ข้างห้อง - MR. 305 [สนพ. Bookish House Publishing ]

ตอนที่ 29 : 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 452 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

pin | bellaxlovee ✧☾

MR.305
EP. 29


EP. 29

ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อดี นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้วที่ผมกับทางบ้านไม่ได้ติดต่อกันอีก ผมกลับมาทำงานด้วยความขุ่นมัว ในหัวยังคงเอาแต่กังวลเรื่องที่เกิดขึ้น สุขสันต์ก็เป็นห่วง คอยมาเคาะห้อง คอยให้กำลังใจอยู่เรื่อยๆ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรผมก็ไม่อาจจะทำใจให้เลิกกังวลได้

สิ่งที่ผมกลัวที่สุด...คือการโดนครอบครัวหันหลังให้

มึง มันจะต้องมีทางออกพิงพูดก่อนจะเดินมาจับไหล่ ตอนนี้เพื่อนผมทราบข่าวกันครบทุกคนแล้ว เพราะฉะนั้นวันนี้มันก็เลยบุกมาหาผมถึงห้องเพื่อมาปรึกษาหาทางออกกัน

กูโดนแบบที่ไอ้นนท์โดนเลยว่ะ

มึงยังไม่โดนขนาดกู มึงยังไม่โดนขว้างเก้าอี้ใส่ นนท์ท้วงขึ้นมาก่อนจะชี้แผลเป็นที่หางคิ้วให้ดู บ้านมันเป็นบ้านที่โคตรจะอนุรักษ์นิยม เขาไม่ยอมออกจากกรอบความคิดเดิมเลย ไม่ว่าไอ้นนท์จะท้วงอย่างไรก็ตาม ตอนนั้นมันทะเลาะกับที่บ้านหนักมาก แต่เริ่มมาดีขึ้นเพราะพ่อแม่มันยอมรับในตัวต้นได้บ้างแล้ว

ถ้าพ่อแม่ผมยอมรับในตัวสุขสันต์...มันจะโอเคไหมนะ แล้วจะทำอย่างไรให้เขายอมรับได้ดี

พ่อกับแม่มึงเขาไม่โอเคทั้งคู่เลยเหรอ

พ่อน่าจะหนัก แต่แม่...ไม่รู้สิผมยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากตัวเอง

บางทีแม่มึงอาจจะโอเคกว่าพ่อ มึงลองเข้าทางแม่มึงดิตะวันเสนอความคิดนี้ขึ้นมา ผมเองก็มองว่าวิธีนี้น่าสนใจ แต่ก็ยังไม่แน่ใจนักว่าแม่จะโอเคจริงๆ อย่างที่คิดไว้ไหม เพราะแค่แม่ไม่พูดมันไม่ได้แปลว่าแม่จะรับได้นี่

ผมก้มลงมองมือถือที่วางอยู่ไม่ไกล ใจหนึ่งมันก็อยากจะโทรไปหาพ่อ คุยให้ท่านเข้าใจอีกสักครั้ง แต่พอเอาเข้าจริงๆ ผมก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี

เฮ้อ งานยากเลยว่ะไอ้เจเอ้ย

เจได

ยังไม่ทันไรก็มีอีกคนเข้ามาในห้อง สุขสันต์เดินเข้ามานั่งข้างๆ ไม่พูดไม่จา ผมเลยได้แต่มองหน้ามัน เพราะไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน

ถ้าเกิดว่ามันมาถึงขั้นนี้แล้ว กูว่ามึงต้องพาพี่เขาไปหาพ่อกับแม่มึง นนท์เสนอขึ้นมา

จะให้ผมพาสุขสันต์ไปที่บ้านเหรอ ขอร้อง แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาไม่โอเค แล้วถ้าผมพาสุขสันต์ไปมันจะไม่โดนแหกอกเอาเหรอวะ

กูเห็นด้วยนะ

แต่..เขาไม่ยอมแน่ๆ”

มึงก็พาไปแบบไม่ต้องบอกดิ

พอไปถึงแล้วยังไง โดนไล่ตะเพิดแน่ๆ”

พี่อยากไป

ผมหันขวับไปมองอีกคนทันที พอเห็นสีหน้าจริงจังก็ทำผมยิ่งเครียดไปมากกว่าเดิมอีก ไอ้หมีมันกระชับมือผมแน่นขึ้น เพื่อย้ำให้ผมรู้ถึงความตั้งใจของมัน

แต่พี่อาจจะโดนไล่เลยนะ พ่อผมไม่ยอมแน่ๆ”

พี่บอกแล้วไง เราจะผ่านไปด้วยกัน

ผมอดซึ้งกับคำพูดมันไม่ได้

โอย... ผมว่าบางทีผมอาจจะคิดถูกแล้วที่เลือกคบคนนี้

ถ้าพี่จะไป เจจะพาไปผมไม่ยอมให้สุขสันต์รับมือกับที่บ้านผมคนเดียวแน่ๆ ไม่ว่าอย่างไร ถ้ามันพังหรือจะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยผมก็ขอให้ได้สู้ไปกับพี่มัน พ่อผมเป็นคนหัวโบราณไหมน่ะเหรอ เอาจริงๆ ผมก็เคยเห็นพ่อบ่นคนที่รักเพศเดียวกันบ้าง  ไม่สิ...ต้องบอกว่าเชิงด่าไปเลยมากกว่า ตอนนั้นผมเองก็ไม่ได้คิดอะไร แถมเผลอมีบางครั้งที่เห็นด้วย เพราะไม่คิดว่าโตมาแล้วผมเองจะได้เข้าใจโลกมากขึ้นไง ตอนนั้นผมเองยังเด็ก ความคิดยังไม่กว้างมากพอ

ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดมันไม่ใช่เพศ ไม่ใช่สังคมอย่างที่เคยยึดติดมาตลอด 

มึงจะโทรหาแม่มึงไหม หรือจะโผล่ไปเลย พอไอ้พิงมันถามมาแบบนี้ผมเองก็เลยตัดสินใจได้ว่าจะโทรไปหาแม่ก่อน

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เข้าดูเบอร์ที่คุ้นตาก่อนจะเดินออกไปคุยตรงระเบียงห้อง สูดลมหายใจเข้าเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆ กดโทรออก เสียงรอสายทำเอาผมใจสั่นไปด้วย ผมลุ้นอยู่ทุกวินาทีว่าแม่จะยอมรับสายผมอีกครั้งหรือเปล่า

ถ้าแม่ไม่ยอมรับสายผมแล้วล่ะวะ...ผมจะทำไงดี

ให้ตายสิ ผมทนไม่ไหวหรอกนะถ้ามันเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

อะ...

รับแล้ว...แม่รับสายผมแล้ว

ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรกลับมา ยอมรับเลยว่านาทีนั้นผมพูดไม่ออก แต่ผมรู้ว่าแม่ยังคงรอฟังอยู่อีกด้าน ผมกำมือตัวเองแน่นก่อนที่จะพูดออกไป มะ..แม่

[...]

เมื่อไม่ได้ยินเสียงแม่ตอบกลับก็ยิ่งใจเสียขึ้นไปอีก ได้แต่ตระหนกอยู่อย่างนั้น

เจ..เจว่าจะกลับบ้านนะ เจจะพาแฟนเจไปด้วย เจอยากให้แม่รู้จัก

[...]

แม่พูดอะไรสักอย่างได้ไหมอะ อย่าเงียบใส่เจได้ไหมแม่

สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหว พูดออกไปแบบนั้นจนได้ ผมก้มหน้ารอฟังสิ่งที่แม่จะพูดกลับมา

[ที่เจบอกแม่มา มันจริงๆ ใช่ไหม]

แม่ถามกลับ ผมแอบได้ยินด้วยว่าน้ำเสียงแม่สั่นแค่ไหน พอได้ยินแบบนั้นมันก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกตัวเล็กลงไปอีก

อื้อ

[แม่ไม่รู้จะพูดยังไงเจแม่ไม่รู้]

เจรักเขา เจเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เจรักเขาไปแล้วแม่ ฮึก” สุดท้ายผมก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หยดน้ำอุ่นๆ เริ่มมารวมกันที่กระบอกตาจนมันร้อนผ่าว ผมสารภาพออกไปทุกอย่าง ในใจตอนนี้คิดแค่ทำอย่างไรก็ได้ ขอแค่อย่างเดียว ขอแค่แม่เข้าใจผม ขอแค่นั้น

[เจ ทำไมเป็นแบบนี้ ทำไม]

จะ..เจขอโทษ เจขอโทษ

[ตอบสิเจ มั่นใจจริงๆ เหรอว่ารัก ไม่ใช่แค่เพราะหลงเฉยๆ บางทีเจอาจจะ…]

เจรักเขาผมย้ำกลับไปอีกครั้งเพื่อให้แม่มั่นใจ และก็เพื่อย้ำกับตัวเองด้วย ผมพร้อมที่จะเททุกอย่างเพื่อสุขสันต์ ผมอยากจะอยู่กับเขาแบบนี้ต่อไป ผมอยากมีเขาในทุกๆ วัน

ชีวิตนี้ ผมเองก็เพิ่งจะเคยรักใครมากขนาดนี้เป็นครั้งแรก ผมไม่รู้ว่ามันจะยาวนานไหม หรือจะล่มไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ผมแค่อยากทำทุกอย่างเท่าที่จะรักษามันเอาไว้ได้ ผมไม่อยากกลับมานั่งเสียใจถ้าวันหนึ่งมันจบลง

ผมจะทำมันให้ดีที่สุด

เจขอนะแม่ ขอให้ลองเปิดใจให้เขาสักครั้ง เจขอแค่นี้

[แกมั่นใจนักเหรอ ว่าเขาจะอยู่กับแกจริงๆ]

..

[แกรู้ได้ยังไงว่าคบกับผู้ชายแล้วมันจะมีความสุข]

แม่ แม่ฟังเจนะผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เจเองก็ไม่มั่นใจว่าเจกับเขา เราสองคนจะรักกันมากขนาดนั้นไหม เราสองคนจะอยู่ด้วยกันไปอีกนานเท่าไร มันก็ไม่มีใครรู้

[ตะ..]

แต่เจก็ไม่อยากให้มันพัง แม่ นี่มันความรู้สึกเจเลยนะ มันเป็นครั้งแรกที่เจเคยทำอะไรเพื่อใครสักคนมากขนาดนี้ อย่างน้อยๆ เจก็ได้รักใครสักคนนะแม่ นะ... แม่อย่าตัดสินว่าเขาไม่ดีเพียงแค่เขาเป็นผู้ชายได้ไหม

[ถ้าแกยังยืนกรานแบบนั้นแม่ก็ไม่ว่าอะไร]

ผม..ผมไม่ได้หูฝาดใช่ไหม

ที่แม่พูดออกมาแบบนี้ แสดงว่าแม่ยอมรับแล้วใช่หรือเปล่า

[แต่แม่จะบอกอะไรเอาไว้อย่างหนึ่งนะเจ ถ้าแกพาเขากลับมาที่นี่ มันจะไม่ใช่ความคิดที่ดีหรอกนะ]

[แม่อาจจะพอทำใจได้ แต่กับพ่อ..แม่ไม่คิดว่าเขาจะยอมหรอก]

ไม่เป็นไรแม่ ขอแค่เจได้ลองดู นะ

[แม่เตือนแกแล้วนะเจ] แม่พูดออกมาแบบนั้นก่อนที่จะวางสายไป

ผมได้แต่ยืนเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่จู่ๆ พื้นที่ข้างกายผมก็มีอีกคนมายืนอยู่ข้างๆ สุขสันต์ออกมายืนข้างผมโดยที่ไม่พูดอะไร เราสองคนปล่อยให้ความเงียบมันอธิบายทุกสิ่งทุกอย่าง สักพักผมก็รู้สึกได้ถึงแรงกระชับที่ฝ่ามือ ก้มลงมองดูก็เห็นมือของอีกคนกำลังกุมมือผมเอาไว้ ผมเงยหน้ามองสุขสันต์ แววตาห่วงใยจากอีกฝ่ายถูกส่งมาให้

โอเคไหม

ผมส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย แม่เหมือนจะโอเคมั้ง ไม่รู้สิ แต่อย่างน้อยเขาก็ยอมฟัง แม่บอกว่าอย่ากลับไปที่บ้าน เพราะพ่อ..พ่อคงไม่ยอมฟังแบบนี้แน่ๆ”

เจได ฟังพี่นะ

อื้อ

พี่บอกแล้วใช่ไหม ว่ามีอะไรเราก็จะไปด้วยกัน พี่ไม่ปล่อยให้เรารับเรื่องนี้ไว้คนเดียว สุขสันต์หันหน้ามาหาผมก่อนจะจับมือเอาไว้ทั้งสองข้าง แววตาจริงจังของมันทำให้ผมรู้สึกมั่นใจเพิ่มขึ้นมาก

วันศุกร์นี้ พี่จะไปบ้านเรา โอเคไหม

อือผมพยักหน้าตอบรับแม้ในใจจะไม่อยากสักเท่าไร ผมกลัวพี่มันรับไม่ไหว ผมกลัวว่าถ้าโดนอะไรมากๆ เข้า พี่มันจะเป็นคนปล่อยมือผมไปเอง ยอมรับว่ากลัวจริงๆ

เราเป็นแฟนกันนะเจได มันว่าออกมาแบบนั้นก่อนที่จะค่อยๆ โน้มหน้าลงมาจูบผมเบาๆ ผมหลับตา ยอมรับสัมผัสนั้น สุขสันต์แค่ปล่อยให้สัมผัสนิ่มนวลปลอบประโลมผม มันไม่ได้ล่วงล้ำหรือทำอะไรหวือหวามากกว่านั้น มันแค่ประทับเอาไว้เบาๆ ก่อนที่จะผละออกมาจ้องตาผมในระยะประชิด มันจะต้องผ่านไปได้ เชื่อพี่

นาทีนี้ ผมไม่รู้แล้วว่าโลกภายนอก พ่อแม่หรือว่าสังคมจะมองเราสองคนยังไง เขาอาจจะยอมรับหรือไม่ยอมรับพวกเราก็ช่าง ผมจะพิสูจน์ให้เขาเห็นว่ารักระหว่างเรามันก็เกิดขึ้นได้ และมันก็มีความสุขมากขนาดไหน

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมจะไม่ยอม …ผมจะไม่ยอมเห็นแววตาแตกสลายจากอีกคน ผมจะไม่มีวันให้เขาต้องเสียใจเด็ดขาด ผมรู้สึกดีมากกับความรักที่อีกฝ่ายมอบให้ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนความรักในครั้งนี้

ผมมั่นใจ ว่าถ้าเรามีกันอยู่แบบนี้ เราจะต้องหาทางผ่านมันไปให้ได้ ผมมั่นใจจริงๆ

 

วันนี้เป็นวันศุกร์ วันที่ผมกับสุขสันต์จะเดินทางกลับไปยังบ้านของผม ตั้งแต่ตอนบ่าย แม่ผมโทรมาอีกรอบเพื่อขอให้ผมเปลี่ยนใจและอย่าพาเขากลับไป ตอนแรกผมก็เริ่มลังเล จนสุดท้ายสุขสันต์ก็ยืนยันว่าจะมาให้ได้ ผมเลยยอมพาอีกคนมาด้วย

ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง สุขสันต์ก็ขับรถพามาจนถึงบ้าน ผมเห็นประตูบ้านตัวเองอยู่ไม่ไกลก็เผลอกุมมือตัวเองอีกรอบ ไม่เคยมีครั้งไหนที่กลับบ้านด้วยความทุกข์ใจขนาดนี้มาก่อน เหมือนสุขสันต์จะรู้ก็เลยยื่นมือมาจับไว้เบาๆ

พอขับเข้ามาถึงตัวบ้าน คนงานที่อยู่ในฟาร์มก็มองมาที่รถของสุขสันต์ ผมรู้สึกกลัวมากๆ กับสายตาของพวกเขา พอจอดรถเรียบร้อยแล้ว สุขสันต์ก็ลงรถไปก่อน คนงานทั้งหมดพอเห็นสุขสันต์ก็พากันคุยซุบซิบจนผมไม่กล้าจะทำอะไรเลย หันไปมองสุขสันต์ที่มองมาทางผมอยู่ก่อนแล้ว สายตามันเหมือนกับย้ำให้ผมมีแรงอีกครั้ง ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลงรถบ้าง

โอเคไหม

อื้อ

เดาว่าที่คนงานซุบซิบกันน่าจะเพราะสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นใครมากกว่านินทาเรื่องที่ผมเป็นอะไรกับมัน พ่อกับแม่ผมคงไม่เอาเรื่องที่คุยไปบอกใคร ดังนั้นผมเลยเดาเอาว่าพวกเขาแค่มองเพราะเป็นคนแปลกหน้ามาบ้านแค่นั้น ผมพาสุขสันต์เดินเข้าบ้านโดยที่ไม่สนใจสายตานับสิบคู่นั้น พอเข้ามาในบ้านก็มองเห็นแม่อยู่ไม่ไกล และพอแม่เห็นผมก็รีบเดินเข้ามาหาทันที

แม่

บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามา!” แม่เดินเข้ามาจับแขนผม ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ที่เห็นผมมายืนอยู่ตรงนี้

ผมบีบมือแม่เบาๆ ผมต้องมา

สวัสดีครับสุขสันต์ยกมือไหว้

แม่ไม่ได้รับไหว้ ทำเพียงมองมันด้วยหางตาเท่านั้น สุขสันต์เลยได้แต่ยิ้มบางๆ จนผมอดใจเสียแทนแฟนตัวเองไม่ได้

กลับไปซะ ตอนนี้ยังทัน พ่อไม่อยู่แต่อีกเดี๋ยวก็กลับ

ไม่ ผมจะต้องให้พ่อกับแม่ยอมรับให้ได้

เจได ฟังแม่นะ

ใครมาวะไอ้ชาติ!”

จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนอยู่ที่หน้าบ้าน ผมกับแม่ถึงกับชะงักไปทันที ไม่คิดว่าคนที่ถูกพูดถึงเมื่อครู่จะโผล่มาเร็วขนาดนี้ ใจผมเต้นแรงมากขึ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับใครอีกคน ผมค่อยๆ หันหลังออกไปมอง ไม่นานนักผู้ชายวัยหกสิบต้นๆ ก็เดินเข้ามาในบ้าน อีกฝ่ายดูจะชะงักไปเหมือนกันที่เห็นผมยืนอยู่ แต่พอสายตาของพ่อเลื่อนไปมองว่าผมพาใครมาด้วย พ่อก็เดินเข้ามาหา ก่อนที่จะฟาดหลังมือลงมาที่หน้าผมทันที ผมหน้าหันไปตามแรง ยอมรับว่าตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

พ่อ!”

แกยังกล้าพามันกลับมาอีกเหรอวะ!”

พ่อ ใจเย็น!”

ไอ้เจ! ทำไมแกทำแบบนี้!” พ่อตวาดจนผมแทบจะไม่มีแรงยืนต่อ หน้าผมยังรู้สึกเจ็บจากการที่โดนพ่อตบเมื่อครู่ ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เห็นแม่พยายามที่จะรั้งพ่อเอาไว้ ส่วนสุขสันต์ก็พยุงตัวผมเอาไว้อยู่

ผมไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ระหว่างร่างกายกับหัวใจอะไรมันเจ็บกว่ากัน

เจ กลับไปซะ แม่ขอร้อง

ผมเห็นแม่น้ำตาไหลแบบนั้นก็ยิ่งเสียใจ ผมเสียใจที่ทุกอย่างออกมาเป็นแบบนี้ แต่ไอ้ครั้นจะให้ผมยอมรับในสิ่งที่ผมไม่ได้เป็น ผมก็ทนไม่ได้เหมือนกัน

..พ่อ

ยังกล้าเรียกกูว่าพ่ออีกเหรอ!”

ผมสะอึกไปเลยเมื่อโดนคนเป็นพ่อถามมาแบบนั้น

คุณลุงครับ ฟังพวกผมก่อนนะครับ

มึงไม่ต้องมาพูด! มาทางไหนไปทางนั้น! อย่ามาให้กูเห็นหน้า!” พ่อไม่รอฟังที่สุขสันต์กำลังจะพูด แถมยังไล่ให้ออกไปจากบ้านอีก ตอนนี้ผมเข้าใจความรู้สึกของนนท์ขึ้นมาทันทีเลย ผมเข้าใจเลยว่าสิ่งที่มันเผชิญมันยากขนาดไหน

ผมขอร้องล่ะครับคุณลุง ฟังพวกเราสักครั้ง

กูจะไปฟังพวกมึงทำไม! อะไรทำให้พวกมึงคิดแบบนี้! ทุเรศ!”

ผมชะงักไปเลยตอนโดนพ่อด่ามาแบบนั้น

พ่อสะบัดแขนให้หลุดจากแม่ก่อนที่จะเดินหนีขึ้นไปบนบ้าน แม่เรียกตามก่อนที่จะรีบเดินตามขึ้นไป เสียงตึงตังดังเข้ามาในหูผม นานเข้ามันก็แทบจะไม่รู้สึกอะไรอีก มันเจ็บจนไม่รู้จะบอกว่าอย่างไรดี ไม่คิดเลยว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้

แค่ผมรักผู้ชายด้วยกัน เขาต้องมองผมเหมือนไม่ใช่ลูกขนาดนี้เลยเหรอ

เจได

ฮึกไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมบอกให้มันสบายใจก่อนจะปาดน้ำตาออกจากหน้า

สุขสันต์ใช้มือขึ้นมาลูบเบาๆ ตรงข้างที่โดนตบไป มันไม่ได้ทำให้ความเจ็บหายไป เพียงแต่นั่นก็มีค่ามากพอที่จะทำให้ผมยังพอมีแรงสู้ต่อ ขอแค่มีมันอยู่ข้างๆ แบบนี้ ผมก็ยังไหว

เจจะทำให้พ่อกับแม่ยอมรับพี่ให้ได้

ไม่ใช่แค่เจ พี่ก็ด้วย

ตอนนี้เราอาจจะไม่ได้ให้เวลาพ่อเจได้เตรียมตัวเตรียมใจ คุณลุงเขาเลยยังไม่พร้อมฟัง แต่พี่เชื่อว่าถ้าเราให้โอกาสเขาได้หยุดคิด มันอาจจะดีขึ้น

จำได้ใช่ไหม ช้าๆ ค่อยๆ ไปสุขสันต์ปลอบผมเบาๆ มือหนาที่กำลังลูบหัวผมให้ความรู้สึกอบอุ่นและวางใจ ผมพยักหน้าตอบรับความอ่อนโยนจากอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าตอนนี้คนบนบ้านจะเป็นอย่างไร จะยังคงโมโหอยู่ หรือจะใจเย็นลงบ้างแล้วก็ไม่รู้ แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก ผมจะทำให้พ่อกับแม่ยอมรับเรื่องนี้ให้ได้

ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบอย่างไรหรือจะใช้เวลานานเท่าไร ผมก็แค่หวังว่ามันคงจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้ ผมอยากให้เราทั้งหมดมีความสุข ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่รู้ว่าต้องหันไปทางไหนเลยก็ตาม

ผมขอแค่ได้โอกาสอธิบายเท่านั้น แค่นั้นก็พอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 452 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #689 ooD.AmP.ii~KloGiee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 14:44
    ยังไงพ่อลูกก้ตัดกันไม่ขาด คนเป็นพ่อเป็นแม่ มีอารมณ์โกรธเดือดได้เหมือนกัน อย่าไปว่าพ่อเขาเลย แต่ให้เวลาช่วยให้อารมณ์เย็นลง เอาเหตุผลมาคิดทบทวนมาขึ้น ผู้ใหญ่คนนึง สักวะนเขาก้จะเข้าใจนะ
    #689
    0
  2. #662 baekbow (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 16:23
    มันก็มีหลายครอบครัวที่เป็นแบบนี้นะ สู้ๆนะเจ มันจะต้องมีทางออกสิ อย่างนนท์ยังผ่านมาได้เลย
    #662
    0
  3. #494 oooomo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 01:48
    ไม่เก็ทกับคุณพ่อเลยอ่ะ ไล่ลูกออกไป แต่เดี๋ยว นี่ลูกคุณนะ ทำไมอ่าาแงงงงงง
    #494
    0
  4. #401 UNFOUND (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:48
    ฮือออ สู้ๆนะลูกกกกก
    #401
    0
  5. #383 thesaipan (สป) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:53
    โอ้ยยน้ำตาหยดเลย เจลูกแม่😭
    #383
    0
  6. #346 GiantBird (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 10:07
    ขอนอกเรื่องเศร้า รูปภาพชัเนหนังสือใครอ่าาา ฮือออ อยากได้ !!!
    #346
    0
  7. #334 fallingforyou. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:39
    โหย บีบหัวใจมาก TT เข้าว่าโกรธเเต่น่าจะฟังกันสักหน่อยอะ
    #334
    0
  8. #292 Kim-kibom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:34

    ฮามาตลอด ... ตอนนี้หน่วงสุดๆ

    #292
    0
  9. #155 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 11:56
    ใจมันบีบไปหมดเลย แบบ ของแบบนี้มันต้องใช้เวลาแหละ จริงๆ

    ฮืออออออออ T_T
    #155
    0
  10. #122 tamtang46 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:03
    พ่อมีความคิดแบบนั้นเขาไม่เปิดรับก็ต้องใช้เวลาอ่ะจริงๆ
    #122
    0
  11. #121 BABYBB (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 22:52
    เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา อย่าไปดันทุรังอธิบายให้เค้าเข้าใจ เวลานี้อธิบายอะไรไปก็เท่านั้นแหละ มันต้องรอเวลาและจังหวะ
    #121
    0
  12. #120 manejanb (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:27

    เศร้าๆๆๆ
    #120
    0
  13. #119 manejanb (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 11:58

    รอออออออ
    #119
    0
  14. #118 Kim_miK (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 10:52

    รออออออ????????????

    #118
    0