ข้างห้อง - MR. 305 [สนพ. Bookish House Publishing ]

ตอนที่ 1 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,249 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


if i got to know you better — 50-km: cozyblu

MR. 305
EP. 1



 

เช้าที่แสนสดใสกำลังเริ่มต้นขึ้น เสียงรถราวิ่งไปมาในช่วงเช้ากับลมอ่อนที่พัดมาตีหน้าผมเบาๆ เหมือนกับจะปลุกให้เรารีบไปใช้กรรม สำหรับใครหลายคน เช้าวันนี้มันอาจจะดูสดใสอย่างที่ว่าไว้ แต่เชื่อเถอะว่าสำหรับพนักงานออฟฟิศวัยยี่สิบแปดปี นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมายินดีอะไรขนาดนั้น

เกลียดวันจันทร์ตอนเด็กอย่างไร ตอนนี้คูณไปอีกห้าสิบ

สัสเอ้ย โตมาทำไมวะ

 

อีกแล้วเหรอวะ

ขณะที่กำลังจะออกจากคอนโดเหมือนอย่างทุกวัน ก็เจอบางอย่างที่สะดุดตาวางอยู่ข้างๆ ประตู ผมก้มลงไปหยิบขึ้นมาดูก็เจอว่าข้างในมีอาหารเช้าง่ายๆ จำพวกแซนด์วิช นม ไส้กรอก และน้ำเปล่าขวดหนึ่งอยู่ในนั้น

ผมไม่แปลกใจ เพราะทุกเช้าจะมีถุงเซเว่นมาวางเอาไว้หน้าห้องอย่างนี้มาร่วมจะสามเดือนแล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าใครเป็นคนเอามาวาง...

ก๊อก ก๊อก

ผมเดินไปเคาะประตูห้องข้างกัน ก่อนจะตะโกนเสียงดังพอประมาณ นี่บอกแล้วว่าไม่ต้องเอามาวาง ฟังภาษาคนรู้เรื่องไหมเนี่ยเดาว่าคนข้างในคงได้ยินแหละ เพราะสักพักมันก็เดินออกมาเปิดประตู

อะไร” เจ้าของห้องเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง

ไอ้คนตรงหน้าผมนี่แหละครับ...ตัวการที่ผมคิดว่าเป็นคนเอาของมาวางทุกเช้า

หมอนี่ชื่อสุขสันต์ เจ้าของห้อง 305 นอกจากส่วนสูงของเจ้าตัวแล้ว อย่างอื่นก็แทบไม่มีอะไรให้น่าสนใจเลย หน้าตาราบเรียบไร้อารมณ์ เราสองคนเจอหน้ากันไม่บ่อยนัก แต่ถ้าเห็นกันเมื่อไร ไอ้คนนี้ไม่เคยจะทำหน้าทำตามีความสุขเหมือนชื่อมันเลย

ผมชะงักไปเล็กน้อยกับสภาพตอนเช้าของไอ้คุณสุขสันต์ มันใส่บอกเซอร์สีดำตัวเดียวออกมารับแขก บอกตามตรงว่าถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่ก็ไม่ชินนะเว้ย ที่จะต้องมาเห็นวีไลน์ของคนอื่นเนี่ย แต่งตัวให้มันเรียบร้อยก่อนไม่ได้หรือไง กูอิจฉา ฮึ่ย!

บอกแล้วว่าให้เลิกเอามาวางไว้หน้าห้อง

ก็ไม่ได้วาง บอกไปหลายรอบแล้วเหมือนกันไอ้คุณสุขสันต์ปฏิเสธเป็นรอบที่ 375,632 ได้แล้วมั้ง ซึ่งผมก็ไม่สนใจ และไม่เชื่อด้วย

ความรู้สึกผมมันบอกว่าไอ้นี่แหละที่เป็นคนวาง เคยมีครั้งหนึ่ง ที่ผมตั้งใจลุกขึ้นมาแอบดูผ่านตาแมว คนที่เดินมาวางถุงไว้มันตัวใหญ่ ตันๆ ผิวสีเข้มเหมือนกับไอ้สุขสันต์นี่เลย เพียงแต่เห็นหน้ามันไม่ชัดเพราะเหมือนมันจะรู้ว่ามุมตาแมวส่องได้ไกลแค่ไหน ก็เลยยืนแอบซะเกือบมองไม่เห็น จากนั้นผมก็เริ่มทำความรู้จักกับคนทั้งชั้นเพื่อตามหาคนที่มีรูปร่างแบบนั้น แน่นอนว่าก็มีแต่เจ้าของห้อง 305 นี่แหละที่เข้าข่ายผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่ง

สรุปว่าเรียกออกมาแค่นี้

อะ

ปัง!

 

จุดจบโคนัน คือโดนคนร้ายปิดประตูใส่หน้าจนหน้าสั่นยังกับหนังกลองสุดท้ายแล้ว ผมก็ต้องหยิบถุงใบนั้นไปทำงานด้วยอย่างช่วยไม่ได้

 

พูดดีด้วยกันหน่อยก็ไม่ได้เจอกันทีหลังจะไม่ทักเลย

 ตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ผมโคตรจะอยากรู้เลยว่าใครมันเป็นคนเอามาวาง คือจริงๆ มันก็ดีนะเว้ยที่มีคนหาข้าวหาน้ำให้ แต่ก็เกรงใจเขาเหมือนกัน เคยเขียนโพสอิทแปะประตูไว้ว่า เลิกเอามาวางได้แล้วนะครับ มันก็ดันวาดรูปหน้าแป๊ะยิ้มทื่อๆ อันนึงกลับมาให้

พี่นัน สวัสดีครับใช้เวลาเดินทางเวลาราวๆ ครึ่งชั่วโมงก็มาถึงบริษัท ผมเดินเข้ามาในสำนักงานก่อนจะยกมือไหว้ป้าแม่บ้านที่กำลังทำงาน  

วันนี้มาเช้านะครับพี่บาร์ตามด้วยการหันไปทักทายรุ่นพี่ตามตำรามารยาทผู้ดีมีสัมมาคารวะ

ใครบอกว่ากูมาเช้า...” พี่บาร์พูดเสียงยานคราง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร

เชี่ยน่ากลัวสัสๆ พี่บาร์จริงปะเนี่ย

กูยังไม่ได้กลับเลย ไอ้เหี้ยยยยยย! บอลก็ไม่ได้ดู ควาย!!!”

เสียใจด้วยนะพี่ผมวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน เปิดคอมพร้อมภาวนาว่า ขออย่าให้มีอีเมลถล่มทลายแต่เช้าเลย ชีวิตคนวัยนี้ก็แบบนี้แหละครับ เวลาว่างไม่ค่อยจะมี หัวหน้าคือพระเจ้า สั่งเป็นสั่งตายได้ อย่าว่าแต่หาแฟนเลย นอนให้ครบแปดชั่วโมงก่อนแล้วกัน

แต่พูดถึงเรื่องแฟนแล้ว ผมขอบ่นหน่อยเถอะ

อันที่จริงหน้าตาผมมันก็ไม่ได้แย่ถึงขนาดที่แบบจะหาแฟนไม่ได้อะ แต่เข้าใจไหมว่าชีวิตผมทุกวันนี้มันอยู่แต่ในสภาพแวดล้อมแบบเนี้ย! วนเวียนอยู่แค่ไม่กี่ที่ วันๆ หนึ่งทำแค่ตื่นมา นั่งรถ เข้าบริษัท นั่งทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่ในคอกสังเคราะห์ขนาดพอดีตัว นั่งพิมพ์ นั่งขี้โม้ แล้วก็เลิกงาน กลับคอนโด

แล้วผมจะไปหาแฟนจากที่ไหนล่ะ...

เจๆ พี่ส่งเอกสารไปให้ในเมลแล้วนะ จัดการต่อด้วย

ครับพี่ๆ”

 

น้องเจคะ อันนี้เป็นแฟ้มงบประมาณจากปีที่แล้วนะคะ

โอเคครับ วางไว้ตรงนั้นเลยครับ

พี่ขอภายในอาทิตย์นี้นะ

 

น้องเจ ทำเป็นสองฉบับให้พี่ด้วย

ครับๆ”

.

น้องเจ

.

น้องเจจ๊ะ

.

เจ!

.

ไอ้เจ!

.

โอ๊ย!!! กูอยากตาย

ใช้กรรมอะไรอยู่วะเนี่ย ชาติที่แล้วกูไปทำกรรมอะไรไว้นักหนาฮือออ~

เป็นวันจันทร์ที่บันเทิงฉิบหาย ไม่อยากคิดเลยว่าชีวิตวันพรุ่งนี้จะเป็นไง

 

17:00 .

เยสในที่สุด เวลาที่ผมรอคอยก็มาถึง

โอแสงจากดวงอาทิตย์ยามเย็นช่างเป็นอะไรที่ชุ่มชื่นหัวใจแท้ๆ

หลังจากเคลียร์งานเสร็จ ผมก็หอบเอกสารบางส่วนและพาตัวเองกลับมายังคอนโดได้ในสภาพครบสามสิบสอง ใจจริงก็อยากจะขึ้นไปนอนอืดบนเตียงเลยแต่ว่ายังทำแบบนั้นไม่ได้ ผมเองก็ต้องกินข้าวกินน้ำประทังชีวิตต่อไป และที่ที่จะฝากท้องได้ก็เซเว่นใต้คอนโดนี่แหละ

ทันทีที่ก้าวขาเข้าไป ลมเย็นๆ ที่มาปะทะก็ทำเอาเข่าผมแทบทรุดยวบ อยากนอนตายตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด เข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้ด่างถึงได้ชอบมานอนหน้าประตูเซเว่นกันจัง

รสใหม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย” ผมรีบเดินเข้าไปยังโซนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทันทีที่เห็นว่ามีผลิตภัณฑ์สีแปลกๆ วางอยู่ มันจะมีอะไรหลายรสขนาดนั้นวะ บางทีการเลือกมาม่าแม่งก็เลือกยากกว่าเลือกเสื้อผ้าอีก

กินมาม่าอีกแล้ว?”

เสียงทุ้มดังขึ้นข้างตัว พอหันไปมองก็เห็นไอ้สุขสันต์คนเดิม

อือ ไม่รู้จะกินอะไร

ร้านข้าวก็มี ทำไมไม่ไป กินแบบนี้ทุกวันไตพัง

อ้าว! อยู่ดีไม่ว่าดี มาแช่งกูละสัส

ขอบใจที่เตือนผมตอบกลับไปแล้วก็ทำเป็นไม่สนใจว่าใครยืนอยู่ข้างๆ ทำตัวกระแดะกวนบาทาเลือกบะหมี่ต่อไป แต่หางตาก็ลอบมองมันเป็นระยะ

มานี่

เฮ้ยๆ เดี๋ยวดิอะไรของมึงเนี่ยจู่ๆ ไอ้สุขสันต์ก็ลากแขนผมออกมาจากเซเว่น เอ้า ! อยู่ดีๆจะมาลากกันแบบนี้ได้ไง ผมพยายามที่จะขืนตัวไว้แต่สู้แรงมันไม่ไดเลย ตัวมันก็ใหญ๊ใหญ่ ตั๊นตัน หุ่นหมีฉิบหาย ไม่รู้วันๆ มันกินอะไรเป็นอาหาร ลากผู้ชายอย่างผมได้สบายเลย

ปล่อย!

ทำไมชอบพูดคำหยาบ สนิทกันเหรอ

แล้วจะมาลากทำไม สนิทกันเหรอ!” ผมย้อนใส่ ก่อนจะพบว่าไอ้ยักษ์มันลากผมมาที่ร้านป้าแดง

ร้านป้าแดง เป็นร้านอาหารตามสั่งชื่อดังของคนแถวนี้ ความจริงมันก็ไม่ได้ดังหรอก แต่แถวนี้มันมีอยู่แค่สองสามร้านเท่านั้น พอมาถึงร้านไอ้สุขสันต์มันก็ปล่อยแขนผม ผมเลยต้องรีบถอยกรูดให้ห่างจากมันไปหลายก้าว

มันมองมาที่ผมก่อนจะถอนหายใจออกมา กระเพราหมูสับไข่ดาวสองจานครับป้าแล้วหันไปสั่งป้าแดงคนสวยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ผม

นั่งดิ

ไม่ จะเอากลับขึ้นไปกินบนห้อง

กูสั่งให้แล้ว กินๆ ไปเหอะพูดจบแล้วก็ใช้เท้าปัดเก้าอี้ใต้โต๊ะออกมา สายตาเข้มๆ นั่นบ่งบอกถึงการบังคับกลายๆ

สั่งอะไร กระเพราหมูสับน่ะเหรอ

เออคนเผด็จการตอบเสียงเขียว

เอ้ออออ...ใจจริงผมอยากจะเอาใส่กล่องแล้ววิ่งจู้ดขึ้นไปกินด้านบนเลยนะ แต่ถ้าใส่กล่องมันก็จะมีขยะใช่ปะ ดูไม่รักโลกแล้วยังต้องหอบลงมาทิ้งข้างล่างอีก เพราะฉะนั้นนั่งกินที่นี่ก็ได้วะ แค่นั่งกับคนอย่างไอ้สุขสันต์คงไม่ทำให้อกแตกตายหรอก

ที่คิดมานี่คือกลัวโลกร้อนอย่างเดียวนะ ไม่กลัวอย่างอื่นเลยจริงๆ

นี่ขี้เกียจขึ้นเฉยๆ นะ จะยอมนั่งกินเป็นเพื่อนสักวันละกัน พูดไปโดยที่ไม่มองหน้าไอ้ยักษ์มัน

ตั้งแต่ผมเข้ามาอยู่ที่นี่ก็เกือบปีได้ละ รู้สึกว่าไอ้คนตรงหน้านี่ก็ย้ายมาพร้อมๆ กัน แต่มีแค่มันนี่แหละที่ผมไม่เป็นมิตรด้วยสักเท่าไร ถ้าเทียบกับคนอื่นที่อยู่ชั้นเดียวกัน อย่างน้องกิ๊บ ห้อง 301 พี่วาห้อง 307 ผมน่ะสนิ๊ทสนิทเลย แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่คิดว่าคนอย่างไอ้ยักษ์จะมีใครสนิทด้วยหรอก เพราะก่อนหน้านี้ช่วงตอนกลางวันผมแทบไม่เคยเห็นมันเลยด้วยซ้ำ เพิ่งจะเริ่มเห็นเมื่อไม่นานมานี้ แถมยังเป็นช่วงหกโมงเย็น แต่พอเช้ามาก็ไม่เห็นแล้ว เดาเอาเองว่ามันอาจจะทำงานตอนกลางคืน

ได้แล้วจ้า

ทำไมสั่งกระเพราหมูสับให้ ไม่ถามกูก่อนล่ะว่าจะกินอะไรเอางี้เลยแล้วกัน ใช้มึงกูไปเลย มาขนาดนี้มันคงไม่ถือแล้วล่ะ

แล้วทำไมไม่สั่งใหม่ ตอนนั้นป้ายังไม่ทำสักหน่อยมันเหลือบตามามองผม โอ้โห สายตาคือด่าผมโง่เต็มที่มาก อยากจะเอาถาดโหระพาปาหน้าจริงๆ

เอ้อขอโทษได้ไหมล่ะ!

เราสองคนนั่งกินเงียบๆ ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก กินไปก็ฟังเสียงรถราข้างทางไป เผลอๆ บางทีพี่วินแกก็ตะโกนด่ากัน เห้อ! ผมพยายามที่จะกินให้เร็วๆ จะได้รีบหมดรีบกลับขึ้นไปนอน แต่ทำไมไม่รู้ วันนี้มันถึงได้ผ่านไปช้าแปลกๆ ความจริงแล้วผมเป็นคนชอบคุยมากนะ พอต้องมานั่งเงียบๆ แบบนี้คือไม่ชอบเลยอะ มันทำให้รู้สึกกระวนกระวาย อยู่ไม่ถูก

เป็นอะไร นั่งกินข้าวด้วยแค่นี้มันจะตายรึไง

แหนะดูมัน พออ้าปากพูดก็พูดแต่อะไรแบบนี้อะ แล้วใครมันจะไปอยากคุยด้วยวะ

เออ จะตาย

งานวันนี้เป็นไงบ้าง

อะ... ทีนี้มาแปลกละ จู่ๆ ก็มาถามกันแบบนี้คือไรวะ

สงสัยผมคงจะทำหน้าตกใจเกินไปหน่อย มันเลยจ้องตาเขียวอีกแล้ว

ถามทำไม สนิท?”

แล้วตอบไม่ได้?”

เอ้า ไอ้นี่อะไรของมันวะ

เออ ก็ดี เรื่อยๆ”

อือ..

อือ? แค่อือเนี่ยนะ?

ไอ้ควาย! ถ้ามึงเป็นเพื่อนกูนะ กูพาไปสมัครคอร์สเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์แน่มึง แบบนี้แม่งเข้าขั้นแย่แล้วอะ

หลังจากเสียงอือของมันจบลง โต๊ะเราสองคนก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ผมเองก็ไม่อยากจะคุยอะไรกับมันต่อเลยรีบกินจนเริ่มอิ่ม พอจะลุกไปจ่ายเงิน จู่ๆ ก็มีกลุ่มนักศึกษาผู้หญิงสามคนเดินมาทางโต๊ะเราเสียก่อน

เอ่อ ขอโทษนะคะ คือพวกหนูมาจากมหาวิทยาลัย XX ค่ะ ทางเรากำลังทำโครงการปั้นฝันให้น้อง เป็นโครงการช่วยเหลือน้องๆ ที่ยากไร้ในชนบท เลยอยากจะชวนพี่ๆ ทำบุญด้วยกันค่ะ นี่ค่ะ อันนี้เป็นพวงกุญแจทำมือนะคะ ตัวละยี่สิบบาท สามตัวห้าสิบเลยค่ะพี่พอมาถึงน้องคนหนึ่งก็พูดขึ้นโดยไม่พักหายใจ

ผมมองพวงกุญแจในมือน้องด้วยความสนใจ อันที่จริงผมชอบงานทำมืออะไรแบบนี้มาก ยิ่งมีสาวๆ มาเป็นพรีเซนเตอร์ใกล้ตัวแบบนี้ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่

งั้นพี่เอา

สองตัวนี้ครับ

ผมอ้าปากค้างเมื่อจู่ๆ ไอ้ยักษ์ก็พูดสวนขึ้นมา มือชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีสีตุ่นๆ กับกระต่ายสีแป๋น

เอ่อ เอาสามตัวไหมคะ สามตัวแค่ห้าสิบเองนะคะพี่ เพิ่มอีกสิบบาท

ไม่ครับ เอาแค่สองตัวไอ้ยักษ์ยังคงย้ำเจตนาเดิม สีหน้ามันตอนนี้ถ้าคนข้างนอกมาเห็นคงมองว่าไอ้นี่กำลังจะกินหัวน้องๆ นักศึกษาอยู่แน่

พี่เอาสามตัวนี้ครับผมชี้ไปยังตุ๊กตาสามตัวที่เรียงกันอยู่

ไม่ต้อง ซื้อให้แล้วเสียงไอ้ยักษ์ท้วงขึ้นมาก่อนจะจ่ายแบงค์ยี่สิบสองใบให้น้องเขาไป แล้วดันมือผมที่กำลังจะควักเงินออกมาให้เก็บไว้

เอ้าอะไรของมึงอีกเนี่ย โอ้ย!

เอาไป

กูจะซื้อ มึงจะทำไมเนี่ย

ก็บอกว่าซื้อให้แล้ว เอาไปมันยัดพวงกุญแจกระต่ายสีอุบาทว์ใส่มือผม

นิสัยแย่ว่ะ ยิ่งกว่ามัดมือชกอีก ไอ้ยักษ์จอมเผด็จการ!

เอ่อ พี่คะ คือพวกหนูขอถ่ายรูปกับพี่หน่อยได้ไหมคะน้องนักศึกษาเอ่ยถามอย่างมีมารยาท ทำเอาผมแทบจะเบรกคำด่าไม่ทัน ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้น้องๆ

ได้สิครับ จะเซลฟี่หรือจะยังไงดี

ไม่ใช่พี่อะค่ะ เราขออนุญาตถ่ายแค่กับคนซื้อนะคะ พอดีต้องเอาไปติดบอร์ด

เพล้ง...

อ้าว แบบนี้ไอ้ยักษ์มันก็ได้ถ่ายคนเดียวดิ ! กูว่าแล้วทำไม่ให้กูซื้อ

ไม่ครับ ป้าครับคิดเงินด้วย ไอ้ยักษ์หล่อเลวปฏิเสธน้องๆ อย่างไม่ใยดี

ไอ้นี่ เมินน้องเขาได้เจ็บปวดมาก มึงไม่ถ่ายก็ให้กูถ่ายแทนก็ได้ กูอยากถ่ายรูปมึงเข้าใจไหม!

น้องจะถ่ายกับพี่ก็ได้นะครับ

ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะพอว่าจบก็เดินหายไปทั้งสามคน

เอ้า อะไรวะ นี่หน้าตาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ โห เจ็บว่ะ เศร้ามาก อยากร้องไห้

หน้าแบบนี้ใครจะอยากถ่ายด้วย

เอ้า! มึงจะยังไงกับกูอะ พูดมาสิผมเริ่มจะมีน้ำโหขึ้นเล็กน้อย ไอ้ยักษ์ไม่ตอบแต่หันไปจ่ายเงินแล้วเดินผ่านหน้าผมไปทันที ผมเลยต้องรีบเก็บข้าวของแล้วเดินตามไป

ไอ้ยักษ์หยุดยืนรอรถข้างทางก่อนจะล้วงเอาบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจุดสูบ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าอีกข้างด้วยท่าทางเท่ๆ

ไม่ต้องเอามาให้กู เอาคืนไปผมยื่นพวงกุญแจคืนมัน แต่ไอ้ยักษ์มันก็แค่มองด้วยหางตาแล้วหันไปมองถนนต่อ เอ้า!

กูไม่ได้อยากได้

ไหนจะเอาตั้งสามตัว

ก็ไม่ได้อยากได้ตัวนี้หนิ”

งั้นก็เอาตัวนี้ไปมันว่า ดูท่าทางรำคาญเอาเรื่องแล้วถึงได้ชักสีหน้าขนาดนี้ มันกระชากตุ๊กตากระต่ายไปจากมือผมก่อนจะล้วงเอาตุ๊กตาหมีสีหม่นมายัดใส่มือแทน

ไอ้สุขสันต์โว้ยไม่ได้หมายความว่ากูจะเอาตัวนี้ไหมเล่า!

กูไม่ได้อยากได้อะ มึงเข้าใจปะเนี่ยผมโวยวายแต่ไอ้ยักษ์ก็ไม่สนใจ มันเรียกรถได้ก็ขึ้นไปทันที ทิ้งให้ผมยืนอยู่ข้างทางเก้อๆ อย่างนั้น

เออ อยากให้กูนักก็เอาวะ ของฟรี เหอะผมแลบลิ้นไล่หลังมันก่อนจะหมุนตัวเดินกลับคอนโด นึกๆ ไปไอ้หมีนี่มันก็หน้าตาคล้ายคนซื้อเหมือนกันแฮะ หน้าเบี้ยวๆ หน้าเหมือนหมีกินผึ้งมาเลย

วันนี้ถือว่าเป็นวันที่ผมกับไอ้เจ้าของห้อง 305 คุยกันมากที่สุดตั้งแต่ย้ายเข้ามาเลย แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ก็อย่าคุยกันอีกดีกว่า คุยไม่รู้เรื่องแล้วยังจะขี้บังคับอีก อารมณ์ก็ขึ้นๆ ลงๆ ตามไม่ทัน

แต่ยังดีที่มันเลี้ยงข้าวฟรีละนะ ประหยัดไปได้อีกหนึ่งมื้อ มึงมีดีก็ตรงนี้แหละไอ้ยักษ์ ให้มึงสิบคะแนน ...สิบ สิบ สิบ





แฮร่ ฝากติดตามอีหมีด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้มีจุดเริ่มเรื่องมากจากการที่เราหมดนิยายจะอ่านแล้ว คือเราอ่านิยายเยอะมาก จนตอนนี้มันไม่ค่อยเจอเรื่องที่ถูกใจ เลยอยากผันตัวามาแต่งแนวนี้บ้าง เอาไว้อ่านเองบ้าง 5555 เอ็นจอยนะคะทุกคนนนนน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.249K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #740 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 16:02
    รูปหมีกับกระต่ายตอนท้ายทำเอาลั่นก๊าก
    #740
    0
  2. #733 เอ๋ชินดง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:27
    สัขสันต์นี่ปากร้ายของแท้ แต่เขาว่าคนปากร้ายมักจะใจดี👀
    #733
    0
  3. #700 tarun_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 01:43
    หมีเนียนนน
    #700
    0
  4. #634 baekbow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 18:01
    โห ส่งข้าวตั้งสามเดือน ใครกันนะ สามเดือนนี่ก็นานนะ ถ้าอยากสานสัมพันธ์ทำไมไม่มาให้เห็นบ้างล่ะ (เหมือนผีเลยคำนี้555) จะใช่สุขสันต์เพื่อนข้างห้องจริงไหมนะ // แล้วคนที่ไม่ค่อยได้สุงสิงกันซื้อพวงกุญแจให้กันแบบนี้ก็ได้หรอ
    #634
    0
  5. #584 M'piim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:00
    ฮืออ ขอบคุณที่เเต่งให้อ่านนะคะ อยากอ่านนิยายแนวนี้พอดีีี น่าติดตามค่าาา
    #584
    0
  6. #552 doublendoubleo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 20:44
    งุ้ย เจ้ากะตุย
    #552
    0
  7. #504 12311232123312 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 10:13
    555555555
    #504
    0
  8. #410 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 23:08
    น่าอ่านๆๆๆ
    #410
    0
  9. #349 thesaipan (สป) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 15:16
    น่าเอ็นดูววว
    #349
    0
  10. #337 whitwhales (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 21:28
    กะเพรา เขียนอย่างนี้ค้าบบบ สู้ๆนะครับ
    #337
    0
  11. #309 fallingforyou. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:54
    วางสิบบาท จีบแน่นอนเชื่อผ้ม
    #309
    0
  12. #290 MMAAYY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:18
    น่ารักกกกก

    มีความไม่อยากให้เค้ากินมาม่า
    #290
    0
  13. #272 Kim-kibom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:57
    เหมือนจีบเค้าเลยคุณหมี
    #272
    0
  14. #218 Windysep (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 01:26
    คูมหมีจีบแบบเนียนๆเลยน๊าา ดูไม่ออกเลย
    #218
    1
    • #218-1 indytheendblue(จากตอนที่ 1)
      7 มิถุนายน 2562 / 11:01
      โอ๊ยยยย สนุกๆๆๆๆค่าาาาาา
      #218-1
  15. #199 HaeMay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 17:19
    หมีคือจีบพี่เค้าอยู่ช่ะ ซึนๆ
    #199
    0
  16. #106 ลายหมึก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:35

    บันเทิงดี อ่านไปขำไป

    #106
    0
  17. #85 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 20:32

    คุงหมี น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #85
    0
  18. #34 Kahlii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 14:48
    ขนาดนี้แล้วย้ายห้องเลยมั้ย

    เค้าไม่ปฏิเสธหรอก
    #34
    0
  19. #27 Chpunmsh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 21:07
    คุณหมีน่ารักจังง มีความใส่ใจอ่ะ
    #27
    0
  20. #2 Ongchinemoon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 16:21

    ขนาดวาดยังวาดไม่กลมเลยไอเ-้ย 555555555555 ขำ สู้ๆนะครับ

    #2
    0