FIC :: ALL TONY

ตอนที่ 14 : [13] COME HOME

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    19 มี.ค. 63


COME HOME


[STONY]

สตีฟกับโทนี่ย้อนหลับไปยังอดีต กลับไปยังที่ๆทั้งสตีฟและโทนี่เติบโตมา โทนี่ได้เจอกับพ่อของตัวเอง 

ส่วนสตีฟเองได้เจอกับโทนี่วัยเด็กที่ยังไร้เดียงสาแถมยังเป็นแฟนบอยกัปตันอเมริกา !


     " เหมาะกับคุณนะ " 

     สตีฟพูดแบบนั้นพร้อมๆกับเดินไปด้วยหันตัวเองไปดูอีกคนไปด้วย โทนี่ในชุดนักวิทยาศาสตร์ย้อนยุคด้วยโทนสีอบอุ่นดูสบายตาแปลกไปจากเสื้อสูทดูหรูหราที่เคยใส่ หรือกระทั่งชุดเกราะสีแดงที่แม้จะอยู่ไกลไปห้าแยกไฟแดงก็ยังมองเห็น 

     " เสื้อกาวน์นี่น่ะหรอ ? " โทนี่พูดจบก็จับเสื้อกาวน์ก่อนจะทำหน้าตาไม่พอใจกับมันนัก

     " ใช่ คุณไม่คิดแบบนั้นหรอ ? " สตีฟยังคงยืนยันเสียงแข็ง

     " เชยจะตาย แต่ถ้านายบอกว่าเหมาะก็จะยอมใส่ " 

     " แล้วผมล่ะ "  

     สตีฟพูดจบก็หยุดเดิน อ้าแขนให้โทนี่มองชัดๆ สตีฟในชุดทหารฝึกหัดสีเขียวเข้มกำลังทำสีหน้าลุ้นกับคำตอบของโทนี่สุดๆ โทนี่เห็นดังนั้นก็หยุดมองอย่างพินิจพิเคราะห์พร้อมขยับแว่นไปมาก่อนจะยิ้มอย่างมีพิรุทธ

     " จะดีกว่านี้ถ้าถอดออกให้หมด "

     " เครื่องหมายนี่น่ะหรอ ? " สตีฟก้มลงมองเครื่องหมายที่อกตัวเอง 

     ทันใดนั้นมือเล็กๆของคนตรงหน้าก็ทาบเข้าที่อกกัปตันอเมริกา พลางออกแรงผลักเล็กน้อยจนเจ้าตัวเซถลาไปตามแรงน้อยๆของคนตรงหน้าจนหลังของเขาพิงกำแพง

     " ถอดเสื้อผ้าต่างหาก อย่างว่าฉันชอบบทสวาทเร่าร้อนบนเตียงของนายที่สุด "

     " เราคุยเรื่องนี้กันแล้วโทนี่ " 

     สตีฟทำท่าทีเขินเหมือนสุนัขตัวน้อยๆกำลังหดไหล่จนตัวเล็กไปหมด ท่าทางเเบบนั้นทำให้โทนี่รู้สึกสนุกสุดๆ แต่ก็ต้องยอมหยุดความคิดิลึกๆลงเพราะภารกิจมันค้ำคออยู่ 

     " โอเคๆ " โทนี่หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว 

     ทั้งสองเดินมาจนถึงครึ่งทาง ภารกิจในครั้งนี้เป้าหมายคือ เทสเซอรเเรค อนุภาคพลังงานระดับทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างได้ในพริบตาเดียว ทั้งสองคนเคยเห็นลักษณะเเละพลังทำลายล้างชองมันแล้ว และต้องการมันในตอนนี้สุดๆ 

     " ถ้าเป็นนายจะซ่อนของสำคัญแบบนั้นไว้ที่ไหน " โทนี่พูดขึ้นระหว่างทาง

     " ที่ๆมองเห็น " 

     ว่าแล้วชี้ไปทางห้องเก็บของที่ดูทันสมัยที่สุดแล้วในยุคสงครามโลก ทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน พยักหน้ากันเบาๆ แต่แล้วกลับมีโทนี่ที่รู้สกระแวงหน้าระเเวงหลังขึ้นมา 

     " รู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ " โทนี่พึมพำ สตีฟเหมือนนึกอะไรออกพูดขึ้น

     " จูบผมโทนี่ " 

     " อะไรนะ "

     " จูบผมสิ " 

     ไม่พูดพร่ำทำเพลง โทนี่ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถูกคนตรงหน้าคว้าเข้าที่หลังคอ ก่อนจะก้มลงจูบแล้วค้างไว้อยู่ซักพักก่อนจะผละออกจากกันให้โทนี่ได้หายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด ในขณะเดียวกันก็ได้แต่ทำหน้าอึ้ง ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นหน้าสงสัย

     " นายบอกว่าจริงจังไม่ใช่หรอ ทำไมถึงมาจูบฉันตรงนี้ล่ะ " 

     พูดจบก็รีบลากอีกคนออกมาจากจุดเกิดเหตุ โชคดีที่คนแถวนั้นอาจจะไม่เห็น หรือเห็นแต่ไม่ได้สนใจ หรือเห็นแต่ทำเป็นไม่เห็นกันแน่

     โทนี่กำลังแปลกใจที่อีกคนไม่อยากให้ตัวเองเล่นกับเขามากนักเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ แต่เจ้าตัวกลับมาทำอะไรแบบนี้ซะเอง แต่แล้วสตีฟก็ยิ้มเขินๆพลางเกาหัวไปด้วย
     " แนตสอนผมมา " 

     " ... " 

     หลังจากทั้งคู่เลิกต่อล้อต่อเถียงกัน ในที่สุดทั้งสองก็เจอสถานที่ที่คาดว่า เทสเซอร์เเรค จะอยู่ข้างใน

     สองคนพยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจดี แต่แล้วโทนี่ก็ใช้เทคโนโลยีล้ำสมัยปลอมแปลงลายนิ้วมือจนเข้ามาได้อย่างง่ายดายจนสตีฟเองแอบจะเลิกคิ้วชื่นชมคนตรงหน้าในใจไม่ได้ ถึงจะเห็นโทนี่ผลิตอุปกรณ์แปลกๆมามากมายแต่ก็ยังไม่ชินอยู่ดี เมื่อตะกี้ยังมีความคิดจะพังประตูอยู่เสียด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนแค่มีโทนี่อยู่ตรงหน้าก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย

     " มันอยู่ด้านล่างนี่ " 

     โทนี่ที่สแกนหาอุปกรณ์นั่นด้วยแว่นตาของเขากำลังจ้องลงไปด้านล่าง ก่อนที่ทั้งสองจะมองตากันผสานกันไปที่ลิฟต์เล็กๆตัวนึง ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในมีสาวผิวสีท่าทางเป็นเจ้าหน้าที่คอยตรวจสอบความเรียบร้อยยืนอยู่ด้านใน เธอเหมือนจะไม่ได้กดไปชั้นเดียวกันกับทั้งสองคน 

     ทันทีที่ลิฟหยุดที่ชั้นๆหนึ่ง หลังจากสาวใหญ่ก้าวลงจากลิฟ สตีฟก็รีบเดินตามไปทันทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นความตั้งใจของทั้งสองที่ต้องการแยกกันค้นหาทั้ง เทสเซอเเรค และ อนุภาคพิม

     " ขอให้โชคดีพลทหาร " สตาร์คหยับแว่นหนึ่งทีส่งสัญญาณให้อีกคน

     " โชคดีด๊อกเตอร์ " สตีฟเองก็ขานรับได้อย่างเเนบเนียนพร้อมขยับปีกหมวก ท่าทางทะมัดทะเเมงสมเป็นทหาร ก็แหงล่ะสิ เขาเป็นทหาร ไม่มีใครรู้แน่นอนว่าเขาทั้งสองกำลังตั้งใจเข้ามาแอบขโมยของ


     " ไม่ยากอย่างที่คิดแฮะ " โทนี่ที่เปิดตู้นิรภัยแน่นหนานั่นได้อย่างไม่ยากเย็นนักหยิบเทสเซอเเรคพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก " ทำให้ลำบากต้องตามมาเก็บถึงนี่ หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังนะ " 

     พูดจบก็จับมันในกล่องที่เตรียมมา ไม่ทันได้ตั้งตัวหยิบกระเป๋าออกมาจากที่แคบๆนั่นก็ได้ยินเสียงชายวัยกลางคนอยู่ที่ทางออกตะโกนทักทายขึ้นมาเสียงดัง

     " เฮ้ "

     โทนี่ไม่ได้ทำท่าทีเลิกลั่กจนน่าเป็นห่วงว่าคนอื่นจะสงสัย จนกระทั่งได้หันไปเห็นเจ้าของเสียงดังนั่น เรียกว่าใจสั่นเป็นเจ้าเข้ายังน้อยเกินไป 

     " ยังไม่กลับงั้นหรอ "

     ฮาร์เวิร์ด สตาร์ค หรือพ่อแท้ๆของโทนี่ ในสถานการณ์ปกติไม่เคยได้เจอแท้ๆ แต่ตอนขโมยของอยู่กลับต้องมาเจอตัวเป็นๆ บ้าไปแล้ว โทนี่ที่กำลังกระโตกกระตากอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับเก็บอาการได้ดีเยี่ยม ยกเว้นเหงื่อที่ไหลออกมากกว่าปกติ หวังแค่อย่าให้คนตรงหน้าสงสัยทีเถอะ

     " กำลัง กำลังจะกลับครับ " ว่าแล้วก็เดินวนไปฝั่งตรงกันข้ามกับพ่อตัวเอง

     " คุณ แต่ว่าทางออกมันอยู่ทางนี้นะ " 

     " ให้ตายสิ ลืมไปเลย "

     โทนี่แทบจะเขกหัวตัวเองให้สมองไหลเป็นโจ๊ก แต่ก็ต้องพยายามทำตัวเป็นเด็กใหม่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก่อนจะฟูลเทิร์นกลับมาอีกทางด้วยหน้านิ่งๆพยายามเก็บอาการไม่ให้ออกสีหน้า

     " อย่าทำงานล่วงเวลานานเกินไปสิ ผมฮาเวิิร์ด " ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยื่นมือออกมาพร้อมแนะนำตัว 

     โทนี่เองก็ไหลตามน้ำ จับเข้าที่มืออีกคนแต่อีกคนดันยื่นนิ้วชี้ให้จับแทนซะงั้น ตลอดจนกำลังจะอ้าปากบอกชื่อตัวเอง ความคิดหนึ่งที่ว่าพูดชื่อของตัวเองไปคงจะไม่ดีนัก 

     " ผมโรเจอร์ " โทนี่ไม่ทันได้คิดชื่ออื่น แล้วชื่อแรกที่เข้ามาในหัวก็คือชื่อสตีฟ ขอโทษนะแคป 

     " ชื่อคล้ายทหารคนนึงที่ผมรู้จัก เอาละออกไปพร้อมกันเถอะ "

     แล้วทั้งคู่ก็เดินออกมา่พร้อมกันจนได้ ในอีกมุมหนึ่ง สตีฟก็ได้อนุภาพิมมาไว้ในมือแล้ว เหลือก็แค่เดินออกไปจากที่นี่เนียนๆ ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งขณะที่กำลังปฏิบัติการลับๆอยู่ที่มุมๆหนึ่งของทางเดิน จู่ๆก็มีของเล่นเล็กๆวิ่งเข้ามาชนที่ปลายเท้าข้างขวาของเขา 

     รถของเล่นเล็กๆที่ไหลมาจากอีกมุมหนึ่งของทางเดิน จนกระทั่งสตีฟก้มลงไปหยิบมันแล้วมองตามทางไปที่เจ้าของของเล่นนี่ก็พบกับเด็กผู้ชายในชุดกางเกงเอี๊ยมขาสั้น เสื้อเชิ้ตขาวคอกลมแขนสั้นลายกัปตันอมเริกาหราอยู่เต็มอก สมัยนั้นลายนี้คงเป็นที่นิยมในหมู่เด็กผู้ชายไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ที่ทำให้สตีฟแปลกใจไม่ใช่ลายบนเสื้อ แต่เพราะเด็กคนนั้นคือโทนี่อย่างไม่ต้องสงสัยในเสื้อลายเชยๆ(ที่โทนี่สถาปณาขึ้นเอง)แบบนั้น เป็นไปได้งั้นหรอเนี่ย สตีฟไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

     " ของนายใช่ไหม " สตีฟหยิบมันขึ้นมาก่อนจะยื่นให้คนตรงหน้าที่จู่ๆก็ทำท่าระแวงเขาทั้งๆที่เมื่อตะกี้ยังวิ่งมาหาของเล่นอยู่เลย " พ่ออยู่ไหนทำไมมาเดินเล่นคนเดียวล่ะ ตรงนี้อันตรายนะ "

     ที่พูดแบบนั้นสตีฟไม่ได้โกหกเลย เขารู้สึกกังวลว่าหนูน้อยโทนี่ตรงหน้าจะเดินเล่นจนไม่ทันระวังเเล้วไปถูกแถวนี้เหยียบเข้าซักวัน 

     " พ่อไม่มาด้วยหรอก " ทำหน้าซึมพูดเสียงอ่อน สตีฟได้ยินไม่ชิดค่อยๆโน้มตัวเข้าไปใกล้ 

     " อะไรนะ "  พูดจบสตีฟก็เห็นท่าทีของอีกคนไม่ค่อยอยากจะพูดซ้ำนัก แถมยังดูอารมณ์ไม่จอยกว่าเดิม ก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะรีบคว้าของเล่นในมือสตีฟแต่ก็ได้แต่คว้าลมไป เจ้าตัวทำหน้าหงุดหงิดที่พลาดหยิบของตรงหน้าตัวเองไม่ทันจนบ่นออกมาเสียงดัง

     " เอาคืนมา "

     " ได้สิ " สตีฟยกยิ้มนึกบางอย่างออก " แต่ก่อนอื่น "

     " อะไรอีกล่ะ " โทนี่ตัวน้อยทำหน้าไม่พอใจยืนกอดอกท่าทางท่าน่าเอ็นดู แต่น่าแปลกที่โตขึ้นท่าทางก็ยังเหมือนเดิมแต่กลับไม่ดูน่ารักเท่าโทนี่ในตอนนี้อีกแล้ว 
     " ขอถามหน่อยสิ ชอบกัปตันอเมริกาเหรอ "

     " ชอบ " 

     นี่มันบ้าไปแล้ว โทนี่ คุณกำลังบอกว่าคุณชอบกัปตัน อเมริกา ล่ะ สตีฟชอบอกชอบใจยกใหญ่ ภายในใจเขาพองโตไปด้วยความสุขอย่างบอกไม่ถูก แม้จะเป็นโทนี่ในวัยเยาว์ที่ยังไม่ถึงวัยที่จะรู้เรื่องรู้ราวนักก็เถอะ

     " ทำไมถึงชอบล่ะ ฉันไม่เห็นชอบเขาเลย เขาดูเชย แล้วก็โบราณ " สตีฟพยายามนึกว่าโทนี่เคยพูดกับเขายังไงบ้างแล้วพูดมันออกมา

     " เรื่องของนาย เอาคืนมา "  โทนี่คว้าลมอีกครั้ง ตามด้วยสีหน้าไม่พอใจที่มากขึ้น 

     สตีฟยิ้มอย่างเป็นมิตร แต่ในสายตาของโทนี่ตอนนี้สตีฟเหมือนตาลุงขี้แกล้งไม่มีผิด แต่ก็ยอมคุยด้วยเพราะที่นี่ไม่มีใครเคยกล้าคุยกับเขาเลย ถึงจะถูกแกล้งแต่คงพอให้โทนี่ได้ฆ่าเวลาเเสนน่าเบื่อไปได้บ้าง

     " นายต้องขอบคุณฉันที่เก็บได้ก่อนสิ ถ้าไม่ขอบคุณก็ต้องตอบก่อน " 

     " เพราะเขาทำเพื่อคนอื่น ถึงชุดจะเชย แต่เขาก็เก่งแล้วก็เท่มาก " โทนี่พูดแบบสุดลมหายใจเฮือกสุดท้าย 

" เอานี่คืนไปสิ "

" เป็นทหารของที่นี่หรอ "

" ใช่ แปลกหรอ "

" เปล่า แค่หน้าคุ้นๆ "

" ฮะๆๆ " คุณความจำดีตั้งแต่เด็กเลยหรอโทนี่ ปกติคุณจำใครไม่เห็นจะได้เลยนี่ " เป็นเด็กดีนะ "

ไม่ทันที่โทนี่จะได้ต่อล้อต่อเถียงกับคนตรงหน้าเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งโหยงยกใหญ่ด้วยเสียงเรียกของสาวใหญ่คนหนึ่ง

     " คุณหนูคะ คุณหนูโทนี่ "

     สตีฟได้ยินเสียงก็อจะเดาได้ว่าเธอคนนั้นน่าจะเป็นพี่เลี้ยงของโทนี่ แต่ไม่ทันจะได้เดินออกไปจากมุมทางเดินนั่นเขาก็ถึงกับนิ่งสนิทอยู่กับที่ เพราะสาวใหญ่ที่ว่าก็คือสาวร่างใหญ่ผิวสีที่เขาเดินตามหลังมาจากลิฟท์นั่นเอง ถ้าโผล่ไปให้เห็นตอนนี้คงจะผิดปกติเกินไป อีกทั้ง

     โทนี่ตัวน้อยๆที่รักษาระยะห่างกับเขาตลอดระยะเวลาที่คุยกัน ตอนนี้เจ้าตัวเข้ามากอดขาด้านหลังของเขาแน่น มือเล็กๆกำชายกางเกงของเขาจนเเน่น สายตาที่เคยฉายเเววความหยิ่งผยองถูกแทนที่ด้วยความกลัวที่คอยมองไปทางเดียวกับเขาอย่างไม่ต้องสงสัย 

     " ไม่อยากไปหาเธอหรอ " 
     โทนี่ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงเเค่ส่ายหัวเล็กๆของเขา สตีฟเห็นดังนั้นก็เข้าใจดี ก่อนจะช้อนตัวอีกคนขึ้นมาแนบอกวางมือข้างนึงที่หลัง 

     " ไม่เป็นไร จะพาไปที่อื่นเดี๋ยวนี้ล่ะ "


     แต่แล้วทั้งสองคนก็เข้ามาหลบอยู่ในห้องๆหนึ่ง ภายในมีอุปกรณ์เครื่องนอนของทหารเก็บเอาไว้ สตีฟคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ดี ไม่ยากที่จะหาที่หลบที่ไร้เสียงผู้คนอื่นมารบกวน ตั้งแต่พาโทนี่เดินมาที่นี่เขาก็ไม่ปริปากพูดอะไรขึ้นมาเลยซักคำ สตีฟเป็นห่วงมาก เขามองไม่ยอมละสายตาจากเด็กน้อยตรงหน้าเขาเลย จนกระทั่งคิดได้ว่าบรรยากาศคงจะเงียบเกินไป

     " เราคงจะหลบตรงนี้ได้ซักพัก แต่ไม่นานเกินไปจนพ่อนายกังวลนะโทนี่ "

     สตีฟพูดทั้งๆที่ลืมคิดออกไป แต่เเล้วเจ้าตัวเล็กข้างๆก็จ้องเขาเขม่งไม่ยอมละสายตาจนสตีฟอดทักไม่ได้

     " มีอะไรแปลกงั้นหรอ "

     " รู้จักฉันด้วย "

     แต่แล้วสตีฟก็เข้าใจทันที เพราะเมื่อครู่ตัวเองพึ่งหลุดเรียกชื่อโทนี่ไปด้วยความเคยชินจนได้

     " รู้จักสิ "

     " รู้ว่าเป็นฉันแล้วยังจะเข้ามายุ่งอีก "

     " ไม่ต้องขอบคุณหรอก " สตีฟเอื้อมมือไปขยี้ผมสีน้ำตาลเข้มของเด็กน้อยอย่างเบามือ แต่ก็พอทำให้ผมของโทนี่ยุ่งเหยิงไปหมด ทันทีทันใดที่อีกคนรับสัมผัสประหลาดๆก็พลันเอามือดันมือหนาและหนักนั่นออกไปพร้อมทำหน้าไม่พอใจ

     " ใครขอบคุณนาย "

     " งั้นหรอๆ " สตีฟพูดพร้อมกับยิ้มไม่ยอมหุบ 

     โทนี่จะตอนนี้หรือตอนไหนก็ปากไม่ตรงกับใจเหมือนเดิม แต่ปฏิกิริยาตอบสนองที่ดูเด็กกว่าทั้งยังสู้เเรงเขาไม่ได้ตรงหน้าก็น่าสนใจไม่แพ้โทนี่ที่จู่โจมเก่งในปัจจุบันเสียเท่าไหร่นัก ผ่านไปซักพักโทนี่ที่เอาแต่ใจนั่งนิ่งกอดเข่าชิดอกท่าทางแปลกๆ 

     " หนาวงั้นหรอ " 

     เด็กน้อยปากสั่นแทนคำตอบ ช่วยไม่ได้ที่ตรงนี้จะหนาวกว่าข้างนอก ห้องเก็บของไม่มีฮีตเตอร์ อย่างสตีฟโรเจอร์แม้จะไม่มีเสื้อคลุมก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวจนผิดปกติ แต่กับโทนี่ในวัยนี้คงจะทนได้ไม่นานนัก ถึงแม้สตีฟไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นานไปกว่านี้ แต่บรรยากาศข้างนอกก็ไม่ชวนให้น่าออกไปนักเพราะเป็นช่วงเวลาเลิกงานคนจึงเดินพล่านกันเต็มไปหมด คงต้องรออีกซักหน่อย เห็นทีต้องหาที่อุ่นๆให้โทนี่ได้นอนก่อน 

     โชคดีที่ห้องที่เข้ามาหลบเป็นห้องเก็บอุปกรณ์เครื่องนอน มีทั้งฟูก หมอน ผ้าห่ม แม้จะไม่ได้ดูดีกว่าที่บ้านแต่ก็ช่วยทำให้อุ่นขึ้นได้ สตีฟหยิบฟูกขึ้นมาปูกับพื้น วางหมอนกับผ้าห่ม พลางตบที่หมอนเบาๆ

     " นอนตรงนี้ก่อนสิ " 

     โทนี่มีท่าทียึกยักไม่อยากทำตาม แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทั้งไม่อยากออกไปเจอพี่เลี้ยง ทั้งไม่อยากไปเจอคนอื่นในสภาพนี้ อีกทั้งยังไม่อยากหนาวตายไปกับคนแปลกหน้าซะก่อน ก็เลยจำใจเดินลงไปทิ้งตัวลงบนหมอนแล้วรีบซุกตัวเข้าไปในผ้าห่ม

     " ไม่หนาวหรอ " โทนี่ที่โผล่แค่ตาออกมาจากฟูกเอ่ยขึ้น สตีฟหันไปมองเจ้าตัวเเว้บหนึ่งก่อนจะหันไปมองทางประตูบานใหญ่
     " ไม่หนาวหรอก เดี๋ยวจะคอยดูต้นทางให้ คิดซะว่าพวกเราเล่นซ่อนแอบก็แล้วกันนะ " สตีฟตอบอย่างอารมณ์ดี 

     " ซ่อนเเอบเล่นกันแบบนี้หรอ " โทนี่ถามด้วยแววตาสงสัยจริงจัง 

     สตีฟหันไปมองตาอีกคนด้วยสีหน้าสงสัย เด็กอย่างโทนี่จะไม่รู้จักกับการเล่นซ่อนเเอบแบบที่เด็กๆในยุคเดียวกันเขาชอบเล่นกันได้ยังไง แต่ท่าทางเขาจะไม่รู้วิธีเล่นซ่อนแอบจริงๆ ยิ่งสตีฟคิดตามก็ยิ่งรู้สึกสงสารขึ้นมา โทนี่มีทุกอย่าง สมบัติ มันสมอง แต่กลับไม่ได้ใช้ชีวิตวัยเด็กเลย 

     " ใช่ พวกเราซ่อน ส่วนพี่เลี้ยงเป็นคนหา ง่ายๆแค่นี้ ถ้าเราซ่อนได้สำเร็จจนหมดเวลาก็น่าสนุกใช่ไหม "

     " อื้อ " 

     " เพราะฉะนั้นเวลานี้สำคัญที่สุด เวลาที่เราแอบ เราต้องแอบอย่างเงียบๆ เราจะเลิกคุยกัน โอเคไหม " พูดจบก็เอานิ้วชี้ขึ้นมาปิดปาก โทนี่พยักหน้าตอบ " โอเค "

     โทนี่ว่าง่ายขึ้นมาถนัดตา สตีฟเองก็รู้สึกได้ ไม่นานหลังจากปล่อยให้ทุกอย่างเงียบ สตีฟก็คอยมองออกไปนอกประตูเป็นระยะๆ พี่เลี้ยงคนนั้นยังขยันเดินตามหาไม่ยอมห่าง และดูเหมือนจะหาคนมาช่วยหาเพิ่มด้วย ที่นี่มีหลายชั้น ถ้าเกิดมีจังหวะสตีฟคงต้องรีบออกไปจากห้องนี้เพื่อไปเจอกับโทนี่ที่จุดนัดพบก่อนจะช้าเกินไป

     ทันทีที่สตีฟกำลังจะยกแขนข้างนึงเพื่อเอาหมวกออก แต่ไม่ทันได้ยกขึ้นมาจากพื้นก็ถูกมือเล็กๆทั้งสองข้างของโทนี่กำนิ้วชี้ของเขาเอาไว้แน่นคล้ายกำลังพยายามหาหมอนข้าง สีหน้าไร้เดียงสาของโทนี่ในยามหลับยิ่งชัดเจน คิ้วที่เคยขมวดชนกันตลอดเวลาคลายออก ดวงตาปิดสนิทขนตาแพหนาที่เป็นจุดเด่นตั้งแต่เล็กเรียงปรกลงมาช่วยให้ดูอ่อนโยนขึ้นผิดกับนิสัยยามปกติของเขา 

     สตีฟเห็นดังนั้นก็ได้แต่อมยิ้ม ก่อนจะค่อยๆเอนตัวลงให้อีกคนจับมือของเขาได้อย่างถนัดมืออย่างไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่ในท่าที่ไม่สบายตัวเลยแม้แต่น้อย โทนี่ในวัยเด็กแบบนี้สตีฟไม่เคยเห็น ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น แต่หลังจากได้เห็นแล้วก็ยิ่งทำให้เขาถอนตัวออกจากโทนี่ไม่ขึ้น มันทำให้เขาได้ตระหนักถึงการมีตัวตนของเขาอยู่ข้างๆโทนี่ 

     " ฝันดีโทนี่ " 

     พูดจบเจ้าตัวก็ก้มตัวลง บรรจบริมฝีปากไปที่หน้าผากเล็กๆ ทิ้งช่วงจนสุดช่วงลมหายใจ พลางใช้มืออีกข้างปัดผมไปมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันไปมองที่โทนี่อีกที เจ้าตัวกลับมีใบหน้าสีแดงก่ำตั้งแต่คอไปถึงใบหู เป็นสีหน้าที่หาได้ยากยิ่ง 

     อันที่จริง โทนี่ตื่นตั้งแต่สตีฟกำลังบรรจงจูบหน้าผากของเขาอยู่ แต่เพราะทำอะไรไม่ได้ถูก ก็เลยได้แต่หลับตาปี๋จนกระทั่งสตีฟหันมามอง

     " ทำอะไรน่ะ " 

     โทนี่พูดพร้อมทั้งเอามือกุมหน้าผากตัวเองด้วยสีหน้าแดงก่ำ สตีฟได้แต่ถอนหายใจทำหน้าเลิกลั่กซักพักก่อนจะยิ้มๆ

     " อ่า มันค่อนข้างอธิบายยาก เเต่เราออกกันไปก่อนดีกว่า " 

     พูดจบทั้งคู่ก็รีบเดินออกมาจากในห้อง สตีฟหยุดมองซ้ายมองขวาอยู่ซักพักจนมั่นใจก็เดินไปอีกทางที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากทางหนีไฟ แต่ไม่ทันได้ไปถึงทั้งคู่ก็ต้องหันหน้ากลับไปมองยังต้นเสียงของหญิงสาววัยกลางคนที่กำลังรีบวิ่งมาเมื่อเห็นคุณหนูของเธอ

     " คุณหนู คุณหนูคะ " สาวพี่เลี้ยงกำลงวิ่งเข้ามาหาโทนี่ด้วยท่าทีรีบร้อน

     " พี่เลี้ยง " โทนี่ตะโกนด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปมองสตีฟหวังเพียงจะได้โบกมือลา แต่เมื่อหันกลับไปกลับพบแต่พื้นที่ว่างเปล่า


     " รอนานไหมโทนี่ "

     สตีฟในชุดทหารวิ่งเข้ามาหาโทนี่ในที่ๆทั้งสองคนนัดกันไว้ตั้งแต่แรก โทนี่ในชุดนักวิทยาศาสตร์กอดอกพิงกำแพง ในมือถือกล่องขนาดพอดีมือ ในนั้นมีเทสเซอเเรคอยู่ ส่วนสตีฟเองก็ถืออนุภาคพิมออกมาให้โทนี่ดูว่าทุกอย่างสำเร็จไปได้ด้วยดี เพียงแต่เขามาช้ากว่าที่นัดกันไว้

     " นาน นานมาก " โทนี่กอดอกท่าทางไม่พอใจ 

     " แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้นนะ ผมมาช้าแค่สิบห้านาทีเอง " ว่าแล้วก็พลิกข้อมือดู เขาที่เอาแต่ตามใจโทนี่ในวัยเด็กอยู่จนลืมเวลาไม่มีข้อแก้ตัวเลย

     " ถ้าอย่างงั้นก็อย่าถามสิ "

     โทนี่ท้าวเอวทำหน้าทำตางอนดูเพื่อที่จะได้ถูกอ้อนบ้าง แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล สตีฟยังคงตามไม่ทันเหมือนเดิม เขากลับเปลี่ยนเรื่องพูดซะงั้น แต่โทนี่ก็ดูจะชินซะเเล้ว

     " ท่าทางคุณจะชอบย้อนเวลานะ " สตีฟถามแบบนั้นเพราะเห็นท่าทางอารมณ์ดีของโทนี่ 

     " คิดว่าไงล่ะ "

     " เจอเขาหรือเปล่า " 

     โทนี่พยักหน้าแทนคำตอบ รอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้าทำให้สตีฟไม่จำเป็นต้องถามต่อ เขายิ้มตอบก่อนจะโอบกอดรอบไหล่ของอีกคนเบาๆ เเววตาของโทนี่เองถูกเติมเต็มไปด้วยความสุขปริ่มล้น ไม่เคยคิดเลยว่าจะอบอุ่นได้ขนาดนี้ในอ้อมกอดสตีฟ

     " ดีจริงๆ ดูเหมือนพวกเราจะได้อะไรไปมากกว่าของพวกนี้นะ " 

     " พวกเรา " โทนี่ถาม " หมายความว่า แคปนายไปเจออะไรมางั้นสิ "

     " แค่คนๆนึง บังเอิญน่ะ " 

     สตีฟรีบแก้เก้อเขินของตัวเอง เพราะทันทีที่เห็นหน้าโทนี่ก็พลันทำให้เห็นภาโทนี่ในวัยเด็กขึ้นมาซ้อนทับ ทำให้เขารู้สึกเขินออกอาการอย่างช่วยไม่ได้จนต้องหลบสายตาโทนี่อย่างไม่มีเหตุผล 
     " หือ " โทนี่ทำหน้าไม่พอใจในคำตอบ " ไม่อยากบอกงั้นสิ " 

     " ไว้กลับไปได้ไหมครับ " สตีฟยิ้ม 

     " เอาไว้บอกบนเตียงใช่ไหม " โทนี่ทำหน้าตื่นเต้น ส่วนสตีฟเองได้แต่ทำหน้าตกใจกับสิ่งที่โทนี่พูด " ได้สิ " 

     ไม่ทันที่สตีฟจะตอบตกลง โทนี่ก็ช่วงชิงตอบไปซะก่อนพลางรีบนำทางสตีฟกลับมาที่ยุคปัจจุบันอย่างรวดเร็ว สตีฟเองได้แต่ทำหน้าเหวอเพราะตามไม่ทันกับสิ่งที่โทนี่พูด แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ...


     " บอกได้หรือยังว่าไปเจอใครมา " 

     โทนี่ที่กำลังก้มตัวลงกำลังจริงจังกับอะไรบางอย่างนั่นพูดขึ้นทั้งๆที่พึ่งอมส่วนเเข็งขืนของคนตรงหน้าไปเมื่อไม่นานนัก หลังพูดจบก็ยังคงขยันขันแข็งจัดการกับส่วนนั้นอย่างรวดเร็ว

     " เดี๋ยวก่อน ผมยังไม่ได้ทำใจเลย " สตีฟเองก็กำลังตั้งใจอยู่ แต่ไม่ใช่เรื่องเดียวกับโทนี่ แต่เป็นเรื่องที่จะพูด " เบามือหน่อยโทนี่ " สตีฟออกเสียงเตือนเมื่อโทนี่เริ่มใช้มือกับตัวเองหนักขึ้นจนสัมผัสได้

     " ไม่ได้ รีบบอกเร็วเข้า ไม่งั้นฉันไม่หยุดนะ " พูดจบก็ไล้ลิ้นจากโคนไปถึงยอด ด้วยความชำนาญประสบการณ์บินสูง เขารู้ดีว่าสตีฟจะสติแตกเมื่อเขาทำต่อ แต่แล้วสตีฟก็ยอมเปิดปาก แต่ไม่ใช่เรื่องที่โทนี่ต้องการจะฟังเท่าไหร่นัก

     " คุณโกรธผมหรอ "

     " ไม่ได้โกรธ ฉันอารมณ์ดีจะตาย ดูสิฉันป้อนป้อนนายขนาดนี้เรียกว่าโกรธหรอ "

     ว่าแล้วโทนี่ก็อดรนทนรอให้สตีฟจัดการเองไม่ได้ ก็เลยลุกขึ้นคร่อมต้นขาของสตีฟที่นั่งพิงหมอนอยู่ แขนสองข้างจับเข้าที่ไหล่ของสตีฟ หย่อนสะโพกผายของตัวเองเข้าไปล้อเล่นกับส่วนเเข็งขืนที่ตื่นตัวตั้งชันขึ้นมาอยู่เหนือสิ่งใดนั่น 

     " โทนี่ " สตีฟเปล่งเสียงหนักอึ้ง พูดออกมาอย่างใจเย็นพลางจับเอวเล็กๆตรงหน้ากดลงที่ส่วนนั้นพอดี รู้ตัวอีกทีก็อยู่ในตัวของโทนี่เเล้ว เสียงระส่ำจากความรู้สึกดีทั้งสองบรรจบกัน โทนี่เผลอเกร็งจนหน้าท้องเจ็บแปล๊บขึ้นมา รู้สึกรัดแน่นไปตั้งแต่ปากทางถึงปลายทางส่วนในที่ลึกที่สุด สัมผัสแห่งรักเกินกว่าจะบรรยายของโทนี่ถูกเปล่งออกมาด้วยเสียงครางและหอบหายใจหนักหน่วงแทน

     " อ๊าา ลึก ลึกจัง " 

     " ดีไหมครับ " สตีฟถามก่อนจะรั้งหลังอีกคนไว้ไม่ให้อีกคนฝืนร่างจนปวดหลังจนเกินไป

     " อ่า ดี ดีมากเลย " 

     โทนี่พูดไปพลางขยับสะโพกไปพลาง ทั้งสตีฟและโทนี่มีร่างกายที่เข้ากันได้ดีอย่างเหลือเชื่อ กระทั่งจังหวะสะโพกที่รับกันอย่างดี แทนที่จะรู้สึกเจ็บมากก็ได้ความอ่อนโยนจากสตีฟคอยช่วยปลอบประโลมโดยการเล้าโลมโทนี่อย่างต่อเนื่อง 

     " ให้ผมช่วย " 

     เมื่อเห็นโทนี่เริ่มหยุดหยับ สตีฟก็คว้าเข้าที่หลังคออีกคนก่อนจะก้มตัวลงกลายเป็นคนที่อยู่ด้านบนแทน สตีฟที่เปลี่ยนเป็นคนจัดการทุกอย่างใต้ร่าง ค่อยๆพินิจพิจารณามองโทนี่ในวัยกลางคน แม้จะมีท่าทีจริงจัง ขี้เล่น ขี้กังวลมากขึ้น แต่แววตาหวานสีน้ำตาลนั่นไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป 

     แววตาของโทนี่เคยมองกัปตันอเมริกาอย่างไร ในตอนนี้เเววตานั้นก็ยังจ้องมองเขาด้วยสายตาเช่นเดิม แม้จะผ่านเรื่องราวต่างๆมากมาย ถึงโทนี่จะไม่ชอบใจเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความรักที่โทนี่มีให้เขาทั้งแต่ก่อนและตลอดมา มันมากเกินไป เกินกว่าจะขอบคุณ เกินกว่าจะกอดรับรัก เกินกว่าจะทำอะไรกันหลายต่อหลายครั้ง สตีฟคิดได้แบบนั้นก็กอดโทนี่ไว้แน่นอย่างกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะหายไป 

     เห็นดังนั้นโทนี่ก็กอดตอบด้วยความพึงพอใจ แต่ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปนานเกินไปจนโทนี่ร้องทัก

     " แคป กัปตัน " 

     " เรียกชื่อผมได้ไหม " สตีฟพูดทั้งๆที่คางของตัวเองยังเกยอยู่ที่ไหล่ข้างนึงของโทนี่ ลมหายใจสม่ำเสมอของสตีฟเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่โทนี่จึงทักขึ้นมา

     " สตีฟ เป็นอะไรไป " 

     " ผมรักคุณนะ "

     " อะไรกัน ถ้าจะบอกล่ะก็บอกตอนขยับก็ได้นี่ " โทนี่แซวพร้อมกับยิ้มพออกพอใจ 

     ถึงจะพูดแบบนั้นโทนี่ก็ยังคงกอดสตีฟตอบไม่ปล่อยตามอีกคน ถือว่าตามใจเขาซักหน่อยคงไม่เป็นไร ผ่านไปซักพัก สตีฟหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดออกมาสั้นๆ

     " ผมเจอคุณตอนเด็กมา "

     เขาพูดทั้งๆที่ยังกอดโทนี่เอาไว้ โทนี่ได้แต่กอดตอบกลับอยู่นิ่งๆแบบนั้น 

     " อะไรกัน เรื่องนี้เองหรอ " พูดจบเจ้าตัวก็ถอนหายใจยาว ได้รู้แบบนี้เขาก็วางใจ 

     " ผมรู้ว่าคุณนิสัยไม่ดี แต่ก็ไม่ขนาดนั้น "

     " ฉันจะถือเป็นคำชมนะ " โทนี่ยิ้มสนุกสนานอยู่คนเดียว 

     หลังจากโทนี่พูดจบสตีฟก็ผละตัวเองออกมา ก่อนคว้าเข้าที่เอวคนข้างล่าง พลางจับเข้าจังหวะเข้าออกของตัวเองตามใจอย่างรวดเร็ว และรุนแรง มันกระเเทกกระทั้นอย่างรวดเร็วจนโทนี่ไม่ทันได้เกร็งรับส่วนใหญ่โตนั่นแม้แต่น้อย รู้ตัวอีกทีก็กำลังถูกจับเขย่าเหมือนโลกกำลังถล่มยังไงอย่างงั้น 

     " เบาหน่อย สตีฟ อ๊าา สตีฟ เบา เบา " 

     โทนี่แทบสติหลุด ในห้วงเวลาไม่ถึงนาทีสตีฟซอยเขาซะถี่ยิบไม่เว้นจังหวะให้ได้หายใจเลยทีเดียว โทนี่ส่งเสียงเตือนอีกคนเสียงดังเพราะความเจ็บปวดที่ส่วนนั้นกระเเทกกระทันเข้าหากัน ส่วนสตีฟเองได้แต่พูดขอโทษโทนี่ตามเสียงหลงของโทนี่เป็นระยะ

     " ขอโทษโทนี่ ผมไม่ไหว " 

     " อะไรกัน ทำไมจู่ๆถึง อ๊ะ อ๊าา ตรงนั้นมัน " 

     โทนี่ประหลาดใจที่จู่ๆสตีฟผู้นุ่มนวลกับเขาและหลีกเลี่ยงการละเล่นที่รุนแรงทุกชนิดกับเขาในวันนี้จะเล่นทีเผลอรุนแรงจนเขาตั้งตัวไม่ทันแบบนี้มาก่อน ถึงจะเจ็บแต่ก็เป็นความเจ็บที่คุ้มค่าเหลือเกินในความคิดของเขา ยิ่งส่วนนั้นถูกกระเเทกกระทั้นเข้าไปลึกเพียงใดก็ยิ่งถูกส่วนที่ทำให้เขารู้สึกดีมากเท่านั้น วันนี้เหมือนจะเข้าไปลึกกว่าปกติ นั่นมันทำให้รู้สึกดีมาก

     " ตรงนี้หรอ " 

     " อื้อ สตีฟ อ๊ะอ๊า " 

" ผม กำลังจะเสร็จ "

     สตีฟพูดจบไม่ทันไรเขาก็รีบหยุดก่อนจะรีบขยับตัวออกมา แต่ไม่ทันได้ออกอย่างที่คิดก็ถูกอีกคนรั้งเอาไว้ โทนี่คว้าแขนสตีฟไว้ก่อนทุกอย่างจะเป็นไปตามที่สตีฟคิด

     " อย่าเอามันออก " 

     " แต่ผม "

     " ไม่เป็นไร " 

     โทนี่ในสภาพเปลือยกำลังทำท่าทางออดอ้อนน่ารัก แววตาหวานเชื่อมเว้าวอนตามที่ขอ สตีฟเเม้จะเป็นคนดื้อดึงมากก็ตาม แต่ถ้าเจอแบบนี้ก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน เมื่อตัดสินใจจะตามใจเจ้าตัวสตีฟก็ก้มลงโอบกอดโทนี่ไว้

     " ตามใจคุณ อย่ามาบ่นผมนะ "

     " บ่นสิบ่นอีกแน่ๆ เพราะนายจะได้มาช่วยต่อในห้องน้ำ "

     ทั้งสองคนปลดปล่อยร่วมกัน เสียงทุกอย่างเงียบลงทุกอย่างกลับมาเงียบอีกครั้ง โทนี่กำลังวางเเผนต่อไปในห้องน้ำ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงก็ถูกมืออีกคนดึงเข้ามากอดไว้ที่อก สตีฟทั้งกอดทั้งจูบอย่างเบามือ โทนี่เห็นดังนั้นก็คล้อยตาม เขาเข้าฟัดมัดกล้ามแขนข้างนึงของกัปตันอเมริกาก่อนจะกอดมันไว้เหมือนหมอนข้าง สตีฟเห็นดังนั้นก็ฉุดคิดขึ้นได้ มือข้างนึงที่ว่างอยู่เกลี่ยปอยผมที่ลงมาปรกดวงตาอีกฝ่ายก่อนจะถาม

     " โทนี่ คุณชอบเล่นซ่อนแอบไหม "




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

107 ความคิดเห็น

  1. #106 fansarapao (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:45
    กรี๊ดดดด กลับมาแล้ววหรอคะไรท์ หายไปเกืิอบปี เรารอทุกวันเลยยยย คิดถึงไรท์ คิดถึงทุกคู้ที่ไรท์แต่ง มาอีกเยอะๆนะคะ รอทุกวันเลยยย
    #106
    0
  2. #105 micupcake16 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:11
    ปูเสื่อรอเลยค่ะ
    #105
    0
  3. #101 rozinis (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:16

    ตั้งตารอเลย

    #101
    0