FIC :: ALL TONY

ตอนที่ 10 : [9] STEVE(4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    4 พ.ค. 62

STEVE(4)
 ... Content from episode [8] STEVE (3) ...

       ครั้งหนึ่งสวรรค์สร้างสรรบุคคลๆหนึ่งขึ้นมา หน้าตาดี มีความสามารถ แถมยังฉลาดล้ำ มีทุกอย่างพร้อม และเพียงพอในชีวิตที่จะดำรงคงอยู่ได้อย่างสุขสบายเหนือใคร แต่ในช่วงเวลาที่กำลังสนุกสนานอยู่นั้นกลับสูญเสียทุกอย่างกระทั่งพ่อ แม่ ต่อมาก็ถูกเพื่อนของพ่อหักหลัง แล้วก็เกือบจะต้องตายเพราะตัวเองอีกที อีกไม่นานก็ถูกคนที่คิดว่าไม่มีพิษมีภัยอะไรแทงข้างหลังจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่เหมือนกัน 

     แต่ตลอดมาก็รอดมาจนได้ ใช้ชีวิตลุ่มๆดอนๆอยู่เพื่อตัวเองมาทั้งชีวิต จนกระทั่งต้องมาใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อคนอื่น แรกๆก็คิดว่ามันไม่ใช่ตัวผมเอาซะเลย แต่พักหลังๆการที่ได้ทำแบบนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกดีที่ได้แบ่งปันสิ่งที่ผมมีให้กับคนอื่น ทั้งความสุข ทั้งความเศร้าที่ผมแบกรับมันมาทั้งชีวิต ถูกแบ่ง ถูกเเชร์ให้กับคนที่ผมรู้จักที่นี่ อเวนเจอร์...

     และก็เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่สวรรค์สร้างบุคคลอีกคนหนึ่งขึ้นมา หน้าตาก็พอได้ วาดรูป ทำอาหารเก่ง แต่งตัวเฉิ่มไปบ้าง แต่ก็ไม่แย่นัก และที่สำคัญคือเขาเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยม เขาก็มีปมหลังไม่ต่างจากผมนัก เพียงแต่เขาชินกับการอยู่คนเดียว (มั้งนะ) เขามักจะจริงจังตลอดเวลา กับทุกๆเรื่อง เเต่เพราะความเอาใจใส่ของเขาทำให้ทุกคนเข้ากับเขาได้ไม่ยากอย่างที่คิด รวมถึงตัวของผมเองด้วย

     เขาเพอร์เฟคที่สุดในอุดมคติของแฟนหนุ่มชาวอังกฤษ ผมทอง ดวงตาสีฟ้าประกายสดใสฉายความไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก มองโลกในเเง่ดี และตอนนี้... 

     คนๆนั้นก็นอนอยู่ข้างๆผม และผม...ก็กำลังนอนอยู่ข้างๆคนอย่างเขา  


     " มีอะไรหรือเปล่าโทนี่ ? "


     ' ก็ไม่อยากจะเชื่อยังไงล่ะตาบื้อ... '


     " เปล่า ไม่มีอะไร " โทนีหลบสายตาไปทางอื่นทันที

     " แต่คุณจ้องผมตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ "

     " จ้องตอนไหน ใครจ้องนาย " โทนี่ทำท่าจะยกตัวขึ้นจากเตียง แต่แล้วความเจ็บแปล๊บที่กระดูกสันหลังก็เเล่นเข้าประสาทส่วนกลางของโทนี่ทันทีจนเจ้าตัวถึงกับถลาล้มลงบนเตียงทั้งๆแบบนั้น " โอ๊ยๆ... "

     " เป็นอะไรไหมโทนี่ ค่อยๆลุกนะ " แคปรีบลุกขึ้นนั่งก่อนจะประคับประคองโทนี่ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย โทนี่มองตามมือหนาที่โอบกอดรอบไหล่ของเขาก่อนไล่ดวงตามองไปยังเจ้าของมือ ก่อนเจ้าตัวยกยิ้มนึกสนุกขึ้นมา

     " รุนแรงจริงๆเลยน้าแคป เล่นเอาซะฉันลุกไม่ขึ้นเลย เก็บกดมานานขนาดไหนกันนะ " 

     สตีฟที่ได้ยินเเบบนั้นถึงกับทำท่าทีลุกลี้ลุกลน ดวงตาไร้เดียงสาสั่นไหว มือไม้เก็บไว้ไม่อยู่ 

     " ขอโทษที ผม..ก็คงนานพอดู "

     " ฮะๆๆ ทำหน้าแบบนั้นทำไม อย่าเข้าใจผิดฉันไม่ได้อ้อนนายขอให้นายเบามือซักหน่อย " พูดจบสตีฟที่กำลังเกาหัวอยู่ถึงกับหูผึ่งขึ้นมาทันที ใบหน้าที่ค่อยๆหายแดงกลับมาแดงระเรื่อเพราะความเขินอายอีกครั้ง เขาแทบจะดีดตัวขึ้นจากที่นอนหลังจากที่โทนี่ค่อยๆขยับตัวเองเข้าไปกระซิบข้างๆหู " ถ้าจะแรงกว่านี้ก็ไม่ว่ากันหรอก "

     " โทนี่... " สตีฟคว่ำปากเก็บอาการ เขาไม่อยากแสดงออกชัดเจนว่าเขาดีใจไม่น้อยที่ได้ยินแบบนั้น แต่ก็ไม่พอใจในเวลาเดียวกันเพราะถ้าเขาของขึ้นขึ้นมาอีก เกรงว่าจะคุมตัวเองไม่ได้ เพราะฉะนั้นจึงเลือกที่จะดึงหน้าทำเป็นไม่พอใจไว้ก่อน 

     โทนี่เข้าใจดี เขาแทบจะเปลี่ยนสีหน้าฉับพลันทันทีที่เห็นสีหน้าสตีฟ

     " เข้าใจแล้วว " โทนี่ลากเสียงยาวเเสดงความไม่พอใจ  " แต่ฉันพูดจริงๆนะ เมื่อคืนสุดยอดไปเลย " 

     พูดจบกัปตันอเมริกาก็หน้าแดงไปถึงหู โทนี่เห็นแบบนั้นก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะพิงหลังของเขาเอนลงจนซบกับไหล่ของสตีฟ หันช่วงตัวเข้าใกล้หน้ารูปหล่อคมสันคล้ายรูปปั้นหินอ่อนงดงามอย่างกับเทวดานั่นพลางใช้นิ้วลูบไล้สันจมูกของอีกคนอย่างช้าๆ แต่แล้วก็ถูกเจ้าตัวที่ใหญ่กว่าโอบกอดรอบไหล่ของโทนี่ไว้ 

     เขากลืนน้ำลายไปเฮือกใหญ่ก่อนที่สตีฟจะค่อยๆวางคางของเขาเข้ากับสันไหล่ของโทนี่ ปล่อยให้ใบหน้าแนบชิดกันอย่างจงใจ เสียงเบาๆของสตีฟถูกเปล่งออกมาข้างๆหูของโทนี่จนเจ้าตัวรู้สึกได้ถึงความรู้สึกซาบซ่านเกินห้ามใจ สตีฟซ่อนความวาบหวามไว้แทบไม่ไหว เขาไม่อยากให้โทนี่เจ็บตัว และไม่อยากให้โทนี่รู้ด้วยว่าเขารู้สึกเขินทุกครั้งที่โทนี่พูดถึงเรื่องเมื่อคืน แม้จะเป็นความจริงก็ตามที

     " เมื่อคืนคุณก็เยี่ยมมาก โทนี่... "

     ความอุ่นร้อนจากในกายแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าโทนี่ในตอนนี้ ทั้งอ้อมกอดอุ่น อกแนบชิ้น และอุณภูมิจากในกายสตีฟถูกแผ่ซ่านผ่านใบหู ก่อนที่โทนี่จะรีบเก็บอาการซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อของตัวเองเอาไว้ด้วยสองมือของตัวเอง สตีฟได้แต่มองตามตัวอีกคนที่แทบจะโค้งเข้าหากันเป็นกุ้งงอตัว


     ' ขี้โกงนี่ตาแก่... '


     " จั๊กจี้นะ...ออกไปๆ ฉันอยากหาอะไรกิน " โทนี่รีบแก้อาการเขินของตัวเองอย่างทันท่วงที หรือก่อนที่สตีฟจะสงสัย เขาผลักใบหน้ารูปหล่อนั่นออกไปจากไหล่ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากเตียง

     สตีฟมองตามหลังโทนี่ตาแป๋ว เขามีท่าทีคอตกไหล่ตกเหมือนจะเสียใจนิดหน่อย โทนี่ที่หันหลังกลับไปมองนั่นหัวเราะในลำคอเสียงเบาๆก่อนจะเอามือลูบคางปอยๆ " เสียดายที่ไม่ได้นอนด้วยกันถึงเที่ยงหรอแคป หืมม "

     " ผมไม่ได้พูด... " หางเสียงเบาลงเล็กน้อยกับท่าทีที่มั่นใจขัดกันเสียเหลือเกิน

     " สายตานายมันฟ้องน่ะ ไว้ต่อกันคืนนี้ดีไหมล่ะ " 

     " ต่อ...คุณหมายถึงทำต่อจากเมื่อคืน ? " สตีฟไม่มั่นใจก่อนจะย้อนถามโทนี่ด้วยใบหน้าเขินๆแต่เขาก็พยายามเก็บอาการ แต่โทนี่กลับพูดมันออกมาหน้าตาย เหมือนกับว่าเป็นเรื่องปกติก่อนที่เขาจะมาเจอกับสตีฟเสียด้วยซ้ำ 

     " แน่นอน เมื่อคืนฉันสลบไปก่อน นายยังไม่ทันเสร็จด้วยซ้ำ คืนนี้จะจัดเต็มเป็นพิเศษเลย "

     หมดคำจะพูดไปแล้วสำหรับสตีฟที่กำลังจินตนาการฝันหวานอยู่ในหัว เมื่อคืนโทนี่ไม่ได้เตรียมพร้อมไว้สำหรับสตีฟ เเต่ด้วยห้วงอารมร์ทำให้ทั้งคู่ลงเอยกันเหมือนเคย แต่สตีฟไม่ทันได้ถึงฝั่งฝันโทนี่ก็ดันเป็นลมหมดสติไปซะก่อน กลายเป็นว่าคืนนั้นต้องลงเอยด้วยการที่สตีฟต้องอดทนมากกว่าเดิมแล้วให้โทนี่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ซะเเทน 

     แต่พอคิดได้แบบนั้นสตีฟก็ฉุดคิดอะไรขึ้นมาได้ก่อนจะรีบเดินตามโทนี่ลงไปในครัวทันทีที่สวมเสื้อยืดกางเกงขายาวเสร็จ

     ขายาวๆของสตีฟเดินตามโทนี่มาจนถึงห้องครัว สายตาเขาเอาแต่จับจ้องที่อีกคนไม่ได้มองทางด้วยซ้ำ ส่วนโทนี่ก็กำลังเทนมลงในถ้วยท่าทีสบายใจ

     " จริงๆผมไม่อยากให้คุณฝืนตัวเอง คุณจะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า ? "

     " ก็เหนื่อยนะ แต่ทนได้ "

     " ผมไม่อยากให้คุณอดทนกับเรื่องแบบนี้หรอก "

     " ยังไงกันนะ อยากจะทำ หรือไม่อยากทำ ขอชัดๆได้ไหมแคป " โทนี่ยิ้มหวานถูกใจไม่ใช่น้อยที่ได้เเกล้งให้สตีฟหัวหมุนเล่นในตอนเช้า ปกติเขาจะต้องคอยฟังสตีฟบ่น แต่เมื่อมีเรื่องอื่นให้สตีฟคิด ก็ไม่ต้องฟังเสียงบ่น ช่างอัจฉริยะจริงๆตัวฉัน

     " อยากทำ แต่ว่า... "


     " พวกนายจะคุยเรื่องแบบนั้นที่ไหนก็ได้ เเต่ยกเว้นตรงนี้จะได้ไหม " แนตกำลังยืนเท้าเอวทำหน้าตาแบบคนเบื่อโลกขั้นสุด เธอไม่ได้ตั้งใจเข้ามาเห็นภาพบาดตาในห้องครัว เธอตั้งใจมาหามื้อเช้า แต่กลับเจอผู้ชายสองคนกำลังคุยเรื่องอย่างว่ากันอย่างถึงพริกถึงขิง อุตส่าห์ยืนอยู่พักใหญ่เพราะดูเหมือนจะเสียมารยาทเกินไปหากขัดจังหวะ แต่ทั้งคู่ดันไม่เห็นเธอในสายตาเสียได้ ขอขัดสักหน่อยเถอะ เพราะพวกนายขวางหูขวางตา

     " โทษทีเเนต กำลังเถียงกันไม่จบน่ะ " โทนี่หันไปยิ้มให้ 
     " ทะเลาะเรื่องไร้สาระ " 

     พูดจบเธอก็เดินแยกไปหยิบแพนเค้กฝั่งตรงกันข้าม ไม่นานก็ตามมาด้วยบาตั้นที่พึ่งไปออกกำลังกายมาจนตัวเต็มไปด้วยเหงื่อในมือถือแก้วกาแฟ อีกข้างถือจานมีขนมปังสองแผ่น เขาแทบจะทักทายทันทีที่เห็นคนในห้อง 

     " อ้าว เฮ้ แคป สตาร์ค ตื่นเช้าเชียวนะ ดีแล้วล่ะที่นี่จะได้ไม่เงียบเหงาซักที " บาตั้นเดินระเหินมาด้วยท่าทีสบายใจ ตามมาด้วยแบนเนอร์ที่มีท่าทีง่วงๆผิดกับบาร์ตั้นหลายขุม

     " ดีใจที่ได้เห็นนายนะโทนี่ " แบนเนอร์เดินลอยๆมาในชุดลำลองมีเสื้อคลุมสีขาวแสนคุ้นเคยสวมทับมาด้วย

     บรูซที่ดูเหนื่อยล้าสุดกำลัง ขอบตาเขาดำเสียยิ่งกว่าแพนด้าเสียอีก ตลอดเวลาที่โทนี่กลายเป็นเจ้าชายนิทรา คนที่รับหน้าที่หนักคือทำงานแทนโทนี่ก็คือบรูซนั่นเอง เเทบไม่แปลกใจสำหรับใครหลายๆคนโดยเฉพาะโทนี่ ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินตัวปลิวไปหา เขากังวลว่าเพื่อนสนิทสายวิทยศาสตร์จะตายกลายเป็นผักไปซะก่อน ทิ้งให้สตีฟยืนอยู่ที่เดิมด้วยหน้าที่เริ่มออกอาหารชานิดๆเมื่อเห็นโทนี่เข้าไปใกล้แบนเนอร์แล้วช่วยประคองอีกคนให้เดินไปถึงเค้าเตอร์อย่างปลอดภัย ทั้งๆที่อีกใจก็พยายามคิดว่าไม่มีอะไรแท้ๆ นั่นบรูซนะ!

     " นายดูเหนื่อยๆนะ " 
     " นั่นสิทำไมฉันดูเหนื่อยๆ " บรูซเกาหัวแกรกๆ 

     เมื่อคืนเเบนเนอร์พึ่งทำงานที่คาเอาไว้ของโทนี่จนเสร็จ ปกติทำคู่กับโทนี่ก็ยากอยู่แล้ว พอได้ทำคนเดียวก็ยิ่งรู้สึกยากเข้าไปใหญ่ เขาไม่ได้นอนติดกันมาราวๆสองวัน โทนี่มองดูก็รู้เพราะเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญการอดนอน เห็นดังนั้นเขาเลยพุ่งตัวเข้าไปช่วยทันที

     เดินไปได้ไม่เท่าไหร่กัปตันอเมริการ่างโตก็เดินเข้าประกบอีกข้างของแบนเนอร์ มือคว้าเข้าที่แขนของเจ้าตัว แบนเนอร์ไม่ได้ขัดขืนหรือตกใจแต่อย่างใดเพราะเขาเหนื่อยเกินกว่าจะเถียง แต่กลับเป็นโทนี่ซะเองที่ขมวดคิ้วมองมือหนานั่นที่เข้ามาแย่งหน้าที่ก่อนจะเบนหน้าขึ้นมองอีกคนที่อยู่สูงกว่าราวๆสิบเซน

     " ทำอะไรน่ะสตีฟ ฉันช่วยได้น่า " 

     " เชื่อผมสิคุณไม่ไหวหรอก เดี๋ยวผมช่วยเอง " 

     " ฉันไหว " 

     " ไม่ไหว "

     " ฉันบอกว่าไหว "

     " ผมว่าคุณไม่ไหว " 

     ทั้งสองคนฉุดกระชากแบนเนอร์ไปมาข้างละทีสองทีจนแบนเนอร์ชักจะเจ็บขึ้นมา

     " ทั้งสองคน.... " เเบนเนอร์พูดแทรก

     " ก็ฉันบอกว่าฉันไหวไง ไม่ต้องมาช่วย " โทนี่ดึงแรงขึ้น

     " ผมจะช่วย เพราะผมรู้ว่าคุณไม่ไหว " สตีฟดึงกลับมาด้วยแรงเท่าๆกัน

     " ฉันก็บอกอยู่นี่ไงว่าฉันไหว "

     " ผมไม่อยากให้คุณฝืน " 

     " ไม่ได้ฝืน.... " ไม่ทันที่โทนี่จะพูดจบก็ถูกแทรกเข้ามาด้วยเสียงที่ดังกว่าหลายเท่าจากแบนเนอร์

     " หยุดได้แล้ว !! " ทั้งสองคนถึงกับหยุดชะงักไปชั่วขณะตามที่บรูซบอก ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบเกินไปเขาก็หันไปหาเเนตที่นั่งชมละครหลังข่าวอยู่บนโซฟาอย่างใจจดใจจ่อ " แนต ช่วยผมได้ไหม " 

     แนตยิ้มขึ้นมา " ไม่ได้ปฏิเสธหรอกนะ " ว่าแล้วแนตก็เข้าไปช่วยแบนเนอร์ 

     ส่วนโทนี่กับสตีฟก็มีท่าทีไม่พอใจซึ่งกันและกันอยู่ด้วยทางสีหน้าเพียงเท่านั้น บาตั้นท่าทางสนุกสนานในมือถือชามขนมพร้อมจิบชารอดูทั้งสองคนราวกับได้ดูหนังดีๆหนึ่งเรื่องเป็นอาหารเช้า 

     และเเน่นอนว่าบาตั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของทั้งคู่ที่กำลังรู้สึกหงุดหงิดซึ่งกันและกันนั่นเลย ไม่นานทั้งสองก็ต่อล้อต่อเถียงเรื่องต่างๆจนถึงเที่ยง บ่นไปก็กินไป โทนี่ลากตัวเองเข้าไปที่ห้องแลป ส่วนแคปก็เดินตามมาด้วยพร้อมกับสมุดและดินสอในมือ

     " ทำอะไรน่ะ " โทนี่ถามเมื่อเห็นกระดาษในมือแคป

     " ผมก็แค่อยากวาดอะไรเรื่อยเปื่อย " 

     พูดจบสตีฟก็เอนตัวลงบนโซฟาตัวยาวสีกรม ตั้งท่าจะวาดรุปอย่างที่พูด โทนี่มองตามร่างใหญ่นั่นได้ซักพักก็พูดขึ้น

     " ที่นี่มีห้องส่วนตัวไว้ให้นายวาดรูปนะ มันจะสะดวกกว่ากันมาก " 

     " ผมอยากเปลี่ยนบรรยากาศ "

     " หืม " โทนี่ซ่อนใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอดีใจไปแล้วที่สตีฟคอยตามติดเขาทั้งวัน ไม่ได้รำคาญหรอกนะ แค่รู้สึกไม่ชินตา " เปลี่ยนที่บ้างก็ดี ทำไมเราไม่ไปกันไกลกว่านี้ซักหน่อยล่ะ "

     สตีฟหันไปมองอีกคนที่กำลังยิ้มแป้นแล้นเหมือนมีความคิดดีๆขึ้นมา แต่สตีฟกลับปฏิเสธไปเเบบเรียบเฉย

     " ไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่ "

     โทนี่ขมวดคิ้วทันที เขาชักจะเริ่มโมโหขึ้นมาทุกทีเมื่อคิดอะไรก็โดนขัดไปซะหมด ตามใจหน่อยก็ไม่ได้ " แล้ว จะเอายังไงล่ะ อยากเปลี่ยนบรรยากาศไม่ใช่หรอ ? " โทนี่ยักไหล่ สตีฟเห็นท่าทีฉุนเฉี่ยวนั่นก็รีบแก้ตัวทันทีทันใด

     " ไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจนะ ออกไปข้างนอกผมคุ้มกันคุณไม่ได้ " 

     เขาพูดขึ้นด้วยท่าทีร้อนรนเหมือนนึกอะไรออก มือทั้งสองวางสมุดดินสอลงกับโซฟา ตัวระเหินเดินไปหาโทนี่ที่นั่งอยู่เคาเตอร์ที่ไม่ห่างจากเขามากนัก โทนี่เองก็ผายมือพรีเซนต์เกราะขึ้นมา

     " ไม่ใช่ปัญหาหรอกน่า ฉันมีเกราะนะอย่าลืม... " ไม่ทันที่โทนี่จะได้นำเสนองานใหม่สุดแสนจะภูมิใจ สตีฟก็ดึงมือโทนี่เข้าไปกุมไว้ในมือหนาของเขา สายตาเขาส่อแววกังวลออกหน้าออกตา เหงื่อถูกขับออกตามไรผมจนเห็นได้ชัดว่าเขานึกเรื่องอะไรออกขึ้นมาแล้วจริงๆ

     " โทนี่ผมขอโทษ ไม่รู้เป็นอะไร ตั้งแต่ที่คุณฟื้นขึ้นมา ผมรู้สึกแปลกๆ " 

     โทนี่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาพลางกับยิ้มออก ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่จะต้องบิ้วให้สตีฟยอมพูด แต่ในใจก็แอบดีใจไม่น้อยที่สตีฟยังคงคิดเรื่องของเขามากกว่าเรื่องอื่นๆ เขาผละมือของสตีฟออกก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งตรงกันข้ามของเคาเตอร์

     " พูดมาซะตั้งแต่ทีเเรกก็หมดเรื่อง ว่ามาสิตาแก่ ฉันเบื่อจะตามใจนายเต็มทีแล้วรู้ไหม " พูดจบก็กอดอกทิ้งสะโพกทำท่าทีรอฟัง สตีฟเองก็ค่อยๆผ่อนคลายตัวเองลง เขาหายใจเข้าจังหวะอย่างช้าๆ หลับตาไปซักพักก่อนจะลืมตาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

     " ผมกลัวคุณจะทำอะไรเสี่ยงๆอีก " สตีฟผายมือส่ายหัวมองบนอยู่วักพัก " ซึ่งก็บ่อยที่ผมควบคุมคุณไม่ได้เพราะผมคิดไม่ทันคุณ "

     " อ่าฮะ " โทนี่พูดพร้อมกับเกาหูไปด้วย เขาเดาไว้ไม่มีผิด สตีฟเป็นห่วงเขามากกว่าตัวเขาเองซะอีก แต่สตีฟก็พูดถูก

     " ผมอยากให้คุณคิดถึงตัวเองมากกว่านี้ มากกว่าที่เป็น ได้ไหมโทนี่ "

     โทนี่นิ่งเงียบไปพักใหญ่ ถือว่าเป็นคำขอที่มากพอตัวสำหรับคนที่ไม่ค่อยจะพักผ่อนอย่างเขา เพราะเวลาพักทีไรก็มักจะมีเรื่องให้เขากังวลใจเข้ามาเเทนที่เสมอ เขาจึงเลือกที่จะทำงาน เลือกที่จะไม่อยู่เฉยๆเพื่อที่เขาจะได้ไม่คิดมากถึงเรื่องในอนาคต จนเขาก้มลงมองพื้นสลับไปมากับสีหน้าจริงจังของสตีฟ

     " ถ้าทำให้นายสบายใจได้ ฉันก็จะทำแคป ฉันสัญญา " สตีฟได้ยินแบบนั้นเขาก็อมยิ้มขึ้นมา แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าสงสัยเสียแทนเมื่อโทนี่พูดต่อขึ้นมา " แต่นายช่วยสัญญาด้วยได้ไหม ว่านายจะไม่ไปเปลี่ยนไป "

     สตีฟแทบจะไม่ต้องคิดคำตอบ เขายิ้มกว้างออกมาก่อนจะตอบออกมาอย่างง่ายดายเหลือเชื่อ

     " แน่นอน ผมสัญญา " 

     โทนี่ได้ยินดังนั้นเขาก็เดินเข้าประจำตำแหน่ง เตรียมจะลากมือไปมาบนจอโฮโลแกรมได้ครู่เดียว กัปตันอเมริกาที่ยังยืนอยู่ที่เดิมโผลงพูดขึ้นมา 

     " ผมถามคุณอีกได้ไหม "

     " ขึ้นอยู่กับคำถามนะ " 

     โทนี่หันไปมองอีกคนยิ้มทะเล้น สตีฟรู้ว่ายังไงซะโทนี่ก็แค่ล้อเล่น ถึงจะพูดแบบนั้นเเต่โทนี่ก็ตอบทุกคำถามอยู่ดี ว่าแล้วสตีฟก็รีบพูดต่อ 

     " คุณจำตอนที่... "

     " จำได้สิ "

     แต่ไม่ทันที่เจ้าตัวจะพูดจบกลับถูกเสียงของอีกคนกลบซะนี่ สตีฟถึงกับหันไปมองค้อนอีกคน แต่โทนี่ก็หัวเราะออกมาจนพอใจ พอเขาหยุดหัวเราะก็พูดออกมาอย่างเรียบเฉย 

     " เรื่องตอนที่นายกลายเป็นไฮดร้าใช่ไหม ? " พูดจบโทนี่ก็มองสีหน้าสตีฟ และเขาก็เดามันได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน " ยังกังวลเรื่องนี้อยู่อีกหรอ " โทนี่ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ เขาไม่อยากพูดถึงมัน แต่เขาก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่สตีฟกังวล เพราะเขาเองก็กังวลมาซักพักใหญ่แล้ว

     " ผมคิดว่าจาวิสจะลบความทรงจำช่วงนั้นออกอย่างที่เขาว่า "

     " อันที่จริงก็เป็นไปตามที่จาวิสบอกนะ AIฉันที่นำมารักษาไม่มีความทรงจำในตอนนั้นจริงๆ แต่ผลสุดท้ายฉันก็กลับมาจำได้อยู่ดี จำได้ละเอียดเลยทีเดียว "

     สตีฟได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งไม่สบายใจเข้าไปใหญ่ อันที่จริงตอนที่เขาถูกควบคุมเขายังคงรู้สึกตัวและจำภาพเหตุการณ์ได้เพียงแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ภาพตอนที่เขาเดินทิ้งโทนี่มายังคงตามหลอกหลอนทำให้เขาไม่สบายใจเรื่อยมา สายตาตกลงอย่างง่ายดาย เหงื่อไหลผ่านคิ้วที่ขมวดกันเป็นปม เขาแทบไม่กล้ามองหน้าโทนี่ตอนนี้ด้วยซ้ำ 

     " ผมขอโทษ "

     สตีฟกุมมือตัวเอง ทั้งๆที่เขาไม่อยากให้ใครทำร้ายโทนี แต่กลับเป็นเขาซะเองที่เป็นคนทำมัน ไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว 

     โทนี่มองอีกคนที่กำลังนั่งเครียดหน้านิ่วอยู่นั่นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ

     " ไม่ต้องขอโทษหรอก คนที่ขอโทษควรจะเป็นเพื่อนนายมากกว่านายนะ "

     " คุณหมายถึง บัคกี้ " สตีฟแทบจะเด้งตัวออกจากเก้าอี้เมื่อได้ยินชื่อของเพื่อนสนิทที่ไม่เจอกันมานาน

     " ใช่ พ่อหนุ่มแขนเหล็กจิตป่วงนั่นแหละ นายรู้อะไรบ้างไหม " 

     " ไม่ ผมไม่รู้เลย " 

     " ฉันหวังว่าเขาจะไม่มายุ่งกับเราอีก " โทนี่พูดแบบนั้นไปพร้อมๆกับลากมือไปมาบนโต๊ะทำงาน 

     ส่วนสตีฟก็ลุกฮือเดินเข้าไปใกล้โทนี่ทันที เขาโค้งตัวลงใกล้โทนี่ก่อนจะพูดด้วยท่าทีสนใจ " ครั้งก่อนที่บัคกี้ทำร้ายคุณกับผม เขาต้องการอะไรงั้นหรอโทนี่ ไม่ใช่ว่าเขาได้ข้อมูลไปตั้งแต่ครั้งแรกงั้นหรอ "

     จริงอย่างที่สตีฟพูด ถ้าหากบัคกี้ต้องการข้อมูล แค่การบุกเข้ามาหาเขาและโทนี่ในครั้งแรกก็น่าจะเพียงพอ ทำไมเขาถึงกลับมาหาเขาและโทนี่อีกครั้งกระทั่งทำร้ายของทั้งสองคนขนาดนี้ โทนี่ที่เหมือนจะรู้อะไรบางอย่างก้มหน้าก้มตาตัวเองคิดในใจ


     ' หมอนั่นจะมาเอานายไปยังไงล่ะ... ' โทนี่กลืนคำพูดแรกลงคอก่อนจะพูดอีกประโยคออกมาแทน


     " ฉันไม่รู้ เขาเข้ามาทำร้ายฉัน ฉันไม่ทันตั้งตัว ไม่ทันได้ถามอะไรเลยด้วยซ้ำ " โทนี่ส่ายหัวไปมาไม่ชอบใจที่ตัวเองพลาดท่าอย่างง่ายดายถึงสองครั้งสองคราว 

     " ผิดปกติ... " สตีฟเกาคางเบาๆ 

     โทนี่ที่ก้มมองพื้นพินิจพิเคราะห์อะไรอยู่นั่นพูดขึ้นมาพร้อมๆกับหันไปมองกัปตันอเมริกาที่ยืนอยู่ข้างๆเขา 

     " นี่สตีฟ ถามหน่อยสิ "

     " ครับโทนี่ " 

     สตีฟตอบทันควัญ แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักแน่นิ่งไปกับคำถามของโทนี่ ดวงตาสีคาราเมลหวานฉ่ำจ้องมองเข้าไปนัยย์ตาสีฟ้าโกมลนั่นอย่างสนใจ ทั้งคาดหวัง ทั้งตั้งใจ

     " ถ้าเพื่อนนายทำผิดต่อหน้านาย นายจะจับเขาด้วยตัวนายเองได้โดยที่ไม่มีฉันหรือเปล่า "

     " คำถามอะไรน่ะโทนี่ คำถามจิตวิทยาหรอ "
     " ก็แค่สงสัย " โทนี่กอดอกยืดคอทำเป็นเรื่องแก้เก้อ ทำเป็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำตอบ แต่จริงๆเขากำลังสนใจมันต่างหาก ส่วนสตีฟก็นิ่งคิดไปสักครู่ จนกระทั่งเขาคิดออก สตีฟชูคางขึ้น มองลึกลงไปในดวงตาสีคาราเมลตรงหน้าด้วยดวงตามุ่งมั่น

     " ถ้าเป็นกรณีอื่นผมไม่รู้ แต่ถ้าเขาทำร้ายคุณอีก ผมจะไม่ลังเลเลย " สตีฟยิ้มให้กับโทนี่ที่กำลังหยุดชะงักร่างกายตัวเองไว้ท่าเดิมพลางทิ้งแขนไว้ข้างตัว ดวงตาที่ลอกแลกไปมาเมื่อได้ยินสุดท้ายบรรจบลงกับสายตาของสตีฟที่จ้องเข้าไปนัยย์ตาของโทนี่ 

     โทนี่เชื่ออย่างสนิทใจ หรือสตีฟทำให้เขาเชื่อได้อย่างสนิทใจกันแน่ ความกังวลทางสายตาของโทนี่ถูกเจ้าตัวเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด เมื่อครั้งคราวที่ผ่านมาสตีฟทิ้งเขาไปเพราะถูกสะกดจิตด้วยวิธีใดก็วิธีหนึ่ง แน่นอนว่าสตีฟกลับมาเป็นปกติ แต่เขาจะเชื่อได้มากแค่ไหน และสตีฟจะเป็นปกติไปอีกนานแค่ไหน แม้จะกังวลแต่โทนี่ก็เลือกที่จะสลัดความกังวลทิ้งไว้ที่ห้องแลป 

     ขาของโทนี่ก้าวช้าๆจนมาอยู่ตรงหน้าสตีฟ ห่างกันพอที่จะให้เขาก้มตัวคว้าแขนโอบกอดรอบคอแกร่งของคนตรงหน้าไว้ซักพัก สตีฟได้แต่ลูบหลังอีกคนเบาๆพลางจูบประโลมรอบๆต้นคอแสนดึงดูดใจของอีกคนเบาๆ เสียงระเส่าเร้าอารมณ์สตีฟให้ตื่นขึ้น แต่แล้วโทนี่เองก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาพร้อมกับผลักไหล่ของสตีฟที่กำลังของขึ้นให้ไปไกลตัวเขาในระยะปลอดภัย

     " ฉันว่าฉันอยากไปที่ห้อง "

     " ห้อง ห้องไหน "

     " ห้องนายไง คิดเหมือนกันไหม " โทนี่ยิ้ม

     " ห้องคุณดีกว่า " 

     " อืม..ตัวเลือกอื่นละ "

     " ห้องแลป / ที่นี่ " จู่ๆทั้งสองคนก็โผล่งพูดขึ้นมาพร้อมกัน สตีฟได้แต่ทำหน้าเหวอ ส่วนโทนี่ไม่คิดว่าสตีฟจะคิดเหมือนกันยิ้มกว้างออกมาอย่างพออกพอใจ พอใจมาก แบบว่า พอใจสุดๆไปเลยพระเจ้า! 

     " กัปตัน..นายก็ไม่เบานะ ฮึๆๆ "

     " ผ..ผม ไม่ " สตีฟรีบแก้ตัว เขารู้นี่เป็นนิสัยที่ไม่ดีเลย 

     แต่กลับกัน โทนี่กลับชอบอริยาบทดิบๆนั่น เขาโอบล้อมรอบไหล่กว้างของสตีฟอีกครั้ง ริมฝีปากที่อยู่ใกล้กับใบหูนั่นกระซิบเบาๆแนบชิดใบหู

     " ฉันก็ชอบมันทั้งหมดนั่นแหละสตีฟ " 

     " คุณทำให้ผมรู้สึกอีกแล้ว " สตีฟทำหน้าไม่พอใจนิดหน่อยใส่โทนี่ แต่จริงๆกำลังเก็บอาการสุดๆต่างหากล่ะ ส่วนโทนี่เองก็เว้าวอนด้วยการขยับสะโพกไปมากลางตัวของสตีฟ แต่เขาถือว่าอดทนได้ดีในระดับหนึ่ง ถ้าไม่อดทนจริงๆโทนี่คงไม่มีเวลาได้ทำแบบนี้กับเขาแน่นอน 

     " ไม่เห็นเป็นไร นายก็ดูชอบดี " พูดจบเขาก็ซบเข้ากับไหล่กว้าง มือโลมเล้าไปทั่วช่วงตัวเท่าที่เขาโอบไปถึง 

     " แต่มันทำให้ผมคิด " 

     จบคำพูดของสตีฟ โทนี่ก็เลือกที่จะหยุด ก่อนจะเด้งตัวเองออกมาจากไหล่กว้างตรงหน้า

     " เรื่องอะไร ว่ามาสิ " พูดจบก็กอดอกทำท่าทีไม่ค่อยพอใจ อันที่จริงเขาต้องการจะเข้าห้องนอนแล้วรีบจัดการเจ้ามังกรคลั่งให้สงบลงในตัวเร็วๆ เดี๋ยวนี้เลยได้ก็ยิ่งดี 

     " ผมชอบมันก็จริง แต่ผมก็อดคิดไม่ได้เวลาคุณทำแบบนี้กับคนอื่นมาก่อน " 

     สตีฟหลบสายตาอีกคน โทนี่แอบยกยิ้มในใจขึ้นมาทันที


     ' ให้ตายเถอะ...หรือว่า ' 


     " หึงฉันหรอแคป " 

     โทนี่หัวเราะร่าเมื่อเห็นหน้าสตีฟเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาแทบทั้งหน้า สตีฟเลือกที่จะแก้เก้อด้วยการจับแขนทั้งสองข้างของโทนี่ขึ้นเหนือหัวก่อนจะกดลงบนพื้นเย็นเฉียบของห้องแลป สายตาผู้ล่าของสตีฟกำลังจ้องมองเหยื่อตัวน้อยๆของเขา 

     " จะว่าแบบนั้นก็ได้ " 

     " นี่จะบอกอะไรให้ ถึงฉันจะเคยมีอะไรต่ออะไรกับสาวๆนับร้อยคน.... " 

     " .... "


     ' อุ้ปส์...โทษทีๆ แต่ก็ตลกดีเหมือนกัน //หัวเราะ '


     " แต่ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชาย นายเป็นคนแรก และวิธีเล้าโลมแบบนี้ ฉันก็ไม่เคยทำให้ใคร นายเป็นคนแรกที่ฉันยอมให้สัมผัส ยอมให้เข้ามาถึงข้างใน ยอมให้ปล่อยข้างในตัวฉัน ยอมให้ทิ้งรอยรักไม่ว่าจะกี่รอยในร่างกายของฉัน หลังจากที่นายสัมผัสฉันสตีฟ ฉันลืมนายไม่ได้ ทุกๆส่วนในร่างกายฉัน เป็นของนายไปแล้ว นายทำฉันแทบคลั่งรู้ตัวบ้างไหม " 

     สายตาทั้งคู่สอดประสานกันราวกับกำลังสื่อสารซึ่งกันและกัน ดวงตาของสตีฟตอบทุกๆคำถามในใจของเขาแล้ว ทั้งต้องการ ทั้งอ่อนโยน และบ้าคลั่งไปพร้อมๆกัน 

     โทนี่ขบเม้มริมฝีปากล่างอย่ายั่วยวน เขาแทบอยากกลืนกัปตันอเมริกาคนดีตรงหน้าซะให้สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ให้ใครสัมผัสนอกจากเขา ไม่อยากให้ใครได้เห็น ไม่อยากให้ใครได้กลิ่น ไม่ให้ใครได้ไปครอง " จะเอาอะไรไปก็ได้ ทั้งหมดที่เป็นตัวฉัน ทรัพย์สินฉัน คลังปัญญาของฉัน... "

     " ผมไม่ได้ต้องการทั้งหมดนั่น ผมต้องการแค่คุณ " 

     " มันเป็นของนายมานานแล้ว สตีฟ "


END 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

107 ความคิดเห็น

  1. #95 micupcake16 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 00:52
    เราชอบความละมุนนี้
    #95
    0
  2. #84 namoka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 08:08
    รอตอนต่อไปนะคะชอบสตีฟจังเลยยยย โทนี่ก็น่าหยิกแก้ม
    #84
    0
  3. #83 Foxtail de.Gwynzivior (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 21:31
    รูปน่ารักจังครับบบบบ รอป๋าเคะฮอตในตอนต่อไปนะครับ
    #83
    0
  4. #82 aomsinseft (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 20:03
    ทำไมปู่น่าลัก(?)
    #82
    1
    • #82-1 AI(จากตอนที่ 10)
      28 สิงหาคม 2559 / 21:00
      ถ้ารักช่วยรักตลอดไปเลยนะคะ 555
      //ตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่คุณปู่จะแบ๊วล่ะค่ะ ต่อไปจะเป็นโทนี่สายเคะ----
      #82-1