FIC :: ALL TONY

ตอนที่ 3 : [2] JARVIS (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    14 พ.ค. 59

JARVIS(2)

     " จาวิส "
     " ครับนาย "
     " ปิดจอ "
     " ครับนาย "
     สิ้นเสียงตอบรับนั่นหน้าจอโฮโลแกรมเก่าๆนั่นก็ถูกปิดลงไปทันที เห็นดังนั้นเด็กหนุ่มตัวจ้อยวิ่งหรี่ยิ้มเข้าไปกอดขาผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งก่อนจะเขย่าเพื่อให้หันไปสนใจตนเอง
     " พ่อดูนั่นสิ ผมทำได้แล้ว ผม... "
     เด็กหนุ่มถึงกับต้องเปลี่ยนสีหน้า เมื่อเห็นอีกคนเเกะมือของเขาออกแล้วเดินไปอีกทางโดยที่ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่นิด สีหน้ายิ้มหวานปริ่มสุขนั่นค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีหน้าทุกข์ระทมแสนขม ดวงตาเล็กๆนั่นยังคงเด็กเกินไปที่จะเก็บความเศร้าไว้เฉยๆ น้ำตาหลั่งออกมาแบบหยุดไม่ได้ เด็กหนุ่มได้แต่นั่งกอดเข่าเช็ดน้ำตากับมือที่ปิดคาแก้ม
     " ฮึกๆ...ถ้านายเข้าใจฉันจาวิส ช่วยทำให้ฉันหายร้องทีสิ "
     เด็กหนุ่มมองไปที่เครื่องกลเครื่องนั้น พลางเหม่อมองไปยังหน้าจอปฏิบัติการณ์ที่ตนเองเป็นคนสร้างเองกับมือ 
     เขาภูมิใจกับสิ่งที่ตนสร้างมาก และนั่นเขาอยากให้พ่อเห็น แต่พ่อกลับไม่แม้แต่มองมันเป็นเรื่องสำคัญ นั่นกลายเป็นเรื่องที่ชินชาในเวลาต่อมา แต่อาจจะเป็นเพราะสิ่งนั้นทำให้เขาผลักดันตัวเองไปจนถึง ณ ทุกๆวันนี้
     
          ขาเย็นชา และเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีใครเคยเห็นเขาหลั่งน้ำตา เขายังคงพัฒนาต่อไปอย่างไม่มีอะไรฉุดรั้งไว้ 
     " จาวิสปรับแผงวงจรตรงนั้น ใช่ตรงนั้น "
     " ครับนาย มีจดหมายส่งมาถึงนายครับ ถ้าต้องการ... "
     " อ่านให้ฉันฟังเลย "
     " จากกรมตำรวจ โดยรวมแจ้งว่าคุณฮาเวิร์ดและภรรยาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อเวลา20.00น.ที่ผ่านมา "
     สิ้นเสียงนั่นเขาชะงักตัวอยู่ซักพัก สีหน้าเหมือนถูกชักโยงให้นิ่งเงียบสงัด เขาหยุดการกระทำทุกอย่างลงก่อนจะถามด้วยน่ำเสียงสั่นระเรืออย่างที่ไม่เคยเป็น
     " ผลการตรวจ...จากแพทย์ "
     " เสียชีวิตในที่เกิดเหตุครับ "
     นานแล้ว ที่น้ำตานั่นไม่ได้ไหลออกมา มันไม่ได้เพราะเหตุผลที่เขาพึ่งสูญเสียไป เพียงแค่เขายังไม่ได้เคยได้เอ่ยปากบอกคำว่ารักกับพ่อแม่เลยด้วยซ้ำไป 
          ในใจที่หยุดชะงักและเย็นชามาหลายปี บัดนี้สั่นระรัวเหมือนจะหลุดออกมาก็ไม่เชิง สีหน้าเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ขาที่อ่อนลงเพราะได้รับเรื่องตกใจกระทันหันนั่นทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น
     เขากลายเป็นเด็กหนุ่มคนเดิมที่ยังคงปวดร้าวเเละเจ็บปวดไม่ต่างกันกับอดีต เขาได้แต่นั่งพิงกำแพงพลางพรั่งพรูน้ำตาที่ห่างหายไปนานเหลือเกินนั่นออกมาไม่ยอมหยุด ดวงตาที่บอบช้ำกลายเป็นสีแดงนั่นถูกหยี้จากนิ้วมือที่พยายามหยุดความเศร้านั่น แต่ก็ไม่ได้ผล เสียงสั่นเครือนั่นพูดออกมาเบาๆ
     " ถ้านายเข้าใจฉันจาวิส ช่วยทำให้ฉันหายร้องที.... "
         เขาพูดก่อนจะหัวเราะทั้งน้ำตา เพราะรู้ว่ามันจะเป็นเหมือนเช่นเคยคือตามมาด้วยความเงียบแต่ไม่นานนักเขากลับได้ยินเสียงตอบกลับมาอย่างที่ไม่เคยหวังมาก่อน
          " ตอนนี้ไม่ใช่เด็กแล้วนะครับนาย เจ้านายเข้มเเข็งขึ้นมากจากแต่ก่อน ผมเห็นทุกอย่างสิ่งที่คุณพยายามทำ และสิ่งที่คุณอยากจะพูดแต่พูดไม่ได้ "
          " จะ จาวิส..??!! ที่ฉันพูดคือไม่ได้ตั้งใจให้นายตอบนะ ว่าแต่นายไปเอาคำพูดพวกนั้นมาจากไหน? "
          " จากอินเทอร์เน็ตครับ "
          " ฮะๆ...นายนี่ก็ตรงเกินไปนะ "
          " คุณหัวเราะแล้ว ตอนคุณร้องไห้...นั่นไม่ใช่คุณเลย "
          " นายพูดถูกจาวิส "
          เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะยิ้มออกมาแล้วเช็ดน้ำตาที่ยังคงอยู่ในดวงตา เขาร้องเป็นครั้งสุดท้าย และเขาไม่เคยร้องอีกเลย ก่อนจะหยุดร้องเขาพูดคำๆนึงออกมา นั่นทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนไปทุกอย่าง...
          " ฉันรักนาย จาวิส นายพิเศษสำหรับฉันเสมอ "
          .
          .
          .
          (เหตุการณ์ต่อจากตอนที่1คะ)
          " จาวิสไปส่ง ดร.หวู ที "
          " ครับนาย "
          " ขอบคุณมากครับคุณสตาร์ค "
          ว่าแล้วชายร่างเล็กเจ้าของโรงพยาบาลแห่งใหญ่ในสหรัฐนั่นก็ลุกขึ้นพลางบอกลาเจ้าบ้าน แล้วเดินออกไปพร้อมๆกับจาวิสหนุ่มที่ไปส่งถึงหน้าประตูบ้านตามคำสั่งไม่มีผิดเพี้ยน
          " ขอให้คุณโชคดีครับ ดร.หวู "
          " เช่นกันนะจ...อืม ชื่อจาวิสใช่ไหม ?"
          ดร.เดินเข้ามาใกล้พลางขยับแว่นด้วยท่าทีสงสัย จาวิสยืนนิ่งเฉยไม่ได้เปลี่ยนแปลงหรือมีท่าทีที่สะดุ้งตกใจเหมือนมนุษย์ เขาตอบกลับไปด้วยท่าทีน้ำเสียงเรียบเฉย
          " ใช่ครับ "
          " ก่อนจะไป จาวิสผมมองเห็น "
          เขาพูดจบก็ชี้ไปที่อกข้างซ้ายของจาวิสก่อนจะพูดพร้อมปรายตามอง
          " ผมมองเห็นหัวใจของคุณ ทำอย่างที่ใจบอกเถอะ ขอบคุณที่มาส่ง "
          แล้วเขาก็เดินออกไป จาวิสที่ได้แต่ยืนพลางประมวลผลคำพูดนั่นก็กุมมือกันพลางเดินกลับไปในบ้าน เห็นอีกคนกำลังนั่งสัปหงกอยู่บนโซฟา วันนี้เขาคงเหนื่อยมากที่ต้องตื่นขึ้นมาทำเรื่องมากมายตั้งแต่เช้า จนถึงตอนนี้เขาก็เหมือนจะไม่สนใจอะไรเล่นหลับไปเลยทั้งๆท่านั่ง 
          จาวิสเนื่องจากเป็นพ่อบ้านที่ดี เขาเดินไปหยิบผ้าห่มสีครีมหนานั่นมาคลุมที่ไหล่ของเจ้านายที่นอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาได้แต่ยืนมองอยู่ไม่ห่าง แล้วเรื่องราวมากมายในอดีตก็เหมือนจะวนเล่าซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวของเขาเหมือนหนังที่ดูไปกี่รอบๆก็ไม่เคยเบื่อ 
          
          ' ผมรู้ดีว่านี่ก็แค่ความคิดที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาดในระบบประมวลผลในตัวของผม 
          แต่มันกลับสะท้อนให้ผมเห็นเงาของตัวเองซึ่งทับซ้อนอยู่บนเขา มันทำให้เห็นความแตกต่าง  ความต่างซึ่งผมไม่สามารถทำให้มันคล้ายกันได้เลยแม้แต่ซักนิดเดียวแม้จะพยายามขนาดไหน 
          ผมรู้ว่าผมผิดที่คิด แต่ผมก็หยุดไม่ได้ คงเป็นเพราะสมอง..ไม่สิ...หัวใจ '
        
        " อื้อ... "
          โทนี่เอื้อมมือเหมือนพยายามคว้าบางอย่าง ทั้งๆที่เขายังหลับอยู่ จาวิสเห็นดังนั้นเขาก็คุกเข่าย่อตัวเข้าไปใกล้มือสองข้างจับมืออีกคนให้มันอยู่กับที่ จาวิสคว้ามือนั่นได้ก็จับให้มันไปอยู่ในที่ในทางของมัน ในขณะที่จาวิสเข้าไปใกล้อีกคนเขาได้ยินเสียงเสียงพึมพำจากปากอีกคนเบาๆ เสียง...มันเป็นเสียงเรียกชื่อใครบางคนที่จาวิสคุ้นเคย...
          " สตีฟ...สตีฟ.. "
         
         ' ผมพึ่งเข้าใจที่มนุษย์หลายๆคนชอบบอกว่าหน้าชา ตอนนั้นผมไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เข้าใจ เข้าใจเป็นอย่างดีทีเดียว '

          จาวิสได้เเต่เงียบพลางเอามือหนาของตนออกจากตัวอีกคนที่กำลังเหมือนกับฝันร้ายพลางเปล่งชื่อของบุคคลที่สามนั่น แต่ในจังหวะที่เขาดึงมือออกกลับถูกมือเรียวนั่นดึงไปซบไว้ที่แก้มพลางยิ้มแล้วหลับไปในห้วงลึกอย่างไม่รู้สึกตัว

          ' ทำไมต้องเรียกชื่อเขา ทั้งๆที่เขาไม่เคยมาอยู่ช่วยคุณในวันที่เลวร้ายที่สุดกันล่ะครับ ทำไมถึงไม่เป็นชื่อของผมละครับ... '

          ณ ตอนนั้นเหมือนทุกอย่างถูกชักพาไปโดยห้วงอารมณ์ที่พลุกพล่าน อารมณ์ที่ไม่เคยเปิดเผย อารมณ์ที่หยุดไม่ได้ จาวิสก้มตัวลงอย่างไร้ความกังวลเมื่อคนตรงหน้าอยู่ในพะวงแห่งความฝัน 
          ริมฝีปากแนบชิดกันอย่างที่ไม่เคยเป็น จูบนั่นกินระยะเวลาอยู่ซักพักจนกระทั่งจาวิสรู้ตัวก็ยกตัวขึ้นก่อนจะดึงมือออกแล้วเดินห่างออกไปจากตรงนั้นราวกับสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เขาพยายามคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดหากอีกคนไม่รู้ตัว 
          จนกระทั่งคิดได้แบบนั้นก็เดินออกจากห้องนั่นไปทำภารกิจของตนอย่างเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
          .
          .
          .
          (เหตุการณ์หลังจากนั้น2-3เดือน)
          " อึ๊ก... "
          " เจ้านายครับ... "
          โทนี่ในชุดลำลองนั่นนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ เเขนทั้งสองข้างวางไว้บนโต๊ะ บนโต๊ะมีจดหมายซองหนึ่งที่ถูกเปิดผลึกและถูกอ่านโดยโทนี่ 
          เขามีท่าทีที่ปวดหัวรุนแรงจนต้องกุมหัวด้วยสองมือที่มี ใบหน้าอ่อนล้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้จากความขัดแย้งที่ผ่านมา และจบได้ไม่ค่อยสวยนัก เขาอ่านเสร็จก็ปามันลงไปกับโต๊ะก่อนจะปวดหัวเพราะมัน จนเขาบ่นพึมพำออกมา 
          " หมอนั่น....ทิ้งจดหมายไว้... "
          โทนี่พูดด้วยน้ำเสียงไร้ซึ่งเยื่อใยต่อคนเขียนและส่งมันมา จาวิสเห็นดังนั้นก็หยิบมันขึ้นมาอ่าน ใจความสำคัญคือคำขอโทษจากสตีฟ โรเจอร์ ที่ไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อีกแล้วตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เนื่องด้วยปัญหาที่ทั้งสองพึ่งจัดการให้มันจบลงเมื่อสองถึงสามวันก่อน 
          เรื่องที่ละเอียดอ่อนเกินไปกว่าคนอื่นจะเข้าใจ เเต่จาวิสเข้าใจมันดี เขาได้แต่ยืนเงียบมองท่าทีของอีกคนที่ดูอาการไม่ค่อยดีนัก
          โทนี่ยังคงนั่งท่าเดิม กุมหัวตัวเองจนมองไม่เห็นสีหน้าที่แท้จริง แต่จาวิสรู้ดีว่าโทนี่ที่กำลังเครียดเขาจะไม่อยากให้ใครเห็นใบหน้าของเขาเลย แต่ที่ทำให้จาวิสกังวลมากขึ้นนั่นไม่ใช่ที่โทนี่เครียดถึงขั้นปวดหัว แต่เขากำลังร้องไห้อย่างเสียสูญ...
          '
          ' คุณสตาร์ค...ไม่เคยเสียน้ำตาให้ชายคนอื่นที่นอกเหนือจากคุณฮาเวิร์ด แต่ทำไมถึง... '
          ' ผมไม่เข้าใจ...ทำไมกัน '
          
          ในจังหวะเดียวกัน เหมือนโสตประสาทส่วนจิตใต้สำนึกในระบบสมองกล หรืออะไรบางอย่างที่เหมือนถูกกระตุ้นขึ้นนั้นทำให้จาวิสเดินไปใกล้อีกคน เขาไปยืนอยู่ข้างๆ พลางใช้มือสองข้างนั่นจับมือทั้งสองข้างของอีกคนออกมาทันทีทันใดอย่างที่ไม่ให้อีกคนไม่ทันได้ตั้งตัว
          จาวิสมองไปที่โทนี่ที่มีอาการตกใจนั่นยังคงหลั่งน้ำตาไม่หยุด โครงหน้าถูกปกคลุมด้วยน้ำตา ดวงตาบอบช้ำนั่นมีอาการบวมอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคาราเมลนั่นเบิกตาโตเพราะความตกใจ 
          ปากบางนั่นเผยอขึ้นเหมือนกำลังจะเปล่งเสียงเพื่อบอกอะไรแต่ไม่ทันที่จะได้สื่อสาร กลับถูกมืออีกข้างของจาวิสปิดมันไว้ได้ทันการฝ่ายที่ถูกปิดปากไม่ได้พูดอะไร เพราะเขาได้แต่ตกใจในดวงตาอันโกรธเกรี้ยวของคนตรงหน้า มันไม่น่าจะเป็นไปได้แต่มันก็เป็นไปแล้วตรงหน้าเขา 
          จาวิสเป็นคนเลือกที่จะพูด น้ำเสียงของเขายังคงเรียบเฉย แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความขึงขังจริงจังอย่างประหลาด
          " คุณเสียน้ำตาให้กับคนที่ไม่เคยห่วงใยคุณ คุณเสียน้ำตาให้กับคนที่ไม่เคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือคุณในยามที่คุณต้องการอย่างเช่นตอนนี้ ผมไม่ใช่มนุษย์ แต่ผมเข้าใจ เเละรู้ว่าคุณต้องการอะไรมากที่สุด ทำไมครับ... "
          " อื้อ...! "
          ร่างบางที่ถูกกุมมือทั้งสองข้างรวมถึงปิดปากนั่นกำลังทุรนทุรายพร้อมน้ำตาและสายตาเจ็บปวดทั้งกายและใจ เมื่อจาวิสออกแรงบีบแขนนั่นแรงขึ้นจนร่างตรงหน้าเจ็บปวดไปถึงกระดูกจาวิสก็ยังไม่ยอมที่จะหยุดการกระทำ แต่ดูท่าจะร้ายแรงขึ้นเสียด้วยซ้ำ
          " ทำไมครับนาย... "
          " อื้ออ! "
          " ทำไมถึงไม่เป็นผม !! "
          จาวิสตวาดเสียงดัง ก่อนจะจังร่างของอีกคนเหวี่ยงลงไปกับพื้นอย่างง่ายดาย เจ้าของร่างนั่นลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดท่า น้ำตาที่ยังคงไหลนั่นก็ยังไม่ยอมหยุดอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เขานอนพลิกตัวพลางร้องโอดโอยเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับ โทนี่ระแวงทันทีที่จาวิสขยับตัวเขาหาเขา 
          แต่เพราะเขาบาดเจ็บที่ขา ทำให้การลุกขึ้นเดินของเขากลายเป็นเรื่องลำบาก เขาค่อยๆขยับถอยห่างออกไปจนชิดผนัง เขาได้แต่ร้องไห้พลางหายใจหอบถี่อย่างที่ไม่เคยเป็น 
          จิตใจของเขาถูกครอบงำด้วยความกลัวถึงขีดสุด เขาได้แต่มอง ทำอะไรไม่ได้...
          " จาวิส นายเป็นอะไรไป "
          " ผมปกติดี... "
          จาวิสย่างกรายเข้าไปใกล้เจ้านายของตนเองอย่างช้าๆ จนถึงจุดที่ทั้งคู่หยุดนิ่งในมุมๆหนึ่งของห้อง จาวิสพูดตรงหน้าอีกคนเบาๆ
          " คุณเข้าใจหรือยัง? "
          " เข้าใจอะไรกันแน่ ? "
          ทันทีที่โทนี่พูดจบ ราวกับการบันดาลโทสะเยี่ยงมนุษย์คนหนึ่ง จาวิสรวบแขนสองข้างของอีกคนไว้เหนือหัวพลางไสร้ต้นคอนั่นด้วยความรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่อีกคนจะรับได้
          " จะ...จาวิส!? "
          โทนีได้แต่ดิ้นอย่างทุรนทุรายในมุมนั่น เขามองอีกคนที่กำลังซุกไซร้ไปทั่ว ในตอนแรกที่เขาคิดจะให้อภัย ตอนนี้มันไปไกลเกินกว่าจะให้อภัยสำหรับคนอื่น แต่สำหรับจาวิสแล้วเขายังทนฝืนใจ แต่เขาไม่ได้อยากให้ไปไกลกว่านั้น ในหัวสมองที่กำลังปวดร้าวกับเรื่องที่พึ่งผ่านมานั่นต้องมาคิดเรื่องบางเรื่องให้ปวดหัว
          โทนี่นึกถึงคำพูดของจาวิส ทุกคำพูดถูกประมวลผลในหัวสมองอย่างรวมเร็ว ราวกับถูกอย่างถูกเชื่อมโยงกับอดีตของเขาเอง 
          แต่ไม่ทันที่เขาจะมีเวลาคิด จาวิสปลดกระดุมเสื้อเขาออกอย่างง่ายดาย ก่อนจะโลมเลียไปทั่วอกนั่นทำเอาเจ้าตัวต้องดิ้นพล่านมากกว่าเดิม ความรู้สึกแย่ๆปนเข้ามาในหัวจนสมองไม่สามารถจะคิดอะไรต่อไปได้อีก 
          " หยุด! จาวิส! บอกให้หยุด! "
          " ... "
          จาวิสไม่หยุดตามคำขอเหมือนเช่นเคย นั่นทำให้เขาคิดได้แล้วว่าจาวิสขาดการควบคุม แต่เขาเองก็ยังทำอะไรไม่ได้ 
          " หยุดนะ ไม่! "
          เขาได้แต่ขอร้องให้จาวิสหยุดอย่างไม่มีทางเป็นไปได้
          จนมันไปถึงจุดที่เลยเถิดไปไกล โทนี่หลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดเพราะการถูกกระทำอันรุนแรงและฉุกละฮุกนั่น ทั้งเจ็บใจ ทั้งเจ็บปวด จนแทบคลั่ง...
          " จาวิส อ๊าา! หยุด หยุดเถอะ! "
          " ... "
          " จาวิส...อึก.. "
          ร่างบางในอ้อมแขนจาวิสนั่นอ่อนยวบลงทันทีที่พูดจบ เสียงเขาอ่อนล้าเต็มที ร่างเปล่านั่นนอนแผ่อยู่กับพื้นอย่างไร้แรงที่คิดจะหนี บาดแผลจากการต่อสู้คราวก่อนยังอยู่ แต่แทนที่จะหายเร็วขึ้น ตอนนี้บาดแผลเพิ่มขึ้นมากว่าเดิมเสียอีก
          ข้อมือช้ำเลือดกลายเป็นสีม่วง รอบกายเต็มไปด้วยรอยจ้ำๆสีแดงเต็มร่าง ใบหน้าที่ฟุบลงกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบนั่นกลับมีความร้อนสูงเกินจะเข้าใจ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาแดงระเรื่อเพราะน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างที่หยุดไม่ได้
          การกระทำนั่นทำให้ร่างบางนอนแน่นิ่งไปกับพื้น เพราะไม่มีแรงที่จะสามารถลุกขึ้นต่อต้านได้อีกต่อไป จาวิสเห็นดังนั้นเขาย่อเข่านั่งคร่อมร่างที่นอนอยู่ก่อนจะก้มตัวลงใช้มือสองข้างค่อยๆบีบคอนั่นด้วยแรงที่มี 
          ร่างบางนั่นหายใจเสียงหอบดังออกมาเพราะพยายามหายใจสุดอากาศให้ได้มากที่สุด หลอดลมของเขากำลังถูกบีบอย่างรุนแรงจนแทบหายใจไม่ได้ สีหน้าอ่อนล้านั่นกลับพะอืดพะอมดิ้นรนเพื่อหายใจ แขนที่พยายามปัดมืออีกคนออกแต่ก็ไร้ผล 
          " อ๊อค! อึ๊กก! "
          " รู้สึกไหมครับ? หายใจไม่ออกใช่ไหมครับ? "
          " อื้อ! คึกก "
          ใบหน้าของคนข้างล่างนั่นเจ็บปวดทรมาณอย่างถึงที่สุด ในใจของเขานึกได้แค่ว่าถ้าตายไปเลยก็คงจะดีจะได้ไม่ต้องทรมาณอะไรแบบนี้อีกแล้ว แต่ร่างกายกลับสั่งให้มีชีวิตอยู่ต่อเสียได้ ทำให้ต้องพยายามสูดลมหายใจให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันก็ทรมาณเกินไป ร่างภายใต้การควบคุมนั่นดิ้นอย่างไม่ลดละเพื่อฟลุดจากมือหนานั่น มือสองข้างที่ไร้เรี่ยวแรงพยายามดันคนตรงหน้าออก แต่มันกลับไม่ได้ผลเลย
          " หยุดร้องสิครับ เจ้านายไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ "
          จาวิสพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่สีหน้ากลับเจ็บปวดไม่แพ้กัน โทนี่เห็นใบหน้านั่นเขาทั้งสงสัย ทั้งสับสบ ทั้งต้องเอาชีวิตรอด 
          " อึ๊ก! จ...จาวิส...หยุดเถอะ ได้โปรด "
          ร่างที่ถูกบีบคออยู่นั่นพยายามพูดเรียกสติอีกคนที่กำลังกดเเรงที่มือลงมามากขึ้นทุกๆวินาที 
          " ตอบมาสิครับ... "
          " จาวิส! พอเถอะ หยุด!! "
          " ตอบมาสิครับนาย "
          " ฉันเจ็บ จาวิส! "
          " .... "
          จาวิสเบามือของเขาลงช้าๆ พลางจ้องไปที่สีหน้าของอกคนที่กำลังจะหมดลมเต็มที 
          " ฉันเจ็บ... "
          เขาพูดออกมาเบาๆด้วยเสียงที่เขามีในตอนนี้
          " ฉัน...ไม่โทษนายจาวิส ฉันผิดเอง... "
          " คุณไม่เข้าใจ "
          จาวิสปล่อยมือออกจากคออย่างช้าๆ แต่ดวงตาเขายังคงจ้องไปที่อีกคนอย่างไม่วางตา 
          " นายพิเศษสำหรับฉันเสมอมาและตลอดไปจาวิส และฉันรักนาย "
          " อึ๊ก.. "
          ทันทีที่ร่างบางพูดจบเสียงก็ค่อยๆแผ่วไปราวกับหมดลม จาวิสที่ราวกับเหมือนถูกดึงสติกลับมานั่นช้อนตัวของนายตัวเองขึ้นมาใกล้ก่อนจะในจังหวะเดียวกันนั้น โทนี่ใช้พลังที่เหลืออยู่ในตอนนั้นพลางใช้มือสองข้างนาบไปที่หน้าผากของอีกคนอย่างรวดเร็วพลางสั่งคำสั่ง
          " ปิดระบบ...! "
          ทันทีที่คำสั่งนั้นถูกตอบสนองร่างของเขาก็ฮวบลงไปอยู่กับพื้นราวหมดสติไปซักพักก่อนจะลุกขึ้นมานั่งพลางใช้มือนั่นลูบต้นคอที่บอบช้ำเพราะถูกบีบ ก่อนมองไปที่อีกร่างที่นอนราวคนหมดสติ
          
          เวลาหมุนเวียนไปอยู่ได้ซักพัก เรื่องราวเหล่านั้นก็ถูกลบเลือนไปจากสมอง แต่ในใจก็ยังคงคิด แล้วถามกับตัวเองว่าชีวิตขาดอะไรไปกันแน่ และคำตอบที่ยังไม่เคยได้ตอบกลับไป เพียงเพราะกลัวสิ่งที่จะตามมา หรือหาคำตอบไม่ได้อะไรก็ช่าง...
          .
          .
          .
          (เหตุการณ์หลังจากนั้น3อาทิตย์)
          
          " น่าแปลกใจที่คุณอยากจะกลับมาปัดฝุ่นแล้วพัฒนาระบบนี้นะครับคุณสตาร์ค "
          " อย่าเข้าใจผิดไป ผมไม่ได้พัฒนา ผมแค่จะมาปลุกเขา "
          " ปลุก..? โปรแกรมน่ะหรอครับ? "
          " ชู่ว... "
          เขาหันไปมองอีกคนพร้อมเอานิ้วป้องปากตัวเองราวกับจะบอกว่าอย่าพูดคำนั้นออกมาเชียว
          " ผมพูดผิดงั้นหรอครับ ? "
          " อย่าพูดว่าเขาเป็นโปรแกรม เพราะเขาจะโกรธมากๆ "
          " ฮะๆ ตลกดีนะครับ แล้วผมควรจะเรียกเขาว่าอะไร "
          ไม่รู้เหมือนกัน "
          เขาพูดจบก็จัดการอะไรบางอย่างกับจอโฮโลแกรมนั่นด้วยสีหน้าท่าทางตื่นเต้นเเต่ยังคงเก็บอาการบางอย่างเอาไว้ แล้วเมื่อเขาจัดการเรียบร้อยแล้วจู่ๆเเสงสว่างสีเหลืองอ่อนๆก็ปรากฏบนจอให้เขาเห็น ดังนั้นเขายิ้มให้กับจอนั่นพลางพูดต้อนรับ
          " ยินดีต้อนรับกลับบ้านจาวิส "
          " ครับนาย "
          " คำตอบที่นายถามฉัน ฉันหาคำตอบได้แล้วจาวิส "
          " งั้นหรอครับ "
          เสียงจาวิสแฝงไปด้วยเสียงหัวเราะ เขาเห็นดังนั้นก็ดีใจไม่น้อย รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง 
          " ฉันจะไม่ร้องแล้ว... "

          ' เขาไม่ใช่โปรแกรมไร้หัวใจ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร '

          " ช่วนมาเติมเต็มส่วนหนึ่งในชีวิตฉันทีจาวิส "
          " ด้วยความยินดีครับนาย "
          .
          .     
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          (PARTคืนความสุข)
          " เล่นตลกอะไรของนายจาวิส "
          " ผมไม่ได้เล่นตลกครับคุณสตาร์ค คุณไม่ได้ใส่โปรแกรมให้ผมเล่นตลกนี่ครับ "
          " นี่นายทำอะไรของนาย รู้ไหมว่ามันทำให้ฉันต้องใส่ชุดนี้ไปงานมอบรางวัลเด็ก "
          เขาพูดพร้อมกับหยิบชุดมาสคอตกระต่ายสีขาวน่ารักน่าเอ็นดูออกมาจากไม้แขวนเสื้อ อันที่จริงมันเป็นชุดที่เขาตัดมาเพื่อให้เป็นของขวัญกับใครบางคน แต่กลับถูกส่งตีกลับมาทั้งๆแบบนั้น 
          จาวิสเองเหมือนจะเห็นดีเห็นงามกับการให้โทนี่ใส่ชุดนั่นซะเอง และงานมอบรางวัลให้เด็กก็ดูจะเหมาะกับคอสตูมเอาซะมากๆเลยซะด้วย
          จาวิสก็แผนสูงใช่เล่น เขาเล่นบอกนักข่าวไปทั่ว ทำให้ทุกคนรู้เรื่องหมดและทำให้โทนี่เปลี่ยนชุดไม่ได้นั่นเอง โทนี่ได้แต่หงุดหงิดแล้วก็บ่นงุ้งงิ้งกับจาวิสว่าไม่อยากใส่ให้ใครเห็นแม้แต่กับคนใกล้ชิดเขาอย่างจาวิสก็ตาม
          แต่ในเมื่อข่าวมันแพร่ไปแล้ว เเถมเด็กๆดูจะชอบใจกระแสในโลกอินเทอร์เน็ตก็มาแรงแซงทางโค้ง ถ้าจะยกเลิกใส่ไปแบบธรรมดาก็ดูจะเป็นการทำร้ายจิตใจเด็กกับกลายเป็นบุคคลล้มเหลวเเห่งปี เขาจึงจำใจที่จะใส่ชุดนั้นไป อย่างน้อยๆก็ทำให้เด็กๆรู้สึกไม่เกร็งเวลารับมอบรางวัลละนะ
          " เพราะนายแท้ๆเลยทำให้ฉันต้องใส่ชุดบ้าๆนี่ออกสื่อ "
          " แต่ผมก็เห็นว่าคุณชอบมัน แถมยังเเอบใส่เล่นตอนอยู่ในห้องนอนด้วย "
          จาวิสพูดจบโทนี่ที่กำลังจะใส่ตัวลงไปในชุดนั่นเปลี่ยนสีหน้าจากไม่สบอารมณ์เป็นแดงปรี๊ดขึ้นสมอง เขากำลังรู้สึกเขินที่ถูกรู้ความลับเข้าให้อย่างที่เขาไม่สามารถจะเถียงได้เลยเเต่ก็ยังจะเถียงละน้า
          " ฉะ..ฉันแค่เอามาเทียบดูก็เท่านั้นเอง เงียบๆไปเลยจาวิส ฮึ่ย "
          " ครับนาย "
          แล้วจาวิสก็เงียบตามที่สั่ง ทำเอาเจ้าตัวคนสั่งเบลอหน้าตัวเองก่อนจะมองบนแล้วแบะปากอยู่ซักพักจนสุดท้ายก็ต้องพูดออกมา
          " พอเลยเลิกเงียบจาวิส ฉันประชด อัพระบบครั้งต่อไปจะให้นายเข้าใจคำพูดประชดด้วยก็จะดีมาก "
          เขาพูดในขณะเดียวกันก็กำลังสวมชุดกระต่ายน้อยด้วยสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก
          " คุณทำไม่สำเร็จหรอกครับ "
          " ทำไมฉันจะทำไม่ได้ละจาวิส "
          " ขนาดเรื่องชุดในวันนี้คุณยังช้าไปกว่าผมตั้งก้าวหนึ่ง เพราะฉะนั้นการที่จะให้ผมเข้าใจคำพูดประชดแดกดันนั่น ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกครับนาย "
          " งั้นหรอ? ถ้าไม่ใช่ฉันนอนหลับนายเลยมีเวลาไปบอกนักข่าวงั้นหรอกหรอ ยังไงซะฉันก็แค่อ่อนให้เท่านั้นเอง "
          เขาพูดจบก็ดึงฮู้ดส่วนหัวที่มีหูมาคลุมหัวเสร็จก็เดินไปนั่งบนโซฟาทำท่าไขว่ห้างแบบปกติตามมาด้วยเสียงของจาวิส
          " แน่นอนครับ แต่จริงๆชุดนี้ก็ออกจะเหมาะกับนายนะครับ ถ้าใส่ในบ้านเดินเล่นไปมาทุกๆวันผมคงจะหลง "
          " หลงรักงั้นหรอจาวิส แหมๆ ไม่ต้องชมหรอกนะ ก็แน่ละคนอย่างฉันเข้าได้กับทุกชุด... "
          ตรรกะหลงตัวเองของโทนี่ที่กำลังชื่นชมตัวเองหน้าตาเฉยนั่นกำลังพรรณา แต่ไม่ทันพูดจบกลับถูกแทรกขึ้นมาทันควัน
          " ซักวันผมคงคิดว่าเจ้านายผมเป็นกระต่าย "
          " จาวิสสสส!!!! "
          และเเล้ว เขาก็ใส่ชุดนั้นไปออกสื่อตามแผนที่วางไว้ของจาวิสทุกประการ...

          END JARVIS (2)

อะไรนะ ลงปลายเดือนหรอ? โดนหลอกอีกแล้วจ้าาาาาา 5555555555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

107 ความคิดเห็น

  1. #107 ʕ→ᴥ←ʔ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:28
    จาร์วิส55555555
    #107
    0
  2. #89 micupcake16 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 00:00
    จาวิสหึงโหดมากค่ะะ แต่ตอนใจดีก็ดีมากเลย
    #89
    0
  3. #36 Yorin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 00:34
    ทำไมจาร์วิสตัวน้อยถึงได้หึงรุนแรงเยี่ยงเน้0[]0!! โอ๊ยยยยหึงยังไงก้ยังน่ารัก-///////-คิดไม่ผิดเลยที่หลงรักนายยจาร์วิสตัวน้อยยย><
    #36
    1
    • #36-1 AI(จากตอนที่ 3)
      22 พฤษภาคม 2559 / 21:45
      ใจเย็นๆนะ อย่าพึ่งกินจาวิสสส
      #36-1
  4. #33 Snookkk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 21:00
    จาร์วืสแอบจิตเบาๆ ><
    #33
    0
  5. #31 Alize_ Alizia (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 11:38
    โอ๊ย5555555555555555555555 ตอนจาร์วิสเอสเอ็มนี่ใจเต้นตึกๆๆมากค่ะ แบบไม่น้าาาาาาา นายต้องอ่อนโยนซี้
    เลื่อนๆลงมาตอนคืนความสุขนี่แบบกรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
    #31
    1
    • #31-1 AI(จากตอนที่ 3)
      15 พฤษภาคม 2559 / 14:05
      แหมมม จาวิสเองก็ต้องมีอารมณ์อื่นบ้างสิน้าา ชุดกระต่ายน่ารักใช่ไหมคะ อิอิ
      #31-1
  6. #26 1234 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 23:58
    ขอบคุณน้าาาา>< อัพบ่อยๆนะตามอยู่^_^
    #26
    1
    • #26-1 AI(จากตอนที่ 3)
      15 พฤษภาคม 2559 / 14:06
      ขอบคุณที่ติดตามน้าาา
      #26-1
  7. #25 TATSUYAKIIIIVII (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 23:53
    จาวิสทำอะไรเจ๊ ตีเลย
    เป็นการประมวลผลและแสดงออกอย่างดุเดือด
    ที่จริงตอนเห็นคำว่าปากบางก็คิดนะว่าจะต้องโดนจูบ
    เลื่อนลงมาก็ตกใจหมดเลย //สปอยแรง
    เป็นจาวิสที่เจ้าเล่ห์ แต่โทนี่ก็ฉลาดนะ ต้องอย่าไปยอมง่าย ๆ ได้ใจใหญ่แล้ว
    #25
    1
    • #25-1 AI(จากตอนที่ 3)
      15 พฤษภาคม 2559 / 14:07
      ก็ต้องมีอารมณ์หึงโหดตามประสาบ้างละน้า หลังๆจะไม่ยอมแล้วล่ะ 5555
      #25-1
  8. #24 NPanlutan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 23:45
    จาร์วิสหึงรุนแรงมาก กลัววว ;-;
    #24
    1
    • #24-1 AI(จากตอนที่ 3)
      15 พฤษภาคม 2559 / 14:07
      โอ๋ๆๆ ปลอบๆๆ
      #24-1
  9. #21 Silver_Wolf (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 14:45
    สิ้นเดือนเลยเหรอคะ ลงแดงก่อนพอดี ตกลงมันจะดราม่ารึเปล่าเนี่ยยย หรือเราโดนหรอกซ้ำๆ=*=
    #21
    1
    • #21-1 AI(จากตอนที่ 3)
      10 พฤษภาคม 2559 / 15:30
      อิอิ สนุกไหมคะ 555
      #21-1
  10. #19 NPanlutan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 21:31
    เสียวดราม่าจริงๆนะเนี่ย กลัวโดนหลอกซ้ำหลอกซ้อน หลอกแบบอินเซบชั่น 5555555
    #19
    1
    • #19-1 AI(จากตอนที่ 3)
      10 พฤษภาคม 2559 / 10:03
      โดนหลอกสนุกดีใช่ม้าาา 55555
      #19-1
  11. #18 Miew Sirikanya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 21:24
    จุกกันเลยทีเดียว รอจนถึงสิ้นเดือน ตายกันยาวๆไป ไรท์มาอัพไวๆน้า รออยู่ค่ะ
    #18
    3
    • #18-2 Miew Sirikanya(จากตอนที่ 3)
      12 พฤษภาคม 2559 / 13:11
      เเล้วความฟินที่งดงามจะคืนกลับมา #รอไรท์น้าาาา
      #18-2
    • #18-3 AI(จากตอนที่ 3)
      12 พฤษภาคม 2559 / 19:09
      มีต่อเพลงด้วย ง่ออวว์ ตั้ลลักกก >//<
      #18-3
  12. #17 Snookkk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:26
    ลงแดงตายแน่ค่ั เฮือก!!!
    #17
    1
    • #17-1 AI(จากตอนที่ 3)
      10 พฤษภาคม 2559 / 10:04
      ไตเย็นๆนะ //เตรียมเครื่องปั๊มหัวใจ
      #17-1
  13. #16 Alize_ Alizia (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:09
    สิ้นเดือนเลยเหรอคะ อะหืออออออ งั้นปูเสื่อรอเลยค่ะ จัดไป คุณไรต์สู้ๆ
    #16
    1
    • #16-1 AI(จากตอนที่ 3)
      9 พฤษภาคม 2559 / 21:20
      รอสิ้นเดือนงานจะดีงามนะคะ 55555 ขอบคุณที่อุตส่าห์มารอกันน้าา ขอบคุณมากๆเลยคะ
      #16-1
  14. #15 1234 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:02
    สิ้นเดือนเลยอ๋อออออ ไม่เอาอ้าาาเค้าอยากอ่านนะตะเองงง//กัดผ้าเช็ดหน้าขาดดด!!
    #15
    1
    • #15-1 AI(จากตอนที่ 3)
      9 พฤษภาคม 2559 / 21:21
      ใจเย็นๆน้า 5555 เราจะทำตามสัญญา ขอเวลาอีกไม่นานนน
      #15-1
  15. #14 kkkdaytv14 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 19:33
    เย้!! อัพแล้ว โถ่ๆๆๆๆ จาร์วิสลูกกกก น่าจ้งจ้านน จะรอนะค้าาา
    #14
    1
    • #14-1 AI(จากตอนที่ 3)
      9 พฤษภาคม 2559 / 21:22
      อัพให้ฟินกันลุ้นกันจ้า ขอบคุณที่รอกันน้าา
      #14-1