโอคิตะ
 
มันไม่ง่ายอย่างที่คิด
 
เนื่องจาก..
 

“ ขอรับตัวไปล่ะนะ..กินโทกิ.. “
 
 
คนๆนั้น..
 
มีสีผมที่ช่างเข้ากับวิวยามกลางคืน
 
มองไกลๆคนอาจจะมองเขาว่าเขาเป็นผีเสื้อก็เป็นไปได้
 
เขามีผิวที่ซีดไปทั้งตัว
 
รูปร่างเขาราวกับผีเสื้อยามค่ำคืน
 
 
 
 
“ ในที่สุดฉันก็ได้สัมผัสแกสินะ… “
 
 



ราตรีนี้จะยาวนานไปไกลขนาดไหนกันนะ
..
 
 
 






 
พบกับตอนนู้นนน!!
 
คนที่ทำร้ายกินโทกิคือใคร??
 
แล้วใครที่จับตัวกินโทกิไป!!
 
แล้วท่านรองจะกลับมาเป็นท่านรองคนเดิมได้หรือเปล่า??
 
 
ตอนหน้า!!
 
พบกับตอนพิเศษ!!
 
“ รักเก่า “
 
เรื่องราวความลับของเพื่อนสนิทของกินโทกิ
 
รู้ชัดแจ่มแจ้งแดงแจ๋…!!











 


เพราะสิ่งนี้ทำให้การอัฟฟิคช้าลงไปมาก..

ขออภัยด้วยกับความช้าในครั้งนี้จ้า!!


 


ไปเที่ยวมาเป็นที่เรียบร้อย...

อร่อยๆสุโค่ยเลยล่ะ

เเละสิ่งที่เหนือความคาดหมาย...



เเต่นเเตนเเต๊นนน!!




 


ของขวัญวันเกิดที่พึ่งได้มา T__T

มันช่างซึ้งนัก...พวกเขาพยายามเขียนชื่อเราเป็นภาษาญี่ปุ่น

ยังไงก็ตาม

ฟิคตอนนี้คิดว่าถ้าเข้าใจคงซึ้งกันเป็นระนาว

เพราะคนพิมพ์เองนั้นไม่สามารถจะร้องได้

เพราะร้องไปเพราะเเผลเรียบร้อย

เพราะฉะนั้น

ใครมีเรื่องสงใสอะไรในตัวเนื้อหาสามkรถแจ้งมาทางคอมเม้นต์ได้จ๊

ตอบให้ทุกคำถามจ้าา

บ๊ายบาย

ขอให้มีความสุขกับฟิคตอนนี้ค่ะ

sakuyasamasan

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

279 ความคิดเห็น

  1. #240 MUKIPUN™ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 20:28
    อะไรนะ !! รักเก่า มันคืออะไรกัน!!! 
    #240
    0
  2. #215 Eบร้ากลางซอย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 16:50
    รักเก่า!!!!!
    อย่าบอกน่ะว่า...ใครว่ะ(แหะๆๆๆ)
    #215
    0
  3. #132 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 08:54
    ลองไปดูตอนต่อไปเลยน๊ค๊ ^__^
    #132
    0
  4. #125 เจ้าชายไร้เงา_Prince of Shadow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 23:43
    รักเก่า?? ใครกันว่ะ!!
    #125
    0
  5. #108 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 09:25
    ตอนพิเศษรับรู้โดยทั่วกันจ้า

    รับรองสนุกค่ะ

    แต่ถ้าโซโกะไม่เข้ามาขวางก็ไม่สนุกสิคะ ^___^

    ความรักของทั้ง 2 คนมันต้องเป็นอะไรที่ยาวมากๆ!!
    #108
    0
  6. #88 Witch of Hell (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 17:08
     ทาคาคุสินะฮะ ว่าแต่โอคิตะคุง ขัดฉากแบบนั้นเดี๋ยวก็ให้คุณผู้กำกับตัดเงินเดือนซะหรอก-*-
    #88
    0
  7. #77 -$eLIn@- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 22:53
     ทากาสุงิสินะ!!!
    รักของฮิจิกิน ไม่ง่ายจริงๆ
    #77
    0
  8. #74 SaKuYa SaMaSan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 18:47
    ขอบคุณที่ชอบตอนยาวค่ะ

    Saya พัฒนาการขึ้นเป็นเลเวล 2 แล้วจ้าา!!

    หวังว่าคงจะเเต่งสนุกขึ้นเรื่อยๆค่ะ ยังไงก็ลองเฝ้าสังเกตุพัฒนาการของ Saya กันด้วยน๊จ๊
    #74
    0
  9. #73 NatsuKi_Mi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 00:27
     พี่ซาย้าาาาา แต่งยาวจัง(ดีแล้ว) อ่านนั่งน้ำตาซึมนะเนี่ย
    แค่คำว่าผู้ชายๆๆๆ เอง //ตอนหน้าคงหนุกกว่าเดิมสินะ นั่งน้ำลายยืด 
    #73
    0
  10. #72 SaKuYa SaMaSan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 21:21

    ตอนหน้ารู้แน่นอนจ้าา

    ขอบคุณที่เข้าใจจ้า

    จะพยายามอัฟให้ไวๆน๊ค๊ จะได้อ่านกันสบายๆหน่อย

    น้ำลายไหลเลยหรอ?? อิอิ

    #72
    0
  11. #71 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 15:55
     หึหึ ขัดฉากสวีทนะโซโกะ - -* หึ 

    เอาล่ะตอนหน้าเราคงจะรู้กัน 555555555555555555555

    โอ๋ เราเข้าใจ อัพช้าไม่เปนไรขอไห้อัพ ฮ่าาา เราปู่เสื่อนอนรอ เพราะฟิคเราก้อดองอยู่ หุหุ

    อะไรกันนั่น น่ากิน เฮือกก น้ำยายไหย 55555555555555 + 
    #71
    0