ข้างห้อง - MR. 305 [สนพ. Bookish House Publishing ]

ตอนที่ 31 : 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 493 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

TH I NK
MR.305
EP.31



EP. 31

วันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้ว ต่อให้ผมอยากอยู่แค่ไหนยังไง ผมก็ต้องกลับไปทำงาน ผมเก็บของก่อนจะลงมายืนลาแม่ที่หน้าบ้าน ใจก็ยังคงห่วงพ่อที่อยู่ข้างบน แม่เห็นผมแบบนั้นก็เลยเดินมาเข้ามาจับแขนเบาๆ

ไม่ต้องห่วง แม่จะพยายามพูดให้อีกแรง

ขอบคุณมากนะแม่

แกเป็นลูกชายฉันนี่ ถ้าตาเฒ่านั่นยังไม่ยอม เดี๋ยวจะจัดการให้ผมเห็นแม่พูดออกมาแบบนั้นก็หัวเราะเล็กน้อย เราทั้งคู่กอดลากัน แม่ลูบหัวผมไปมา อย่าดื้อกับพี่เขานะรู้ไหม

โอ้ย ทำไมทุกคนต้องชอบพูดว่ากูจะดื้อ ห้ามดื้อ อย่าดื้อ พูดอยู่นั่นแหละ อะไรวะ

แม่ชอบพี่เขาไหม

อืม

ผมลุ้นกับคำตอบมากๆ

แม่โยกหัวผมเบาๆ แม่ยังไม่บอกหรอก

เอ้า แม่

นู่น แฟนแกขับรถมาแล้วแม่บอกพลางชี้ให้ผมดู สุขสันต์ขับรถมาใกล้และลงจากรถมาหาผมกับแม่ ผมจับมือแม่ครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินผละไปขึ้นรถ ทว่าสุขสันต์กลับโดนแม่รั้งเอาไว้เสียก่อน

ดูแลเจไดด้วยนะ

ครับผม

อย่าทำเขาเสียใจ

ผมสัญญาครับ

แม่ยิ้มออกมาหลังจากได้ยินคำสัญญาจากปากของอีกฝ่ายแล้วโบกมือลาผมสองคน สุขสันต์เดินกลับมาที่รถ เราสองคนขึ้นรถแล้วแต่สายตาผมก็ยังคงมองขึ้นไปบนบ้าน ไม่รู้ว่าพ่อจะมองอยู่หรือเปล่า หรือว่าพ่อจะไม่สนใจกันแล้วก็ไม่รู้

อยากกินอะไรไหม เย็นนี้ ไอ้หมีถามขึ้นหลังจากรถเคลื่อนออกมาจากบริเวณบ้านได้สักพัก

เราแวะข้างทางไปเลยก็ได้ จะได้ไม่ต้องทำกินยาก

โอเคครับ

พี่

ว่ายังไงสายตาของสุขสันต์มองไปที่ถนนข้างหน้าอย่างคนตั้งใจขับรถ

ผมมองมันก่อนจะถามออกไป พี่โอเคไหมกับที่บ้านเจ

พี่โอเค พี่ชอบบ้านเจนะ สวยดี

โว้ยยย! กูไม่ได้หมายถึงแบบนั้นไหมไอ้แฟนบ้านี่

ตลกเหรอ

ก็เจถามพี่ว่าโอเคกับบ้านไหม

แหนะ มึงยังมีหน้ามากวนตีนกูอีกนะ ผมหันหน้าหนีไปทำปากมุบมิบๆ จนมันหมั่นเขี้ยวดึงจมูกผมซะแรง

โอ้ย! ลงไม้ลงมืออีกแล้ว ไหนเมื่อกี้สัญญากับแม่ซะดิบดี

พี่เข้าใจ พี่โอเค อย่าคิดมากเรื่องพี่สิ

ก็มัน

ชอบลูกชายเขา ก็ต้องชอบพ่อแม่เขาด้วย ซึ่งพี่ก็ชอบทั้งพ่อทั้งแม่เราเลย

แล้วพี่ไม่โกรธพ่อเหรอ

พี่เข้าใจ คนเราพอต้องมายอมรับอะไรที่ไม่ชอบ มันก็ยากกันทั้งนั้น

อื้อ

อื้อนี่คือเข้าใจไหม

เข้าใจแล้วคร้าบบผมลากเสียงยาวจนไอ้หมีหมั่นไส้เลยยื่นมือมาถูหัวผมจนฟู

เราสองคนคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปตลอดทาง พยายามที่จะไม่คุยเรื่องเครียดๆ มีแวะกินของกินบ้าง ใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมงสุดท้ายก็มาถึงคอนโด ด้วยความเมื่อยล้าพอกลับมาถึงที่นอนผมก็รีบล้มตัวเองลงไปทันที ผมนอนหลับไปทั่งอย่างนั้น แอบได้ยินสุขสันต์บ่นเรื่องที่ไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แต่ผมไม่สนใจนักหรอก สนใจแค่จะนอนเท่านั้นแหละ

ผมไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร แต่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนตีห้า ผมยันตัวเองลุกขึ้นมาก่อนจะเดินไปล้างหน้าล้างตา ไม่เห็นสุขสันต์แล้วแฮะ เดาว่ามันคงกลับไปอยู่ที่ห้องมันนั่นแหละ ผมเดินไปเอาเสื้อผ้ากลับมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน สักพักเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เดินออกไปดูก็เห็นสุขสันต์ยืนอยู่ ผมแปลกใจเล็กน้อยเพราะตั้งแต่เป็นแฟนกันมันก็ไม่เคยเคาะห้องเลย พอกลับมาเคาะแบบนี้มันก็เลยอดแปลกใจไม่ได้

ข้าวเช้ามันบอกพลางยื่นถุงของกินให้ดู

นี่ลงไปซื้อของกินมาให้เหรอ

อือ

โอยยย เทคแคร์กูดีจ๊นนนน

เข้ามาดิผมเปิดประตูออกกว้างและชวนอีกคนเข้ามาในห้อง เราสองคนนั่งกินข้าวเช้าด้วยกันจนได้เวลาที่ผมต้องออกไปทำงาน สุขสันต์อาสาจะไปส่งแต่ผมปฏิเสธเพราะเห็นว่าเมื่อวานมันขับรถจนเมื่อยแล้ว ไม่อยากให้พี่มันไปๆ มาๆ รถในเมืองยิ่งติดอยู่ด้วย

เจได

หืม

ช่วงนี้พี่อาจจะไม่ค่อยได้อยู่คอนโดนะ อีกฝ่ายบอกก่อนจะเดินเอามือมาโยกหัวผมไปมา

อ้าว เห็นผมทำหน้าสงสัยมันก็เลยหอมแก้มมาอีกรอบ เอ้า... อะไรเนี่ย

ต้องไปทำธุระ

ใจจริงก็อยากจะถามแหละว่าธุระอะไร แต่มันก็ดูจะเป็นการอยากรู้อยากเห็นจนเกินไป ไม่อยากจะไปจู้จี้มันด้วย แค่รับรู้ว่ามันไปทำธุระก็พอแล้ว

แล้วจะไปเมื่อไหร่

เย็นนี้มั้ง

ทำไมมันรีบจังอะ เพิ่งกลับมาเมื่อวานเองนะเว้ย

อ่าผมตอบไปแค่นั้นเพราะไม่รู้จะตอบอะไร

สุขสันต์เดินเข้ามากอด เรายังโทรคุยกันได้ตลอด โอเคไหม

อื้อ ก็ไม่เห็นได้อะไรสักหน่อยผมตอบเสียงอ้อมแอ้ม ไอ้หมีมันเลยกอดผมแน่นขึ้น

แอ้กก จะฆ่ากูเหร๊อ! ปล่อยก่อนสิวะ

เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว

ปล่อยก่อนๆ จะไปทำงานแล้ว

ไอ้หมีหัวเราะเสียงเบาก่อนจะยอมปล่อย แต่พอผมทำหน้ามุ่ยมันก็จะพุ่งมาจับแก้มอีกที ผมเลยรีบเบี่ยงตัวหนีมัน

หนอยย... จับจนกูจะช้ำหมดแล้วโว้ยย

ไอ้หมีโบกมือลา ปล่อยให้ผมลงจากคอนโดแล้วนั่งรถไปทำงาน พอมาถึงที่ทำงานบรรดาพี่แกก็เข้ามารุมผมถามถึงเรื่องที่บ้านทันที ผมเองก็ไม่รู้จะตอบอะไรเลยบอกไปแค่ว่าอยู่ในช่วงกำลังคุย

ตอนพักเที่ยง ผมเดินมาเจอนิ่มโดยบังเอิญ นิ่มชะงักไปในตอนแรกก่อนที่เธอจะยิ้มกว้างให้ ผมเลยเดินเข้าไปทักทายเธอ

ไงเจได

อื้อ สบายดี นิ่มอะ

โอ้ย ระดับนี้ สบายมาก กะว่าจะลางานไปเที่ยวเกาหลีเนี่ย

จริงดิ

จริงจ้ะอีกฝ่ายว่าด้วยน้ำเสียงรื่นเริง ก่อนที่จะขยับเข้ามาใกล้ อยากเห็นแฟนเจอะนิ่มป้องปากกระซิบ

ผมแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ช่วงนี้เขาไปทำธุระอยู่น่ะ คงยังไม่ได้มาส่งหรอก

ว้า เสียดายจัง

เสียดายอะไร

เอ้า! ก็เราอยากเห็นคนนั้นของเจมั่งอะ

ผมเห็นนิ่มทำหน้างอแงแบบนี้ก็อดตลกไม่ได้ เราสองคนยืนคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันไปมาสักพักก็แยกย้ายกลับแผนกใครแผนกมัน

นั่งทำงานยาวจนบ่าย ผมก็ลุกจากโต๊ะจะเดินไปห้องน้ำ แต่บังเอิญสายตาผมมันดีหรือขี้เสือกก็ไม่รู้ ผมเดินไปแอบอยู่ตรงมุมก่อนจะลอบมองไปที่คนสองคนกำลังยืนอยู่ในที่ลับตาคน

นั่นมันพี่บาร์กับคุณใหญ่นี่หว่า

ทำไมต้องมาคุยกันสองคนในซอกนี้ด้วย กูเสือกก่อน!

ผมไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน พยายามที่จะเงี่ยหูฟังแล้วแต่ก็ไม่ได้ยิน รู้แต่ว่าจู่ๆ พี่บาร์ก็ถูกคุณใหญ่ดึงเข้าไปจูบต่อหน้าต่อตา ผมถึงกับช็อกอ้าปากค้างไปเลย

โอ้วว มายย ก้อดดด!!!

ผมรีบเดินกลับมาจากมุมนั้น มานั่งสงบสติอารมณ์ที่โต๊ะทำงานตัวเองทันที

ชะ..เชี่ย สองคนนั้นทำไมจูบกันได้วะ

โอยมีซัมติงกันตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย

แต่พระคุณเจ้าครับ...เขาจูบกัน รุ่นพี่ที่ผมเคารพกับท่านประธานบริษัท เขา จูบ กัน!

ก็ปกติเห็นไอ้พี่บาร์มันเอาแต่เขม่นคุณใหญ่ แอบด่าลับหลังไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ อยากรู้จริงๆ ว่าทำไมถึงจบลงแบบนี้ นั่งคิดไปคิดมาอยู่คนเดียว สักพักสายตาก็เห็นพี่บาร์เดินกลับมาทำงานที่โต๊ะ ผมแอบลอบมองพี่บาร์ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไรเลย

พี่บาร์กลับมานั่งทำงานตามเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พี่บาร์คะ เสร็จแล้วค่ะ

โอเค เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ

ปากพี่ไปโดนอะไรมาเนี่ย บวมเชียว

ผมเห็นพี่บาร์เขม่นตาใส่พนักงานอีกคนก่อนที่เธอจะเดินหนีไป

สรุปแล้ว ของดีวันนี้คือการที่พี่บาร์นั่งทำงานหน้าแดงทั้งบ่ายเลยเว้ยเฮ้ยย

 

ผมกลับมาถึงห้องก็เห็นหน้าห้องมีโพสอิทแปะเอาไว้อยู่ มันเขียนเอาไว้ว่าฝากดูแลคุณนายด้วย พอเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นคุณนายกำลังนอนหลับอยู่ข้างตู้รองเท้า

เอ้อ พ่อมึงก็ไม่เอามึงไปด้วยเลยวะ อยากรู้จริงๆ ว่าไปทำธุระอะไร

ผมกลับมานั่งกินข้าว พลางมองเจ้าลูกแมวดำกินอาหารอยู่ไม่ไกล ก้มมองดูมือถือตัวเองก็ได้แต่ชั่งใจว่าจะกดโทรออกหรือรอให้มันโทรมาดี กลัวว่าถ้าโทรไปแล้วจะเป็นการรบกวน เผื่อมันกำลังทำธุระสำคัญอยู่ แต่ครั้นจะให้รอมันโทรกลับมา วันนี้ก็รอมาทั้งวันแล้วยังไม่เห็นมีสายเข้าจากเบอร์หมีผีเลยสักอันเดียว

ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยห่างกัน เพียงแต่มันไม่เคยจะชินเลยสักครั้ง

เฮ้อออ คิดถึงตัวตันๆ ของมันจังวะ

พ่อมึงกำลังทำอะไรอยู่วะคุณนาย ทำไมไม่โทรมาสักทีถึงขั้นคุยกับแมวแล้วตอนนี้

คุณนายไม่ตอบผม เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารแมวของมัน เห็นหางน้อยๆ สะบัดไปมาก็อดใจเอามือไปเกี่ยวเล่นไม่ได้

เหงาจังวะ เหงาใจอะ นี่ขนาดห่างกันแค่วันเดียว กูไม่ได้เว่อร์จริงๆ

ผมตัดความฟุ้งซ่านทิ้งไปก่อนจะเดินไปล้างจาน อาบน้ำ จนเดินกลับมาเคลียร์งานต่อก็ยังคงไม่มีสายเข้ามา สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวต้องเดินไปคว้าโทรศัพท์แล้วกดโทรออกเอาเอง

มึงไม่โทรกูโทรก็ได้วะ! แม่ง!

ตู้ดดด ตู้ดดด ตู้ดดดด

ผมชักจะร้อนใจหน่อยๆ ที่มันไม่ยอมรับสายสักที เสียงรอสายดังขึ้นกี่รอบต่อกี่รอบก็ไม่รู้ ผมเองก็ได้แต่นั่งกดโทรออกอยู่อย่างนั้น

ไม่หรอกมั้ง คงไม่ใช่แบบที่คิดหรอก

ผมว่าสุขสันต์คงยังไม่ว่างแหละ แต่แหงนมองนาฬิกามันก็ปาไปสี่ทุ่มแล้ว มันคงไม่ใช่แล้วล่ะถ้ามันจะยังยุ่ง หรือไม่อย่างนั้นมันก็คงนอนไปแล้วมั้ง ผมนี่คิดมากไปเรื่อยแล้วว่ะ! เลอะเทอะๆ ไอ้เหี้ย ไม่ได้คุยวันเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมันก็โทรกลับมาอะแหละ ผมวางโทรศัพท์ก่อนจะเดินไปอุ้มคุณนายมานอนด้วยกันบนเตียง นอนเกาคอคุณนายไปเรื่อยๆ คุณนายก็ค่อยๆ หลับตาลง จนในที่สุดคุณนายก็ผล็อยหลับไป เหลือให้ผมยังคงนอนมองอยู่อย่างนั้น

เฮ้อทำไมคืนนี้มันเหงาขนาดนี้นะ 

 

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน ซึ่งก็เป็นอีกวันที่ไม่มีสุขสันต์ ผมเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะไปทำงานตามปกติ ไม่ลืมที่จะให้น้ำให้อาหารคุณนาย พอเช็คทุกอย่างว่าเรียบร้อยแล้วผมก็ออกมาจากห้อง แต่ยังไม่ทันไรโทรศัพท์ผมก็สั่น พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามามันก็อดดีใจไม่ได้

ฮัลโหล ผมกดรับทันที

[สวัสดีตอนเช้าครับ]

ใจก็อยากจะถามคำถามอะไรมากมาย แต่พอมานั่งคิดๆ ดูแล้ว มันก็คงจะไม่สำคัญสักเท่าไร เลยเลือกที่จะลืมข้อสงสัยทั้งหลายแหล่แล้วคุยกับมันแบบปกติ

เป็นไงบ้าง

[ก็..ลำบากพอสมควร]

อ่อ..” ผมได้แต่ตอบไปแค่นั้น เพราะไม่รู้ว่าอีกคนกำลังทำอะไรอยู่ สุขสันต์บอกมาว่าลำบาก ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันลำบากตรงไหนอะไรยังไง

[เจได]

หือ

[กินข้าวหรือยัง เมื่อวานไม่ได้โทรไป ขอโทษนะ]

ไม่เป็นไรๆ นี่กำลังจะออกไปทำงานแล้ว

[คิดถึง]

น้ำเสียงทุ้มลอดมาตามสาย ผมหน้าร้อนทันทีที่ได้ยินคำๆ นี้จากมันก่อน ไม่คิดว่ามันจะพูดคำนี้กับผมเลยนะเนี่ย

 

[คิดถึงไหม]

คะ..คิดถึงอะไรล่ะ วันเดียวเองไหมผมแกล้งปากแข็งไปงั้น ทั้งๆ ที่ความจริงคือยืนบิดจนจะเป็นเกลียวโปเตโต้อยู่แล้ว ฮ่อลลลล~ เขินเว้ยย

[แปลว่าไม่เหรอ]

โหยย พ่อคู๊ณณณ เสียงหงอยๆ แบบนี้คือเดาหน้าตามันออกได้เลยว่ามันจะต้องทำหน้าหมีควายเศร้าๆ แน่

ไม่ไม่คิดถึงก็บ้าแล้วผมอ้อมแอ้มๆ ตอบ แอบได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ มาตามสาย

[อะไรนะ ไม่ได้ยิน]

เออๆ ! คิดถึง! จบยัง!”

[ครับ พี่คิดถึงเจนะ]

เนี่ย พอเกรี้ยวกราดใส่หน่อยก็มาเสียงหวานใส่ ปรับอารมณ์ไม่ทันโว้ย

อื้อ

[เดี๋ยวก็กลับแล้ว รอทำธุระที่นี่เสร็จก่อน หวังว่ามันคงจะไม่นาน]

ที่มันพูดแบบนี้ แปลว่ามันก็ยังไม่รู้ใช่ไหมว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่

ผมไม่รู้หรอกนะว่ามันกำลังคิดจะทำอะไร แต่ที่แน่ๆ ผมมั่นใจว่าสุขสันต์จะไม่ทำให้ผมเสียใจเด็ดขาด ผมมั่นใจ ผมเชื่อใจมัน สิ่งที่มันทำไปมันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง ถ้ามันไม่พูดออกมา ผมก็จะยังไม่ถามออกไปก็แล้วกัน

แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้ มึงรีบกลับมาได้แล้ว แค่นี้ก็คิดถึงจนไม่รู้จะยังไงแล้วโว้ยยยย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 493 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #691 ooD.AmP.ii~KloGiee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 15:12
    น้องเจมันน่ารักจังวะ
    #691
    0
  2. #664 baekbow (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 17:01
    เราว่าพี่หมีต้องอยู่บ้านเจแน่ๆเลย อาจจะทำแบบทดสอบจากพ่อตาอยู่ก็ได้ เจอยู่ทางนี้ก็อย่าคิดมากล่ะ
    #664
    0
  3. #633 Speedyy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 22:03
    เชียร์เฮียสุขนะจ๊ะ
    #633
    0
  4. #617 manejanb (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 12:02

    สู้ๆๆนะพี่หมีเพื่อเจได
    #617
    0
  5. #616 Phornchita Pragobsuk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 01:34
    กำลังใจวัดใจอยู่กับพ่อตาเป็นแน่
    #616
    0
  6. #491 PPsry (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 20:58
    พี่หมีอยู่ฟาร์มไก่แน่ๆเลยอ่ะ
    #491
    0
  7. #402 UNFOUND (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 02:05
    พี่หมีตรวจฟาร์มไก่ให้พ่ออยู่รึป่าว 5555555
    #402
    0
  8. #385 thesaipan (สป) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:02
    ตาหมีไปไหนน
    #385
    0
  9. #348 GiantBird (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 11:06
    ฉันว่าพ่อต้องใช้แรงงานเฮียแน่นอน!
    #348
    0
  10. #336 fallingforyou. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:01
    หายไปทำอะไรคะพี่ ต้องมีอะไรแน่ ๆ
    #336
    0
  11. #294 Kim-kibom (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:46

    ไปเปิดตัวเป็นลูกเขยที่ดีสินะ ... สู้ๆ เลยนะพี่หมี

    #294
    0
  12. #170 napa_toey (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 19:55
    ไปอยู่บ้านเจเกลี้ยกล่อมพ่ออยู่แน่ๆ
    #170
    0
  13. #157 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 12:04
    พิบาร์กับคุณใหญ่ๆๆๆๆๆ
    #157
    0
  14. #126 tamtang46 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:47
    แน๊พี่บาร์กับคุณใหญ่เราชอบคู่นี้ตั้งแต่พี่บาร์หงุดหงิดที่คุณใหญ่เรียกบ่อยๆละ
    #126
    0
  15. #125 manejanb (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 12:03

    สุขสันต์สู้ๆๆๆนะ
    #125
    0