FIC :: ALL TONY

ตอนที่ 11 : [10] STEVE (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    4 พ.ค. 62

STEVE(5)
 ... Content from episode [9] STEVE (4) ...

     " ขอคุยเรื่องนี้หน่อยได้ไหม " 

     โทนี่เดินถือมือถือตัวโปรดเข้ามาในห้องเเลป สตีฟเองก็กำลังนั่งงมอยู่กับวิธีการใช้มือถือสุดไอเทคของโทนี่อยู่ที่โซฟาตัวเก่งของเขาจนกระทั่งได้ยินเสียงขออีกคน ทำเอาเขาแทบจะลืมเรื่องโทรศัพท์หันไปหาเสียงเรียกโดยทันที

     " เรื่องสำคัญหรอโทนี่ " 

     " สำคัญสิ นายคิดว่าไงล่ะ "

     " ปกติ ถ้าคุณเป็นคนเปิดประเด็นชวนคุย ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องสำคัญ " กัปตันทำหน้าทำตาเหมือนกับกำลังขอโทษกลายๆ ส่วนโทนี่ก็ยกยิ้มสนใจกับท่าทีอีกคน ไม่ทันไรเขาก็เดินเข้ามาโอบไหล่เล็กๆของโทนี่ไว้พลางพูด " เรื่องงานหรือว่าเรื่องเราดี "

     " เดี๋ยวนี้นายพูดเก่งขึ้นนะ " โทนี่ยิ้มพออกพอใจอยู่พักนึง 

     หลังจากที่เขาหายดีสตีฟก็ดูร่าเริงขึ้น รวมถึงดูใกล้ชิดกันมากขึ้นด้วย รวมถึงเรื่องพูดเก่งขึ้นก็เป็นประเด็นน่าสนใจสำหรับเขา

     " แนตก็บอกแบบนั้น พวกเขาคิดว่าผมคงอยู่กับคุณมากเกินไป "

     " ไม่เกี่ยวกับฉันซักหน่อย " โทนี่มองบน

     " โอเคๆ หน้าบูดหมดแล้ว ไหนดูซิ " 

     สตีฟขอโทษพลางกระชับไหล่โทนี่ให้กระชับมือ พลางก้มตัวลงมาดูจอโฮโลแกรมของโทนี่ที่กำลังเเสดงให้เห็นภาพเคลื่อนไหวที่อยู่เต็มจอไปหมด 
     " คราวนี้จะกลายเป็นนายแหละที่หน้าบูด ฉันจะให้นายดูนี่ "

     ในจอเล็กๆฉายให้เห็นภาพของชายร่างสันทัดในชุดลำลองสีเขียวหม่นกับหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า เเค่สตีฟได้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าเดียวของคนๆนั้นเขาก็รู้ได้ในทันที

     " บัคกี้ ? เขามาหาคุณหรอ " สตีฟขมวดคิ้ว

     " นี่ภาพจากกล้องวงจรปิด เขายังอยู่แถวนี้ " โทนี่หันไปมองอีกคนที่กำลังหน้าบูดอย่างที่คิด " เข้าเรื่องเลยดีกว่า ถ้าฉันบอกให้นายจับเขา นายจะทำได้หรือเปล่าแคป "

     " ... " แคปนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ในจังหวะนั่นเองโทนี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพลางกอดอกตัวเอง 

     " ว่าแล้วเชียว ความรักของเพื่อนนี่มันน่าอิจฉาจังนะ "      

     " ใครว่าล่ะ ผมกำลังคิด "  

     " คิดหรอ...ต้องคิดอะไรอีก " โทนี่หันไปมองอีกคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเงียบ

     " ผมไม่รู้ ขอเวลาผมซักหน่อย "

     " ก็แล้วแต่นายนะ " โทนี่ผละออกไปจากอ้อมแขนของกัปตันอเมริกา 

     โทนี่รู้ดีว่าอีกไม่นานบัคกี้ก็คงคิดทำอะไรพิลึกๆอีก ครั้งแรกก็พาสตีฟไปต่อหน้าต่อตา ครั้งที่สองก็พลาดท่าจนกลายเป็นผักไปนาน คิดว่าสตีฟจะตระหนักตรงนี้ได้มากขึ้นเสียอีก แม้เขาจะเสี่ยงตายไปก็คงจะไม่ทำให้กัปตันอเมริกาเปลี่ยนใจหันเหมาทางเขาเลยงั้นสินะ โทนี่ได้แต่คิดแบบนั้น 

     ครั้งต่อไปที่ต้องเผชิญหน้ากับบัคกี้ โทนี่เองก็เตรียมรบเต็มกำลัง เพราะเขารู้ดี บัคกี้ไม่ได้มาแค่ทำร้ายเขา บัคกี้จะมาฆ่าเขาต่างหาก การกระทำที่ผ่านมาได้บอกเขาหมดแล้ว แม้แต่ส้วมของโทนี่ในตอนนี้ยังกลายเป็นชุดเกราะได้เลย ไม่มีอะไรจะต้องกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับบัคกี้อีกแล้ว 

     สตีฟเองก็อยู่แถวนั้น แอบมองโทนี่ที่จริงจังอยู่กับอาวุธในมือท่าทางเคร่งเครียด ดูก็รู้ว่าเตรียมจะเจอใคร สตีฟยังคงตัดสินใจไม่ได้ เรื่องที่ยากจะตัดสินใจ นี่อาจจะเป็นจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของเขาก็ได้...


     เช้าวันต่อมา

     กัปตันอเมริกาในชุดสบายๆคอกลมสีขาวกางเกงขายาวออกไปข้างนอกหวังสุดอากาศดีๆ เขาคิดไว้ว่าจะรอให้โทนี่หายอารมณ์เสียเรื่องของเขาแล้วค่อยเข้าไปคุยด้วยดีๆ แต่แล้วก็ดูเหมือนฟ้าจะหม่นหมองลงทันตาเห็นเมื่อคนตรงหน้าที่กำลังก้มลงซื้อลูกพลับกำลังเงยหน้าช้าๆขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าตกอกตกใจปนดีใจ

     " สตีฟ !? "

     " บัค !? "

     ต่างคนต่างตกใจแต่เเล้วสตีฟก็ก้าวถอยหลังไปในขณะที่บัคกี้เอื้อมตัวเพื่อโอบกอดทักทาย แต่เพราะท่าทางแบบนั้นของสตีฟทำให้บัคกี้หยุดนิ่งไป เหมือนจะหน้าเสียนิดหน่อย

     " ทำไมนายถึงมาอยู่แถวนี้ " สตีฟเปิดประเด็นขึ้นมาพร้อมกับหยิบของที่ไม่ได้ตั้งใจมาซื้อตั้งแต่แรก เเต่ทำไปเพียงเพื่อหลบหนีการจ้องมองไปที่อีกคน

     เขากำลังได้คุยกับบัคกี้ที่ไม่มีท่าทีจะทำร้ายเขากับโทนี่เหมือนคราวก่อนเลยซักนิด สายตา ท่าทางเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคนนั่นทำให้เขาสับสนอยู่แล้วสับสนขึ้นไปอีก

     " ก็ไม่ได้มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง พยายามหาที่พักที่เขารับคนแปลกหน้าอยู่เหมือนกัน "

     " ลำบากน่าดูเลยสินะ "

     ต่างคนต่างยิ้มให้กัน บัคกี้ท่าทีปล่อยวางสบายใจ เขาไม่ได้ดูรีบร้อนหรือหลบซ่อนตัวจากสตีฟเหมือนอย่างเคย สตีฟยังอยากจะรู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกหน่อย
     " คงไม่สะดวกสบายเท่านายหรอก นายเป็นยังไงบ้าง " 

     " เรื่อยๆ " 

     " หรอ งั้นขอตัวก่อน "

     " บัค " สตีฟเรียกชื่ออีกคนที่กำลังตั้งท่าจะเดินออกไปจากร้าน แต่แล้วเพราะเสียงเรียกนั่นทำให้บัคกี้ต้องหยุดความคิดที่จะเดินออกไปแล้วหันกลับมามองพร้อมทำหน้าตาสงสัยมองสตีฟที่ยังยืนนิ่งอยู่ท่าเดิม " ออกไปจากที่นี่เถอะ นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้ "

     " ดีใจที่นายไม่ได้เปลี่ยนไป ยังจำห้องพักนั่นได้ไหม " สตีฟเลิกคิ้วสงสัย บัคกี้ยิ้มก่อนจะพูดต่อ " ฉันไม่ได้ล๊อกประตู "

     .

     .

     .

     ทันทีที่สตีฟกลับถึงประตูบ้าน เสียงเจ้าของบ้านก็ดังขึ้นมาเจื้อยเเจ้ว สตีฟก็เดาได้ทันทีว่าต้องมีอะไรใหม่น่าสนใจมากๆเเน่ ไม่อุปกรณ์ใหม่ ก็คงจะทำออมเล็ตได้ไม่ไหม้เหมือนคราวก่อน

     " สตีฟดูนี่ "

     " โทนี่คุณทำอะไร "
     " อาวุธใหม่ของนาย "

     โทนี่ยกเเขนข้างซ้ายที่มีปลอกแขนสีเงินอยู่ขึ้นมาให้สตีฟดู ก่อนจะกดอะไรบางอย่างโล่ห์ก็โผล่ออกมาอย่างกับเวทมนต์ สตีฟไม่ได้ดูตื่นเต้น แต่โทนี่กลับดูตื่นเต้นเสียมากกว่า เขายิ้มแทบไม่ยอมหุบ สตีฟได้แต่ทำหน้ามึน โทนี่มีของเล่นใหม่มาให้เขาเล่นอีกแล้ว 

     " นี่มันมาจากไหน " สตีฟชี้ที่โล่ห์ของเขาที่โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

     " มันเป็นอนุภาคนาโน ออกมาจากปลอกแขน ต่อจากนี้นายไม่ต้องแบกโล่ห์หนักๆนั่นไปมาที่หลัง... " พูดไม่ทันจบสตีฟก็ก้มลงโอบกอดโทนี่ เจ้าตัวที่ถูกกอดนั่นไม่ทันตั้งตัวจนเผลอสะดุ้งโหยงเสียด้วยซ้ำ " อะไรน่ะสตีฟ จู่ๆก็มีอารมณ์หรือไง " โทนี่หัวเราะร่า

     " ผมพูดแบบนั้นได้หรอ " โทนี่หัวเราะให้กับคำถามนั่นเบาๆก่อนจะหัวเราะไม่ออก สตีฟคว้าเข้าที่บั้นท้ายภายใต้กางเกงผ้าซาตินเบาๆทำเอาเจ้าตัวกลับรู้สึกวาบหวามจนแทบจะล้มทั้งยืน " ใช่ ผมกำลังมีอารมณ์ "

     " พูดตรงๆแบบนี้ ใครกันนะที่เป็นคนสอน "

     " คุณไง " แล้วสตีฟก็กดริมฝีปากเข้าประกบกับเจ้าตัวที่กำลังหัวเราะสนุกสนานอยู่พักนึง 

     ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อสูดอากาศเข้าไปในปอด นอกเหนือจากนั้นมือของต่างคนต่างก็ทำหน้าที่ปลดเสื้อผ้าออกจากกันจนหมด 

     มือข้างขวาของสตีฟที่พึ่งปลดกางเกงของโทนี่ได้นั่นจับต้นขาซ้ายของโทนี่ยกขึ้นพาดกับโซฟาก่อนจะล่วงล้ำไปยังช่องทางตอดรัดจากทางด้านหลังพาดผ่านไปยังสะโพกที่ยังรั้งเขาไว้ไม่ยอมให้นิ้วมือขยับขยายได้

     " ใจเย็นสิโทนี่ "

     " ทำหน้าแบบนั้นแล้วยังจะมาบอกให้ฉันใจเย็นเนี่ยนะ ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ " 

     " ถ้าเป็นแบบนี้ผมเข้าไปไม่ได้หรอกนะ " พูดจบก็ลากลิ้นสากไปรอบๆใบหูจนเจ้าตัวค่อยๆคลายตัว 

     สตีฟเองก็เริ่มเพิ่มนิ้วเข้าไปจนช่องทางเริ่มขยับขยาย ทันทีที่คนตรงหน้าพร้อมเขาก็เอื้อมมือไปหยิบถุงยางที่อยู่ไม่ไกล ไม่ทันจะได้ฉีกเปิดปากถุงโทนี่ก็คว้ามือสตีฟเอาไว้

     " เดี๋ยวฉันช่วย.. " 

     พูดจบโทนี่ก็ดึงดันสตีฟลงไปนั่งกับขอบโซฟาก่อนนั่งคุกเข่าตามลงไป ครอบส่วนบนของส่วนแข็งขืนของสตีฟไว้ก่อนจะค่อยๆโลมเลียลิ้นร้อนไปตามแนวยาวจนสุดก่อนจะเข้าแทรกส่วนแข็งขื่นนั่นเข้าโพรงปากช้าๆ ส่วนของขอบพลาสติกบางค่อยๆตามริมฝีของโทนี่ลงไปเรื่อยๆตามความลึกที่โทนี่อมมันเข้าไปจนสุด เขาปล่อยให้สตีฟรู้สึกอึดอัดอยู่นาน

     " อดทนได้จนสุด เก่งมาก " โทนี่หัวเราะ 

     ครั้งแรกที่ได้ทำแบบนี้สตีฟทนแทบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ สตีฟทำหน้าไม่พอใจก่อนจะคว้าเข้าที่สะโพกของอีกคนอย่างแรงจนเจ้าตัวที่กำลังหัวเราะอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยงยกใหญ่

     " เพราะว่ายังไม่ได้เข้าไปตรงนี้ต่างหาก " สตีฟมองอีกคน สายตาที่มองมาทำเอาร่างกายโทนี่ร้อนผ่าว

     " ร้อนแรงจังน้า " พูดจบโทนี่ก็ลุกขึ้นคล้องเเขนทั้งสองข้างเข้ากับคออีกคน ขาทั้งสองข้างก็พยุงสะโพกตัวเองให้อยู่เหนือต้นขาของสตีฟ " มาทำอย่างที่นายอยากทำกัน... "


     เช้าของอีกวัน

     " มีอะไรหรือเปล่า " 

     โทนี่ขยับตัวขึ้นมาจากฟูกนอนถามขึ้นเพราะเห็นอีกคนดูเงียบผิดปกติ แทนที่จะรู้สึกดีสุดๆจนนอนไม่อยู่กับที่แท้ๆ ไม่น่ารักเลย โทนี่คิดในใจ

     " ผมเปล่า " กัปตันย่นคิ้วเข้าหากันพลางพยายามตั้งใจอ่านอะไรบางอย่างจากมือถืออยู่ แต่ดูก็รู้ว่ากำลังเบื่องเบนความสนใจจากโทนี่เพื่อไม่ให้เขาถามอีก 

     " อยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ " 

     โทนี่พูดจบก็ก้มตัวลงหนุนหมอนใบเดิมพร้อมหันหลังให้กับสตีฟ เขาคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าหันหลังให้ สตีฟคงจะพูดอะไรออกมาได้ง่ายขึ้น แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ยินชื่อเพื่อนรักของใครบางคน แบบนี้ไม่ไหว...

     " โทนี่วันนี้ผมไปเจอบัคกี้โดยบังเอิญ "

     โทนี่ถึงกับสะอึก เขาแทบจะกลืนคำสบถแทบไม่ทัน แต่ก็ทัน เขาค่อยๆกระแอมกระไอเบาๆก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆเหมือนไม่รู้สึกอะไร เพียงเพราะว่าไม่อยากให้สตีฟคิดว่าเขาแค่อยากจะจับบัคกี้เพื่อนของเขาให้ได้ท่าเดียว

     " เขามีท่าทียังไง " 
     " แปลกที่เขาไม่คิดจะหนี แต่ผมก็บอกให้เขาไปไกลจากที่นี่แล้ว "
     " คิดว่าหมอนั่นจะไปไหม "

     " ไม่... "

     " งั้นก็ดี เราจะได้เตรียมตัวให้พร้อม " โทนี่ลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงทันทีทันใด สตีฟทีได้ยินแบบนั้นถึงกับหันไปมองอีกคนด้วยสายตางงงวยไม่น้อย

     " หมายความว่ายังไง "

     " เราจะไปจับเขา เผื่อเขาจะทำอะไรแผลงๆอีก "

     " ไม่โทนี่เราจะไม่จับเขาหรือใครที่ยังไม่ได้ทำผิด " สตีฟขึ้นเสียงเเข็ง 

     และทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากกัปตันอเมริกา โทนี่ก็หลุดปากออกไปทันทีราวกับประทัดที่ถูกประกายไฟกระเด็นใส่ ทั้งพลุ่งพล่านและควบคุมไม่ได้เลย

     " แต่เขาก็เคยทำนี่ไง ทำให้นายวิตกจริตไปพักหนึ่ง ทำให้ฉันเกือบตาย แค่นี้ยังไม่พออีกหรอ " โทนี่ก็ด้วย ทั้งสองชักจะหัวร้อนกันไปใหญ่ ทันทีที่สตีฟรู้สึกตัวว่ากำลังหัวร้อนเขาก็ค่อยทำใจให้เย็นก่อนจะพูดด้วยเสียงที่เบาลง

     " เราก็ยังไม่ควรจะจับเขาทั้งๆแบบนี้ "  

     " นายจะบอกว่าที่เขาทำแบบนั้นกับเรามันไม่ใช่เหตุผลเพียงพอที่จะจับเขางั้นสิ " 

     " ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น " สตีฟพูดเสียงเรียบ อันที่จริงเขาก้ไม่ได้มั่นใจนัก แต่เขาก็ไม่อยากจับเพื่อนยากของเขาด้วย 

     " โอเคๆ กัปตันอเมริกาคนดี เพื่อนร้อยปีของนายเขาทำอะไรให้นายบ้างล่ะ สร้างบ้าน สร้างโล่ห์ให้นายหรือไงนายถึงได้พยายามเลี่ยงความผิดให้เหลือเกิน ถ้านายไม่ทำ ฉันจะทำเอง  " 

     พูดจบ โทนี่ก็เดินปรี่ตัวออกไปจากห้องคนเดียว ทิ้งสตีฟให้นั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องนั่นอยู่พักใหญ่


     ห้องแลปส่วนตัว

     โทนี่กำลังคิดว่าพูดเกินไปกับสตีฟหรือเปล่า ยังไงซะบัคกี้ก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของสตีฟเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ เชาควรจะพิจารณาให้ดีกว่านี้อย่างที่สตีฟบอก...หรือไม่

     " จาวิส อย่างบานส์เนี่ย ความผิดระดับนี้เขาจะโดนอะไรบ้าง " 

     " ขั้นต่ำคือการจำคุกครับ ในกรณีนี้ทางรัฐไม่มีระบบการประหาร โทษสูงสุดของคุณบานส์ก็คือจำคุกตลอดชีวิตครับ 

     " ตลอดชีวิต...สตีฟก็คงรู้ดีสินะ " 

     โทนี่นั่งนิ่งจ้องมองกฏหมายที่จาวิสพึ่งพูดถึงบนจอโฮโลแกรม แต่ในหัวกลับมีเรื่องนู้นเรื่องนี้อยู่เต็มไปหมด 

     ถ้าจับบานส์ได้จริงสตีฟจะทำยังไงต่อ ถ้าไม่จับบานส์วันนี้ พรุ่งนี้เขาจะคิดแผนทำอะไรแย่ๆอีกไหม ไม่ว่าทางไหนก็ดูจะเป็นคำตอบที่ไม่ดีซักเท่าไหร่ แค่คิดจะจับบานส์สตีฟยังปกป้องซะขนาดนั้น...

     " กำลังกังวลอะไรงั้นหรอครับนาย " 

     " ไม่ได้กังวลซักหน่อย " 

     .

     .

     .

     สตีฟมาหาบัคกี้ที่ห้องพักเดิมที่เขาเคยเจอกันเผื่อจะได้รู้อะไรมากขึ้น เขายังไม่มั่นใจ สายตาของบัคกี้ที่มีให้เขาในตอนนี้เปลี่ยนไปจากตอนที่เข้ามาลอบทำร้ายพวกเขาโดยสิ้นเชิง จะเรียกว่าเหมือนบัคกี้คนก่อนก็ว่าได้ แต่เขาก็ยังไม่อยากเชื่อใจให้มาก รวมถึงไม่อยากจับเพื่อนของตัวเองในข้อหาที่ร้ายแรงด้วย 

     " อรุณสวัสดิ์สตีฟ ลมอะไรหอบมา "

     " โทนี่จะมาจับนาย นายควรออกไปจากที่นี่ คืนนี้ " สตีฟย้ำช่วงเวลาให้บัคกี้ตระหนักถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้น  แต่บัคกี้ก็ดูจะไม่ได้สนใจ       " ใจดีจังนะ สรุปนายช่วยใครกันแน่ ไม่ได้บอกให้นายไปเป็นนกต่อให้ซักหน่อย " บัคกี้ก้มหน้าก้มตาเก็บของใส่กระเป๋าต่อ

     " ไม่ได้ช่วยใครทั้งนั้น ช่วยเก็บของแล้วออกไปจากที่นี่ด้วย "

     " ไม่ต้องมาบอกหรอก ฉันเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว " บัคกี้รูดซิปกระเป๋าเป็นขั้นตอนสุดท้ายก่อนจะผายมือเชิญให้สตีฟออกจากห้องไป สตีฟเองก็ดูจะยินดีที่จะออกไปจากห้องทันที 

     " งั้นก็โชคดี " 

     " นายด้วย "


     STARK TOWER

     " คุณยังไม่นอนหรอ " สตีฟเดินเข้ามาในห้องรับแขกก่อนจะพาดเสื้อคลุมของตัวเองไว้บนเก้าอี้

     " ไปหาใครมาหรือเปล่า " 

     โทนี่ในชุดลำลองพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำยาวสีขาวนั่นพูดขึ้น ในขณะที่ตัวเองนั่งอยู่บนโซฟาควงแก้วไวน์ไปมาในมือ

     สตีฟถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะก้มลงมองไปทั่วเสื้อคลุมสีน้ำตาลตัวโปรดที่พาดอยู่ตรงเก้าอี้ ถึงว่าเสื้อคลุมถึงได้ดูไม่เรียบร้อยตามที่เขาเก็บไว้ในตอนแรก

     " คุณติดกล้องไว้ " 

     สตีฟออกจะหน้าเสียเล็กน้อย โทนี่ได้ยินอะไรบ้าง โทนี่เห็นเขากับบานส์หรือเปล่า...

     " มันไม่แปลกไปหน่อยหรอที่นายออกไปไหนมาไหนคนเดียวแทบทุกวันโดยที่ไม่บอกใครในทีม หรือแม้กระทั่ง ฉัน..."

     สีหน้าเยือกเย็นแบบนั้นไม่ต้องถามก็รู้ว่าเขาเห็นทั้งหมด สตีฟรีบพูดขึ้นมาทันทีที่โทนี่พูดจบ

     " ผมขอโทษ ผมแค่อยากตัดปัญหาออกไป " สตีฟไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้ดีกว่านี้อีกแล้ว เขาแทบจะหดตัวกลายเป็นกุ้ง

     โทนี่ที่มองอีกคนตาไม่กระพริบวางแก้วลงที่โต๊ะ เดินพาดผ่านไหล่ซ้ายของสตีฟไป ในจังหวะเดียวกันก่อนที่ไหล่จะเฉียดโดนกันเพียงเล็กน้อยโทนี่ก็พูดขึ้น นัยย์ตาที่สตีฟเห็นมันร้อนระอุเหมือนไฟสุมไว้ ไม่เพียงเท่านั้น เขาดูเฉยชาเสียจนน่ากลัว 
     " จะพูดแค่นี้ใช่ไหม... ? ถ้าต่อจากนี้การกระทำของฉันมันขัดใจนาย ก็ขอให้รู้ด้วยว่ามันเป็นเพราะนายสตีฟ " 

     .

     .

     .

     คืนนั้นสตีฟกับโทนี่เลือกที่จะนอนกันคนละห้อง สตีฟไม่สบายใจ โทนี่เองก็ไม่สบายตัว ต่างคนต่างรู้สึกแย่กับสิ่งที่ทำ สตีฟไม่ได้อยากให้โทนี่ต้องยุ่งยาก การจับบัคกี้เองก็เป็นเรื่องที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น บัคกี้กับท่าทีที่กลับมาเป็นปกติด้วยแล้วยิ่งทำไม่ลง 

     โทนี่เองก็ไม่ได้อยากพูดแบบนั้นออกไป แต่พอได้เห็น ได้ยินสิ่งที่สตีฟไปเจอบัคกี้ก็อดทำให้หัวร้อนพลั้งปากพูดอะไรแย่ๆออกไปแล้ว จริงๆแค่พูดเรื่องของบัคกี้ก็ได้ แต่กลับโยงไปถึงเรื่องสตีฟด้วยทำเอารู้สึกผิดเข้าไปอีก 

     " เจ้านายครับ "

     " ว่าไง "

     " นอนไม่หลับหรอครับ "

     " ขาดหมอนข้างน่ะ  " พูดจบก็มองไปยังข้างๆเตียงที่ปกติไม่เคยว่างเว้น แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่าเหลือเพียงที่ว่างกว้างพอที่เขาจะกลิ้งไปได้หลายตลบโดยที่ไม่กลิ้งตกลงพื้น น่าแปลกนะ ซื้อเผื่อคนตัวใหญ่กว่ามา หรือว่าเขาตัวเล็กกันเเน่

     " ให้ผมเล่านิทานให้ฟังไหมครับ "

     " พอเลย ฉันไม่ใช่เด็กนะจาวิส "

     " เจ้านายครับ "
     " อะไรอีกล่ะ "

     " มีคนแปลกหน้า3คน พร้อมกับ พลเอกเจมส์ บานส์ ทางด้านตะวันออก " และเเล้วเสียงของจาวิสก็ค่อยๆขาดห้วงไป ทันใดนั้นเจ้าตัวก็รู้ได้ในทันทีว่าไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจนัก ระบบจาวิสควบคุมทั้งบ้าน ถ้าตัดระบบออกก่อนทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น

     แต่อัจฉริยะอย่างโทนี่เองก็เตรียมตัวมาพร้อมพอที่จะรู้ที่ทางชองศัตรูพร้อมกับเกราะรุ่นใหม่ที่พกพาง่ายซะยิ่งกว่าปากกาเสียอีก 

     ด้วยความเป็นเจ้าของบ้าน โทนี่รู้ที่อยู่ของผู้ไม่หวังดีได้ก่อน เขาจัดการไปได้2คนจาก 3คนไม่รวมบานส์ ก่อนเขาจะโผล่ออกไปในชุดไอออนแมนมาร์ค43

     " พวกนายไม่รู้จักมารยาทงั้นสินะว่าก่อนเข้าบ้านคนอื่นต้องเคาะประตู " โทนี่ยื่นอาวุธที่ติดอยู่ที่ปลายนิ้วท่าทางมั่นคง 

     " ขอโทษด้วยที่มายามวิกาล พอดีใช้เวลาเตรียมตัวมากเป็นพิเศษ "
     " คิดไว้แล้วว่าต้องปะทะกันงั้นสิ " 

     " คุณฉลาดเกินไปผมไม่อยากสู้ด้วยหรอก ให้เขาจัดการเองดีกว่า "

     พูดจบโทนี่ในชุดเกราะก็ถึงกับลมไปทั้งยืนเพราะการโจมตีที่ไม่ทันรู้ตัวจากโล่ห์กลมแสนคุ้นตา 

     กัปตันอเมริกาในชุดแบบเดิม แต่ดาวกลางอกสัญลักษณ์ชาติกลายเป็นสัญลักษณ์สีแดงของไฮดร้าหราเต็มหน้าอก

     " สตีฟ ทำบ้าอะไร "

     " ... " บัคกี้ส่งสัญญาณมือให้ทุกคนถอย 

     ส่วนสตีฟก็วิ่งขึ้นยานเจ็ทของไฮดร้าไปก่อน บัคกี้ที่ไม่รีบร้อนนั่นหันหลังให้กับโทนี่ ไม่ทันไรโทนี่ที่เตรียมการมาเผื่อการนี้บินโผไปใกล้บัคกี้ก่อนจะพยายามใช้ชั้นเชิงการต่อสู้ที่มีอย่างสุดกำลัง ทั้งคู่แลกหมัดไปมาอย่างสูสีเพราะโทนี่ที่ได้รับการปกป้องจากชุดเกราะทำให้รับมือได้ยากกว่าที่บัคกี้คิดไว้ 

     แต่ก็ไม่ง่ายสำหรับโทนี่ในการต่อสู้ระยะใกล้ แต่ในจังหวะที่เผลอเหลือมองสตีฟที่กำลังเดินขึ้นยานพร้อมคำนวนไปด้วยว่าจะช่วยสตีฟออกมายังไงก็ถูกบัคกี้เล่นงานเข้าที่ใต้คางจนลงไปนอนกลั้วเลือดในปาก 

     บัคกี้ที่ทำท่าจะหนีไปให้ไกลในจังหวะนั้นโทนี่ก็ใช้อาวุธเบาที่มียิงสกัดไม่ให้บัคกี้ไปไหนไกล ก่อนยิงเครื่องช๊อตไฟฟ้าแรงสูงจนบัคกี้สลบไปทั้งๆแบบนั้น 

     จนโทนี่ตั้งตัวลุกขึ้นได้ ควินเจ็ทของไฮดร้าก็หายไปแล้ว ถึงแม้จะพยายามจับสัญญาณแต่คงเพราะไฮดร้าเองก็เตรียมการมาดีใช่เล่น การจะตามเจ็ทไปไม่ง่ายอย่างที่คิด เขาได้แต่ถอนหายใจทิ้งคิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ มีเรื่องที่ไม่เข้าใจเต็มไปหมด หรือว่าก่อนหน้านี้สตีฟเองก็ยังเป็นไฮดร้าเพียงแค่รอให้บัคกี้พร้อมที่จะทำงาน แล้วทำไมถึงยอมทิ้งบัคกี้ไว้ที่นี่ ทำไมถึงไม่ส่งกองกำลังรบที่มีมากโขมารุมฆ่าเขาซะให้หมดเรื่อง 


     นี่มันเรื่องบ้าอะไร ฉันต้องทำยังไงต่อ  คิดได้แบบนั้น โทนี่ก็มองไปยังบัคกี้ที่ยังคงนอนสลบไม่มีทีท่าจะตื่นอยู่ที่พื้น จากนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้ 


     02.55 น.

     เขาจับบัคกี้นั่งกับเก้าอี้พร้อมกับล๊อกแขนขาของเจ้าตัวไว้ เผื่อว่าเขาจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีก โทนี่เตรียมน้ำร้อนไว้ราดสูตรพิเศษผสมพริกไทยไว้ด้วย ถ้าขัดขืนรับรองได้เลยว่าไม่แสบตาจนตายก็คงจะร้อนจนตายรับรองได้เลย

     ทันทีที่บัคกี้ลืมตาตื่น เขาก็พูดออกมาด้วยเสียงปวกเปียกเหมือนคนอดหลับอดนอน

     " ที่นี่ ที่ไหน ..." 
     " ไม่ใช่เวลามาถามเรื่องนั้น ก่อนอื่นตอบมาว่าจะเอาสตีฟไปต้มยำทำแกงอะไรไม่ทราบ "  

     " ฮาเวิร์ด..  " บัคกี้น้ำเสียงสะลึมสะลือพูดออกมาแบบนั้น 

     โทนี่ที่กำลังดูเหมือนจะทั้งตกใจทั้งโกรธนั่นต่อยเข้าไปเต็มๆที่เบ้าตาซ้ายของบัคกี้จนสลบเหมือดไปอีกรอบ

     " อึก ต่อยผมทำไม " เจ้าตัวที่ถูกต่อยจนสลบลืมตาขึ้นมาหลังจากสลบไปอีกรอบ

     " ช่วยไม่ได้ นายปากเสียเองนะ " โทนี่กอดอกทำหน้าไม่พอใจ

     " เอ็ดเวิร์ด สตาร์ค ? " บัคกี้พูดพลางกระพริบตาไปพลางอย่างไม่น่าเชื่อสายตาเท่าไหร่ 

     " ทำหน้าอย่างกับพึ่งเคยเจอกัน จำไม่ได้หรือไงว่านายเป็นคนทำมัดฉันติดกับเก้าอี้ ก่อนหน้านี้ผลักฉันตกตึกชั้นสองนอนเป็นผักไปหลายเดือน เมื่อคืนยังต่อยฉันที่คางจนฉันกัดลิ้นตัวเอง ถ้าคิดว่านี่ยังไม่มากพอ ตะกี้นายเรียกชื่อพ่อฉันทั้งๆที่ฉันอยู่ตรงหน้านาย คนแบบนี้ฉันไม่ให้อภัยง่ายๆแน่ เอาล่ะเอาสตีฟไปไว้ที่ไหน " โทนี่ขึ้นเสียงใส่เผื่อจะได้ผล แต่บัคกี้ก็ยังคงทำหน้างงปนสงสัยอยู่เหมือนเดิม

     " สตีฟ ไปไหน ผมไม่รู้เรื่อง "

     " อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องน่า นายนั่นแหละพาเขาไปพร้อมกับพวกของไฮดร้า " 

     โทนี่ที่เริ่มจะเจ็บคอหยุดตะเบงทำเสียงใหญ่ ก่อนจะกลับมาถามต่อ เเถมยังท้าวสะเอวเอียงคอสงสัยแทน บัคกี้เองก็ตอบกลับด้วยท่าทีร้อนรนเหมือนโดนน้ำร้อนลวก

     " สตีฟไฮดร้า ว่าไงนะ ไม่มีทางหรอก "

     " นี่ฉันชักจะปวดหัวเเล้วนะ นายตีสองหน้าเก่งชะมัดจับผิดไม่ได้เลย เคยเป็นนักเเสดงละครเวทีเก่าหรอ "

     " ผมไม่ได้ทำอะไร ผมจำได้แค่ว่าถูกไฮดร้าควบคุม แต่ถูกบังคับให้ทำอะไรแบบนั้นผมไม่รู้ " บัคกี้รีบพูดตามความจริง คิ้วเขาขมวดเข้าหากันจนแทบจะพันกัน โทนี่เห็นดังนั้นเขาก็ไม่ได้ซักไซ้จะถามต่อกลับไปเรียกหาจาวิสเเทน

     " จาวิส "

     " ครับนาย " เสียงจาวิสที่โผล่ออกมาไม่ปี่มีขลุ่ยทำเอาพลเอกบานส์ที่เหมือนจะหลับใหลไปนานตกอกตกใจ คล้ายกับสตีฟช่วงเเรกๆที่ยังไม่ชินกับระบบจาวิส เขาได้แต่มองตามโทนี่ที่เดินวนไปมาในห้องที่เหมือนจะเป็นห้องทดลอง แต่ดูล้ำสมัยมาก
     " ว่ายังไงบ้าง " 

     " ไม่มีอะไรผิดปกติครับ จากการตรวจสอบคุณบานส์ไม่ได้พูดโกหก "

     " แบบนี้ก็ไม่ได้เรื่องสิ พวกไฮดร้าคิดจะทิ้งก็ทิ้งอย่างนี้เลยสินะ " เขาถึงกับเดินวนไปวนมาพลางกุมขมับที่ปวดตุบๆ ป่านนี้แล้วสตีฟจะเป็นบ้างก็ยังไม่รู้ แต่จะว่าไปสตีฟเองก็เดินออกไปเอง แถมยังเขวี้ยงโล่ห์ใส่เขาด้วย มันยังไงกันเเน่
     " ไฮดร้า พวกมันเกี่ยวข้องอะไร " บัคกี้โผลงพูดขึ้น
     " ไม่เกี่ยวกับนาย " 

     โทนี่ที่กำลังใช้ความคิดอยู่พูดขึ้นมาทันที่ที่ได้ยินเสียงบานส์ มันทั้งน่าโมโหและน่าหงุดหงิด ทั้งๆที่เป็นตัวการทั้งหมดแต่กลับอยู่อย่างปลอดภัยกับเขาเนี่ยนะ โทนี่คิดได้แบบนั้นก็ยิ่งหงุดหงิด แถมยังไม่ได้เรื่องราวอะไรซักอย่าง  

     " สตีฟกับไฮดร้า เกิดอะไรขึ้น " เขาที่มีท่าทีกังวลไม่ต่างกันพูดขึ้นอีก

     " หยุดพูดซักที ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่านายมันตัวปัญหา หมอนั่นก็เอาแต่หลีกเลี่ยงจนเกิดเรื่อง ให้ตายสิ! " 

     สิ้นเสียงบันดาลอารมณ์หงุดหงิดของโทนี่นั่นก็ตามมาด้วยเสียงเบาๆของบานส์ที่กำลังทำหน้าหงอยๆอยู่ที่เก้าอี้
     " สตาร์ค บอกผมได้ไหม ผมทำอะไรกับพวกคุณ "


     จากนั้นโทนี่ก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมด เพราะเขาคิดว่าปิดไปก็คงไม่ได้อะไรเพิ่ม อีกอย่างคนตรงหน้าก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร บรรยากาศเองก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังฝ่าเท้า จะลองเชื่อใจซักครั้ง...

     " ไม่รวมเรื่องที่สตีฟไปเจอนายโดยบังเอิญเมื่อหลายวันก่อน พอจะจำอะไรได้ไหม "

     " ไม่...ไม่เลย ผมมันแย่จริงๆ " บัคกี้ที่กำลังรู้สึกผิดนั่นส่ายหัวไปมา

     " ก็แย่จริงๆนั่นแหละ " 

     โทนี่ตบบ่าบานส์ที่กำลังหัวกรุ่นอยู่ก่อนจะลุกขึ้นยืน บานส์เองก็มองตามตาละห้อยคล้ายจะสงสัยอะไรนิดหน่อย
     " สตาร์ค นายเป็นลูกชายของฮาเวิร์ดใช่หรือเปล่า " จู่ๆบานส์ก็พูดขึ้น
     " แล้วคิดว่าไงล่ะ "

     " นายดูเหมือนฮาเวิร์ดมาก สตีฟเคยบอกหรือเปล่า "

     โทนี่นิ่งเงียบคิดอยู่ซักพักก่อนจะตอบ

     " ไม่เคย มีนายคนเเรก " 

     โทนี่โกหก แรกๆที่รู้จักสตีฟเขาพูดเเทบทุกวันเลยซะด้วยซ้ำ พูดบ่อยซะจนน่ารำคาญ 

     " เหมือนกันจริงๆ " บัคกี้จ้องหน้าไม่ยอมหยุดพร้อมทั้งยิ้มไปด้วย

     " เลิกมองได้หรือยัง พอดีถ้าชมว่าดูดีล่ะก็คงจะดีใจอยู่หรอก แต่ไอ้แบบว่า ที่ชมว่าเหมือนพ่อนี่มัน... " 

     " ขอโทษทีลืมตัวไปหน่อย ผมพอจะทำอะไรได้บ้าง "

     " อย่างแรกก็พยายามช่วยนึกเรื่องไฮดร้าให้ออก อย่างที่สองก็หาทางช่วยสตีฟ " 

     โทนี่ที่กำลังตั้งตัวจะเดินออกจากห้องไปถึงกับยืนนิ่งไปพักหนึ่ง เพียงเพราะได้ยินเสียงเรียกของบานส์ที่ลุกขึ้นยืนก่อนจะโค้งตัวขอโทษด้วยท่าทีจริงจัง หัวของเขาก้มลงแทบจะ90องศาขนาบกับพื้นโลก ถ้าก่อนหน้านี้มีโอกาสได้เอาหัวทึบๆนั่นจับเหม่งโลกก่อนซะก็ดีหรอก พอเป็นแบบนี้แล้วจู่ๆก็ทำไม่ลง โทนี่คิดในใจ

     " สตาร์ค ก่อนหน้านี้ ผมขอโทษ "

     " ... " โทนี่นิ่งเงียบแต่ก็ตอบกลับบัคกี้ "  จาวิสจะเป็นคนเตรียมทุกอย่างไว้ให้นายที่ห้องพัก " 

     จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปทันที 

     .

     .

     .

     " สวัสดีครับ ผมจาวิส รับหน้าที่ดูแลคุณบานส์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ "

     " คะ ครับ นายอยู่ไหนน่ะจาวิส " บัคกี้หันมองไปมาซ้ายขวาท่าทีตกอกตกใจ

     " ผมเป็นโปรแกรมครับ ผมเตรียมน้ำอุ่มเอาไว้แล้ว แนะนำว่าให้รีบใช้ก่อนจะเย็นนะครับ "

     จาวิสพูดจบบัคกี้ก็หันมองไปมารอบห้องกว้างสีขาวสะอาด ตกแต่งด้วยภาพมูลค่าหลายเเสนตรงมุมห้อง กระจกบานใหญ่ถูกผ้าม่านที่ท่าทางจะมีมูลค่าสูงปิดบังเเสงจันทร์บางๆจากข้างนอก 

     " ขอผมออกไปข้างนอกได้ไหม " บานส์ถาม
     " คุณสตาร์คแจ้งว่าต้องการให้คุณบานส์อยู่เเค่ในห้องนี้เท่านั้น เรื่องออกไปข้างนอกนั้นคงต้องขอโทษด้วยครับ ไม่ชอบรรยากาศหรือครับ "

     " เปล่า ห้องสวยนะ แต่ผมไม่เหมาะกับที่สวยๆแบบนี้ซักเท่าไหร่ " 

     เขาพูดแบบนั้นเองแท้ๆ แต่สายตากลับเศร้าสร้อยเสียเหลือเกิน

     

     เช้าวันต่อมา 12.30 น.

     " จาวิสหมอนั่นคุ้มคลั่งอะไรหรือเปล่า เป็นบ้าจนพังกำแพงตามที่ฉันเดาไว้ไหม " 

     โทนี่เดินออกมาจากห้องนอนพลางขยี้ตาสลับไปมา ไม่ทันไรจาวิสระบบปฏิบัติการอัจฉริยะก็ตอบกลับโทนี่ทันทีที่ประมวณคำถามจบ

     " ไม่ทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้วล่ะครับ แต่เขาไม่ยอมนอนในห้อง "
     " หืม ? "

     " เตาผิงครับ "

     .

     .

     .

     " ซุปเปอร์โซเยอร์แบบพวกนายชอบเตียงแข็งๆงั้นหรอ "

     และแล้วโทนี่ในชุดลำลองก็เดินไปดูภาพของซูปเปอร์โซเยอร์ที่กำลังนอนหลับขดตัวอยู่ข้างๆเตาผิงเองกับตา ทันทีที่บัคกี้เห็นโทนี่เดินเข้ามาใกล้เขาก็รีบเด้งตัวเองออกมาจากฟูกนอนทันที

     " อรุณสวัสดิ์ ขอโทษที่ทำรกผมจะเก็บให้ "

     " บอกหน่อยสิ สตีฟในตอนนั้น เป็นยังไงหรอ "

     ไม่ทันที่บัคกี้บานส์จะได้ตั้งตัวโทนี่ก็ถามคำถามขึ้นมาทันทีที่บัคกี้ลุกขึ้นจากฟูก ทำเอาเจ้าตัวสะอึกน้ำลายตัวเองเลยทีเดียว เขาคิดว่าโทนี่จะว่าเขาเสียอีก 

     " ก็ยังเหมือนเดิม เขาเก่งเรื่องนี้คุณคงรู้ "

     " แล้วพ่อฉันล่ะ "

     " เขาเหมือนคุณ เเต่เขาดูเฟรนด์ลี่มากกว่านิดหน่อย " บัคกี้เหล่ตามอง ส่วนโทนี่ก็นั่งไขว้ขาทิ้งหลังลงบนพนักพิงหลังท่าทางสบายใจ

     " นั่นเพราะเป็นนายต่างหาก ตอนนี้ฉันก็พยายามอย่างสุดความสามารถอยู่ แล้วก็ไม่ได้อยากเหมือนพ่อนักหรอก... " 

     โทนี่ทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่ก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณนั้นเขาก็แทบจะสะดุดขาตัวเองล้ม เพราะบัคกี้พูดเรื่องที่ฟังแล้วระรื่นหูเขาเสียเหลือเกินขึ้นมา เรื่องเกี่ยวกับไฮดร้า ท่าทางจะเป็นข้อมูลที่ดีกว่าที่คิด

     " เมื่อคืนผมเจอของที่น่าจะระบุตำแหน่งพวกไฮดร้าได้ " 

     .

     .

     .

     " ตั๋วเครื่องบิน ? " 

     โทนี่พลิกหางตั๋วที่ถูกใช้แล้วไปมาในมือ บัคกี้พยักหน้าก่อนจะพูดต่อ

     " หมายความว่าที่ๆผมมาคือที่นั่น " บัคกี้ชี้ไปที่ต้นทางที่ระบุไว้ในตั๋ว

     " มันก็ยังกว้างอยู่ดี " โทนี่เกาคางวนไปมา 

     " พวกคุณเคยต่อสู้กับพวกมันที่สวิสเเลนด์หรือเปล่า "

     " เคย มีความเป็นไปได้อย่างที่นายบอก ถ้าให้จาวิสตรวจจับพื้นผิวแถวนั้นก็คงพอไหว ต้องทำเรื่องไหมนะ " ในขณะที่โทนี่กำลังวุ่นวายอยู่นั้นบานส์ก็พูดขึ้น

     " ที่ผมช่วยได้ก็คงจะมีเท่านี้ " 

     บานส์ทำหน้าหงอยเหมือนลูกหมา โทนี่เห็นดังนั้นก็แอบคิดในใจว่านี่คงจะเป็นตัวตนจริงๆของบานส์ที่เขายังไม่เคยเห็น บรรยากาศผ่อนคลายลงเรื่อยๆในทุกๆครั้งที่ได้เริ่มคุย บรรยากาศสบายใจ เขาปล่อยตัวเกินไปหรือเปล่านะ โทนี่คิด

     " ไม่หรอก ช่วยได้มากพอตัว อยากจะช่วยอะไรอีกหน่อยไหม "

     " ?? "  บานส์เอียงคอสงสัย 

     ส่วนโทนี่ที่อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่นเกาหัวไปมาแล้วค่อยๆพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เขาไม่อยากให้อีกคนคิดว่ามันเป็นคำสั่ง

     " คือว่า อาหารเย็นวันนี้กับอาหารเช้าของวันพรุ่งนี้ยังไม่มีคนทำ "

     " ผมทำให้ !  หวังว่าคุณจะกินอาหารง่ายๆได้ " บัคกี้ลุกฮือขึ้นมาด้วยความดีใจเล็กๆ อย่างน้อยๆก็มีสิ่งที่เขาพอจะทำได้

     " ง่ายๆก็ดีกว่าเจ้าดัมมี่ก็แล้วกัน ใส่แต่ผักเขียวกินจนตัวจะเหม็นเขียวตามผักอยู่แล้ว "  

     พูดจบโทนี่ก็ลุกเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งบัคกี้ให้นั่งตื่นเต้นดีใจหน้าเปื้อนรอยยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนที่โทนี่จะพ้นสายตาจากบานส์ไปก็ได้แต่แอบคิดในใจเหมือนกันว่ารอยยิ้มนั่นจะเรียกว่ายังไงดี เขาดีใจที่จะได้ทำมื้อเช้าหรือไง ? แปลกคน...

     แล้วตอนเย็นก็ได้กินอาหารฝีมือบานส์จริงๆ เป็นข้าวหุงด้วยธัญพืชแบบง่ายๆพร้อมผักเครื่องเคียงนิดหน่อย ดูโทนี่จะพอใจกับอาหารพอสมควร 

     " อื้ม อร่อย "

     " ดีใจที่คุณชอบ " 

     บัคกี้ที่นั่งอยู่ห่างๆมองเห็นรอยยิ้มจากโทนี่ก็ถึงกับยิ้มออก เขารู้สึกดีที่ทำประโยชน์ให้โทนี่ได้บ้าง เขาดูอีกคนทานสลับไปมากับการล้างจานของตัวเอง

     " เห็นแบบนี้ฉันก็กินง่ายอยู่ง่ายนะ " 

     " ผมไม่คิดแบบนั้น ถ้ากินง่ายจริงคงไม่เขี่ยผักนั่นหรอก " 

     " ตลกดีนะคุณพลเอกบานส์ " 

     " เรียกผมบัคกี้ "

     " งั้นเรียกฉันโทนี่ เบื่อจะฟังนามสกุลตัวเองเต็มที "

     " คุณไม่ค่อยลงรอยกับฮาร์เวิร์ดหรอ "

     โทนี่ทำหน้ามุ่ยส่งไปให้กับบัคกี้ ราวกับว่าเป็นคำถามที่ไม่ควรจะถามเอาซะเลย 

     " ก็แค่เดา "     
     " พ่อไม่เคยทำหน้าที่พ่ออย่างที่คนอื่นทำ วันๆหมกมุ่นอยู่กับเครื่องจักร หรือพวกซุปเปอร์โซเยอร์อย่างพวกนาย จากที่คิดว่าหลังชีวิตไฮสคูลจะได้ทำอย่างที่อยากทำ พ่อก็จับฉันเข้ารร.ประจำ ไม่ติดต่อมาซักคำในวันเกิด ถ้าเป็นนาย นายจะยังปลื้มอยู่ไหมล่ะ "

     " ก็คงไม่ "

     " ว่าไปนั่น สุดท้ายแล้วฉันก็เหมือนกัน ว่าพ่อไปก็เท่านั้น มันผ่านมาแล้ว "

     " ผมขอโทษนะโทนี่ "

     " เรื่องอะไร ? "

     " เรื่องที่ผมถาม "
     " ช่างมันเถอะ ฉันชินแล้ว "


ห้องแลป 23.45 น.

     " ได้อะไรดีๆไหม " 

     บัคกี้เดินเข้าไปหาโทนี่ที่กำลังท่าทางวุ่นวายพอตัว แต่บนใบหน้าของอีกคนยังคงมีรอยยิ้มให้ได้เห็น คงจะได้ยินเรื่องดีเร็วๆนี้งั้นสินะ
     " ยิ่งกว่าที่คิดอีก อีกไม่นานเราคงได้... " 

     พูดไม่ทันจบประโยค ในจังหวะที่โทนี่กำลังเดินเข้าไปหาบัคกี้เขาก็รีบห้ามเจ้าตัวเอาไว้

     " หยุดอยู่ตรงนั้น ! "
     " อะไร ? "

     " มีคน ที่ด่านฟ้า " เขาพูดพร้อมกับค่อยๆลงไปนาบหูกับพื้น

     เม็ดเหงื่อค่อยๆผุดจากไรผมไต่ลงทถึงต้นคอ บัคกี้ท่าทีกังวลอย่างเห็นได้ชัด โทนี่เห็นดังนั้นก็ได้เเต่ยืนนิ่งๆอยู่ห่างจากอีกคนส่วนตัวเองก็หันเข้าหาจอเรียกจาวิสทันที

     " ครับเจ้านายมีคนลักลอบสังกัดไฮดร้าชัดเจน "
     " เกินคาดนะ ไม่คิดว่าจะมากันเร็วขนาดนี้ " โทนี่ยิ้มแหยงๆ เขาพร้อมก็จริง แต่บัคกี้ไม่ได้ใส่เสื้อลำลองดีๆเลยด้วยซ้ำ เขาอยู่ในชุดนอนกางเกงขายาวผ้าร่มกับเสื้อกล้ามบางๆสีขาว แบบนี้ไม่ดีแน่
     " มีเกราะไหม "

     ถึงโทนี่จะดูเป็นห่วงบัคกี้ไม่มากไม่น้อย แต่คนที่ดูจะเป็นห่วงเเละกังวลเกี่ยวกับโทนี่ที่สุดคงจะเป็นบัคกี้ เขาถามขึ้นมาเสียงแข็ง สายตาที่มองไปยังโทนี่เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนที่เอาแต่คอยเล่นงานเขาลูกเดียวอย่างเห็นได้ชัดในเวลาคับขัน

     " มี แล้วนาย ? "

     " มือเปล่า " บัคกี้กำหมัดขึ้นมาท่าทางสีหน้ามั่นใจเลยทีเดียวหลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนคน แต่ถึงจะทำหน้ามั่นใจขนาดไหนโทนี่ก็เบรกอีกคนไว้ได้ทันก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

     " เดี๋ยวก่อน ในบ้านนี้มีระบบความปลอดภัยน่าจะผยุงเวลาพวกนั้นได้นานพอควร เราจะไปเอาอุปกรณ์ที่จำเป็นก่อน "

     " อุปกรณ์อะไร ? " บัคกี้หันกลับมามองทางโทนี่พร้อมทำหน้าสงสัยสุดพลัง

     " อาวุธ สู้พวกนั้นมือเปล่าไม่ได้ " โทนี่กระซิบเสียงเบา

     " ผมสู้ได้ คุณไปเอา ผมดูทางให้ " บัคกี้ยืนยันเสียงเเข็ง 

     " จะบ้าหรือไง ฉันไม่ปล่อยให้คนตายในบ้านฉัน " โทนี่ทำท่าก้าวร้าวใส่

     " ไปเร็วเข้า "

     " อย่ามาสั่งฉันนะ ฉันจะไปเอง " 

     บัคกี้มองตามอีกคนอย่างเหนื่อยหน่ายแต่พยายามไม่แสดงออก สตาร์คไม่ชอบถูกใครชี้นิ้วสั่ง อย่างน้อยๆเขาก็ได้รู้ข้อนี้เพิ่มเติมละนะ

     บัคกี้สู้กับทีมที่ลักลอบเข้ามาได้อย่างสูสี เขาเอาชนะได้แต่ก็ไม่มากพอให้พวกนั้นถอยกลับ โทนี่ในจังหวะที่กำลังเห้นบัคกี้พลาดท่าเขาก็โยนอาวุธปืนกลน้ำหนักเบาให้กับบัคกี้ เขารับไว้ได้ในทันที ปืนพร้อมใช้งานแล้วเขาก็กราดยิงไปทั่วจนพวกไฮดร้าล้มระเนระนาดไปคนละทิศคนละทาง

     " หมดหรือยังจาวิส "

     " ไม่มีผู้รอดชีวิตแล้วครับ "

     " นายเป็นยังไงบ้าง... "

     โทนี่ถึงกับนิ่งเงียบสะดุดตากับภาพตรงหน้า บัคกี้ที่ในมือจ่อปืนมาทางเขา ใบหน้าเลอะเลือดสีแดงนั่นดูน่ากลัวแต่ก็ไม่ได้ทำให้โทนี่ตกใจนัก

     " ไม่กลัวผมยิงคุณอีกหรือไง "

     อันที่จริงจะบอกว่าไม่ตกใจก็ไม่ได้ โทนี่แอบสะดุ้งอบู่เหมือนกันตอนที่ได้เห็นแววตาที่สะท้อนกับเลือดสีแดง แต่ที่ผ่านมา ถึงแม้จะไม่นานนักเขาก็พอจะรับรู้ได้ถึงตัวตนของคนตรงหน้า 

     ' ฉันจะลองเชื่อใจเขาอย่างที่นายเชื่อ... '

     " ถ้านายทำได้ นายทำไปแล้ว ฉันเชื่อแบบนั้น  "

     เขาพูดออกไปอย่างลืมตัว แต่ก็ยังคงจ้องมองตรงไปยังอีกคนที่ยังคงจ้องมองกลับมา เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ว่าบัคกี้ไม่ได้ทำผิด อาจจะเป็นอย่างที่สตีฟคิด ถ้าหากเขาเชื่อใจอย่างที่สตีฟเชื่อ บัคกี้เองก็คงจะไม่ต่างกันนัก เขาเองก็เป็นทหารร่วมรบกับสตีฟมามาก ถ้าไม่มีเขาการค้นหาสตีฟก็คงยากพอๆกับการงมสตีฟขึ้นมาจากมหาสมุทร มีเเต่ต้องเขื่อเท่านั้น...

     " อย่าใจดีกับผมขนาดนี้เลย " บัคกี้ปล่อยปืนทิ้งลงไปกับพื้นก่อนจะเดินไปใกล้อีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ย่อตัวลง ปล่อยให้ใบหน้าอิงซบเข้ากับไรผมข้างหูของอีกคนก่อนกระซิบเบาๆพร้อมโอบวงแขนกว้างของตนเข้ากับรอบไหล่เล็ก " ผมชอบคนเดียวกับเพื่อนไม่ได้หรอกนะ... "


END

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

107 ความคิดเห็น

  1. #96 micupcake16 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 01:06
    บัคกี้อย่าใจร้ายอีกเลยนะ
    #96
    0