♥เป็นแค่รองประธานอย่าห้าว♥ (สนพ. บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 23 : พลังงานของพระอาทิตย์ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,715 ครั้ง
    30 ส.ค. 62



 

-          23   -

 

“แม่ง โคตรสุดเลยว่ะ ไอ้คิงโคตรเจ๋ง”

“เออๆ”

“เฮ้ย”

“อะไรของมึง”

“มึงไม่หงุดหงิดเหรอ”

“ไร”

“นี่กูชมเด็กห้องคิงให้มึงฟังนะ”

“กูเหนื่อย ขี้เกียจด่า” 

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ ทิ้งให้ไอ้เจมส์มันยืนอึ้งอยู่ที่เดิม วันนี้ผมได้ยินเรื่องของไอ้คิงที่มันไปแข่งโครงงานของมันที่ต่างประเทศไรนั่น พูดกันทั้งโรงเรียน ฮือฮาเหลือเกิน แน่ล่ะ ไม่ใช่ว่ามันจะเป็นเรื่องที่จะเจอได้ทุกวัน เนี่ย ตั้งแต่ตอนหน้าเสาธงละ ครูแม่งก็อวยอยู่นั่น เด็กครูๆ อย่างนั้นอย่างนี้ หน้าเน่อเด็กห้องบ๊วยอย่างผมกำลังจะไหม้ กลิ่นโชยออกมาขนาดนั้นก็คือบายเดอะเวย์ ฉันจะพูด

“มึงๆ เนี่ย วันนี้กูเล่าเรื่องไอ้คิงให้ไอ้ทิมมันฟัง มันไม่โมโห ไม่โกรธเลยว่ะ มาแปลก” พอกลับมาถึงโต๊ะเจมส์มันก็บอกกล่าวกับเพื่อนทันที เนี่ย สังเกตเก่งอะไรเก่ง ก็แค่ขี้เกียจด่าเฉยๆมันจะอะไรนัก กะจะให้กูด่าทุกวันเลยหรือไง เห็นกูเป็นคนยังไงเนี่ยเพื่อน

“จริงอ่ะ”

“พวกมึงจะมาตกใจอะไร”

“เครื่องด่าห้องคิงอย่างมึงมีวันเหนื่อยด่าด้วยเหรอ”

“สัสตาม มึงอยากบวกเหรอ”

“รอบที่แล้วมึงนอนเน่ากับถังขยะนะจ๊ะ อยากบวกอีกป่ะละ”

“ก็มาดิค้าบ”

“เงียบ กูจะนอน”  และแล้วบทสนทนาชวนตีของผมกับไอ้ตามก็ต้องหยุดลง เพราะเสือเปรมที่มันนอนฟุบหน้าเงียบๆดันเงยหน้าขึ้นมาเตือนแล้วหนึ่ง ผมกับไอ้ตามมองหน้ากัน ได้แต่ชี้นิ้วฝากเอาไว้ก่อน วันนี้เปรมมันอารมณ์เสียอะไรไม่รู้ อารมณ์เสียตั้งแต่เช้าละ กวนตีนมากไม่ได้ มันจะฟาดปากเอา กับเพื่อนกับฝูงก็ไม่รู้จักยั้งมือยั้งตีนหน่อยเลย

“แต่ไอ้คิงแม่งเก่งจริงว่ะ ยอม”

“มึงยังไม่จบเรื่องนี้อีกเหรอ”

“เออ เนี่ย นอกจากจ๋ากูว่ามันก็โอเคอยู่นะมึง มันอยู่เงียบๆ ไม่ค่อยออกโรงอะไร รู้อีกทีก็แข่งนู่นนี่ได้รางวัลไปหมด นับถือว่ะ ซูฮก”

ผมทนนั่งฟังไอ้พวกนั้นอวยไอ้คิงมันต่อไม่ไหว เลยลีฟไปเตะบอลเล่นคนเดียว เวลาเที่ยงๆมันก็จะร้อนๆหน่อย แต่ผมก็พอจะหาร่มไม้ใหญ่ๆแล้วเขี่ยลูกบอลไปมาได้ ผมยืนเล่นอยู่อย่างนั้น สมาธิก็ไม่ค่อยจะมี เพราะดันนึกถึงใครบางคน สุดท้ายก็ได้แต่นั่งลงไปกับพื้น ผมเอนตัวเหยียดขามองลงไปในสนาม

โอ้ย รำคาญความรู้สึกแบบนี้ชะมัดเลย อะไรนักวะ

ผมไม่อยากจะยอมรับตัวเองเท่าไหร่เลยที่ดันคิดอะไรแบบนั้นกับไอ้คิง แล้วเนี่ย พอมันหายหน้าหายตาไปเตรียมตัวสอบ ก็คือไม่เจอไม่ได้คุยกันเลยเป็นอาทิตย์ ยิ่งตอนนี้มันก็อยู่ห่างไปอีกซีกโลกอ่ะ

จะเป็นไงบ้างวะ ทางนั้นน่ะ

“มึงเป็นไร”

“เชี่มเจมส์ กูตกใจหมด มาหากูก็ส่งเสียงสักหน่อยเหอะไอ้สัส”  ผมลูบอกตัวเองเบาๆเมื่อจู่ๆไอ้เพื่อนรักเพื่อนร้ายมันก็เดินมานั่งข้างๆกัน  เจมส์มันนั่งจ้องหน้าผมพลางยิ้มแปลกๆมาให้

“อะไร”

“มึงเหม่อๆนะช่วงนี้ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย”

“เหี้ยไรมึงเนี่ย”

“อ้ะ อ้ะ อย่ามาโวยกลบเกลื่อน”  มันยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าผม ผมเลยปัดมันออกด้วยความรำคาญ

“กูรู้นะ”  ผมชะงักค้างเมื่อจู่ๆไอ้เจมส์มันก็พูดขึ้นมาแบบนี้ ใจสั่นแรงเป็นสิบริกเตอร์ เดี๋ยว เดี๋ยวเว้ย อย่าบอกนะว่าที่ไอ้เจมส์มันรู้คือเรื่องของผมกับไอ้คิง  เฮ้ย  นี่ผมแสดงออกชัดเกินไปเหรอ หรือยังไง ผมว่าผมไม่ได้บอกใครเลยนะเรื่องของผมกับไอ้คิงอ่ะ เชี่ย เชี่ย

“มึงมันร้ายไอ้ทิม กูไม่คิดว่ามึงจะร้ายขนาดนี้”

“ระร้ายเชี่ยไร”  ใครร้าย! กูเปล่านะเว้ย! ไอ้คิงนู่น! ไอ้นั่นต่างหากตัวดีเลย!

“ตอนแรกกูว่ากูจะเต๊าะ แต่เห็นมึงจริงจังแบบนี้กูก็ไม่อยากทำละ เดี๋ยวถอยให้เว้ยเพื่อน” 

ห้ะ

อะไรนะ….ที่ไอ้เจมส์มันพูดมาคืออะไรนะ  เต๊าะ? จีบ? เดี๋ยวก่อนนะ เฮ้ย ไอ้เจมส์มันคิดแบบนี้กับไอ้คิงด้วยเหรอ! เชี่ย ทำไมผมไม่สังเกตอะไรเลยแบบนี้วะเนี่ย

“อันที่จริงมิวก็น่ารักดี ตรงสเปคมึงทุกอย่างเลยนี่หว่า ต่อให้จะอยู่ห้องคิงก็เถอะ”

“เดี๋ยวนะไอ้สัส”  ผมรีบเบรกไอ้เจมส์เอาไว้ทันที จู่ๆมันก็พูดพาดพิงถึงบุคคลที่สามอย่างมิวขึ้นมา ผมจากที่กำลังตื่นตระหนกคือเหมือนโดนโยนลงไปในเขาวงกต สับสบไปหมด สรุปว่าไอ้เจมส์มันพูดถึงนี่คือใครวะ ไอ้คิงหรือมิว แล้วที่ว่าเต๊าะคืออะไร

“เดี๋ยวเหี้ยไร กูดูออกนะว่ามึงชอบมิว”

นั่นไง ไอ้สัส เกือบไปแล้ว

แล้วชอบมิวเหี้ยไร! กูเคยพูดถึงกูเคยมองเขาสักครั้งไหม มึงไปคิดอะไรแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย โอ้ย ปวดหัว จับหัวชนหางไปทั่วเลยไอ้เวรเอ้ย

“กูรู้นะว่าที่มึงไปด้อมๆที่ห้องกิจตอนเย็นน่ะ”

“กูไม่ได้ไปหามิว”

“อย่ามาตอแหล ไอ้ทิม”

“จริงๆ กูไม่ได้ชอบมิว”

“มึงปฏิเสธ! มึงชอบมิวจริงๆด้วย!  โอ้ย กูจะบ้าๆ ก็ปฏิเสธมันก็คือปฏิเสธไงวะ โอ้ย อะไรเนี่ย มึงอย่าเพ้อเจ้อดิ๊!

“เลอะเทอะว่ะไอ้สัส”

“มึงจะอายอะไรเนี่ย กูเพื่อนมึง ไม่ต้องอายๆ เดี๋ยวกูจะช่วยให้มึงสมหวังเอง เรื่องจีบสาวขอให้บอก”

“โอ้ย! กูไม่คุยกับมึงแล้วไอ้เหี้ย”  ผมบ่นมันก่อนจะผุดลุกกลับมาฟุบเป็นเพื่อนไอ้เปรม แอบได้ยินเสียงเจมส์มันเดินตามมา มันคุยซุบซิบกับไอ้ตามสองคน คุยกันสนุกเป็นเรื่องเป็นราวเลย กลายเป็นว่าตอนนี้พวกแม่งคิดว่าผมชอบมิวไปแล้วเรียบร้อย พอปฏิเสธหน่อยมันก็หาว่าปากแข็ง มันบอกผมชอบไอ้ยุ่งวุ่นวายแถวพื้นที่เด็กห้องคิงบ่อย แล้วยังมีการโยงสตอรี่โยงรูปของผมกับมิว มันหาว่าผมกับมิวมีซัมติงกันแบบลับๆ แบบ พวกมึงทำหน้าที่โคนันได้เหี้ยมาก ถ้าเอาไปทำหนังเว็บมะเขือเน่าให้เรทศูนย์เลย อะไรมันจะเชื่อมมั่วขนาดนั้นวะ

“เดี๋ยวกูชงให้ มึงเชื่อมือกู”

“กูเหนื่อยจะพูด กูจะบอกครั้งสุดท้ายนะ กู ไม่ ได้ ชอบ มิว ชัดนะ”  ผมย้ำหนักแน่นอีกครั้ง เพื่อที่จะยืนยันความบริสุทธิ์ใจ เจมส์กับตามคู่หูนรกมองตากัน ผมก็นึกว่ามันจะเข้าใจแล้ว จะได้เก็บของกลับบ้านกันสักที

“นี่แหละน้า คนซึน ไม่บอกว่าชอบ ไม่จีบแล้วเขาจะรู้ไหมเอ่ย มาทำปากแข็ง”

เชี่ยแม่ง ขี้เกียจจะพูดละนะ

ผมแยกกับพวกนั้นแล้วตรงดิ่งกลับบ้านตัวเอง ไอ้สองศรีชงแหลกแม้แต่ในไลน์กลุ่ม จนไอ้เปรมมันได้ลบออก นั่น สมน้ำหน้า อยากสมน้ำหน้า เข้าใจความรู้สึกของกูบ้างหรือยัง!

โชคดีที่วันนี้ไม่มีการบ้านอะไรมากนัก ผมเลยใช้ชีวิตชิลๆภายในห้องนอนขนาดเล็ก เดินไปหยิบกีตาร์มาเกาเล่น เล่นไปสักพักหน้าจอโทรศัพท์เคยขึ้นรูปคอร์ดกีตาร์ก็หายไป แทนที่ด้วยการแจ้งเตือนคอลไลน์จากใครบางคน ผมทิ้งกีตาร์ในมือทันที หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู ในใจเต้นตึ้กตัก วิ่งไปเช็คสภาพหน้าผมตัวเองจากกระจก ก่อนจะถอนหายใจแล้วกดรับ สัญญาณมันติดๆขัดๆอยู่ครู่ ก่อนที่ภาพของใครบางคนจะค่อยๆชัดขึ้นมา ไอ้รองประธานนักเรียนวันนี้ใส่สูทดำ มีป้ายห้อยคอ เจ้าตัวเสียบหูฟังอยู่ มันขยับกล้องหามุมอยู่สักพัก ภาพลายๆน่าเวียนหัวค่อยๆหายไป เหลือเป็นภาพนิ่งของเด็กผู้ชายวัยเดียวกันนั่งมองมาที่จอ

ตื่นเต้นว่ะ บอกไม่ถูก นี่ก็ไม่ได้เห็นหน้ามันเป็นอาทิตย์แล้วนะ

[ทิม]

“อะไร”

[เปล่า แค่อยากคุย]

“มึงก็โทรเอาเฉยๆก็ได้ป่ะ ไม่เห็นต้องเปิดกล้องเลย”

[อยากเห็นหน้าไง]  มันแอทแทคผมอีกครั้งด้วยประโยคสั้นๆง่ายๆ ผมเกาคอตัวเองเมื่อจู่ๆก็ทำตัวไม่ถูก

“ว่างเหรอไง”

[จะพรีเซนต์แล้ว อีกไม่นาน]

“ไปเตรียมตัวดิ มึงมัวมาเล่นอะไรเนี่ย”

[เรียบร้อยแล้ว โอเคแล้ว ครูให้มาพักรอ]

“อือ”

[ตื่นเต้น]  ผมได้ยินแล้วก็ขำออกมาน้อยๆ คนอย่างมันนี่ยังจะตื่นเต้นกับเขาด้วยเหรอไง ขนาดนี้แล้วนะ ถ้าเกิดคนตรงนั้นเป็นผม ผมว่าผมคงเยี่ยวราดอ่ะ เจอฝรั่งรุมถามไรงี้ สำลักน้ำลายตายก่อน

“ตื่นเต้นเหี้ยไร”

[กลัวทำได้ไม่ดี]  ผมนั่งมองดูสีหน้าของอีกคนที่พูดประโยคนี้มา ผมแอบเห็นแววตาที่ดูจะยังลังเลไม่มั่นใจแบบนั้นก็แอบขัดใจ มันเก่งขนาดนี้แล้ว อย่าเพิ่งมากดดันตัวเองดิวะ

“มึงทำได้น่า เก่งแล้ว”

[ชมอีกได้ไหม]

“เป็นโรคบ้ายอเหรอไอ้เวร”  ด่าหน่อย ให้ผมชมอย่างเดียวมันคงจะไม่คิดว่าผมเขินมั้ง ห่า ผมก็คนนะเว้ย ให้ชมบ่อยๆมันก็อายเป็นเหมือนกัน

[เร็วครับ เหลือเวลาไม่มากแล้ว]

“เชี่ยคิง”

[อยากฟัง]  แม่ง ไม่ชอบไอ้เสียงแบบนี้ชะมัดเลย

คนอย่างไอ้คิง ไม่ดุก็นุ่มอ่ะ คอนทราสขนาดนี้อยู่ในคนเดียวกันได้ไงวะ

“อะ..เออ นิดเดียวพอนะ”

[ครับ นิดเดียวก็โอเค]

“มึงไม่ต้องกังวลหรอก ทำได้อยู่แล้ว ไปไกลขนาดนั้นแล้วนะ มั่นใจในตัวเองหน่อย เอ่อสู้ๆ แค่นี้แหละ! พอใจมึงยัง!  ผมโวยวายใส่ปลายสาย กลบเกลื่อนอาการร้อนทั่วหน้าแบบนี้ คิงมันค่อยๆคลี่ยิ้มจนในที่สุดก็ได้เห็นใบหน้าของอีกคน คิงมันยิ้มจนตาปิด ผมแบบแทบจะล้มนอนลงเตียงไปให้รู้แล้วรู้รอด โดนไอ้ตี๋แว่นมันแอทแทคจนใจเต้นแรงไปหมด ผมนั่งกระทืบเท้าตัวเองเบาๆ ไม่ให้แสดงอาการออกไปว่าแพ้ คิงมันส่งยิ้มมาแบบนั้นโดยไม่พูดอะไร ก่อนที่จู่ๆก็ได้ยินเสียงครูลอดเข้ามา ดูท่าทางเวลาพักของมันคงจะหมดแล้วสินะ

[ต้องไปแข่งแล้ว]

“อือ สู้เขา”

[ทิม]

“หือ”

[ขอบคุณครับ]

ผมโดนรอยยิ้มของไอ้คิงแอทแทคอีกครั้ง ก่อนที่การติดต่อสื่อสารของเราสองคนจะจบลง ผมถึงได้ล้มลงไปนอนกับเตียงจริงๆสักที โอ้ย คิงแม่ง แกล้งกูเปล่าวะ เล่นแบบนี้มันเกินไปแล้วนะเว้ย อาการกูยิ่งไม่ค่อยดีอยู่ช่วงนี้น่ะ เล่นส่งยิ้มมาแบบนี้ ทีนี้ใครมันจะไปไหนรอดล่ะวะ

แพ้ว่ะ แพ้ยับ แพ้คาเตียงเลย โอย

 

 

##

 

“มันได้ที่สอง ที่หนึ่งคือญี่ปุ่นว่ะ แต่คือสุดมาก เก่งมากไอ้เหี้ย ทำไมมันเก่งกันขนาดนี้วะเด็กห้องคิง”

“จ๋าก็เพิ่งไปตอบปัญหาแพทย์มาได้อีก กราบว่ะ”

วกกลับเข้าสู่ช่วงอวยเด็กห้องคิง

ผมไม่รู้ว่ากลุ่มของผมมาถึงจุดนี้ได้ยังไง จากตอนแรกที่ด่าเขาฉิบหายตายห่า ด่าแบบแทบจะไม่พักหายใจ ไม่เคยจะรับรู้รับฟังอะไรหรอกเวลาที่พวกนั้นไปชนะไปแข่งนั่นนี่มา หันมาดูทุกวันนี้ดิ พูดเรื่องไอ้คิงกับจ๋าไม่ขาดปาก ไม่ใช่ว่าผมกับไอ้เปรมเป็นคนพูดนะ นู่น ไอ้ตามกับไอ้เจมส์ พูดเรื่องสองคนนี้บ่อยจนอยากจะเอาขี้เถ้ามาอุดปาก จะอวยอะไรให้ฟังกันขนาดนั้นวะ เนี่ย ที่ว่าผมชมจ๋ามาตลอดชักจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นพวกแม่งรำคาญกูกันจัง เริ่มเข้าใจแล้ว

“ไอ้คิงมันมีแฟนแล้วเหรอวะ”

ผมหันขวับทันทีที่ได้ยินเจมส์มันพูดขึ้น เจ้าตัวกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ อะไรนะ เมื่อมันบอกว่าไอ้คิงมีแฟนแล้วเหรอ อะไรยังไง เดี๋ยวก่อน

“เนี่ย”

“อะไรวะ”

“มันลงสตอรี่ว่ะ”

“เอามาให้ดูทำไมไอ้สัส!” ผมเห็นมันทำท่าจะหันหน้าจอมาให้ดู เลยรีบด่ามันทันที เผลอขึ้นเสียงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เออๆ กูแค่อยากเอาให้ดูนิดหน่อยเอง ไม่เปิดก็ได้วะ”

“กูนึกว่ามึงจะเลิกอคติกับห้องแล้วนะเนี่ย”

ผมบอกไปว่าไม่อยากดู ก็คือกลายเป็นว่าสองตัวนี้มันคิดว่าผมไม่ชอบหน้าไอ้คิงไปแล้วสินะ

ผมเลยลุกขึ้นแล้วขอไปเข้าห้องน้ำ เดินออกมาจากห้องเรียน มองซ้ายขวารอบตัว ก่อนจะวิ่งปรู้ดเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูล็อกให้เรียบร้อย ก่อจะควักมือถือตัวเองขึ้นมา กดเข้าอินสตราแกรม ไล่หาดูสตอรี่ของใครคนนั้น ผมกดเข้าไปดูก่อนจะผงะเมื่อเห็นว่าสตอรี่ที่มันลงก็คือแคปมาจากวิดีโอคอล โชคดีที่มันใช้สติกเกอร์หัวใจปิดเอาไว้ ไม่ให้ใครรู้ว่ามันคุยกับใคร

‘cute’

คำสั้นๆ แต่ทำผมมืออ่อนจนเกือบจะทำโทรศัพท์ร่วงลงโถ ใจเต้นแรงตึ้กตั้กจนต้องยกมือขึ้นมาลูบ ผมหายใจเข้าออกช้าๆ ไม่เอาน่า ใจเย็นทิม มึงใจเย็นก่อน คนที่มันคอลด้วยอาจจะไม่ใช่มึงก็ได้ มันอาจจะคอลหลายคน มันคงจะไม่ชมมึงว่าน่ารักหรอก ไม่ใช่แน่นอน

แต่ทำไมพอคิดว่ามันคอลกับคนอื่นแล้วมันก็แป้วๆวะ

ผมอยากรู้ อยากแน่ใจ ว่าคนที่มันแคปมาลงเนี่ยใช่ผมหรือเปล่า ไม่อยากจะเขินเก้อ

ผมคาใจมาก จนสุดท้ายก็เลยตัดสินใจทัก direct ไปหาอีกคน ผมพิมพ์ๆลบๆอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจส่งข้อความโยนหินถามทางไปก่อน

 

CaptainTim : ขอกำลังใจไปทั่วเลยนะมึง

 

ผมยืนพิงประตูห้องน้ำ รอดูว่าอีกฝ่ายจะตอบอะไรกลับมา แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีวี่แวว เออว่ะ ผมก็ลืมไปเลยว่ามันอาจจะไม่ว่าง ทำไมง่าวได้ขนาดนี้นะ สุดท้ายผมก็เลยตัดสินใจที่จะออกจากแชท กลับเข้ามานั่งเรียนต่อ ไม่โฟกัสสติไปที่โทรศัพท์ วันนี้คาบเคมีครูดันควิซก่อนชั่วโมง ผมยิ่งประสาทแดกไปกันใหญ่ โชคดีที่ครูยังให้ทวนก่อสักสิบนาที ผมยืมชีทไอ้เปรมมานั่งอ่าน ยังไม่ทันจะได้จำครูก็เรียกเข้าห้องแล้ว เป็นควิซที่นรกที่สุด ผมแบบไม่มีความรู้อะไรเลย เก็บห้าคะแนนกูล่อไปเลยศูนย์ สวยๆ แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่มีเพื่อนร่วมชะตากรรม ไอ้ตามนั่นแหละครับที่อยู่จุดเดียวกัน เจมส์มันได้สาม ส่วนไอ้เทพเปรมก็เอาเต็มไปเลยสวยๆ ยังมีหน้ามาบอกว่าง่ายอีก บ๊ะ! มาให้อมนิ้วโป้งเท้าหน่อยดิ๊!

กว่ามรสุมชีวิตวันนี้จะจบลงไปผมก็เหนื่อยหัวเอามากๆ จบจากควิซก็ต่อด้วยเรียนเคมีแบบมาราธอนไปเลยสองชั่วโมง สวยๆ ผมกลับมาถึงบ้านปุ๊บก็คือฟุบลงไปนอนกับเตียง ผมกำลังจะเคลิ้มหลับ อากาศเย็นๆ กับเตียงนุ่มๆก็คือดูดผมลงไปเลย เหนื่อยมาทั้งวัน จากตอนแรกแค่กว่าจะงีบๆ ผมก็เลยเผลอหลับยาวไปโดยไม่รู้ตัว สะดุ้งตื่นอีกทีก็ตอนแม่เรียกให้ไปกินข้าวเย็น ผมพาร่างเน่าๆของตัวเองไปกินข้าว วันนี้ทีวีเป็นของพ่อ เจ้าตัวเขาก็เลยเปิดข่าวเต็มที่ ผมกำลังจะตักหมูเข้าปากก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าข่าวที่พ่อเปิดมันคือข่าวของนักเรียนไทยที่ไปแข่งโครงงานที่เดนมาร์ก ในข่าวถ่ายอยู่ที่สนามบิน แปลว่ามันกลับไทยแล้วเหรอ? ผมไม่รู้เลย  เด็กนักเรียนเดินมายืนเรียงให้เขาถ่ายเขาสัมภาษณ์ บนคอห้อยเหรียญสะท้อนแสงวิบวับ หน้าไอ้คิงลอยมาเลย โห ออกข่าวด้วยว่ะ เหยด คนดังแล้วป่ะ เชี่ย นี่กูชอบใครเนี่ย

“นั่นใช่คนที่มาบ้านเราไหมทิม”

“อื้อ”

“เก่งจังวะ”

“อือ มันเก่ง”

“เอาอย่างเขาบ้างสิ”

“โอ้ยแม่ ไอ้นี่มันเก่ง หนูก็เก่งนะ เตะบอล ว่ายน้ำ คือหนูเอาดีกีฬาไงแม่จ๋า”

“มันก็ต้องเรียนบ้างทิม เดี๋ยวพ่อจะให้ลงเรียนพิเศษ ไปถามคอร์สมาแล้ว”

“โหยยย พ่อ”  ผมโอดครวญออกมา ไม่ใช่ว่าไม่เคยเรียน แต่คอร์สที่พ่อหาให้ก็คือครูดุครูโหดอ่ะ สถาบันอะไรก็ไม่รู้ นักเรียนไม่เรียนหน่อยก็ไล่ออกไรงี้ ผมแบบ เฮ้อ  พ่อแหละ

“จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะ ตั้งใจหน่อย”

“พ่อ”  พอพูดถึงเรื่องมหาวิทยาลัย ผมก็เพิ่งจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมวางช้อนเข้าในมือลงก่อนจะเงยหน้ามองพ่อแม่ตัวเอง

“คือไม่อยากได้วิศวะแล้ว”

“แล้วจะเอาอะไร” หูยย พ่อถามเสียงเข้มเชียวว่ะ ชักจะไม่กล้าพูดต่อแล้วนะเว้ย

“คืออยากไปทางด้านกีฬาอ่ะพ่อ แบบเป็นนักกีฬาอะไรทำนองนั้น”

“อะไรนะ”  พอได้ยินพ่อถามกลับมาแบบนั้นจู่ๆบรรยากาศในบ้านก็ตึงขึ้นมา แม่ที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างผมกับพ่อก็ถึงกับนิ่ง ผมกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก พ่อตอนนี้ดูดุมากเลยว่ะ เชี่ย ไม่พูดแล้วได้เปล่าวะ

ก็ผมเพิ่งจะมารู้สึกได้อ่ะว่าผมเหมาะกับกีฬามากกว่า ผมแบบรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อยู่กับมัน ผมว่าผมไม่ได้แค่ชอบแล้ว คือมันรักไปเลย โดยเฉพาะกับฟุตบอล ผมเหมือนมีชีวิตเพื่ออยู่ในสนามหญ้าแบบนั้นอ่ะ ผมไม่เคยจะได้คิดถึงอนาคตตัวเองแบบจริงจังเลย มาเพิ่งคิดดีๆก็ตอนนี้ ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากที่จะเป็นนักกีฬาทีมชาติ ไม่ก็เป็นโค้ชก็ได้

“พ่อ”

“เรียนกีฬาเหรอ”

“อือ”

“แล้วจะทำงานอะไร”  พ่อถามผมเสียงดุเลยว่ะ แน่ล่ะ พ่ออยากให้ผมได้วิศวะจะตายไป แกหวังมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว บอกมหาลัยบอกแนวทางให้พร้อม เมื่อก่อนผมไม่เคยจะคิดเองจริงแบบนี้ไง ผมก็เลยเออออไปตามฝันของพ่อ

“ก็เป็นนักกีฬา”

“มันจะไปได้สักเท่าไหร่ เงินก็ได้นิดเดียว”

“มันก็แล้วแต่ฝีมือไงพ่อ ถ้าเราเก่ง บางทีก็อาจจะโดนซื้อตัวก็ได้นะ ไม่งั้น ก็เป็นโค้ชก็ได้ เป็นครูสอนพละไงพ่อ”

“เลอะเทอะแล้วทิม เลอะเทอะไปใหญ่แล้ว วิศวะนั่นแหละดีสุด กีฬาแกก็เอาไว้เล่นสนุกๆก็พอ”

“พ่อ”

“เลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว วิศวะนั่นแหละดีแล้ว เดี๋ยวจะหาคอร์สเรียนให้ เตรียมตัวอ่านหนังสือได้แล้ว”  พ่อบอกมาแบบนั้น ผมก็เลยต้องเงียบปากตัวเองไป เป็นการจบบทสนทนาด้วยความเงียบ ผมนั่งกินข้าวไปได้อีกนิดก็อิ่ม วันนี้เพิ่งจะได้คุยเรื่องเรียนแบบจริงจังกับพ่อ เอาจริงๆนะ ผมเหมือนเอ๋อไปเลยว่ะตอนนี้ ไม่รู้ว่าควรจะเอายังไงดี คือมันคิดมาตลอด โดนป้ายยามาตลอดว่าต้องเข้าวิศวะๆ จนกระทั่งวันหนึ่งผมเพิ่งจะได้ค้นพบว่าจริงๆแล้วผมชอบอีกอย่างหนึ่งมากกว่า แต่กลายเป็นว่าไม่มีใครเห็นด้วยเลย เป็นแบบนี้ควรทำยังไงดี น่าหนักใจชะมัดเลย

หรือผมควรจะเอาอย่างที่พ่อแม่บอก สิ่งที่พ่อแม่เลือกให้ยังไงมันก็ดีกว่าหรือเปล่านะ

โอ้ย ผมสับสนว่ะ ลังเลไปหมดแล้ว

ผมหยิบเอาโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาอัพสตอรี่บ่นๆเรื่องวันนี้เฉยๆ แต่แล้วก็ถึงได้เห็นว่ามีการตอบกลับใน direct ผมเข้าไปดูก็เลยนึกได้ว่าเพิ่งส่งข้อความทักไปถามไอ้คิง เจ้าตัวก็เลยตอบกลับมา เพิ่งตอบนี่เอง

 

CaptainTim : ขอกำลังใจไปทั่วเลยนะมึง

Kingking1 : ก็ขออยู่คนเดียว

 

ฉ่า….เสียงเหมือนหน้าผมมันจะไหม้เลย โอย กูว่าแล้วๆ

ผมเหมือนลืมเรื่องน่าหนักใจที่คุยกับพ่อเมื่อกี้ไปสนิท ล้มตัวลงนอนกับเตียง นอนดิ้นไปมากับผ้าห่มจนมันยับยู่ยี่ไปหมด โฮ้ย ผมเขินว่ะ ไอ้ฉิบหาย ทำไมมันเขินได้ขนาดนี้เนี่ย มันแบบบะลั่กไปหมดเลย ทำตัวไม่ถูก คิงนี่มันจริงๆเลย

ผมใจเต้นเพราะคนคนนี้ไปกี่รอบแล้วนะ นับไม่ถ้วนเลย

 

 

Kingking1 : กลับถึงไทยแล้วนะครับ ลืมบอก

Kingking1 : อยากไปหา แต่เหนื่อย

CaptainTim : จะมาหากูทำไม

Kingking1 : อยากเจอไง

CaptainTim : จะมาอยากเจออะไรกูนักวะ

Kingking1 : ไม่อยากเจอกันบ้างเหรอ

CaptainTim : หลงตัวเองว่ะ ใครจะอยากเจอมึงไม่ทราบ

CaptainTim : ไหนเหนื่อย? ไปนอนพักดิ

Kingking1 : ครับ

Kingking : ไว้เจอกันนะ

CaptainTim : คิง

Kingking1 : ครับ

CaptainTim : เก่งมาก

CaptainTim : คิงเก่งมากๆ

Kingking1 : ฟเดีวย๋ไปหาเลย

CaptainTim : พิมพ์ไร ไม่รู้เรื่อง

 

100%


             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.715K ครั้ง

6,820 ความคิดเห็น

  1. #6812 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 17:17
    มีคนเสียอาการจ้าาาาาา
    #6812
    0
  2. #6710 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:31
    ครับ ของคิงคือตายไปเลยยย เขิน
    #6710
    0
  3. #6640 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 15:52
    คิง น่ารัก น่าเอ็นดู งื้อออ
    #6640
    0
  4. #6633 PaiJennarin (@PaiJennarin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:58
    ฮื่ออออออออออ แพ้อะ แพ้คนแบบคิงงงงงง
    #6633
    0
  5. #6624 Nuch :3 (@chawannuch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:25
    น้องคิงคนซึนเสียอาการ
    #6624
    0
  6. #6592 Kiimiie (@kiimiie) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:29
    ฮือ เขินเลยยยยยยยย
    #6592
    0
  7. #6547 NNieNamich (@NNieNamich) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 14:38
    คิงงงงง เขิลขนเขียนไม่เป็นคำเลยหนอ55555
    #6547
    0
  8. #6531 lumookko (@lumookko) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 21:15
    เสียอาการเลย
    #6531
    0
  9. #6500 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 19:36
    โคตรจะน่ารักเลยยยยยยย
    #6500
    0
  10. #6079 335360 (@335360) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 00:07
    โอ้ยยยคิงเขิลลลลล
    #6079
    0
  11. #5524 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 12:18

    เห็นงานยากมาเลย

    แค่เรื่องเรียนพ่อยังเข้มงวดขนาดนี้ แล้วถ้ารู้ว่าคบกับ ผช จะไม่แย่กว่านี้เหรอ?

    #5524
    0
  12. #5075 Feellikeapaleblue (@fah-23) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 23:59
    ทิมมมม พูดเพราะแล้วโคตรน่ารักเลย ;-;
    #5075
    0
  13. #4880 zzzPLAzzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 08:53
    เชรดดดด เอาเรื่องว่ะ เหนื่อยแค่ไหนก็ไหว
    #4880
    0
  14. #4838 jonginshi88 (@jonginshi88) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 21:07
    เดี๋ยวไปหาเลย5555 ทิมเขินแรงอ่ะ
    #4838
    0
  15. #4561 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 00:14
    คิงโดนทิมแอทแทคคคคกี๊ดดดดดด
    #4561
    0
  16. #4377 _DARKGHOST_ (@Kate2549) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 19:32
    ไม่ไหวแล้ววว เขินไปหมดเลย ช่างหนังสือสอบแล้ว จะอ่านนิยายยยย เขินนนนนนนนน
    #4377
    1
    • #4377-1 Little-Karin (@Litter-Karin) (จากตอนที่ 23)
      25 กรกฎาคม 2562 / 22:35
      จับมือ เป็นเหมือนกันเลย55555
      #4377-1
  17. #4369 Taeil it’s COOL (@KayeeBamBam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 19:08
    อิน้องงงงงงงงงงงง โอ้ยยยยยยย อ่อยยังไงไม่ให้รู้ว่าอ่อย
    #4369
    0
  18. #3994 คนแคระทั้งเจ็ด (@OPDEYE) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 11:39
    อิสัส!! เผลอกรี๊ดบนรถเมล์ ฮื้ออ ใจหนูบางเกินแม่
    #3994
    0
  19. #3938 migell (@migell) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 20:09
    อุดปากกรี๊ดดดดดดดด เรียกคิงอะเรียกชื่ออะแม่ เรียกชื่อแล้วววววววววว ใจบางเป็นกระดาษ ฮื่ออ
    #3938
    0
  20. #3904 H2O-69 (@kinekong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 14:45
    มีคนเขินมาพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกอะแก
    #3904
    0
  21. #3903 gybzzz_ (@gybzzz_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 14:11
    โอ้ยยยย คิ๊งงงง เสียอาการสุดแล้ววว
    #3903
    0
  22. #3879 Conasu0_0 (@Conasu0_0) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 11:37
    คิงโดนทิมเล่นแล้ว555555
    #3879
    0
  23. #3729 Palidashi (@Pali_k) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 00:02
    เสียอาการหนักมากกกกก
    #3729
    0
  24. #3397 zowelln (@ploy-10) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 20:02
    นายคิงเขาเขินน่ารักนะ
    #3397
    0
  25. #3248 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 01:03
    โอ้ยยยยยยย ทำไมเขินทุกตอนขนาดนี้
    #3248
    0