ข้างห้อง - MR. 305 [สนพ. Bookish House Publishing ]

ตอนที่ 2 : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,104 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

Minimalist urban photography from the series "Who want sky". The image shows a detail shot of architecture in front of a blue sky.

MR. 305

EP. 2


ตึ้ดตือ ตึดตืออ~

 

อือ...เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นข้างหัว ผมใช้มือกวาดหาไปทั้งๆ ที่ตายังคงหลับอยู่ตามความเคยชิน ตอนนี้หกโมงแล้ว แสงจากข้างนอกเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย ไอ้เจคนกากในเช้าวันอังคารได้แต่นอนบิดขี้เกียจไปมาบนเตียงอยู่อย่างนั้น

เพิ่งวันอังคารอยู่เลย แม่งนอนดิ้นจนหายเบื่อแล้วก็ได้แต่เงยหน้ามองเพดาน สุดท้ายก็ต้องดีดตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินโซเซไปอาบน้ำอยู่ดี พอโดนน้ำเย็นๆ มันก็ค่อยตื่นขึ้นมาบ้าง

หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็เก็บของใส่กระเป๋าเตรียมจะออกไปทำงาน สวัสดีไอ้ถุงเซเว่น วันนี้มีอะไร ไหนดูซิ ดูเหมือนจะกลายเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ผมต้องทำก่อนไปทำงานเสียแล้ว หลังๆ ผมชักเริ่มจะทำใจ ใครจะเอามาวางไว้ให้ก็ช่างมันเถอะ ตามหามาตั้งนานถ้าจะเจอก็คงเจอไปนานละ นี่แสดงว่าเจ้าตัวคงไม่อยากเผยตัวมากกว่า ดีเหมือนกัน อยากให้ฟรีนักใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นก็เลี้ยงมาเลย เลี้ยงทุกวันเลยนะ วันไหนไม่มีมาวางจะเขียนโพสอิทแปะทวงที่หน้าประตูทุกวันเลย

และแล้วอาหารสำหรับเช้าวันนี้ก็เป็นขนมจีบ ซาลาเปา นมถั่วเหลืองแล้วก็โอนิกิริอีกอัน ดูท่าทางไอ้คนที่เอามาให้นี่จะรู้จักคุณค่าทางโภชนาการดีไม่ใช่น้อย แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่งผมตายใจแล้วมันแอบใส่ยาขึ้นมา ผมอาจจะตายได้ง่ายๆ เลยนะ

ก่อนจะเข้าไปในลิฟต์ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมหันไปมองห้อง 305 วันนี้ประตูห้องยังคงปิดสนิทเหมือนทุกวัน นึกสงสัยนะว่าคนอื่นในคอนโดจะเคยเห็นหมอนี่หรือเปล่า หรือมีแค่ผมคนเดียวที่รู้จักมันวะ

เชี่ย....กูคิดอะไรเนี่ย น่ากลัวว่ะ

ผมส่ายหัวไล่ความคิดปัญญาอ่อนก่อนจะใช้ชีวิตตามทางของตัวเองต่อ วันนี้ก็เป็นเหมือนกันกับทุกเช้า รถสายเดิม เที่ยวเดิม เวลาเดิม เดินเข้ามาในบริษัทท่าเดิม และจบลงที่โต๊ะตัวเดิม

ไอ้เจ มึงมาก็ดีละ ดูตรงนี้ให้กูหน่อย

นั่นยังไม่ทันจะได้นั่งเก้าอี้ พี่บาร์ก็โยนงานมาให้อีกละ

พี่บาร์ ให้ผมมีงานตั้งแต่เช้าเลยนะ

เออ เนี่ยกูก็ยุ่งไม่แพ้มึงหรอก ดูหน้ากูบ้าง ดูตั้งแต่มีโปรเจคใหม่ที่ไอ้ใหญ่มันสั่งมา มึงว่าทั้งอาทิตย์นี้กูนอนรวมกันพอยี่สิบสี่ชั่วโมงหรือยัง!” พี่บาร์โวยวายใส่คุณใหญ่ หรืออีกอย่างหนึ่งก็คือประธานของเรานั่นเอง

ไอ้ใหญ่ โค้ดเนมที่รู้กันทั่วทุกแผนก ผมเดาได้เลยว่าท่านประธานแกก็รู้ แต่ก็เรียกได้แค่ตอนนี้เท่านั้นนะ ถ้าเกิดว่าเอาโค้ดเนมนี้ไปเรียกข้างนอกคือจบกัน

เคลียร์เสร็จแล้วก็เอาบัญชีไปให้ฝ่ายตรวจสอบต่อด้วย แล้วอย่าลืมทำสำเนาเอกสารชุดเมื่อวานนี้ไปวางไว้บนโต๊ะกูภายในเที่ยงนี้นะ” 

สั่ง สั่ง สั่ง... พอสั่งจบ พี่แกก็ปลีกตัวกลับเข้าไปในคอกน้อยแสนรัก เฮ้อ เห็นใจชีวิตพี่แกนะ แต่จริงๆ แล้วพี่บาร์ก็เป็นคนหนึ่งที่ทำงานค่อนข้างเก่ง เพราะพี่แกจัดการเวลาได้เก่งมากๆ ผมล่ะนับถือ ว่าตามจริง ในที่ทำงานนี่ผมสนิทกับพี่แกที่สุดแล้วมั้ง

มา ไอ้เจ ทำงานได้แล้วมึง

ผมตบแก้มตัวเองเรียกสติ ก่อนจะเริ่มสะสางงานที่ได้รับมอบหมาย

 

12:15 น.

โอ้ย แก ได้ข่าวว่าท่านประธานไปกิ๊กกั๊กกับดาราคนนั้นอีกแล้ว

คนไหนวะพี่

เอ้าก็มล มลธิดาไง คนที่แสดงเป็นตัวโกงบ่อยๆ อะ!

ไม่รู้จักว่ะพี่

โอ้ย แกจะไปรู้จักอะไรยะอีเจ! ว่าเสร็จผมก็โดนจิ้มหัวไปทีหนึ่ง

ผมลงมานั่งกินข้าวมื้อเที่ยงที่ร้านข้าวแกงใกล้ๆ บริษัท มากับแก๊งเดิม ได้แก่ ผม เจ๊พิม และพี่ปลาวาฬ ทั้งหมดเป็นพี่ๆ ในแผนกเดียวกัน เจ๊พิมเป็นคนที่อยู่ในบริษัทนี้มานานพอสมควร เป็นคนที่รู้เรื่องภายในบริษัทนี้แทบจะทุกเรื่องอย่างกับเป็นคนวางโครงในพิมพ์เขียว ส่วนพี่ปลาวาฬ สาวประเภทสองนักบัญชี บอกเลย... คนนี้ก็ไม่ธรรมดา เรื่องราวข่าวสารต่างๆ นานา พี่แกรู้ไปหมด ผมล่ะโคตรจะเคารพพี่แกเลย

เนี่ย อันที่จริงวันนี้หนูไปเจอยัยไก่มาพี่ วันนี้มันหิ้วปราด้ามานี่ล่ะนึกอยากจะรู้นักว่ามันยังไง

โอ้ยดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันก็โป๊ะออกมาเองแหละ

ผมฟังพี่กับเจ๊ไม่เคยรู้เรื่องเลยว่ะ” สุดท้ายผมก็ต้องพูดประโยคนี้ออกมา ก็มันจริงนี่หว่า คนอย่างผมนี่จัดเข้าประเภทผู้ชายที่ทั้งกาก และโง่ได้เลย คือกูไม่รู้เรื่องผู้หญิงเลยจริงๆ

อย่างนี้ไง มึงถึงไม่มีแฟนสักทีน่ะอีเจ หน้าตามึงก็ไม่ได้แย่ แต่มึงอะ บ้างานเหมือนอีพี่บาร์ ระวังเถอะได้งานแต่ไม่ได้เมียแล้วมึงจะรู้สึก! พี่ปลาวาฬว่าก่อนจะจิ้มไส้กรอกแล้วชี้หน้าผม

จุก...จุก ฮืออออ~ ผมไม่อยากเป็นแบบพี่บาร์อะ ขอร้อง ไม่เอา ไม่อยากตายคางาน

แกก็ไปว่ามัน เดี๋ยวน้องมันก็หาได้เองนั่นแหละ

จริงๆ ตอนแรกที่มันเข้ามาอะเจ๊ หนูว่ามันงานดีมากเลยนะ แต่อย่างว่า หนูว่าอีนี่เป็นผัวหนูไม่ได้อะ ไม่ได้จริงๆ

โห พูดอย่างกับผมอยากเป็นผัวพี่อะ

เอ้าอีเจได!” ผมรีบลุกหนีออกจากโต๊ะก่อนจะโดนจานปาใส่หัว หยอกนิดหยอกหน่อยเป็นสีสันพอ

ผมลุกไปจ่ายเงินก่อนจะเดินหิ้วข้าวกล่องอีกอันขึ้นไปฝากพี่บาร์คนบ้างาน ไม่รู้ป่านนี้กินไส้ตัวเองหมดไปเป็นเมตรแล้วหรือยัง

 

ช้า กูหิว!

อ้าว นี่อุตส่าห์ไปหิ้วมาให้นะเว้ยผมว่าก่อนจะยื่นข้าวกล่องให้ชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ที่รูปร่างหน้าตาค่อนข้างจัดได้ว่า ถ้ามีวันหยุดเจ็ดวัน เขาไม่ควรหยุด แต่เขาควรไปวุฒิศักดิ์คลินิกด่วนๆ

พี่บาร์ พี่โทรมมากเลยนะช่วงนี้

เออ ไอ้ใหญ่มันกวนตีนไง สั่งงานกูแต่ละอย่าง

เอาน่าพี่ งานแลกเงินไงผมปลอบใจ พี่บาร์...

ว่า?

อี๋...พี่มึงตอนนี้โคตรอุบาทว์อะ ไม่กลืนข้าวก่อนแล้วค่อยตอบน้องวะ แล้วดู มือหนึ่งก็ตักข้าว อีกมือก็พลิกแฟ้ม ข้าวก็ติดแก้มไปนู่น ซกมกว่ะ

พี่มีคนคุยอยู่ไหมวะช่วงนี้

นี่มึงมาเรื่องนี้ได้ไงวะ

คือผมอะ... อยากมีแฟนว่ะพี่ แต่ผมไม่รู้จะไปหาจากไหน เนี่ย เข้าเฟสทีไรก็เจอแต่เพื่อนไปเที่ยวกับแฟน แม่งก็อยากมีโมเมนท์นั้นบ้างอะผมพล่ามออกไปเรื่อยตามความคิดของตัวเอง

พูดตรงๆ เลยนะ ผมล่ะเสี้ยนมาก เสี้ยนอยากจะมีความรักเนี่ย เวลาเห็นใครรักกันแล้วมันคันใจว่ะ ตั้งแต่จบมหาวิทยาลัยมา ผมเองก็ยังไม่เคยจะมีแฟนเลย! ไอ้ตอนเรียนก็มีแค่คนสองคน แต่คบแปปๆ ก็เลิก แล้วดู ทิ้งช่วงมานานจนอายุจะปาไปสามสิบแล้วอะ ผมไม่ไหวกับตัวเอง ณ จุดนี้มาก ฮือออ~

มึงบ่นตรงนี้ แต่อย่าไปบ่นตรงอื่นนะ

ทำไมวะพี่

เขาจะบอกว่าเพราะหน้ามึงอะที่ทำให้เป็นหมันแบบนี้ ไม่ได้เกี่ยวกับสถานที่เลย

ไอ้พี่บาร์เล่นกูแล้วไหมล่ะ

โอ้ยพี่ ผมก็ไม่ได้แย่ปะวะ

เฮ้อ มึงฟังกูนะพี่บาร์กลับเข้าสู่โหมดหัวหน้าแผนกอีกครั้ง วางมือจากทุกสิ่งทุกอย่างก่อนจะหันหน้ามาหาผม

ว่ามา

มึงไม่ต้องพยายามมากก็ได้ เรื่องบางเรื่อง อะไรบางอย่าง มึงยิ่งพยายาม มันก็ยิ่งไม่ถึง

ทำไมอะ

โว้ยไอ้เหี้ย กูอุตส่าห์พูดให้มันเท่พี่บาร์โวยวายก่อนจะหมุนตัวกลับไปทำกิจกรรมของตัวเองต่อโดยไม่สนใจผมอีกเลย ผมนั่งคุยกับพี่แกอีกสักพักถึงกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในหัวผมตลอด

ยิ่งพยายามก็ยิ่งไม่ถึง?

อะไรวะ ไม่เข้าใจ ไหนบอกว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นไง

 

18:00 น.

กลับมาอยู่ที่ห้องคนโสดตามเดิม เพิ่มเติมคือนั่งกินมาม่าเหงาๆ วันนี้หลังจากเลิกงานผมก็ดิ่งกลับมาที่ห้องเลย เสียบน้ำร้อน ต้มมาม่า ลวกไข่ อาบน้ำแต่งตัวหอบหมอนหอบแมคบุ๊คมานั่งที่โซฟาตัวโปรด

โอโห... นี่มันอาหารค่ำแบบเจไดสไตล์มาก นั่งดูซี่รีย์ Netflix ยามเย็น คือไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว

ก๊อก ก๊อก

ใครวะยังไม่ทันที่จะได้เลือกซีรี่ย์ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมาขัด และพอผมเปิดประตูออก ผมก็เจอกับหมีควายตัวสีน้ำตาลเจ้าของห้อง 305 ยืนอยู่หน้าห้อง มันกำลังใช้สายตาข่มขู่ผม ทั้งๆ ที่มันยังไม่ได้พูดอะไรออกมา

ว่าไง

แอร์เสีย ลืมคีย์การ์ดไว้ที่ทำงานไอ้ยักษ์ตอบหน้าตาย ผมค่อนข้างที่จะงงนิดหน่อย ว่ามันต้องการจะสื่ออะไร แล้วเรื่องที่มันว่ามา มันเกี่ยวอะไรกับผมด้วย ต้องรอพรุ่งนี้เช้า เขาจะเอามาให้

อ่า... แล้วไงอะ

ขออยู่ด้วยคืนหนึ่ง

อ่อ...” ผมพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ “ห๊ะ!!!

เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้นี้ไอ้ยักษ์มันพูดว่าไงนะ ขออยู่ด้วยงั้นเหรอ

“เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อนดิ” จู่ๆ ไอ้หมียักษ์หน้ามึนก็เดินทำหน้าง่วงๆ เข้ามาในห้องของผมอย่างถือวิสาสะ

ห้องเหมือนเจ้าของเลย

เฮ้ๆ ใครอนุญาตให้มึงเข้ามา ออกไปเลยผมที่ถูกคุกคามรีบวิ่งมาดักหน้าไอ้หมียักษ์ก่อนจะออกแรงดันให้มันกลับไปยังรังของมัน เอ้ะ...แต่ห้องมันเข้าไม่ได้นี่หว่า? แต่มันก็ควรที่จะไปอยู่กับคนอื่นที่สนิทมากกว่ากูรึเปล่าวะ!

มึงไง

กูไปอนุญาตตอนไหน!

ก็เห็นพยักหน้าไอ้ยักษ์กอดอก กดสายตาลงมองผมเหมือนกับถามว่าจะเอายังไง

คือตอนแรกมันเข้าใจผิดไง เลยพยักหน้ารับรู้เฉยๆ ไม่ได้อนุญาต

คืนเดียว พรุ่งนี้เช้าจะออกไป มันลืมจริงๆมันยังคงต่อรองกับผม

มึงก็ไปหาคนอื่นอยู่สิ คนที่มึงสนิทน่ะ!” ผมไล่ ทั้งออกแรงดันทั้งดึง แต่ดูมันดิ ไม่ขยับอะไรเลย โอ้โห เห็นทีกูต้องไปฟิตเนตบ้างแล้ว

อ่อนแอ บอบบางเหลือเกิน ตัวกูเนี่ย

เพื่อนอยู่ไกล ญาติก็อยู่ไกล ที่สนิทแล้วอยู่แถวนี้ก็มีแค่มึง

ว้ออททท! ช่างกล้าพูดออกมาได้ว่าสนิทกับกู 

แหม... กูละอยากจะทุ่มลงตึก

เราไม่ได้สนิทกัน มึงกับกู ไม่-ได้-สะ-หนิด-กันจะออกไปดีๆ หรือจะให้กูเรียกรปภ.ผมเลิกดันแล้วถอยห่างออกมายืนกอดอกบ้าง

เอาล่ะ ทีนี้กูจะใช้ไม้แข็ง!

ขออยู่คืนเดียว

ไม่ได้!

พรุ่งนี้เช้าก็จะไปแล้ว จริงๆ

ไม่ได้!

เจได

อะ....ไอ้เหี้ยยย รู้จักชื่อกูด้วย!

อย่ามาเรียกชื่อกูนะผมกอดอกแล้วมองมันอย่างเอาเรื่อง

ไม่ได้กูจะแพ้ไม่ได้ วันนี้เป็นวันของกู จะให้ไอ้อีที่ไหนมาสร้างแลนด์มาร์กทับไม่ได้!

ออกไป

ถ้ามีของแลกเปลี่ยนจะให้อยู่ไหม

เอาแล้วครับ จู่ๆ ไอ้ยักษ์มันก็เล่นไม้อ่อนกลับมา

อะไรผมหรี่ตามองด้วยความไม่ไว้วางใจ

เดี๋ยวเลี้ยงข้าวเย็นหนึ่งเดือน

หูยยย ใจป้ำจังวะเกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็น ยอมจ่ายค่าข้าวเย็นหนึ่งเดือนแลกกับห้องพักหนึ่งคืน

มึงพูดอะไรออกมาน่ะคิดไหม ผมถามกลับ ก่อนจะเดินเข้าไปหามันอีกก้าว แล้วทำไมไม่ติดต่อห้องด้านล่าง เขาน่าจะมีพวกแม่กุญแจ หรือกุญแจสำรองอะไรพวกนั้นนะ

ทำหายหลายรอบแล้ว เขาด่า กูรำคาญมันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเฉยๆ ก่อนจะเดินไปนั่งโซฟาโดยที่ไม่ขออนุญาตอีกแล้ว

แล้วใครให้มึงนั่งแล้วถ้ามึงทำหายหลายรอบ ตอนนั้นมึงไปนอนไหน”

นอนห้องรุ่นพี่

แล้วทำไมครั้งนี้มึงจะมานอนห้องกู

ก็มันเอากับเมีย มึงจะให้กูทำยังไง

ดูท่าทางมันจะหมดความอดทนกับผมแล้วถึงได้ใช้สายตาดุๆ มองกลับมา ผมเผลอเสียวสันหลังวาบไปแปบหนึ่ง ไอ้ฉิบหาย กูเป็นเจ้าของห้องนะเว้ยกูต้องกลัวมึงไหมอะ

ไปหาจองโรงแรมถูกๆ นอนไปก่อนดิ

กูขอพักคืนเดียว มันเปลืองตังค์

ไม่ได้!

เจได

เนี่ย ไม่รู้เป็นเหี้ยไรอะตัวกูเนี่ย พอมันเรียกชื่อแล้วเป็นอันต้องจั๊กจี้แปลกๆ

เดี๋ยวเลี้ยงข้าวหนึ่งเดือนไง

อันที่จริง ข้อเสนอก็น่าสนใจอยู่นา... ให้มันเลี้ยงข้าวทั้งเดือนแบบนี้ก็ประหยัดค่าข้าวไปได้หลายร้อยนะเนี่ย แลกกับที่ซุกหัวนอนแค่คืนเดียวเอง ดูยังไงๆ ก็คุ้มอะ แต่ว่าจะให้ใครก็ได้ที่ไม่สนิทมานอนห้องได้ง่ายๆ แบบนี้ มันก็กระไรอยู่ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง แต่นี้มันดันเป็นหมีตัวผู้อะ กูอยากร้องไห้ ทำไมไม่มีผู้หญิงมาขอแชร์ห้องแบบนี้บ้างวะ

สรุปจะเอายังไง

เออก็ได้ๆ แต่มึงต้องเลี้ยงข้าวกูตามสัญญานะ กูจำแม่นอย่าเบี้ยว อย่าตุกติก

สุดท้ายแล้ว ผมก็อนุญาตให้มันพักที่นี่อย่างอดไม่ได้ อันนี้ไม่ใช่เห็นแก่กินนะเว้ย เขาเรียกสร้างสัมพันธไมตรี รู้จักไหมกัลยาณมิตรอะ ผมเป็นคนใจดี ใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคนลำบากไง นี่ไม่ได้หวังผลอะไรเลยจริงๆ

ก็แค่นี้มันว่าสั้นๆ

ไอ้สัส อย่าเข้ามั่ว!” ผมรีบรุดเข้าไปตีมือไอ้สุขสันต์ทันทีที่เห็นว่ามันกำลังจะใช้งานโน้ตบุคผม ไอ้นี่มันทำตัวเหมือนเราสนิทกันทั้งๆ ที่ไม่สนิท

ชักจะเนียนใหญ่แล้วนะมึง

นี่จะทำอะไร ดูหนัง?” มันยอมผละออกแล้วหันหน้ามาถามผม

เออกูจะดู อย่ายุ่ง มาขอกูอยู่แล้วก็ไปไกลๆ ไปนั่งมุมนู้นไปผมไล่มันไปนั่งตรงเก้าอี้อีกตัวตรงมุมห้อง ไอ้สุขสันต์มองตามก่อนจะหันหน้ากลับมา ผมเลือกที่จะไม่สนใจ เสียบหูฟังแล้วจัดการเข้าดูซีรี่ย์เรื่องโปรดทันที สมาธิทั้งหมดจดจ่อไปที่หน้าจอจนไม่รับรู้อะไรอีก แต่พอผ่านไปสักพัก จู่ๆ ผมก็โดนสะกิดโดยคนข้างตัว ตอนแรกมันก็สะกิดเบาๆ แต่พอผมตีมึนไม่รู้เรื่องมันก็สะกิดผมแรงขึ้น จนในที่สุด ผมก็ต้องถอดหูฟังออก กดหยุดเล่นชั่วคราวแล้วหันหน้าไปเตรียมจะด่าไอ้คนขออาศัย

อะไรของ

กินซะ

ผมก้มลงมองนักเกตทอดกับข้าวกล่องที่ถูกยื่นมาให้

จะกินไหม หรือจะให้ป้อน เอาไปนับว่าเป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่มันเคยพูดกับผม

ไม่ต้อง กูมีมาม่า กูอ้ะ มาม่ากูล่ะมึงเอาไปไหน!

ผมโวยวายทันทีเมื่อไม่เห็นต้มยำกุ้งน้ำข้นสุดที่รักวางเคียงข้าง

เอาไปทิ้ง ไม่มีประโยชน์

หามาม่ากู ทำแบบนี้ได้ไงวะเนี่ย โอ้ยย

มึงทำอะไรของมึงเนี่ย ไม่ต้องยุ่งกับกูได้ไหม กูชักจะหมดความอดทนแล้วนะ นั่งเฉยๆ ดิวะ ถ้าทำไม่ได้ มึงก็ออกไปจากห้องกู!

แปลว่ามึงจะไม่กินนี่?” มันว่าก่อนจะชูข้าวกล่องขึ้น

แหม มึงมาเทมาม่ากูทิ้งแล้วกูจะแดกอะไรล่ะ!

กินไอ้เหี้ย!” สุดท้ายผมก็รับมา

ก็แค่นั้น จะโวยวายทำไม

เสือกพูดจบผมก็โดนมันข่มขู่ด้วยสายตาไปหนึ่งดอก อะไรล่ะ ก็มึงทำตัวแบบนั้นจริงๆ อะ นี่กูด่าแค่นี้นี่ยังน้อยไปนะ

อย่าพูดคำหยาบมันสั่งออกมาเรียบๆ ก่อนจะตักข้าวในกล่องของตัวเองกินบ้าง

อย่าเสือก

เจได

เอ้า ไอ้นี่...ผมตัดรำคาญ ทำเป็นไม่สนใจด้วยการจับหูฟังยัดหูตัวเองแล้วกดเริ่มเล่นอีกครั้ง รอบนี้เพิ่มเสียงด้วย ทีนี้มันเรียกอะไรก็จะไม่หันละ ข้าวนี่ก็ถือว่าเป็นค่าไถ่โทษที่มันเอามาม่าไปเททิ้งแล้วกัน

เหอะแหยมใครไม่แหยม มาแหยมกับไอ้เจคนงก มึงก็ต้องเจอแบบนี้แหละ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.104K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #780 qrdqt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 20:05
    อ่าา ค่าโรงแรมคืนนึงน่าจะถูกกว่าเลี้ยงข้าวทั้งเดือนรึป้ะ
    #780
    0
  2. #765 TIKIT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:39
    มีความรู้สึกว่าคุณหมีคือผู้งานดี -///-
    #765
    0
  3. #755 BIGTON (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 18:25
    สุขสันต์เอาถุงเซเว่นมาแขวนแหละดูออก
    #755
    0
  4. #741 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 16:18
    กินแต่มาม่ามันก็ไม่ดีจริงๆนั่นแหละเจได
    #741
    0
  5. #701 tarun_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 01:53
    คุณเค้าดุอะ5555
    #701
    0
  6. #669 ooD.AmP.ii~KloGiee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 05:22
    เอ้า เอ้า เอางั้นเลยนะพี่สุขสันต์
    #669
    0
  7. #635 baekbow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 19:10
    ผิดไหมถ้าจะบอกว่าฟินเวลาสุขสันต์เรียกชื่อเจได มันเหมือนแอบดุอ่ะ ชอบอะไรแบบนี้ 555 /// ลืมกุญแจจริงอ่ะป่าวสุขสันต์
    #635
    0
  8. #601 BlazeBlue (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 07:38
    เจอไรล่ะ55555555555 เปรี้ยวจังเลยค้าบบบบบบบ
    #601
    0
  9. #553 doublendoubleo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 20:58
    แพ้พี่หมีต้องกินยาอะไร
    #553
    0
  10. #505 12311232123312 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 10:25
    น่ารักกกๆๆๆๆฟฟฟฟ
    #505
    0
  11. #470 shin ai2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 06:04
    โง้ย555555 พี่เขาดุจังอะ
    #470
    0
  12. #427 Yanapat. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:42
    เป็นห่วงเขาก็บอกอ่ะพี่หมี อย่าเล่นตัว555555
    #427
    0
  13. #381 Fourth jc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:32
    สนุกค้าบ แต่อยากให้ปรับตรง” 555 “นิดหน่อยคับ เค้าว่าใส่แล้วขัดๆอารมณ์
    #381
    0
  14. #350 thesaipan (สป) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 15:26
    คุณหมีน่าร้ากก
    #350
    0
  15. #273 Kim-kibom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:03
    เนียนๆนะคุณหมี
    #273
    0
  16. #230 FNnp142 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 07:47
    ก็เป็นห่วงเค้าพอตัวอยู่อ่ะพี่หมี
    #230
    0
  17. #223 au-rungsima (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:49
    น่ารักอ่ะ พี่หมีขี้แกล้ง
    #223
    0
  18. #200 HaeMay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 17:29
    แกล้งลืมคีย์รึเปล่าคูมหมี
    #200
    0
  19. #28 Chpunmsh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 21:09
    เจเหมือนจะเกรี้ยวกราด แต่เจอหมีเข้าไปหงอเลยยย 55555
    #28
    0
  20. #14 BaBa_Oh741 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:32

    พี่หมีน่ารักกกก

    #14
    0