ผจญภัยทะลุมิติสุดขอบโลก

ตอนที่ 1 : บทนำ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 พ.ค. 53

บทนำ

      ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ณ สถานที่แห่งนี้มีนิสิตนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่มีอยู่มากมายแต่ละคนต่างความคิดต่างความฝันต่างครอบครัวต่างสถานะแต่ก้อยังเป็นเพื่อนกันได้ ในเวลานี้เป็นเวลาพักเที่ยงนักศึกษาที่รับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วต่างก้อมานั่งอยู่ใต้ต้นไม้หน้าอาคารเรียนของแต่ละคณะนักศึกษาเหล่านั้นต่างพูดคุยกันเกี่ยวกับการเตรียมตัวสอบปลายเทอมตีมีนักศึกษาอยู่กลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้พูดคุยกันเกี่ยวกับการตั้งโปรแกรมไปเที่ยวช่วงปิดภาคเรียน  นักศึกษากลุ่มนั้นมีอยู่ด้วยกัน7คนซึ่งเป็นนักศึกษาชาย4คน นักศึกษาหญิง3คนซึ่งเรียนอยู่คนละคณะกัน ซึ่งคนที่ออกความเห็นเรื่องสถานที่ที่จะไปเที่ยวนั้นมีอยู่2คนคือพานหรือพานรินทร์และนีน่าหรือรัชนีกรทั้ง2คนได้ตกลงกันว่าที่ใดที่หนึ่งคือ7สิ่งมหัศจรรย์ของโลกพานรินทร์ได้ตัดสินใจว่าจับไม้สั้นไม้ยาวเลือกสถานที่ที่จะไปเที่ยวกันโดยมีกติกาว่าใครจับได้ไม้ยาวที่สุดเพื่อเลือกสถานที่ที่จะไปโดยให้เพื่อนนักศึกษาอยู่แถวนั้นถือไม้ให้เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วจึงเริ่มจับไม้สิ้นไม้ยาวกันผลปรากฏออกมาว่าว่านหรือวิชญะได้ตัดสิ้นใจไปอาณาจักรอินคาประเทศเปรู

“ว่านแก่จับได้ไม้ยาวที่สุดแก่เลือกว่าจะไปที่ไหน”นีน่าเอ่ยขึ้น

“อืม...ฉันคิดว่าฉันจะไปปูเร”วิชญะเอ่ยขึ้น

“อะไรของเธอห๊ะยายแว่นปูเรเนี่ย”พานรินทร์ถามขึ้นอย่างงงๆ

“ก็เปรูไงไอ้บ้าแค่นี้ก็ไม่รู้ไม่มีสมอง”วิชญะตอบกลับ

“นี่เธอหาว่าฉันไม่มีสมองหรือไงเธอน่าสิไม่มีสมองก็เขาตกลงกันว่าจะไปเที่ยว1ใน7สิ่งมหัศจรรย์ของโลกของโลกจะไปทำไมเปรู”พานรินทร์ยิ้มเยาะวิชญะ

“นายก็ไอ้ไม่มีสมองเปรูมีสิ่งมหัศจรรย์ของโลกด้วยนะสิแค่นี่ไม่รู้ก้อปัญญาอ่อนจริงเลย”วิชญะแลบลิ้นใส่พานรินทร์

“มีอะไรของเธอถ้ามันมีจริงอย่างที่เธอบอกฉันจะพูดดีกับเธอ3เดือนเลยเอา”

“นี่นายแกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริงๆเนี่ยก็ปาชูปิกชูไงอาณาจักรอินคานะรู้จักไหม”วิชญะถามกลับ

“ไม่รู้จัก ฉันว่าเธอมั่วมากกว่ายัยแว่น”พานรินทร์ตอบถามตรง

“งั้นนายไม่เชื่อนายก็ถามพี่ศาก็ได้”พานรินทร์พูดพร้อมกับไปหานิศา

“พี่ศาครับไอ้อาณาจักรอะไรเนี่ยเป็น1ใน7สิ่งมหัศจรรย์ของโลกหรอครับ”พานรินทร์พูดเสียงหวานเยิ้มและส่งสายตาให้นิศา

“แอ็ม.....แอ็ม....แอ็ม  ไอ้พาน ศานะแฟนฉันนะเว้ยส่งสานตาเลี่ยนของแกใส่แฟนฉันหรอสักที ฉันห่วงนะเว้ย”มฤคินทร์พูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาของพานรินทร์

“แหม่พี่คินแค่นี้ก็ไม่ได้ทำเป็นห่วง”พานรินทร์พูดอย่างแข็งๆ

“เอาเถอะๆอาณาจักรอินคาเนี่ยเป็น1ใน7สิ่งมหัศจรรย์ของโลกจ๊ะเด๋วพี่จะอธิบายรายละเอียดให้ฟังอีกทีตอนดึงแล้วนะจ๊ะเด๋วจะไม่สนุก”เสียงหวานๆของนิศาเอ่ยขึ้น

“เป็นอันตกลงว่าปิดเทอมนี้เราจะไปเปรูกันนะเราจะออกเดินทางกันวันที่10มีนาแล้วกันดังนั้นพอสอบเสร็จแล้วเราจะแยกย้ายกันกลับบ้านก่อน แล้วก็ไปเจอกันสนามบินวันเดินทางแล้วกันแต่ตอนนี้พี่ต้องไปเรียนแล้วละ”สักวาพูดขึ้น

“ครับพี่ว่าโชคดีนะครับแล้วเจอกันครับ”พานรินทร์พูดขึ้น

“งั้นพี่กับศาไปก่อนนะไปจ๊ะที่รัก”มฤคินทร์หันไปพูดกับรุ่นน้องแล้วหันไปพูดกับแฟนตัวเองด้วยเสียงหวานเยิ้มพร้อมส่งสายตาหวานฉ่ำไปให้

“พี่คินรู้ไหมทำแบบนี้คนไม่มีแฟนรู้สึกอิจฉามากรู้มั้ย”รัชนีกรพูดอย่างอิจฉา

        ไม่นานทุกคนก็แยกย้ายกันไปเรียนตามคณะของตนเองและได้พับเก็บเรื่องไปเที่ยวเอาไว้ก่อนเพื่อเตรียมตัวสอบปลายเทอมที่จะมาถึงในอีก1อาทิตย์ข้างหน้าเอง


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น