ข้างห้อง - MR. 305 [สนพ. Bookish House Publishing ]

ตอนที่ 30 : 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 440 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

floor bed
MR.305
EP.30


EP. 30

ผมกลับเข้ามานั่งในห้องนอนของตัวเองพร้อมกับสุขสันต์ อดคิดถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมาก็ไม่ได้ สุขสันต์เห็นผมหน้าเครียดเลยเดินมาบีบไหล่เบาๆ

นั่นรูปเจเหรอ สุขสันต์ชี้ไปที่รูปบนโต๊ะก่อนที่พี่มันจะเดินไปดูใกล้ๆ

อื้อ ตอนนั้นอยู่มอสาม

มันยกมาเทียบกับหน้าผมในตอนนี้ แล้วก็ทำหน้าตาแปลกๆ หน้าไม่เห็นเปลี่ยนเลยวะบ่นงุ้งงิ้งๆ ตามสไตล์หมีตัวโข่ง ก่อนจะเดินสำรวจรอบๆ ห้อง เห็นนั่นเห็นนี่มันก็ทักก็ถามไปเรื่อย เพิ่งเห็นด้านอยากรู้อยากเห็นของมันก็วันนี้

โปสเตอร์หนังเต็มห้องเลยพี่มันกวาดสายตาดูไปรอบๆ ห้อง

ห้องพี่ก็โปสเตอร์วงดนตรีเต็มห้องเหมือนกันไหม

ในตู้นี่คือแก้วน้ำหมดเลยเหรอว่ายังไม่ทันขาดคำสุขสันต์ก็เดินไปดูตู้เก็บแก้วน้ำ ทั้งแก้วน้ำจากโรงหนังบ้าง อะไรบ้างผมก็เก็บไว้ แต่ลืมไปว่าประตูมันพัง

ผมบอกไม่ทัน ตอนนี้ประตูตู้บานน้อยๆ ก็เลยหลุดติดมือไอ้หมีมันออกมา มันชะงักไปเลย

ฮ่าฮ่า ประตูมันพัง โทษที บอกไม่ทันผมเดินเข้าไปหาก่อนที่จะซ่อมประตู พอซ่อมเสร็จผมก็เห็นว่าสุขสันต์กำลังมองมา มันยิ้มบางๆ ก่อนจะลูบหัวผม

เนี่ย ผมชอบนะเวลาที่มือใหญ่ๆ ของมันลูบหัว ไม่รู้สิ เหมือนมือมันมีพลังวิเศษที่ไม่ว่าผมจะคิดอะไรอยู่ในหัวมันก็ค่อยๆ จางลงไปทันที

ทำหน้าเหมือนหมาเลย

อ้าวเฮ้ยผมตวัดสายตามองมัน ก่อนจะฟาดมือไปที่แขนล่ำๆ สุขสันต์หัวเราะออกมาน้อยๆ สักพักก็จูงผมกลับไปนอนเล่นบนเตียง เรานอนมองหน้ากันสักพัก แต่มองไปมองมาผมก็ชักเขิน ทนสายตามันไม่ค่อยไหว

ภูมิต้านทานมันต่ำมาก สงสัยต้องไปหาฉีดวัคซีน

มาเล่นเกมสารภาพไหม

หือเกมอะไรของหมีอีกละ

สารภาพมาว่าตัวเองมีเรื่องอะไรที่อีกคนยังไม่รู้มันว่าพลางยื่นมือมาจับหน้าจับตาผมเอาไว้

แล้วจะรู้ได้ไงว่าพูดความจริงอะ

เดี๋ยวเราก็รู้

แล้วเกมนี้มันจะมีรางวัลอะไรสำหรับคนชนะล่ะ

สุขสันต์ยิ้มน้อยๆ จนเห็นเขี้ยวเล็กๆ อดหมั่นไส้ไม่ได้ว่ะ แฟนใครวะทำไมมีเสน่ห์ได้มากขนาดนี้

เดี๋ยวก็รู้

ชักจะเกลียดคำว่าเดี๋ยวก็รู้ของมันจังเลย

เจก่อนสิ

โอเค กูก่อนก็กูก่อน

เอ่อ” ผมไล่นึกในหัวว่าตัวเองเคยทำอะไรที่สุขสันต์มันไม่รู้ ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่โรงพยาบาลได้ อุ่ย... ชักเริ่มไม่กล้าจะสารภาพแล้วนะเนี่ย อายว่ะ

เจ..เจเคยแอบหอมแก้มพี่ตอนเข้าโรงพยาบาลตอนนั้นอะสารภาพออกไปแล้วก็เห็นแต่รอยยิ้มของไอ้หมีมันเป็นของตอบกลับ ผมตีความสีหน้าแววตาแบบนั้นของมันไม่ออก ไม่รู้มันจะเขินหรือรู้สึกอะไรยังไง รู้แต่ว่าตอนนี้สายตามันชักจะหวานหยาดเยิ้มเรื่อยๆ

โอยเพราะแบบนี้ใช่ไหมหมีมันเลยกินน้ำผึ้งอะ

ตาพี่แล้ว

พี่เหรอ

ผมลุ้นกับการรอฟังคำสารภาพของอีกคน ...มันอมยิ้มอีกแล้ว

ที่พี่จะพูดก็คือ...ที่เราหอมแก้มพี่วันนั้น พี่รู้

วะว้อททท!

ผมตกใจเลยนะเนี่ย เหี้ย เหี้ยมากกก ไม่คิดเลยว่าจะโดนหมีควายมันเล่นเล่ห์ โอ้ย! เจ็บใจอะ ผมเผลอตีแขนมันไปอีกที ฮ่อย เขินเว้ยยยย!

เขินเหรอ

ยังจะมีหน้ามาถามกูอีก!

รอบนี้ตาพี่ก่อน พอแล้ว เลิกแซวสักที! หยุดยิ้ม!” ผมสั่งให้มันหยุดยิ้มแต่หมีมันก็ยังยิ้มล่อหน้าล่อตาผมอยู่ได้

โอเคๆ ตาพี่นะ

ผมตั้งใจฟังความลับของไอ้หมี อยู่ๆ ก็เกิดมีแรงบันดาลใจอะไรไม่รู้ถึงขึ้นลุกขึ้นนั่งจ้องหน้ามันเลย ก็อยากรู้อะ

เจเจอพี่ครั้งแรกเมื่อไหร่

ไม่ได้ให้ถามกลับนะ

ตอบมาก่อน

อืม” ผมนั่งคิดทบทวนไปถึงวันที่ผมเจอมันครั้งแรก วันนั้นก็น่าจะประมาณเกือบปีมาแล้วหรือเปล่าวะ

เอ..เผลอจะปีหนึ่งแล้วมั้ง ผมจำได้แค่ว่ามันเป็นวันที่สุขสันต์มันขนอะไรสักอย่างเข้าห้อง แต่บังเอิญทำของตก ผมเลยช่วยเก็บให้ จำได้ว่าตอนนั้นเรียกเท่าไรมันก็ไม่หันเพราะมันใส่หูฟังอยู่จนผมเดินเข้าไปสะกิด ตอนแรกที่เห็นก็ไม่ถูกชะตาแล้วอะ

น่าจะตอนต้นปีนู่นแหละมั้ง โอ้ นี่ก็ผ่านมาเกือบปีแล้วนะ

เชื่อไหม พี่เคยเจอเราก่อนหน้านั้น

หืมผมแปลกใจที่มันบอกว่าเคยเจอผมมาก่อน

พี่เคยเจอหน้าเราที่มหาวิทยาลัย

จริงดิ

อือ ไปรับปริญญาแฟนไอ้สามัน เห็นเราขึ้นวงดนตรี

ผมเองก็จำไม่ค่อยได้ว่าตอนนั้นมันช่วงไหน แต่พอนึกๆ ไปก็เริ่มจะจำได้บ้าง น่าจะเป็นวันที่ผมกับเพื่อนกลับไปเที่ยว open house ของมหาวิทยาลัยที่จบมา

เฮ้ย...นั่นมันก่อนที่ผมจะย้ายมาอยู่คอนโดนี้อีกนะ!

ตอนนั้นไม่รู้ว่าใคร มองแต่เจ น่ารักดี

เขิน... เขิน... เขินตายไปเลย นี่ไม่ชอบให้ใครมาชมว่าน่ารักนะ แต่พอสุขสันต์ชมผมก็รู้สึกว่าอยากฟังบ่อยไปเสียอย่างนั้นเลย นี่ไม่ได้เว่อร์นะ ฮึ่ยยยยย

ผู้ชายเสื้อสีขาวฟ้าลายทาง กางเกงยีนส์ กับหมวกแก้ปสีส้ม พี่จำหน้าเขาได้ขึ้นใจเลย

ละละเอียดเนอะ เริ่มแปลกๆ แล้วไหมเนี่ย

ไม่รู้ทำไมจำหน้าได้ แต่รู้ไหม ตอนพี่เจอเจครั้งแรก โคตรดีใจ

ผมเห็นแววตาแบบนี้ของอีกคนก็เริ่มพูดอะไรไม่ออก สุขสันต์เอามือผมไปจับเล่น จังหวะที่มันช้อนตามองนี่ ผมจะตายให้ได้เลย

ถามหาวาร์ปแทบตาย ไม่อยากเชื่อว่าจะอยู่ห้องข้างกัน

จริงอ่อผมแกล้งกวนตีนกลบเขิน หมีมันก็เลยเอามือผมไปดมเล่นๆ

ซีดีตกวันนั้น มันไม่ได้ตกนะ พี่โยน

หะ..ห้ะ! เดี๋ยว อันนี้มันหมายถึงวันที่ผมเก็บของให้มันหรือเปล่าวะ

เฮ้ย อย่าบอกนะว่าที่กูอุตส่าห์เก็บของให้ คือมึงตั้งใจโยน โหยย ร้ายว่ะ ร้ายโคตร!

คนเขาอุตส่าห์เก็บให้!”

ทำไงได้ ต้องสร้างสถานการณ์เอง

โว๊ะ! ไม่คุยกับคนเจ้าเล่ห์แล้ว!” ผมทำท่าจะผละออก ไอ้หมีเลยใช้สองมือมากอดผมไว้ก่อนจะดึงลงให้นอนไปทับบนตัวมันอีกที พออยู่ใกล้กันแบบนี้หมีเลยยื่นหน้ามาจุ๊บปากผมเบาๆ

เนี่ย สกินชิพเก่งอีกแล้ว! เก่งจังวะ ละลายกันวันละหลายๆ รอบ

ชอบก่อนแล้วทำไมต้องทำตัวไม่ดีใส่ด้วย

ไม่ดียังไง หืม

ก็..พูดไม่ดี ทำตัวไม่ดี

พี่ก็เทคแคร์เราตลอด เรานั่นแหละไม่รู้ตัว ซื่อบื้อ ซื่อบื้อจนเหนื่อยไปตั้งหลายรอบ

เอ้า! มาว่ากูอี๊ก ใครมันจะไปรู้ล่ะวะว่ามาจีบ ตอนแรกๆ มันดูเหมือนไม่ชอบหน้าจะตายไป ก็เข้าหามาแบบนั้น ใครมันจะไปคิดออก จีบคนไม่เป็นก็บอกมาเถอะว่ะ กาก!

แต่กากๆ แบบมันก็ดันเป็นแฟนผมได้นี่หว่า เขินอีกล่ะ ชงเองเขินเอง โว้ยยย!

พี่พยายามมาตั้งนาน เพราะแบบนี้พี่ถึงจะไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ”

อือ

อีกแค่นิดเดียว พี่เชื่อว่าสักวันพ่อเจจะต้องเข้าใจ

ครับ

อยู่ข้างกันแบบนี้แหละ พี่ไม่ปล่อยเราไปไหนหรอกสุขสันต์พูดมาแบบนี้ผมก็เลยใจชื้นขึ้นมา เริ่มมีกำลังใจไปต่อสู้กับพ่อต่อ ไม่ว่ายังไงผมก็จะทำให้พ่อเข้าใจให้ได้ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาคนคนนี้เอาไว้เอง!

 

เช้าวันต่อมา ผมลงมาหาแม่ที่ครัวเห็นแม่กำลังทำอาหารอยู่ พอส่งเสียงเข้าไปแม่ก็ได้แต่หันหน้ากลับมายิ้มบางๆ ผมเดินเข้าไปยืนข้างๆ พ่อเป็นยังไงบ้าง

ไมเกรนขึ้นนั่นแหละ อายุมากแล้วแม่พูดออกมาเหมือนนี่เป็นเรื่องปกติแต่ผมนี่สิที่คิดมาก พ่ออายุมากแล้ว พอมีเรื่องใหญ่ๆ แบบนี้มากระทบมันก็อดจะเป็นห่วงไม่ได้

แม่เห็นสีหน้าผมไม่ดีก็เลยวางของในมือแล้วเข้ามาหา

เจได

ครับ

รู้ใช่ไหมว่าพ่อเขาหัวดื้อ หัวรั้น เหมือนแกนั่นแหละ

ครับ

ให้เวลาพ่อเขาหน่อย แกก็รู้ใช่ไหมว่านี่มันไม่ใช่เรื่องง่าย

ผมฟังทุกคำที่แม่บอกอย่างตั้งใจ แม่เห็นผมยังไม่เลิกทำหน้าเครียดก็เลยยื่นมือมาลูบหัว

แม่เป็นแม่แก แม่รู้ว่าถ้าแกจริงจังกับอะไรจริงๆ แกจะเป็นยังไง ให้เดาล่ะก็ กว่าจะยอมรับได้ก็ลำบากเหมือนกันล่ะสิ

ผมได้แต่พยักหน้าเบาๆ

พ่อเขานอนอยู่บนห้อง จะเข้าไปหาก็ได้นะลูก แต่ระวังอย่าทำให้เขาลุกขึ้นมาเตะได้ล่ะ

ผมเข้าไปได้จริงๆ เหรอ

เจได แกเป็นลูกพ่อกับแม่นะ ถ้าเรื่องแค่นี้มันทำให้พ่อกับแม่ตัดขาดแก มันก็ไม่ใช่แล้วแม่พูดก่อนจะดึงผมเข้าไปกอด ผมกอดแม่คืนเต็มแรง นานมากๆ แล้วที่ผมไม่ได้กอดแม่แน่นขนาดนี้ ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ปี แม่ผอมลงไปเยอะ ดูท่าทางงานในฟาร์มก็น่าจะหนัก

ผมผละออกมาจากแม่ก่อนจะหอมแก้มแม่สองข้าง พลันสายตาก็หันไปเห็นสุขสันต์ยืนมองอยู่ตรงหน้าประตู

แม่ครับ นั่นพี่สุขสันต์

อื้อ แม่รู้แม่มองไปที่แฟนตัวโตของผม ผมไม่รู้ว่าตอนนี้แม่จะโอเคไหม หรือจะยังคงมองสุขสันต์ในแง่ลบอยู่ ผมได้แต่กังวล แต่สักพักแม่ก็กวักมือเรียกสุขสันต์ให้เข้ามาหา

มาช่วยทำกับข้าวหน่อย

ครับ

ผมเห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้างทันที สุขสันต์เห็นรอยยิ้มผมก็พลอยยิ้มไปด้วย ผมเดินไปจับมืออีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเดินออกมา ลองปล่อยให้แม่อยู่กับสุขสันต์ เผื่อเขาสองคนจะได้คุยอะไรกันมากขึ้น ส่วนผมก็เดินกลับขึ้นมาชั้นบนของบ้าน ยืนมองประตูห้องที่อยู่ไม่ไกล ผมสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ห้องนั้น

ผมควรเคาะก่อนไหม หรือจะเข้าไปเลย

ก้อก ก้อก ก้อก

ผมเคาะประตูห้องไปสามครั้งก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับมา ได้ยินแต่เสียงกุกกักๆ เบาๆ เลยยืนทำใจ พอจะเคาะอีกทีประตูห้องก็เปิดออกก่อน เผยให้เห็นชายสูงวัยยืนอยู่ตรงหน้า ผมทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเริ่มคุยกับพ่ออย่างไรดี

พ่อมองหน้าผมแค่แป๊บเดียวก่อนที่จะปิดประตูใส่หน้าผมดังปัง

พ่อจะไม่ฟังผมจริงๆ เหรอ

ผมยืนมองบานประตูตรงหน้าด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งเสียใจ ทั้งน้อยใจ ทั้งโกรธ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ผมเป็นห่วงพ่อ ผมเป็นห่วงมากๆ ยิ่งได้ยินแม่บอกมาว่าพ่อไมเกรนขึ้นผมยิ่งโมโหตัวเอง ผมพอรู้ว่าพ่อเสียใจและผิดหวังกับตัวผมมากแค่ไหน

พ่อ” ผมส่งเสียงออกไป ไม่รู้ว่าตอนนี้จะมีใครฟังอยู่หรือเปล่า หรือเป็นแค่การคุยกับบานประตูโง่ๆ เท่านั้น พ่อฟังผมนะ ผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ผมขอโทษที่ทำให้พ่อผิดหวัง ผมขอโทษที่ทำให้พ่อเสียใจ

แต่ผมเองก็แค่อยากให้พ่อเข้าใจ สิ่งที่เกิดขึ้นผมยอมรับว่าผมตั้งใจ ผมเป็นคนตัดสินใจเองทุกอย่าง มันเคยพลาด มันเคยทำให้ผมเจ็บมาเหมือนกัน

..

แต่ผม...ผมก็คงเสียใจ ถ้าหากว่าย้อนเวลากลับไปได้ ผมว่าผมก็ทำอย่างเดิมอยู่ดีผมพูดไปเท่าไรประตูห้องก็ไม่มีวี่แววว่าจะเปิดออก ผมเองก็เลยได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้น พ่อคงจะไม่อยากเห็นหน้าผมแล้ว

ผมอยากถามพ่ออะไรอย่างหนึ่ง

...

ผมผิดมากเหรอที่ผมเป็นแบบนี้ การที่ผมชอบเพศเดียวกัน มันทำให้สิ่งที่ผมทำมามันไม่มีความหมายเลยใช่ไหมพ่อ แค่เพราะผมมีแฟนเป็นผู้ชาย มันทำให้ผมไม่ใช่ไอ้เจได ไม่ใช่ไอ้ลูกหมาของพ่อเลยเหรอ ผมเสียใจนะ

สุดท้ายผมก็ยอมแพ้ เดินคอตกกลับมาจากห้องนั้น ผมกลับลงมาหาแม่ในห้องครัว ปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเข้าไป มองเห็นแฟนตัวเองคุยกับแม่ได้แบบนี้ผมก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย

คุยอะไรกัน

แกมาก็ดี มายกไปวางไว้ตรงโต๊ะหน่อยมา

ผมเดินไปรับถ้วยแกงจากแม่ กลิ่นแกงหอมฉุยชวนให้ผมคิดถึงสมัยเด็กๆ ผมชอบกินแกงเขียวหวาน และวันนี้แม่ก็ทำแกงเขียวหวานให้ผมกินด้วยสิ

แล้วแฟนเราทำงานอะไร

ผมเป็นสัตวแพทย์ครับ แต่ก็มีบ้างที่ไปทำงานวงดนตรี แต่ก็ทำแค่วันศุกร์สุขสันต์ตอบแม่ด้วยความนอบน้อม

ผมล่ะอยากจะอัดเสียงมันเอาไว้จริงๆ

พาเจไดไปที่บ้านหรือยัง

พาไปมาแล้วครับ

แล้วที่บ้าน..

แม่ผมโอเคครับ แม่ชอบเจได น้องชายผมก็ชอบเจได พวกเขาเอ็นดูน้องมากๆ” ไอ้ยักษ์พูดไปยิ้มไปเหมือนพี่มันมีความสุขมาก ผมเห็นแบบนั้นก็พลอยอมยิ้มไปด้วย

ได้ยินพี่มันเรียกผมว่าน้อง เขินว่ะ ใจบางเท่านี้เลย

เหรอ” แม่ผมตอบแค่นั้นก่อนที่จะไม่มีใครพูดอะไรต่อ

พวกเราสามคนกินข้าวเงียบๆ ผมเองก็แอบอึดอัดนะที่ต้องมานั่งกินข้าวเงียบๆ แบบนี้

เจไดมันเป็นเด็กดื้อ หัวมันรั้น ความคิดมันเปลี่ยนยาก

แม่

รักกันก็ดูแลกันให้ดี อย่าทำลูกชายแม่เสียใจ แม่ขอแค่นี้

พอแม่พูดออกมาแบบนี้ผมเองก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่วางช้อนแล้วเดินเข้าไปกอดแม่ทันที ผมไม่เคยรู้สึกโล่งใจขนาดนี้ แม่กอดผมกลับและลูบหัวผมไปมา ผมน้ำตาซึมที่แม่ยอมรับในสิ่งที่ผมเป็นได้ หันไปมองสุขสันต์ที่นั่งอยู่ไม่ไกล ผมเห็นมันยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่มีความสุขจากใจจริงๆ

ผมขอโทษนะแม่

อือ แม่เองก็แก่แล้ว หาคนมาดูแลแกได้ก็โอเค

แม่ไม่โกรธผมเหรอที่ผมอาจจะไม่มี

ก็รับเลี้ยงมาสักคนสิ

แม่

คิดว่าแม่แคร์สายเลือดมากหรือยังไง ที่แม่ใส่ใจก็แค่แกมีความสุขหรือเปล่าแค่นั้นแหละ คนเป็นแม่เขาคิดแค่นี้

ขอบคุณครับแม่ ขอบคุณครับ

ผมไม่รู้เลยว่าเราสองคนแม่ลูกกอดกันนานเท่าไร ลืมไปเลยว่ากำลังกินข้าวอยู่ ตอนนี้ผมมีความสุขมาก ผมอยากจะขอบคุณแม่อีกร้อยล้านรอบ ผมดีใจมากๆ ที่แม่ยอมรับได้ และรู้ว่าแม่เองก็ลำบากใจที่จะต้องเจอเรื่องแบบนี้ แต่ผมเชื่อว่า ถ้าแม่ผมยอมเข้าใจได้ สักวัน พ่อผมก็ต้องเข้าใจได้ ต่อให้มันอาจจะต้องใช้เวลานาน ซึ่งนานเท่าไรผมก็ไม่รู้หรอก แต่ตราบใดที่ผมยังรักผู้ชายคนนี้ ผมเองก็ต้องทำให้พ่อมองเห็นให้ได้ ว่าสิ่งที่ผมทำ มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาด

ผมอยากให้พ่อรู้ ว่าผมเองก็สามารถรักใครสักคนเหมือนที่พ่อรักแม่ได้เหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 440 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #690 ooD.AmP.ii~KloGiee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 14:56
    เจสู้ๆๆ พี่หมีก้ร้ายเหลือนะ จอมวางแผน 555555 อีกอย่าง นี้เจยังไม่เคยบอกพี่มันเลยนะว่าเรียกพี่มันว่าหมี หมีควาย หมีกินผึ้งอะไรก้แล้วแต่ รีบบอกนะ เร่อยากรู้ว่าพี่มันจะทำหน้ายังไง 5555555
    #690
    0
  2. #663 baekbow (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 16:37
    น้ำตาซึมติดๆกันมาได้ 3-4 ตอนละ แม่งอ่อนไหวจัด 555 ขอบคุณที่อย่างน้อยแม่ก็เข้าใจน้อง สำหรับพ่อก็หวังว่าสักวันจะเข้าใจน้องเหมือนกันนะ
    #663
    0
  3. #632 Speedyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 21:56
    สู้ๆเจได
    #632
    0
  4. #500 katooyaoi9080 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 14:06
    ประโยคที่เจพูดกับพ่อคือนี่ร้องไห้เลยอ่ะ ฮื้อ
    #500
    0
  5. #439 Yanapat. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:35
    ฮือ คุณแม่เปิดใจแล้ว;-;
    #439
    0
  6. #384 thesaipan (สป) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:58
    พี่หมีน้องเจคุณแม่สู้ๆนะคะ
    #384
    0
  7. #303 teeranur (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 17:48
    อบอุ่นไม่สุดนะตอนนี้;—;
    #303
    0
  8. #293 Kim-kibom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:40

    อยากมีแฟนเป็นพี่หมีเลย

    #293
    0
  9. #198 summerbb (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 22:21
    ก็คือพี่หมีชอบเจมาก่อน แล้วก็ม่จีบแต่เจไม่รู่ว่านั่นคือจีบ555555 แง น่ารัก ชอบที่พี่หมีพูดตรงอะ ไม่กั๊กจริงๆ
    #198
    0
  10. #156 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 12:01
    อบอุ่นมากๆเลย :D
    #156
    0
  11. #124 tamtang46 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:44
    ดีใจนะที่คุณแม่ยอมรับได้ เขินพี่หมีอ่ะอบอุ่นเวอร์
    #124
    0
  12. #123 manejanb (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 08:13

    ชอบบบบ
    #123
    0