FIC :: STEVExTONY :: U KNOW WHO I AM.

ตอนที่ 7 : [5] งานเลี้ยงจบลงแต่งานเลี้ยงควันหลงไม่ยอมจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ม.ค. 59

     
     PART ไรท์เตอร์

     ' ผมเกลียดความรู้สึกตัวเองซะจริง... '
     สตาร์คบ่นในใจพึมพำ ทิ้งคำถามไว้ให้กันตัวเอง พลางเอามือกอดผ้าห่มในมือแน่นไม่ยอมปล่อยราวกับว่ากลัวมันจะโดนขโมยไปเชิงๆนั้น
     ' ความรู้สึกที่เหมือนกับการกินเค้กปนกันกับพิซซ่า...ถึงแม้ว่าจะอร่อยทั้งคู่แต่ถ้ากินพร้อมกันก็ไม่เห็นจะอร่อยซักนิด... '
    
     .
     .
     
     ' ได้..จะพยายาม.. '
     .
     .


     " เฮือกก...! "
     สตาร์คสะดุ้งตื่นด้วยเสียงหายใจหอบยกใหญ่ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและสีหน้าวิตกกังวล เขากำลังตกใจ เพราะเสียงที่เขาได้ยินในฝันนั่นดันเป็นเสียงของคนๆหนึ่งที่เขากำลังเริ่มต้นใหม่ด้วยนี่นะ...
     " คุณนอนไม่หลับหรอสตาร์ค ? "
     สตีฟที่กำลังค้นอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆเตียงสตาร์คนั่นเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เขากลัวว่าการรื้อค้นของๆเขานั้นมันจะทำให้อีกคนที่กำลังนอนฝันพริ้มอย่างมีความสุขนั่นตื่นมาบ่นเขา
     " เปล่า ผมสบายดี... "
     สตาร์คส่ายหัวเหมือนแมวสะบัดขน ก่อนจะจัดเสื้อนอนตัวหนาของตนให้อยู่เข้าที่เข้าทางพลางมองไปที่มืออีกคนที่กำลังรื้อของข้างๆเตียงของเขา มันเป็นตู้ที่ไว้วางของส่วนตัวของสตาร์ค เขามักจะวางโทรศัพท์ สมุดพกส่วนตัวไว้ตรงนั้น รวมถึงของจิปาถะต่างๆที่เขาไม่เคยคิดที่จะเก็บ เขามองมันเป็นศิลปะแห่งสตาร์ค(?)ไปเสียเเล้ว
     " นั่นคุณกำลังรื้อหาอะไรน่ะ ? "
     สตาร์คมองอีกคนที่กำลังท่าทางจริงจังกับการรื้อค้นเสียเหลือเกินจนแทบจะไม่สนใจเขาเลย ทั้งๆที่ตอนตื่นนอนควรจะมาปลุก บ่น พร้อมกับจูบ(?)เบาๆเป็นของแถมแท้ๆ
     " ผมหาที่ปั่นหู...บ้านคุณออกจะไฮเทคนะ แต่ที่ปั่นหูน่ะไม่มีหรอ? "
     " โถ่...ตาแก่เอ๊ย! สมัยนี้เขาไม่ใช้ของพรรคนั้นกันหรอก เขาใช้เจ้านี่กันต่างหาก "
     สตาร์คพูดจบมืออีกข้างก็เอื้อมไปหยิบอาวุธ(?) ที่สามารถขจัดสิ่งสกปรกบนใบหูได้อย่างดีเยี่ยม ลักษณะเป็นแท่งยาวๆสีขาวดูไฮเทค ก็แน่ละ นี่สตาร์คนะ ผลิตทุกอย่างแหละน่า...
     " เยี่ยมไปเลยใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องใช้มือให้เสียแรง แค่วางเบาๆเปิดสวิตให้เครื่องทำงานก็ใช้ได้แล้วล่ะ แต่ข้อเสียคือมันต้องมีคนช่วยนิดหน่อย อยากจะลองดูหน่อยไหม? "
     สตาร์คมองสิ่งประดิษฐ์ของตัวเองอย่างหน้าชื่นตาบาน ถึงแม้ว่ามันเป็นเพียงเเค่ของชิ้นเล็กๆที่ไม่ค่อยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตก็ตามที่ แต่อย่างน้อยๆเขาก็ภูมิใจกับมันมากพอๆกับหุ่นเกราะเหล็กเช่นกัน
     " รบกวนหน่อยละกันนะ "
     " นอนนี่สิ... "
     สตาร์คชี้ไปที่ตักของตนเองที่กำลังนั่งเตรียมพร้อมอยู่แล้ว สตีฟเห็นก็ไม่ทันได้คิดลังเลอะไรนอนหนุนตักทันทีทันใด พลางมือซนทั้งสองก็โอบกอดเอวอีกคนแน่นซะจนอดบ่นไม่ได้
     " นี่...แบบนี้มันไม่ถนัดนะกัปตัน.. "
     " เรียกชื่อผมสิ... "
     " หือ...? "
     สตาร์คมองหน้าอีกคนที่อยู่ห่างไม่ถึง1นิ้วตรงหน้า คนที่กำลังกอดเขาแน่นรวมถึงคำพูดแสนหวานที่เอ่ยออกมาจากปากอ้อนเขาอย่างที่ไม่เคยเป็น สตาร์คได้เเต่อมยิ้มมือปิดหน้าสีแดงนั่น แต่คนข้างล่างก็ไม่ได้หยุดอ้อนต่อ สตาร์คไม่ขัดใจ เขาพูดเบาๆเหมือนเป็นพันธะระหว่างคนทั้งสอง
     " สตีฟ...สตีฟ.. "
     " น่ารักมาก... "
     สตีฟพูดจบพลางเอามือทั้งสองคลายออกมาลูบแก้มนุ่มนิ่มของอีกคนที่มีปฏิกิริยาที่เกินจะเชื่อในสายตาของสตีฟ ดวงตาหวานนั่นหว่านล้อมไปด้วยความเยิ้มและเอิบอิ่มอย่างช่วยไม่ได้ แก้มกลมนั่นรวมตัวกันกลายเป็นสีแดงเลือดที่แฝงไปด้วยสีเนื้อออกน้ำผึ้ง ริมฝีปากที่พูดจบนั่นขบเม้มกันเป็นการบอกว่าเขาเขินอายอย่างเป็นที่สุด แต่ไม่นานนักสีหน้านั่นก็หลายเป็นเรื่องฝันร้ายของสตีฟอีกครั้ง
     " ตาแก่บ้าเอ๊ย ! "
     ด้วยความที่ฉุดอารมณ์ตัวเองไม่อยู่สตาร์คตะโกงพลางเอามือที่ว่างอีกข้างของเขาตีระบายอารมณ์เขิน จนสตีฟที่ไม่ทันตั้งตัวรับกับแรงปะทะนั่นสะดุ้งเฮือก เพราะมือบางของอีกคนที่ระบายอารมณ์มาโดนอกพอดี เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด เพียงแต่ทำให้เขานึกสนุกขึ้นมามากขึ้นก็เท่านั้นเอง
     " งั้นคุณคงเป็นสตาร์คบ้า... "
     " ฮึ...กัปตันคนเก่ง อย่าเก่งแต่ปากก็แล้วกัน ผมจะสอนคุณใช้ แล้วถ้าคุณทำไม่ได้ล่ะก็... "
     สตาร์คเว้นยาวก่อนยิ้มทะเล้นในแบบของเขา สตีฟเห็นดังนั้นก็ไม่รีรอที่จะรับคำท้าตามประสาสตาร์ค ซึ่งเขาเองก็รู้ดีว่าถึงเขาจะทำสำเร็จหรือไม่สำเร็จสตาร์คก็หาเรื่องจนตนเองชนะได้อยู่ดี
     " ผมคิดว่าผมใช้มันได้ดีกว่าที่คุณคิดสตาร์ค "
     " งั้นมาเริ่มกันเถอะ "
     .
     .
     .
     .
     .
     15 นาทีล่วงเลยไป...

     .
     .
     .
     .
     .
     .
     " เฮ้! สตาร์ค....! "
     นาตาชาในชุดสูทสีดำกระโปรงทรงเอเรียบง่ายแต่ดูดีในแบบของเธอนั่นเดินดุ่มๆเข้ามาในบ้านสตาร์คได้อย่างง่ายดายทั้งๆที่สตาร์คได้สั่งการจาวิสไว้อย่างดีแล้วก็ตาม ก็แหม...เจ้าหน้าที่หน่วยชิวส์ทำอะไรได้มากกว่าที่พวกคุณคิดและสตาร์คคิดไว้แน่นอน
     " คุณสตาร์คกำลังปฏิบัติการณ์ทดสอบผลงานชิ้นใหม่อยู่ครับคุณนาตาชา "
     จาวิสผู้ขัดความรับผิดของของตัวเองนั่นกำลังบอกนาตาชาว่าอย่าพึ่งไปขัดการทำงานของเจ้านายของตนในทางอ้อมๆนั่นเอง แต่ดูเหมือนนาตาชาจะไม่ได้สนใจพร้อมทั้งหยิบอุปกรณ์สลัดกลอนกุญแจห้องไว้ในมืออย่างหน้าตาเฉย
     " อ่องั้นหรอจาวิส...งั้นช่วยเชิญคุณสตาร์คออกมาพบหน่อยจะได้ไหม?" 
     นาตาชายิ้มเจือนๆคุยกับระบบปฏิบัตการณ์จอมกวนที่ได้รับคำสั่งมาจากเข้านายที่กวยิ่งกว่านั่นกำลังทำหน้าที่ตามคำสั่ง
     " เกรงว่าจะไม่ได้ครับ เพราะคุณสตาร์คกำลังยุ่งกับการทดสอบผลงานชิ้นใหม่ของบริษัท... "
     " งั้นก็ไม่เกรงใจละน้า.. "
     ไม่ทันที่จาวิสพูดจบ นาตาชาผู้ที่ไม่ได้ฟังจาวิสเลยซักนิดเดินไปตามทางที่คุ้นเคย ก่อนเดิมดุ่มๆไปในพื้นที่ส่วนตัวของสตาร์ค จนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนในที่สุด
     นาตาชายืนมองประตูอย่างสงสัยอยู่สักพักก่อนได้ยินเสียงพิลึกพิลั่นจากภายในห้องก็ทำเอาเธอเอาหูแนบประตูทันทีทันใดเพื่อให้ได้ยินเสียงที่ชัดเจนมากยิ่งขึ้น
     .
     .
     .

     " อ่าา..ไม่เอา เอาออกไปเลย... "
     " เดี๋ยวสิ..มันยังไม่สุดเลยนะสตาร์ค "
     " ไม่ ๆ อ๊าา.. จะ..เจ็บบ "
     " ช่วยอดทนหน่อยจะได้ไหม ? "
     .
     .
     .
     
     " จะ...จาวิส เจ้าพวกวิปริตนี่กำลังทดสอบอะไรกันแน่... "
     นาตาชาที่เอาหูแนบประตูนั่นสีหน้าซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาและทั่วลำตัวเเข็งกร้าวอย่างไม่เคยเป็น ถึงแม้เธอจะรู้จักทั้งสองคนในห้องไม่ดีนักแต่ก็ไม่น่าจะเป็นแบบนี้...
     " น่าจะเป็นเครื่องอะไรซักอย่างครับ คุณสตาร์คไม่ได้แจ้งผมไว้ชัดเจนเท่าไหร่นัก ถ้าคุณนาตาชาต้องการข้อมูลเพิ่มเติม... "
     " ชู่วว..จาวิส เหมือนเสียงจะเงียบไปแล้ว "
     นาตาชาที่ตั้งอกตั้งใจฟังเสียงจากห้องนั่น ไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออกจากข้างใน สตีฟเดินมาเปิดประตูนั่นเอง
     " อ่าว เข้ามาก่อนสิ สตาร์คกำลังจะคุยกับคุณพอดี "
     กัปตันพูดก่อนก้าวออกจากห้องโดยไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของนาตาชาเลยซักนิด ส่วนตัวนาตาชาเองได้แต่เพียงมองคนตรงหน้าที่กำลังซีดเซียวอยู่บนเตียงท่าทางบิดงอ ตัวโค้งแบบผิดรูปผิดร่าง ถ้าจะให้คิดเป็นเรื่องอย่างว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก นั่นทำให้นาตาชาได้แต่ยืนนิ่งห่างจากตัวสตาร์คอย่างที่ไม่เคยเป็น ทำเอาอีกคนที่กำลังฟื้นตัวอยู่บนเตียงนั่นถึงกับถาม
     " ทำไมหรอนาตาชา มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ? "
     สตาร์คถามด้วยสีหน้างุนงง
     " อ่า..ก็นิดหน่อย...แต่น่าแปลกใจนะที่คุณสองคนเข้ากันได้ดีแล้วหลังจากวันนั้น... "
     " อ่อ แน่นอน ฮะๆๆ "
     สตาร์คยิ้มแห้งๆเจือนๆ
     " แล้วเมื่อตะกี้พวกคุณ... "
     " มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ !! "
      สตาร์คพูดตัดบทนาตาชาด้วยสีหน้าเขินอาย ทำเอานาตาชาคิดไปไกลตามที่ตัวเองคิดซะงั้น 
     ' ก็แน่ละใครมันจะไม่คิดกัน แล้วทำไมต้องทำหน้าเขินด้วยไม่ทราบ ! '
     สตาร์คได้แต่บอกว่าไม่ใช่อย่างที่คิด นั่นก็คือไม่มีอะไรไปมากกว่า เขาแพ้ให้กับสตีฟแล้วถูกแกล้งโดยเอาที่ปั่นหูมาจี้ตามตัวทำเอาระทวยไปหมดนั่นเอง 
     สตาร์คเพียงแค่ไม่อยากให้นาตาชารู้เรื่องนั้น แต่นาตาชาดันคิดไปไกลซะงั้น
     " แต่ถ้าคุณคิดอยากจะทำอะไรอย่างนั้นก็ไม่ได้ว่าอะนะ เพียงแค่อย่าให้กระทบกับกลุ่มของพวกเราก็พอแล้วล่ะ "
     "...? "
     ' ทำอะไรอย่างนั้น --- มันคือสิ่งไม่ดีต่อทีมหรอ การปั่นหูน่ะ ' สตาร์คได้แต่ทำหน้ามึน 

     " แล้วมีอะไรถึงมาที่นี่ละ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยว่าง.."     
     " งานด่วน... "
     นาตาชาพูดจบก็ยื่นเอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินแถบขางประหลาดนั่นให้กับสตาร์ค ผู้ที่ได้รัยมันนั่นเมื่อมองแฟ้มก็เหมือนกับรู้ทันทีว่าอีกคนต้องการอะไร สตาร์คไม่รีรอที่จะรีบเก็บแฟ้มนั่นในไดร์ฟส่วนตัวของเขา
     " ธุระของฉันหมดแล้ว งั้นขอตัวก่อน.. "
     " ยัง...นาตาชารอก่อน "
     สตาร์คตะโกนไล่หลังอีกคนที่ดุ่มๆออกจากห้องโดยไม่บอกกล่าว
     " วันพรุ่งนี้ผมอยากจัดงานเลี้ยงกระชับมิตรที่นี่ "
     " อ่อ ได้สิ...ให้ชวนใครมาบ้างล่ะ งานเลี้ยงน่ะฉันไม่พลาดหรอกนะ "
     " ทุกคนในทีม ขอบคุณ "

     มื้อค่ำ....
     
     ในความมืดปนแสงสว่างเล็กน้อยหน้าบ้านนั่นปรากฏให้เห็นกายกำยำของฮอคอาย ดร.แบนเนอร์ รวมไปถึงเทพสายฟ้า ธอร์ เองก็กำลังสาวเท้าเดินตรงดิ่งมาที่บ้านอันสุดแสนอลังการของสตาร์คที่ถูกจัดเตรียมต้อนรับแขกเอาไว้เป็นอย่างดีเรียบร้อยอยู่แล้วภายในถูกประดับประดาด้วยดอกไม้รวมถึงริบบิ้นสีสวยงามเต็มไปหมด 
     " ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ คุณสตาร์คกำลังเตรียมตัว ขออภัยที่ไม่ได้ออกมาต้อนรับด้วยตัวเองครับ "
     จารวิสพูดโผล่งออกมาเมื่อทุกคนที่ถูกนัดกำลังมายืนรอเจ้าของบ้านผู้อืดอาดชักช้ามาเปิดประตู แต่ไม่ทันที่ธอร์จะเอาค้อนถล่มบ้าน(?) จาวิสก็พูดต้อนรับเสียก่อน ดูเหมือนฮอคอายจะไม่ค่อยชอบใจที่จาวิสบอกทัน เหมือนเขาจะอยากเห็นบ้านสตาร์คถล่มซะมากกว่านะ
     " หวัดดีสหาย มาพร้อมกันหรอเนี่ย "
     นาตาชาเดินออกมาจากประตูบ้านที่กว้างขวางนั่นก่อนพูดพร้อมเอาแขนท้าวประตูอย่างสนิทสนมไม่มีความเกรงใจแต่อย่างใด
     " ข้าน่ะเหาะมา แต่สองคนนี้ข้าไม่รู้ด้วย... "
     ธอร์พูดดักน้ำเสียงขึงขังท่าทางไม่พอใจที่นาตาชาเข้าใจว่าเขามาพร้อมกันกับคนอื่น
     " ผมมากับฮอคอายเองล่ะ ว่าแต่สตีฟยังไม่ถึงหรอ "
     " เขารออยู่ด้านใน ไปกันเถอะ "
     นาตาชาออกปากชวนทั้งสามคนเข้าไปข้างในกวักมือด้วยท่าทีสนิทสนม ก่อนเดินไปถึงห้องรับแขกสุดกว้างขวางที่ถูกจัดไว้เพื่องานสังสรรค์โดยเฉพาะ 
     ตรงโต๊ะที่ถูกจัดไว้ตรงกลางห้องสะดุดตามีเก้าอี้ทางยาวสี่ตัวล้อมรอบโต๊ะเล็กๆ โดยที่มีตัวนึงถูกสตีฟนั่งครองไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
     ไม่ทันที่สตีฟจะได้ทักทายทุกคน สายตาเขาเพียงได้แต่กวาดสายตาไปรอบๆ ไม่นานเสียงนุ่มๆของจาวิสก็โผล่งขึ้นมาทันทีที่ทั้งสี่คนเข้ามาในขอบเขตของห้องรับแขก
     " เจ้านายกล่าวว่าไม่ต้องเกรงใจนะครับทุกท่าน ขอให้สนุกกับค่ำคืนนี้ครับ "
     หลังจาวิสพูดจบก็ตามมาด้วยเสียงเพลงเพราะๆที่เปล่งออกมาจากลำโพงที่มีติดอยู่รอบตัวบ้าน บรรยากาศเปลี่ยนไปในพริบตาที่เพลงถูกเปิด ห้องถูกปรับแสงให้มืดลงจนมองเห็นดวงดาวที่อยู่บนฟ้าดูใกล้เข้ามาเต็มที น้ำพุขนาดใหญ่ในบ้านถูกเปิดเสียงดังระหึ่มขึ้นมาทันทีทันใด และลำจังหวะแห่งความสนุกก็ถูกเปิดขึ้น
     " ยินดีที่ได้เจออีกครั้งนะธอร์ "
     " เช่นกันกัปตัน "
     สตีฟลุกขึ้นจากโซฟาตัวโปรดนั่นก่อนลุกขขึ้นไปทักทายธอร์ผู้ที่เคยเหนื่อยยากด้วยกันมาก่อนด้วยความสนิทชิดเชื้อ 
     " ยังดูดีไม่เปลี่ยนเลยนะกัปตัน อยู่นี่ไม่ปวดหัวบ้างหรือไงกัน ? "
     ฮอคอายเดินดุ่มๆเข้ามาทักทายอีกคนด้วยคำถามที่เขาสงสัยตลอดมา 
     " ปวดหัว...เรื่องอะไร ? "
     สตีฟยิ้มก่อนถามด้วยแววตาสงสัยในคำถามป่วนจิตของฮอคอาย
     " สตาร์คไงล่ะ เขาคงทำให้คุณปวดหัวจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่กัปตัน "
     ฮอคอายหัวเราะร่าก่อนจะต้องหุบปากเก็บงำเสียงหัวเราะในทันทีเพราะหลบลำแสงบางอย่างที่มาจากทางด้านหลังแทบไม่ทันการ 
     ทุกคนจากที่กำลังสนใจสิ่งอื่นที่นอกเหนือจากสิ่งตรงหน้านั่นต้องกลับไปสนใจต้นตอของลำแสงทันทีทันใด หันไปเห็นสตาร์คที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาคู่สวยของเขาในมือข้างขวาสวมส่วนหนึ่งของเกราะไอออนแมน ถ้าในโดนลำแสงนั่นเข้าไปก็คงไม่ตายดี
     " ได้ยินนะฮอคอาย เผาเจ้าบ้านแบบนี้เตรียมกลับไปกลายเป็นศพได้เลย "
     " ใจร้ายจังสตาร์ค แผลพึ่งจะหายแท้ๆ "
     " นี่ละใจดีแล้ว โทษทีนะ "
     สตาร์คพูดพร้อมเดินเข้ามาทำหน้าเย้ยหยั่นฮอคออยเต็มประดา วันนี้เขาสวมชุดสูทผ้าเนื้อดีที่สั่งทำโดยเฉพาะ สูทที่เขาสวมทับเสื้อกั๊กสีครีมอ่อนๆเข้ากับผิวน้ำผึ้ง เสื้อที่ถูกออกแบบเเละตัดเย็บอย่างดีให้เข้ากับสรีระของร่างกาย ไม่เพียงแต่ขยับตัวได้สะดวก แต่มันยังช่วยให้คนขี้หนาวอย่างเขาอบอุ่นได้ดีเอาการ กางเกงเองก็เป็นสีขาวเข้ากับตัวสูท ทั้งยังรองเท้าที่ทำให้เขาดูดีขึ้นมาในแบบของเขา
     " ใจร้ายไม่เปลี่ยนเลยสตาร์ค แต่วันนี้ไม่คิดจะมีเรื่องหรอกนะ วันนี้ฉันมาสนุก "
     " เฮอะ... "
     สตาร์คทำหน้าผยองในตัวเองก่อนเดินเชิ้ดไปหาอะไรดื่มตามประสา
     " วันนี้ฟิวรี่ไม่มางั้นหรอ ? "
     กัปตันละสายตาจากสตาร์คพลางถามคนที่มาเยือนที่งานตามคำถามทั่วไป
     " ถ้าคิดถึงละก็จะมาหาทันทีเลยละกัปตัน "
     ฟิวรี่ที่ยืนอยู่ห่างๆจากห้องนั่นมาในชุดเดิมๆที่ดำหางยาว พร้อมผ้าปิดตาอันเป็นเอกลักษณ์ เขายืนยิ่มระรื่นอยู่ด้วยความชื่นใจ
     " เปลี่ยนจากคิดถึงเป็นอย่างอื่นจะได้ไหม ฟังแล้วมันพิลึกๆ "
     แบนเนอร์ที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมแชมเปณนั่นหันกลับมาพูดกับฟิวรี่กำลังพึ่งยิงมุขไม่ดูสีหน้าคนอื่นเอาเสียเลย
     " ไม่ชอบใจอีกแล้วนะแบนเนอร์ แต่มันช่วยไม่ได้หรอกนะ "
     ฟิวรี่เดินลงมาจากที่เดิมของเขาลงมาที่ห้องรับแขก
     " ไม่ได้มาแค่สังสรรค์ มาฟังงานประดิษฐ์ชิ้นเอกด้วยนะใช่ไหมสตาร์ค "
     ฟิวรี่ยิ้มอย่างปลื้มใจ สตาร์คที่ได้ยินดังนั้นก็หันกลับมาหาอีกคนที่พูดถึงเรื่องงาน ทำเอาสตาร์คเลิกคิ่วก่อนเอ่ยปากถาม
     " เออ...เรื่องงานเนี่ยยกไว้อีกซักวันจะได้ไหม วันนี้สนุกให้เต็มที่เถอะน่าลุงตาเดียว "
     สตาร์คพูดจบก็ท้าวแขนตัวเองไว้กับไหล่ของฟิวรี่ที่ท่าทางจะระอาเต็มที่กับสตาร์คผู้เอาแต่ใจคนนี้
     " อาจจะจริง วันนี้คุณคงอาจจะไม่พร้อมสินะสตาร์ค เอาเป็นว่า... "
     " มาสนุกกันเลย ! "
     ไม่ทันที่ฟิวรี่จะพูดจบ สตาร์คก็พูดตัดบททันทีทันใด ก่อนเดินร่าไปหยิบแก้วไวน์มาซดเพิ่มทันที ฟิวรี่ที่ทำหน้าระอาอยู่ซักพักก็ค่อยๆยิ้มเล็กน้อย เมื่อได้เห็นคนอื่นๆกำลังสนุกและเหมือนจะไม่เพียงแค่สนุกเท่านั้น แต่ก็ยังสร้างสัมพันธ์บางอย่างที่ดีให้กับทุกคนอีกด้วยนั่นเอง
     " อย่าไปสนใจเขาเลยนะ "
     สตีฟเขามาพูดกับฟิวรี่ทีกำลังยิ่นนิ่งๆดูความเปลี่ยนแปลง
     " ผมชินแล้วล่ะกับการที่ไม่สามารถควบคุมเขาคนนั้นได้ แต่เขาช่างเป็นคนที่สร้างสรรค์สิ่งต่างๆได้ยอดเยี่ยมไม่ผิดไปจากพ่อเขาเลยจริงๆ ในใจผมชื่นชมเขา แต่ในอีกความคิดหนึ่งผมก็เกลียดเขา ไม่รู้ทำไมจริงๆ... "
     สตีฟยืนมองอีกคนที่กำลังไม่เชิงชื่นชมแต่เหมือนมีหลายๆอย่างแฝงอยู่ในคำพูดแสนเจ็บเเสบนั่นเบาๆ
     " ผมเป็นก็คิดแบบนั้น เขามีทุกอย่าง...เพียงเเต่เขาใช้มันได้ไม่ถูกต้อง นั่นไม่ใช่สิ่งที่ยากมากมายเกินไปกว่าที่พวกเราจะสอนให้เขาได้ ผมคิดว่านะ "
     " คุณพูดถูก... "
     " ผม..ขอตัวก่อน.. "
     สตีฟเดินดิ่งเข้าไปหาสตาร์คที่กำลังซดไวน์อย่างสนุกสนานท่ามกลางไฟสลัวชวนปวดหัว 
     " อ่าวสตีฟ เอาซักหน่อยไหม "
     " ถ้าคุณยินดี.. "
     " อะ.. "
     สตาร์คยื่นแก้วไวน์ในมือของเขาให้กับอีกคน สตีฟไม่ได้รังเกัยจและรับมันไปไว้ในมือ ไม่ทันขาดคำ มือซนของสตาร์คคว้าไปจับขวดไวน์ขวดใหญ่ขึ้นมาซดเต็มกำลัง
     " เฮ้ นี่มันมากเกินไปนะสตาร์ค "
     สตีฟมองคนตรงหน้าที่สีหน้าแดงก่ำ เเสดงให้เห็นถึงอาการที่ดูมึนเมาไปมากยิ่งกว่าสีหน้าคือตัวอ่อนเพลียไปหมดเหมือนคนไม่มีแรงเอาเสียเลย สตีฟเห็นดังนั้นด้วยความเป็นห่วงคนตรงหน้ากลัวจะล้มพับไป มือของสตีฟนั้นรั้งไปที่เอวของอีกคนโดยอัตโนมัติ 
     " คุณควรไปนอนได้แล้ว " 
          " หืม.. "
          สตาร์คยิ้มทะเล้นพร้อมมองคนตรงหน้าที่ไม่ได้มีท่าทีที่เปลี่ยนไป ทำเอาเขาไม่ค่อยจะพอใจเล็กน้อย 
          ' ไม่มีท่าทีพอใจเลยซักนิด...น่าโมโหชะมัด '
          ไม่ทันตั้งตัว แขนของสตาร์คทั้งสองคล้องไปที่คอแกร่งของคนตรงหน้า พลางยื่นตัวเข้าไปใกล้จนลำตัวแนบชิดกันอย่าที่ไม่เคยเป็น
          " ยังไม่เมาเลย... "
          " คุณโกหก "
          " ดูผมสิ ผมเหมือนคนเมางั้นหรอ ? "
          สตีฟมองไปตามที่อีกคนบอก เขามองไปที่รูปร่างอันสมส่วนสันทัด เอวที่คอดจนไม่อยากจะเชื่อว่าที่คือเอวของผช.คนหนึ่งที่เป็นเสือผู้หยิงจนไม่เป็นอันทันงาน สะโพกที่กลมมนอย่างไม่น่าเชื่อนั่นมาอยู่ร่างตรงหน้า ก่อนจะจบไปจนใบหน้าที่อยู่ไม่ไกลจากสายตาของเขานัก สายตาหวานเหยิ้มนั้นจ้องมองที่เขาไม่หยุดหย่อนราวกับจะกลืนกินเขาไปทันตัว
          " จูบผมสิ... "
          สตาร์คพูดพร้อมสีหน้าที่บ่งบอกถึงความต้องการของเขาได้ถึงขีดสุดแล้ว เเต่เหมือนสตีฟจะไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น เขาเบนหน้าคมของเขาหนีหน้าอีกคนที่กำลังขยับเข้ามาใกล้
          " อะ..อะไรของคุณ แล้วที่นี่ก็มีคนนะสตาร์ค คุณไม่ควรจะทำแบบนี้ "
          " ทำเป็นมารยาทดีจังเลยนะ ก่อนหน้านี้ยังจูบผมต่อหน้านาตาชาแท้ๆ แล้วอีกอย่างคนอื่นก็หมดสภาพหมดแล้ว เห็นหรือเปล่า "
          " นั่นผมไม่ได้ตั้งใจ... "
          สตีฟมองไปยังโซฟาที่เหมือนจะมีศพนอนอยู่เกลื่อนไปหมด ทุกคนตกอยู่ให้ห้วงความฝันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นั่นทำให้สตีฟพอใจ 
          " แค่นี้ก็พอใจแล้วใช่ไหม งั้นก็รีบๆเร็วเข้า "
          สตาร์คบ่นอุบอิบ แต่เหมือนสตีฟจะไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น เขาแกะแขนที่เกี่ยวคอก่อนจะเดินห่างออกจากอีกคนทันที
          " ผมมีสองตัวเลือกให้คุณ ระหว่างให้ผมพาคุณไปส่งที่ห้องกับให้ผมกลับไปนอนโดยปล่อยให้คุณนั่งดื่มอยู่คนเดียว ผมให้คุณเลือกสตาร์ค "
          " ผมไม่เลือกข้อไหนทั้งนั้น "
          " งั้นผมคงช่วยอะไรคุณไม่ได้ ขอโทษด้วย "
          " ทั้งๆที่ในใจนายเองก็อยากจะปลดปล่อยไม่ใช่หรอ... "
          " ... "
          สตีฟหยุดยืนนิ่งก่อนคิดทบทวนคำพูดของอีกคนที่กำลังพูดอย่างไร้สติ
          " วันก่อนนายบอกเอง...ช่างเถอะ ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ... "
          สตาร์คเดินย่องๆผ่านไหล่สตีฟ ไม่ทันที่เขาจะเดินพ้นร่างหนานั่นไป ไหล่ทั้งสองของเขาถูกระชากเข้าหาตัวอีกคนที่ประกบจูบอย่างหิวกระหายทันที ทำเอาร่างเล้กที่ไม่ทันตั้งตัวนั้นหายใจหอบหืดขึ้นมาทันทีทันใด แต่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาพอใจไม่น้อยเลยทีเดียว
          " คุณยั่วผมเองนะสตาร์ค "
          สตีฟละจูบของตัวเองออกก่อนพูดโผล่งออกมาทันทีพร้อมสีหน้าที่คิ้วนั่นแทบจะติดผูกกันเป็นกระจุกๆ 
          " ต้องการอะไรงั้นหรอ ? "
          " ผมไม่รู้... "
          " ไม่ต้องตอบก็ได้...ใช้ร่างกายของนายตอบทีสิสตีฟ "
          .
          .
          .
          .
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #28 ployironman (@ployironman) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:33
    ยั่วมากๆๆๆ
    #28
    1
    • #28-1 AI (@ployty2544) (จากตอนที่ 7)
      28 มีนาคม 2559 / 11:47
      ยังมีอีกเยอะคะ ป๋าสายยั่วนะจะบอกให้ อิอิ ><
      #28-1
  2. #26 เซริว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:30
    ป๋าช่างยั่วนัก
    #26
    0
  3. #20 Xee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 20:09
    โอ้ว... ป๋าโดนคนแก่(????)กินน
    #20
    0
  4. #19 1234 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 00:41
    โอยยยยย!!! กรี๊ดดดคร้าาา สุดๆๆอะแต่ไรท์หายไปนานอ้าาา กลับมาแล้วก็มาต่ออีกน้าาา นี่ไม่รุว่าถ้า civil war ฉายแล้วจะเปนยังไง เอาเถอะไรท์มาต่ออีกน้าา เค้ารออยู่นะเตงง
    #19
    0